Luna bogini uzdrowienia

– Luna, znów się ocią­gasz! – krzyk­nę­ła szczu­pła ko­bie­ta ubra­na w łach­ma­ny.

W ręku trzy­ma­ła mo­ty­kę, którą z im­pe­tem wbiła w mech obok świe­cą­ce­go grzy­ba. Dziew­czyn­ka sto­ją­ca obok niej wy­bie­ra­ła z mchów nie­po­trzeb­ne ro­śli­ny. Była chuda. Jasne, skle­jo­ne od brudu włosy opa­da­ły na jej ra­mio­na. Mlecz­no­bia­ła cera i oczy białe jak mar­mur nie były ni­czym nie­zwy­kłym w Astrum – w świe­cie, gdzie pa­no­wa­ła wiecz­na ciem­ność. Trud­no było okre­ślić wiek dziew­czyn­ki. Jak więk­szość ludzi ży­ją­cych w ciem­no­ściach, żyła z dnia na dzień. Nie li­cząc czasu. Można było po­wie­dzieć jedno – była jesz­cze dziec­kiem.

– Czemu mu­si­my to robić? – za­py­ta­ła cicho dziew­czyn­ka.

– Prze­cież wiesz, że bez świa­tła stwo­rze­nia nocy nas za­bi­ją.

Grzy­by osa­dzo­ne w mchu ota­cza­ły całą wio­skę, two­rząc mur od­dzie­la­ją­cy ich od mroku. Luna przy­sta­nę­ła i spoj­rza­ła w ciem­ność. W bla­sku fos­fo­ry­zu­ją­cych ka­pe­lu­szy do­strze­gła od­bi­cia – wie­lu okrą­głych ślepi pa­trzą­cych na nią z od­da­li. Po­śród ciszy dało się sły­szeć prze­cią­gły, me­ta­licz­ny dźwięk po­cie­ra­nych o sie­bie żu­wa­czek oraz stu­kot licz­nych od­nó­ży prze­su­wa­ją­cych się po ka­mien­nym pod­ło­żu.

– Mamo… czy wi­dzia­łaś kie­dyś z bli­ska stwo­rze­nia nocy? – za­py­ta­ła Luna, wciąż wpa­trzo­na w ciem­ność.

– Nie. I le­piej, by tak zo­sta­ło – od­po­wie­dzia­ła ko­bie­ta, wy­cią­ga­jąc mo­ty­kę z mchu. – Kie­dyś po­dróż­ny, który za­wi­tał do na­szej wio­ski, po­wie­dział, że więk­szość z nich to prze­ro­śnię­te in­sek­ty.

Luna do­tknę­ła chro­po­wa­tej po­wierzch­ni naj­bliż­sze­go grzy­ba. Biła od niego słaba, zie­lon­ka­wa po­świa­ta. Gdyby mieli świa­tło, tak jak sta­ro­żyt­ni, nie mu­sie­li­by żyć w wiecz­nych ciem­no­ściach. Byli zmu­sze­ni do ho­do­wa­nia grzy­bów – je­dy­nej rze­czy, która chro­ni­ła ich przed więk­szo­ścią stwo­rzeń nocy. Te nie zno­si­ły flu­ore­scen­cyj­ne­go świa­tła. Z od­da­li, z mroku, wy­ło­ni­ła się krępa ko­bie­ta.

– Przy­nio­słam wam coś na ząb – po­wie­dzia­ła, nio­sąc gar­nek i kilka misek ze sztuć­ca­mi.

Luna i jej matka po­de­szły bli­żej. Ko­bie­ta po­sta­wi­ła gar­nek na ziemi i na­bra­ła cho­chlą szarą, szla­mo­wa­tą ciecz, po czym po­da­ła dziew­czyn­ce jedną z misek. Luna skrzy­wi­ła się z nie­sma­kiem, wi­dząc, jak gęsta sub­stan­cja prze­le­wa le­ni­wie z jed­nej stro­ny na­czy­nia na drugą. Za­nu­rzy­ła w niej łyżkę i ostroż­nie wło­ży­ła do ust. Jak zwy­kle do­sta­li do je­dze­nia zupę z grzy­bów i ziół. Jedli to co­dzien­nie. Mo­no­to­nia tego po­sił­ku za­czy­na­ła ją przy­tła­czać.

Ko­bie­ta zo­sta­wi­ła matkę i Lunę, po czym ode­szła w stro­nę in­nych miesz­kań­ców, za­ję­tych pie­lę­gna­cją grzy­bów. Nagle ciszę roz­darł po­tęż­ny huk. Zie­mia za­drża­ła, a dro­bin­ki mchu unio­sły się w po­wie­trze. Luna wstrzy­ma­ła od­dech.

– Kie­dyś zo­sta­nę po­szu­ki­wacz­ką i za­miesz­kam na smoku – po­wie­dzia­ła nagle, pa­trząc w stro­nę, skąd do­bie­gał dźwięk.

Wszy­scy znali le­gen­dy o tych wiel­kich, opan­ce­rzo­nych stwo­rze­niach, które po­dró­żo­wa­ły mię­dzy war­stwa­mi Astrum. Lu­dzie bu­do­wa­li na ich grzbie­tach mia­sta, drą­ży­li tu­ne­le w ich pan­cer­zach, ho­do­wa­li i upra­wia­li grzy­by.

– Mu­sia­ła­byś spła­cić Dług Krwi. Poza tym… nie znasz magii. Jak niby bę­dziesz się bro­nić? Gdy tylko prze­kro­czysz gra­ni­cę wio­ski, roz­szar­pią cię stwo­rze­nia nocy.

– Dług Krwi? 

Luna spoj­rza­ła na matkę za­cie­ka­wio­na.

– Każdy miesz­ka­niec smoka musi spła­cić dług za­cią­gnię­ty przy uro­dze­niu. Mu­sia­ła­byś prze­pra­co­wać kilka lat na jego grzbie­cie, by zdo­być pełne prawo do życia na smoku.

– Skąd wiesz o tym tak dużo? – za­py­ta­ła dziew­czyn­ka.

– Kie­dyś zna­leź­li­śmy księ­gę wśród ru­pie­ci sta­ro­żyt­nych. Opi­sy­wa­ła Zakon Ci­chych, który spra­wu­je wła­dzę na smoku.

– Czy to praw­da, że smoki scho­dzą na inne war­stwy? 

Luna pa­trzy­ła na matkę z na­dzie­ją w oczach.

– Tak, ale nie na wszyst­kie. To po­dróż­ni­cy czę­ściej scho­dzą lub wspi­na­ją się na inne po­zio­my.

– Ja też kie­dyś prze­pro­wa­dzę się na inną war­stwę – oświad­czy­ła z de­ter­mi­na­cją.

Matka par­sk­nę­ła ci­chym śmie­chem.

– To nie takie pro­ste, Luna. Wspi­nacz­ka mię­dzy war­stwa­mi trwa mie­sią­ce. Gdyby to było takie łatwe, sama bym się wy­pro­wa­dzi­ła.

Wio­ska, w któ­rej miesz­ka­li, znaj­do­wa­ła się na środ­ko­wej war­stwie miesz­kal­nej. Nad nimi i pod nimi cią­gnę­ły się ko­lej­ne po­zio­my. Od­dzie­lo­ne od sie­bie la­bi­ryn­ta­mi tu­ne­li.

– Dosyć tej ga­da­ni­ny, czeka nas jesz­cze sporo pracy – po­wie­dzia­ła ko­bie­ta, pod­no­sząc się z ziemi.

Zo­sta­wi­ła pustą miskę na ka­mie­ni­stym pod­ło­żu i ru­szy­ła przed sie­bie. Luna po­słusz­nie po­dą­ży­ła za matką. Razem szły na drugi ko­niec wio­ski, mi­ja­jąc wa­lą­ce się drew­nia­ne domy. Kwa­dra­to­we bu­dyn­ki, cał­ko­wi­cie po­ro­śnię­te mchem, lśni­ły de­li­kat­nym bla­skiem flu­ore­scen­cyj­nych grzy­bów. Ho­do­wa­no je rów­nież na da­chach – nie­któ­re stwo­rze­nia nocy po­tra­fi­ły latać, więc cza­sa­mi uda­wa­ło im się prze­drzeć przez ba­rie­rę grzy­bów i wy­lą­do­wać w środ­ku osady. Gdy do­tar­ły na miej­sce, zo­ba­czy­ły kilku ro­bot­ni­ków krzą­ta­ją­cych się wokół za­po­ry świe­tli­stych grzy­bów.

– Szlag by to tra­fił – wy­mam­ro­tał męż­czy­zna w dłu­giej, zdo­bio­nej sza­cie, klę­cząc obok przy­ga­sa­ją­cych grzy­bów.

Opie­rał się o laskę, a spod kap­tu­ra za­kry­wa­ją­ce­go twarz wy­sta­wa­ła długa, siwa broda.

Za­po­ra z grzy­bów była naj­waż­niej­szą czę­ścią wio­ski. Gdy grzy­by przy­ga­sa­ły, do wio­ski mogła we­drzeć się ciem­ność, a wraz z nią stwo­rze­nia nocy. Tam, gdzie było świa­tło, ist­nia­ło życie. Ciem­ność przy­no­si­ła je­dy­nie śmierć.

– Bądź twar­dy jak skała – rzu­ci­ła matka Luny w stro­nę star­ca.

– Niech Gaja trzy­ma cię w ob­ję­ciach na wieki – od­po­wie­dział, pod­no­sząc się z klę­czek.

– Zdą­ży­my za­sa­dzić nowe? – za­py­ta­ła ko­bie­ta, przy­ku­ca­jąc przy za­po­rze.

– Będę pró­bo­wał od­ra­to­wać to, co mamy… ale jest nas za mało – wes­tchnął sta­rzec, dra­piąc się po bro­dzie.

Szata, którą nosił, świad­czy­ła o jego po­zy­cji w wio­sce. Był mi­to­lo­giem, ba­da­czem, eks­per­tem od grzy­bów, które w Astrum by­wa­ły cen­niej­sze niż złoto.

– Na razie mu­si­my wy­rwać wszyst­ko, co zbęd­ne – po­wie­dział.

– Luna, szyb­ko, wiesz, co robić – po­na­gli­ła ją matka.

Dziew­czyn­ka przy­kuc­nę­ła obok przy­ga­sa­ją­cych grzy­bów. Nie­któ­re z nich miały czar­ne, roz­to­pio­ne ka­pe­lu­sze – wy­raź­ny znak cho­ro­by. Wsu­nę­ła dłoń w mech i za­czę­ła wy­ry­wać splą­ta­ne ro­śli­ny. Matka była po­chło­nię­ta roz­mo­wą ze star­cem, gdy nagle coś przy­ku­ło uwagę Luny. Mię­dzy kłą­cza­mi do­strze­gła mały, czar­ny ka­mień. Z cie­ka­wo­ści pod­nio­sła go. Był gład­ki, chłod­ny. Nie za­sta­na­wia­jąc się długo, scho­wa­ła go do kie­sze­ni brud­nej tu­ni­ki.

– Luna, jak skoń­czysz, idź się umyć ! – za­wo­ła­ła matka.

Nagle prze­strzeń wy­peł­nił dźwięk dzwo­nu.

W końcu – po­my­śla­ła Luna z ulgą.

Dzwon wy­zna­czał pory dnia. Bił trzy­krot­nie – rano, gdy wszy­scy bu­dzi­li się do pracy, w po­łu­dnie, gdy ogła­sza­no prze­rwę, oraz wie­czo­rem, kiedy nad­cho­dził czas od­po­czyn­ku. Luna pod­bie­gła do naj­bliż­sze­go bu­dyn­ku, obok któ­re­go usy­pa­na była duża ster­ta żwiru. Zrzu­ci­ła z sie­bie brud­ne szaty, zo­sta­jąc tylko w bie­liź­nie.

Gar­ścia­mi na­bie­ra­ła suchy piach i wcie­ra­ła go w ra­mio­na. Szorst­kie dro­bin­ki tarły skórę, wci­ska­ły się pod pa­znok­cie, skrzy­pia­ły mię­dzy pal­ca­mi. Po­czu­ła, jak zdzie­ra­ją kurz i pot, po­zo­sta­wia­jąc po sobie uczu­cie su­ro­wej, dra­pią­cej czy­sto­ści. Piach wchła­niał wil­goć, tłuszcz ze skóry, po­zo­sta­wia­jąc ją ma­to­wą i suchą. Wcie­ra­ła go w szyję, w nad­garst­ki, aż w końcu po­czu­ła się lekka, jakby zmyła z sie­bie cały cię­żar dnia. Gdy skoń­czy­ła, po­now­nie wło­ży­ła brud­ną tu­ni­kę i ru­szy­ła w stro­nę domu.

Wio­ska, w któ­rej miesz­ka­ła, nie na­le­ża­ła do du­żych. Była jedną z wielu osad roz­sia­nych po Astrum, słu­żą­cych jako przy­stan­ki dla el­fic­kich han­dla­rzy. Luna po­de­szła do kwa­dra­to­we­go, drew­nia­ne­go bu­dyn­ku po­ro­śnię­te­go mchem. Chwy­ci­ła klam­kę i uchy­li­ła skrzy­pią­ce drzwi.

W środ­ku pa­no­wał pół­mrok. W po­miesz­cze­niu znaj­do­wa­ły się trzy łóżka, duża drew­nia­na skrzy­nia, kilka krze­seł i nie­wiel­ki stół, na któ­rym stała lampa ze świe­cą­cym grzy­bem.

Na jed­nym z krze­seł, tuż przy łóżku, sie­dział męż­czy­zna. Był umię­śnio­ny od cięż­kiej pracy w polu, miał wy­chu­dzo­ną twarz, dłu­gie wąsy i łysą głowę. Jego blade oczy wpa­try­wa­ły się w nie­przy­tom­ną dziew­czyn­kę le­żą­cą na po­sła­niu. Mokrą szma­tą de­li­kat­nie ocie­rał jej roz­pa­lo­ne czoło.

– Jak z Dianą? – za­py­ta­ła Luna.

 Męż­czy­zna odło­żył szma­tę i spoj­rzał na córkę zmę­czo­nym wzro­kiem.

– Go­rącz­ka nie spada – od­parł twar­dym, ochry­płym gło­sem. – Co z ba­rie­rą?

– Mi­to­log spró­bu­je ją na­pra­wić – od­po­wie­dzia­ła Luna, się­ga­jąc po jedno z krze­seł i sia­da­jąc obok ojca.

– Wyj­dzie z tego, tato? – spy­ta­ła cicho.

Męż­czy­zna nie od­po­wie­dział od razu. Przez dłuż­szą chwi­lę wpa­try­wał się w Dianę, my­śląc, czy wy­po­wie­dzieć praw­dę na głos.

– Nie wiem – mruk­nął w końcu.

Luna spoj­rza­ła na sio­strę. Jej pierś uno­si­ła się i opa­da­ła z wy­raź­nym tru­dem. Z każ­dym od­de­chem wy­da­wa­ła chra­pli­we dźwię­ki.

– Po­trze­bu­je­my leków – po­wie­dzia­ła w końcu dziew­czyn­ka, za­ci­ska­jąc dło­nie na brze­gach krze­sła.

– Nie stać nas na leki – od­po­wie­dział oj­ciec.

– Nie będę miała się z kim bawić… – po­wie­dzia­ła zre­zy­gno­wa­na Luna.

W wio­sce, oprócz niej i sio­stry, nie było in­nych dzie­ci. Więk­szość ro­dzin wy­pro­wa­dzi­ła się na bar­dziej przy­ja­zne te­re­ny. Żyjąc w ma­łych wio­skach, lu­dzie nie­chęt­nie de­cy­do­wa­li się na po­tom­stwo. Życie w ciem­no­ści było trud­ne, a wielu sta­ra­ło się prze­żyć, jak tylko po­tra­fi­ło. Ro­dzi­ny Luny nie było jed­nak stać na wy­na­jem el­fic­kiej eskor­ty. Mogli spró­bo­wać wy­ru­szyć sami, lecz bez spe­cja­li­stycz­nej wie­dzy po­szu­ki­wa­czy po­dróż za­zwy­czaj koń­czy­ła się tra­gicz­nie.

Oj­ciec spoj­rzał na nią z dez­apro­ba­tą, ale zi­gno­ro­wał jej słowa. Drzwi za­skrzy­pia­ły, gdy do domu we­szła matka. Wstał i ru­szył w jej stro­nę.

– Jak z Dianą? – za­py­ta­ła ko­bie­ta.

– Nic się nie zmie­ni­ło – od­po­wie­dział męż­czy­zna, się­ga­jąc po klam­kę.

Pra­co­wa­li na zmia­ny – ktoś za­wsze mu­siał zo­sta­wać w domu z chorą Dianą. Oj­ciec wy­szedł, cicho za­my­ka­jąc za sobą drzwi.

– Prze­śpij się, Luna – po­wie­dzia­ła matka, sia­da­jąc na krze­śle przy łóżku Diany.

– Nie chce mi się jesz­cze spać.

– To idź po­ba­wić się na ze­wnątrz.

Dziew­czyn­ka wes­tchnę­ła i, nie mając lep­sze­go po­my­słu, ru­szy­ła w stro­nę wyj­ścia. Na ze­wnątrz pa­no­wa­ła cisza, prze­ry­wa­na tylko od­le­głym stu­ko­tem ro­bot­ni­ków pra­cu­ją­cych przy za­po­rze z grzy­bów. W wio­sce nie było zbyt wielu atrak­cji.

Luna po­de­szła do ster­ty pia­chu usy­pa­nej obok domu, usia­dła i za­czę­ła ry­so­wać po niej dło­nią, prze­su­wa­jąc drob­ne zia­ren­ka w lo­so­we wzory.

– Ejjjjj. 

Po­czu­ła dziw­ne wi­bro­wa­nie w gło­wie. Ro­zej­rza­ła się ner­wo­wo, ale nie do­strze­gła ni­ko­go.

– Tu na dole. W two­jej kie­sze­ni. 

Luna wstrzy­ma­ła od­dech. Po­wo­li się­gnę­ła do kie­sze­ni tu­ni­ki, w któ­rej znaj­do­wał się zna­le­zio­ny wcze­śniej ka­mień. Unio­sła go w stro­nę świa­tła. We wnę­trzu, tkwiąc w bez­ru­chu, znaj­do­wa­ła się isto­ta. Była szka­rad­na – przy­po­mi­na­ła zde­for­mo­wa­ne­go czło­wie­ka. Jej koń­czy­ny były po­wy­krzy­wia­ne, gdzie­nie­gdzie po­kry­te łu­ska­mi, w in­nych miej­scach po­ro­śnię­te pió­ra­mi. Twarz miała gro­te­sko­wo zwie­rzę­ce rysy, a oczy były ciem­ne i puste.

– W końcu. Wołam cię już od dłuż­sze­go czasu.

– Czym je­steś? – za­py­ta­ła.

– Luna, z kim tam roz­ma­wiasz? – roz­legł się głos matki z wnę­trza domu.

– Tyl­ko ty mnie sły­szysz, mów ci­szej, bo wezmą cię za po­my­lo­ną.

Luna prze­łknę­ła ślinę.

– Z nikim! Bawię się! – od­krzyk­nę­ła i szyb­ko wsta­ła.

Od­da­li­ła się od domu, nadal ści­ska­jąc ka­mień w dłoni. Unio­sła go bli­żej twa­rzy, spo­glą­da­jąc na isto­tę w środ­ku.

– To, czym je­steś?

– Je­stem czło­wie­kiem, moje dziec­ko.

– Czło­wie­kiem? 

Luna zmarsz­czy­ła brwi.

– Jak niby czło­wiek miał­by się zmie­ścić w tak małym ka­mie­niu? Nie wy­glą­dasz jak czło­wiek.

– Kie­dyś byłem czło­wie­kiem, ale zo­sta­łem uwię­zio­ny.

Dziew­czyn­ka ob­ra­ca­ła ka­mień w dło­niach, nie do­wie­rza­jąc jego sło­wom.

– Mo­że­my sobie pomóc – po­wie­dział głos w jej gło­wie.

– Pomóc? W jaki spo­sób?

– Mogę ci pomóc uzdro­wić Dianę.

– Jak? – za­py­ta­ła z na­dzie­ją.

– Sły­szysz mnie, a więc masz pre­dys­po­zy­cje do magii. Gdy­byś na­uczy­ła się runy lecz­ni­czej, mo­gła­byś uzdro­wić swoją sio­strę.

Luna spoj­rza­ła na ka­mień z jesz­cze więk­szym za­cie­ka­wie­niem.

– A co ty bę­dziesz miał w za­mian?

– To­wa­rzy­stwo. 

Stwo­rze­nie w ka­mie­niu za­śmia­ło się cicho. 

– Wiesz, jak trud­no jest tak leżeć przez tyle czasu i nie móc z nikim po­roz­ma­wiać? Razem po­szu­ka­li­by­śmy spo­so­bu, by mnie uwol­nić.

– Na­praw­dę mo­gła­bym wy­le­czyć Dianę?

– Nie bę­dzie to łatwe, ale to moż­li­we. 

Luna za­ci­snę­ła palce na ka­mie­niu.

– Tak. Chcę ją uzdro­wić.

– Pa­mię­taj, do­ro­śli nie mogą się o mnie do­wie­dzieć.

– Dla­cze­go?

– Każdy z nich chciał­by moją wie­dzę dla sie­bie. 

Głos wi­bro­wał dum­nie.

– Wiem o magii i świe­cie wię­cej, niż mo­żesz sobie wy­obra­zić. 

Luna przy­gry­zła wargę, roz­wa­ża­jąc jego słowa.

– Co mam zro­bić?

– Przy­łóż czoło do ka­mie­nia i po­wiedz na głos, że ak­cep­tu­jesz wa­run­ki umowy.

Dziew­czyn­ka za­wa­ha­ła się tylko przez chwi­lę.

– Ak­cep­tu­ję wa­run­ki umowy – wy­szep­ta­ła i przy­ci­snę­ła ka­mień do czoła.

Nagle po­czu­ła ostre ukłu­cie w gło­wie. Za­ci­snę­ła po­wie­ki, ale nie pu­ści­ła ka­mie­nia.

– To, co teraz czu­jesz, to sku­tek za­war­cia Umowy Dusz. 

W gło­sie brzmia­ło za­do­wo­le­nie

– Żadna ze stron nie może zła­mać da­ne­go słowa.

Luna ode­tchnę­ła cięż­ko i spoj­rza­ła na ka­mień.

– A co się sta­nie, jeśli zła­mię umowę? 

Przez chwi­lę pa­no­wa­ła cisza.

– Czeka cię los gor­szy od śmier­ci.

– To, w jaki spo­sób na­uczysz mnie magii? – za­py­ta­ła Luna.

– Każdy mag w swoim życiu po­zna­je runy. Po­ja­wia­ją się one w za­leż­no­ści od tego, co robi. 

Głos w ka­mie­niu za­brzmiał z nutą ta­jem­ni­cy.

– Na pod­sta­wie swo­jej wie­dzy, cha­rak­te­ru i ży­cio­wych do­świad­czeń może od­kryć spe­cy­ficz­ne runy. Nie bez po­wo­du ma­go­wie mówią: "Pokaż mi swoje runy, a po­wiem ci, kim je­steś”. 

Isto­ta w ka­mie­niu za­śmia­ła się cicho, a wi­bra­cja tego dźwię­ku prze­szła Lunie po ple­cach.

– Runy? To zna­czy, że mogę po­znać ich wię­cej? – za­py­ta­ła z ro­sną­cą eks­cy­ta­cją.

– Każdy, w za­leż­no­ści od po­jem­no­ści swo­jej duszy, może od­kryć od trzech do dwu­na­stu run. Two­rzą one uni­kal­ne kom­bi­na­cje sym­bo­li magii.

– Więc jeśli mam na­uczyć się magii le­cze­nia, muszę le­czyć?

Luna zmarsz­czy­ła brwi.

– I tak, i nie. 

Głos stał się bar­dziej po­waż­ny.

– To nie tylko kwe­stia dzia­ła­nia, ale także wie­dzy o ana­to­mii, zio­łach oraz tego, w jaki spo­sób tę wie­dzę zdo­bę­dziesz. Pro­ces ten ma wiele czyn­ni­ków.

– Je­steś go­to­wa tro­chę po­cier­pieć? – dodał po chwi­li.

– Po­cier­pieć? – po­wtó­rzy­ła nie­pew­nie.

– Na kim bę­dziesz ćwi­czyć le­cze­nie? – za­py­tał ka­mień z pewną nutą roz­ba­wie­nia. – Albo zro­bisz to na swoim ciele, albo na cia­łach in­nych.

– To, co mam zro­bić?

– Przy­go­tuj nóż, nici i ban­da­że. Ziół po­szu­ka­my w po­bli­żu. Macie tu ja­kieś zwie­rzę­ta?

– Nie. Tylko cza­sa­mi małe stwo­rze­nia nocy wla­tu­ją do wio­ski – od­po­wie­dzia­ła dziew­czyn­ka.

– Bę­dzie mu­sia­ło nam to wy­star­czyć. Zbie­raj ka­wał­ki mchu ka­my­ki i ze­schłe ro­śli­ny. 

– Po co? – za­szep­ta­ła Luna.

– Zro­bi­my nową lalkę, co ty na to? 

Luna ski­nę­ła głową i wró­ci­ła do domu. Po­ło­ży­ła na łóżku i wpa­trzy­ła w sufit. Myśli kłę­bi­ły się w gło­wie. Czy to, co wła­śnie się wy­da­rzy­ło, było praw­dzi­we? Czy na­praw­dę miała na­uczyć się magii? Ka­mień spo­czy­wał cicho w dłoni, a jego cię­żar wy­da­wał się więk­szy niż wcze­śniej.

*

– Co ro­bisz? – za­py­ta­ła matka, pa­trząc na Lunę sie­dzą­cą przy stole.

Dziew­czyn­ka zszy­wa­ła ka­wał­ki tka­ni­ny, wy­py­cha­jąc je mchem.

– Lalkę! – od­po­wie­dzia­ła dum­nie, wpy­cha­jąc cien­ki patyk w miej­sce ręki.

Matka zmarsz­czy­ła brwi, przy­glą­da­jąc się, jak Luna sta­ran­nie wci­ska w ma­te­riał dwa małe ka­my­ki, ukła­da­jąc, tam, gdzie po­win­ny być oczy.

– Tyl­ko po­sprzą­taj potem – po­wie­dzia­ła, nie kry­jąc lek­kiej nie­pew­no­ści.

– Zro­bię taką samą dla Diany! – za­wo­ła­ła Luna, pod­no­sząc lalkę, by po­ka­zać ją matce. – Po­ba­wisz się ze mną, mamo? 

Ko­bie­ta wes­tchnę­ła, sia­da­jąc przy łóżku cho­rej córki.

– Do­brze wiesz, że nie mam teraz czasu. Kiedy Diana wy­zdro­wie­je, obie­cu­ję, że się z tobą po­ba­wię.

– To samo mó­wi­łaś, kiedy jesz­cze była zdro­wa – mruk­nę­ła Luna.

Ści­snę­ła lalkę w dło­niach i ru­szy­ła w stro­nę drzwi.

– Póź­niej uszy­ję ci coś nor­mal­ne­go – do­da­ła matka, rzu­ca­jąc szyb­kie spoj­rze­nie na dzie­ło córki.

Luna nic nie od­po­wie­dzia­ła. Wy­szła na ze­wnątrz, za­my­ka­jąc drzwi za sobą. Czuła zna­jo­me ukłu­cie smut­ku.

– Nie martw się, Luna. Masz mnie.

Wi­bru­ją­cy głos ka­mie­nia wy­peł­nił jej myśli. Dziew­czyn­ka za­cię­ła usta.

– Czemu ro­dzi­ce po­świę­ca­ją czas tylko Dia­nie? – za­py­ta­ła cicho.

– Lu­dzie lubią mówić o bez­gra­nicz­nej mi­ło­ści, ale mi­łość nigdy nie była i nigdy nie bę­dzie bez­gra­nicz­na.

– Mówią, że ko­cha­ją nas obie. Za­wsze zaj­mu­ją się tylko nią. To nie­spra­wie­dli­we.

– Życie nigdy nie było i nie bę­dzie spra­wie­dli­we, Luna.

Głos w jej gło­wie za­brzmiał nie­mal ła­god­nie.

– Za­wsze znaj­dzie się ktoś sil­niej­szy, mą­drzej­szy, ktoś, kto ma wię­cej, ktoś bar­dziej ko­cha­ny. Lu­bi­my mówić o mi­ło­ści, ale to po­ję­cie nie ist­nie­je w przy­ro­dzie.

Luna za­ci­snę­ła palce na swo­jej lalce.

– To, co mam robić? – za­py­ta­ła nie­pew­nie.

– Mu­sisz po­lu­bić sie­bie. Wtedy to stra­ci zna­cze­nie. Masz mnie, Luna. Ja ci po­mo­gę. 

Dziew­czyn­ka spoj­rza­ła na lalkę i uśmiech­nę­ła.

– Czas na krok do przo­du – zawi­bro­wał głos z cichą eks­cy­ta­cją.– Zrób­my nową lalkę.

*

Luna sie­dzia­ła po­chy­lo­na nad pół­ży­wym stwo­rze­niem. Małe , po­dłuż­ne stwo­rze­nie nocy le­ża­ło na ziemi, jego chi­ty­no­wy pan­cerz le­d­wie uno­sił się w rytm płyt­kich od­de­chów. Jedno ze skrzy­deł było zła­ma­ne, od­nó­ża bez­wład­nie opa­da­ły na pod­ło­że. Żu­wacz­ki ner­wo­wo ocie­ra­ły się o sie­bie, wy­da­jąc cichy, me­ta­licz­ny dźwięk. Na ziemi lśni­ła szara po­so­ka.

– Mu­sisz je zabić – za­brzmiał wi­bru­ją­cy głos ka­mie­nia w jej gło­wie.

Luna za­drża­ła.

– Mama mówi, że za­bi­ja­nie jest złe – po­wie­dzia­ła cicho.

– W na­tu­rze nie ma dobra ani zła. To tylko ludz­kie wy­my­sły. Luna, to stwo­rze­nie nocy. Jeśli go nie za­bi­jesz, uro­śnie i kie­dyś za­bi­je cie­bie.

Dziew­czyn­ka za­ci­snę­ła dło­nie na ka­mie­niu. Wzię­ła głę­bo­ki od­dech, pod­nio­sła rękę i z całej siły ude­rzy­ła. Stwo­rze­nie wy­da­ło prze­cią­gły, skrze­kli­wy dźwięk i opa­dło bez­wład­nie. Od­nó­ża drga­ły jesz­cze przez chwi­lę w po­śmiert­nym od­ru­chu.

– Teraz na­cię­cie – za­drżał Ka­mień . – Weź nóż i na­tnij pod­brzu­sze.

Luna nie­pew­nie się­gnę­ła po ostrze. Ręce drża­ły, ale w końcu przy­ło­ży­ła czu­bek noża do mięk­kie­go spodu stwo­rze­nia i roz­cię­ła skórę. Z wnę­trza wy­pły­nę­ła szara, lepka maź. Cien­kie, wi­ją­ce się wnętrz­no­ści wy­pa­dły na zie­mię, po­kry­wa­jąc zie­mię śli­ską, błysz­czą­cą po­wło­ką.

– To, co teraz wi­dzisz, to wnętrz­no­ści stwo­rze­nia – za­brzmiał głos z fa­scy­nu­ją­. – Przyj­rzyj się im do­brze. Nie róż­nią się aż tak bar­dzo od na­szych. 

Luna po­czu­ła, jak coś ści­ska jej żo­łą­dek.

– Wyj­mij wszyst­ko ze środ­ka.

Luna za­wa­ha­ła się, ale w końcu się­gnę­ła drżą­cy­mi pal­ca­mi do wnę­trza stwo­rze­nia. Jeden po dru­gim wy­cią­ga­ła or­ga­ny, ukła­da­jąc na ziemi. Ruchy były nie­zgrab­ne, ale sta­ra­ła się być do­kład­na.

– To jest serce. 

Ka­mień wy­da­wał się za­do­wo­lo­ny, gdy wy­ję­ła jedną z czę­ści ciała.

– Pom­pu­je krew – po­wtó­rzy­ła cicho, pró­bu­jąc za­pa­no­wać nad mdło­ścia­mi.

Cięła, od­dzie­la­ła, usu­wa­ła ko­lej­ne na­rzą­dy, a ka­mień szep­tał jej do ucha, opi­su­jąc każdy z nich. Po chwi­li przed Luną le­ża­ło puste stwo­rze­nie, wy­drą­żo­ne jak sko­ru­pa.

– Teraz naj­waż­niej­sza część. Ulecz je.

– Ale ono jest mar­twe. 

– To, jak ukła­da­nie kloc­ków. Spró­buj we­pchnąć za­war­tość z po­wro­tem i zszyć.

Dziew­czyn­ka wstrzy­ma­ła od­dech. Chwy­ci­ła mar­twe stwo­rze­nie. Szara po­so­ka spły­nę­ła po pal­cach, le­piąc się do skóry. Z wa­ha­niem za­czę­ła wpy­chać wnętrz­no­ści z po­wro­tem do pan­ce­rza, sta­ra­jąc się uło­żyć w od­po­wied­nich miej­scach. Potem wzię­ła igłę na­wle­czo­ną na grubą nić. Drżą­cy­mi dłoń­mi za­czę­ła zszy­wać roz­cię­ty brzuch. Ruchy miała nie­zdar­ne, su­peł­ki za­ci­ska­ły się nie­rów­no, a gdy skoń­czy­ła, z źle zszy­tej rany wciąż wy­sta­wa­ły frag­men­ty na­rzą­dów. Pa­trzy­ła na swoje dzie­ło z mie­sza­ni­ną od­ra­zy i ocze­ki­wa­nia.

– Zszy­łam…ale ono wciąż nie żyje – po­wie­dzia­ła cicho.

– Mu­sisz to zro­bić na więk­szej ilo­ści stwo­rzeń – za­brzmiał Ka­mień dum­nie. – Zro­bi­łaś pierw­szy krok. Po­szu­kaj in­nych stwo­rzeń. W wio­sce musi być ich wię­cej.

– Po co?

– Za­cznie­my je kom­bi­no­wać.

– Kom­bi­no­wać? 

Luna zmarsz­czy­ła brwi.

– Zszy­je­my kilka razem – za­wi­bro­wał głos z dziw­ną eks­cy­ta­cją. – Daj się po­nieść wy­obraź­ni, Luno. Stwórz coś no­we­go.

*

Luna sie­dzia­ła w mchu, pra­cu­jąc razem z in­ny­mi. Jak każ­de­go dnia, zaj­mo­wa­li się grzy­ba­mi. Nagle roz­le­gło się bicie dzwo­nu. Trzy dłu­gie ude­rze­nia. Luna od razu wie­dzia­ła, co to ozna­cza – wszy­scy mieli ze­brać się na głów­nym placu. Wsta­ła i po­spiesz­nie ru­szy­ła za matką.

Na środ­ku placu, za cięż­kim drew­nia­nym sto­łem, sie­dział Mi­to­log. Na bla­cie le­ża­ło coś za­wi­nię­te­go w ma­te­riał. Kiedy sta­rzec od­su­nął tka­ni­nę, Luna po­czu­ła, jak serce za­mie­ra jej w pier­si. Na stole spo­czy­wa­ła isto­ta. Była szka­rad­na – jakby ktoś nie­umie­jęt­nie skle­ił ją z wielu czę­ści róż­nych stwo­rzeń. Ciało było po­szar­pa­ne, zszy­te w po­śpie­chu, a koń­czy­ny wy­da­wa­ły się na­le­żeć do róż­nych ga­tun­ków. Luna za­drża­ła. Ukry­ła prze­cież swoje dzie­ło. Tłum ze­brał się do­oko­ła, spo­glą­da­jąc na za­krwa­wio­ne za­wi­niąt­ko z od­ra­zą i lę­kiem.

– Zna­leź­li­śmy to na krań­cu wio­ski, przy­kry­te mchem. 

Mi­to­log mówił po­wo­li, prze­cią­ga­jąc słowa.

– Czy ktoś z was wie, do kogo to na­le­ży?

W tłu­mie roz­le­gły się szep­ty. Głosy pełne obrzy­dze­nia.

– Ktoś w wio­sce upra­wia bez­boż­ne ry­tu­ały! – wark­nął sta­rzec. – Jak do­brze wie­cie, ła­ma­nie prawa da­ne­go nam przez Dwu­na­stu Naj­więk­szych Bogów ścią­gnie na nas ich gniew!

– Prze­szu­kaj­my ciała obec­nych! – krzyk­nął ktoś z tłumu.

Luna spoj­rza­ła z pa­ni­ką na Mi­to­lo­ga.

– Nie martw się – za­wi­bro­wał głos Ka­mie­nia w jej gło­wie. – Nie zła­ma­łaś prawa bogów. Nie bę­dziesz miała zna­mie­nia tabu.

Luna za­ci­snę­ła zęby. Pa­mię­ta­ła hi­sto­rie matki o ple­mio­nach Astrum, które prak­ty­ko­wa­ły ka­ni­ba­lizm. Jeśli ktoś zła­mał któ­reś z praw prze­ka­za­nych im przez bogów, na jego ciele po­ja­wia­ło się czer­wo­ne zna­mię tabu. Znak hańby. Zna­mię, któ­re­go nie można było usu­nąć. Ta­kich ludzi trak­to­wa­no jak wy­rzut­ków.

– Każ­de­go dnia od­wie­dzę kilka domów. 

Mi­to­log ro­zej­rzał się po tłu­mie.

– Znaj­dę win­ne­go i stłu­mię to w za­rod­ku! Wra­caj­cie do swo­ich domów. 

Luna po­czu­ła, jak dło­nie robią się lo­do­wa­te.

– I co ja teraz zro­bię? – po­my­śla­ła w pa­ni­ce.

– Nie masz zna­mie­nia – po­wie­dział Ka­mień spo­koj­nym gło­sem. – Nie zro­bi­łaś nic złego. Gdy spy­ta­ją, mo­żesz po­wie­dzieć, że to nie ty.

– Ale to kłam­stwo – wy­szep­ta­ła.

– Jeśli im po­wiesz, twoja sio­stra umrze.

 Wi­bra­cja w jej gło­wie stała się moc­niej­sza.

– Je­steś już tak bli­sko celu. Chyba nic ci się nie sta­nie, jeśli raz skła­miesz. W do­brej wie­rze.

– Luna, do domu. – Matka spoj­rza­ła na nią z nie­po­ko­jem.

Dziew­czyn­ka ski­nę­ła głową i ru­szy­ła za ro­dzi­ca­mi. Gdy tylko we­szli do środ­ka, matka usia­dła przy stole i spoj­rza­ła na córkę uważ­nie.

– Usiądź, Luna.

Dziew­czyn­ka po­wo­li za­ję­ła miej­sce na­prze­ciw­ko niej. 

– Wiesz coś o tym, co mówił Mi­to­log? – spy­ta­ła matka, wbi­ja­jąc w nią prze­ni­kli­we spoj­rze­nie.

– Nie, mamo. To nie ja. 

Luna po­czu­ła, jak jej głos lekko drży. Matka wes­tchnę­ła i wska­za­ła łóżko. Na po­sła­niu le­ża­ło kilka lalek. Po­kracz­ne, zszy­te z róż­nych zna­le­zio­nych śmie­ci.

– Ostat­nio szy­jesz ich bar­dzo dużo – za­uwa­ży­ła.

Drzwi skrzyp­nę­ły, gdy do domu wszedł oj­ciec. Spoj­rzał na żonę, potem na córkę.

– Luna, masz coś do po­wie­dze­nia? – za­py­tał ni­skim, twar­dym gło­sem.

Dziew­czyn­ka za­ci­snę­ła dło­nie na ma­te­ria­le su­kien­ki.

– Prze­cież to nie ja. Mo­że­cie mnie prze­szu­kać. Nie mam znaku tabu.

– Roz­bie­raj się. 

Głos ojca nie po­zo­sta­wiał miej­sca na sprze­ciw. Luna wsta­ła i po­słusz­nie zdję­ła ubra­nie, sta­jąc naga po­środ­ku izby. Matka po­de­szła bli­żej i za­czę­ła uważ­nie oglą­dać jej ciało. Każdy cen­ty­metr skóry.

– Nic tu nie widzę – po­wie­dzia­ła w końcu, ale w jej gło­sie po­brzmie­wa­ła nie­pew­ność.

– To skąd ta jej fa­scy­na­cja lal­ka­mi? – rzu­cił oj­ciec, pod­cho­dząc do łóżka.

– Nie mia­łam się czym bawić – od­po­wie­dzia­ła Luna szyb­ko.

Oj­ciec się­gnął po jedną z lalek i ob­ra­cał ją w dłoni, przy­glą­da­jąc się z mie­sza­ni­ną wstrę­tu i gnie­wu.

– Jeśli ktoś zo­ba­czy to w na­szym domu, prę­dzej czy póź­niej nas wy­gna­ją. 

W jego gło­sie czuć było na­pię­cie.

– Tato, zo­staw! – krzyk­nę­ła Luna, zry­wa­jąc się na równe nogi.

– Prze­cież mó­wi­łam, że uszy­ję ci coś póź­niej – do­da­ła matka cicho.

Oj­ciec, nie słu­cha­jąc, ze­brał wszyst­kie lalki i bez słowa wy­szedł z domu. Za­trza­snął za sobą drzwi. Luna przez chwi­lę stała w miej­scu. Potem, nie pa­trząc na matkę, pod­nio­sła ubra­nie, ubra­ła je i wy­szła. Matka nie za­trzy­ma­ła córki . Na ze­wnątrz Luna ro­zej­rza­ła się po placu, ale oj­ciec już znik­nął. Czuła się dziw­nie pusta.

– Czemu oni to robią? – wy­szep­ta­ła.

– Nie ro­zu­mie­ją jesz­cze two­je­go dzie­ła. 

Głos ka­mie­nia był cichy, ła­god­ny.

– Twoje lalki były pięk­ne, Luna. 

Dziew­czyn­ka przy­gry­zła wargę.

– Zro­zu­mie­ją, gdy uzdro­wisz swoją sio­strę.

– Tak my­ślisz? – spy­ta­ła nie­pew­nie.

– Lu­dzie za­wsze bali się tego, czego nie ro­zu­mie­li.

 Wi­bra­cja w jej dłoni stała się moc­niej­sza.

– Ale do wiel­kich czy­nów trze­ba wiel­kich po­świę­ceń. Ty dą­żysz do cze­goś do­bre­go. Zro­zu­mie­ją, gdy będą po­trze­bo­wa­li uzdro­wie­nia. 

Luna spoj­rza­ła w dal, za­ci­ska­jąc dłoń na ka­mie­niu. Przez ko­lej­ne dni Mi­to­log cho­dził od domu do domu, prze­szu­ku­jąc wio­skę. Szu­kał win­ne­go. Szu­kał jej. Ale nic nie zna­lazł. Luna kon­ty­nu­owa­ła swoje dzie­ło. Nie­ste­ty, rzad­ko uda­wa­ło jej się zna­leźć żywy ma­te­riał. Mu­sia­ła za­do­wo­lić się śmie­cia­mi, zszy­wać lalki z wy­rzu­co­nych resz­tek tka­nin, ka­wał­ków drew­na, mchów i pa­ty­ków. To nie było to samo.

– Bra­ku­je nam ma­te­ria­łów. 

Dziew­czyn­ka spoj­rza­ła na nie­do­koń­czo­ne dzie­ło, za­ci­ska­jąc usta.

– To źle. Bar­dzo źle – roz­legł się głos ka­mie­nia.

Za­brzmiał ina­czej niż zwy­kle. Nie­po­ko­ją­co.

– Jest jedna rzecz, którą mo­żesz zro­bić. Nie chcę cię na­ra­żać. Głos nagle się urwał.

Luna wstrzy­ma­ła od­dech.

– Co muszę zro­bić? – wy­szep­ta­ła.

– Nie… nie mogę – za­wa­hał się Ka­mień. – Je­steś moją przy­ja­ciół­ką. Nie mogę wy­sta­wiać cię na nie­bez­pie­czeń­stwo.

– Zro­bię wszyst­ko! – za­pro­te­sto­wa­ła dziew­czyn­ka.

Przez chwi­lę pa­no­wa­ła cisza. Potem ka­mień roz­brzmiał z cichą we­so­ło­ścią.

– Do­brze. Po­wiem ci. Tylko dla­te­go, że je­steś dla mnie ważna. 

Luna na­chy­li­ła się, wsłu­chu­jąc się uważ­nie w jego słowa.

– Weź nóż. Na­tnij swoją rękę. Potem za­szyj ranę i za­ban­da­żuj. 

Dziew­czyn­ka wstrzy­ma­ła od­dech.

– Ale… to bę­dzie boleć.

– Po­świę­ce­nie jest za­wsze ko­niecz­ne do wiel­kich czy­nów.

Głos był cichy, nie­mal ła­god­ny.

– Po­myśl o Dia­nie. Ona też cier­pi. Nie tylko cie­bie boli, Luna. Wszyst­kie żywe isto­ty czują ból. Wszy­scy cier­pi­my.

Luna za­ci­snę­ła zęby. Jeśli to był krok w stro­nę ura­to­wa­nia Diany… Drżą­cy­mi pal­ca­mi chwy­ci­ła nóż. Przy­sta­wi­ła ostrze do ręki.

– Wyżej, moje dziec­ko. 

Wi­bra­cja w jej gło­wie była nie­mal czuła.

– Tu się wy­krwa­wisz. Po­za­ tym mu­sisz ukryć rany przed do­ro­sły­mi. 

Luna za­mknę­ła oczy. Prze­cię­ła skórę. Ból był ostry, pa­lą­cy. Łzy na­pły­nę­ły jej do oczu. Czuła, jak cie­pła krew spły­wa po nad­garst­ku, ale nie otwie­ra­ła oczu. My­śla­ła o Dia­nie. O płyt­kich od­de­chach. O wy­chu­dzo­nym ciele, spo­co­nym czole, za­ci­śnię­tych war­gach. My­śla­ła o wszyst­kim, byle tylko nie sku­pić się na pie­ką­cym bólu w swo­jej wła­snej dłoni. Nie była słaba. Mu­sia­ła to zro­bić.

– Pa­mię­tasz zioła, które ka­za­łem ci scho­wać? – prze­rwał jej roz­my­śla­nia ka­mień.

Luna mru­gnę­ła, wy­trą­co­na z wła­snych myśli.

– Tak – się­gnę­ła do kie­sze­ni i wy­cią­gnę­ła wy­su­szo­ne ro­śli­ny.

– Jak tylko zszy­jesz ranę, włóż zioła do ust i roz­gryź. Potem przy­łóż papkę do rany i za­ban­da­żuj. 

Dziew­czyn­ka spoj­rza­ła na po­ra­nio­ną rękę. Drżą­cy­mi dłoń­mi chwy­ci­ła igłę i za­czę­ła zszy­wać skórę. Szwy były krzy­we, ale krew prze­sta­ła pły­nąć. Wło­ży­ła zioła do buzi. Miały zie­mi­sty, gorz­ki po­smak, który mo­men­tal­nie wy­peł­nił jej usta. Po chwi­li wy­plu­ła papkę i przy­ło­ży­ła ją do rany, po czym owi­nę­ła ban­da­żem.

– Mo­żesz zro­bić jesz­cze kilka na­cięć.

Głos ka­mie­nia był spo­koj­ny, nie­mal za­chę­ca­ją­cy. Luna wa­ha­ła się tylko przez chwi­lę. Przez ko­lej­ne dni ro­bi­ła nowe cię­cia. Z cza­sem za­uwa­ży­ła, że za­czy­na się do nich przy­zwy­cza­jać. Ból nie wy­da­wał się już taki strasz­ny. Nie spra­wiał jej więk­szej trud­no­ści. Wręcz prze­ciw­nie – czuła, jak coś w niej się uspo­ka­ja. Jakby każde cię­cie oczysz­cza­ło jej myśli, po­zwa­la­ło sku­pić się na czymś kon­kret­nym, czymś rze­czy­wi­stym.

– Przy­cho­dzi ci to coraz ła­twiej.

Głos ka­mie­nia za­wi­bro­wał z apro­ba­tą.

– Za­czy­nasz przy­zwy­cza­jać się do bólu.

– Nie jest to takie trud­ne – po­wie­dzia­ła cicho Luna, ob­ra­ca­jąc w pal­cach nóż.

– Wszy­scy boimy się bólu, ale to on nas roz­wi­ja. W ob­li­czu cier­pie­nia i śmier­ci mo­że­my od­na­leźć nową siłę, która po­py­cha nas ku lep­sze­mu. 

Ka­mień za­wi­bro­wał in­ten­syw­niej.

– Je­stem z cie­bie dumny, Luna. Nie każdy po­tra­fi zmie­rzyć się z bólem.

Luna po­czu­ła, jak coś nagle po­ja­wia się na skra­ju świa­do­mo­ści. Dziw­ny sym­bol wyrył się w umy­śle ni­czym bli­zna. Pul­so­wał rów­nym ryt­mem, jakby coś do niej szep­tał, przy­wo­ły­wał ją. Gdy sku­pi­ła na nim uwagę, po­czu­ła coś dziw­ne­go. Cie­pło, jakby matka obej­mo­wa­ła ją ra­mio­na­mi, jed­no­cze­śnie zimne, obce uczu­cie, prze­szy­wa­ją­ce jej wnę­trze.

– Brawo, Luna.

Głos ka­mie­nia był dumny.

– Wła­śnie po­zna­łaś swoją pierw­szą runę.

– A więc mogę teraz uzdro­wić Dianę?

– Nie wiem. Na po­czą­tek mu­sisz ją prze­te­sto­wać.

– Na czym?

– Czuję, że nie­da­le­ko stąd jest małe stwo­rze­nie nocy. 

Luna po­dą­ży­ła za wska­zów­ka­mi ka­mie­nia. Po­de­szła do za­po­ry z grzy­bów. Tuż przy gra­ni­cy, w cie­niu mchu, wił się długi, opan­ce­rzo­ny wij. Jego czer­wo­ny pan­cerz zdo­bi­ły ja­skra­we, żółte wzory. Nie zwra­cał na nią uwagi, czuł­ka­mi ba­da­jąc zie­mię, jakby szu­kał przej­ścia w za­po­rze.

– Za­mknij oczy. Skup się na sym­bo­lu.

Luna wy­ko­na­ła po­le­ce­nie.

– Wy­obraź sobie, że kie­ru­jesz go na to stwo­rze­nie. Prze­lej w niego ener­gię. 

Po­czu­ła, jak nagle traci siły. Usły­sza­ła prze­raź­li­we wycie. Otwo­rzy­ła oczy. Wij mio­tał się w kon­wul­sjach, pan­cerz po­krył się bul­go­czą­cy­mi bą­bla­mi. Wił się w bólu, ude­rzał od­nó­ża­mi o zie­mię, pró­bu­jąc uciec, ale ciało było spo­wol­nio­ne, jakby coś roz­ry­wa­ło je od środ­ka.

– Brawo! – po­wie­dział ka­mień, pełen dumy.

Luna cof­nę­ła się o krok.

– To spra­wi­ło mu ból, nie ule­czy­ło! – za­pro­te­sto­wa­ła.

– Spo­koj­nie, Luna. 

Głos był ła­god­ny.

– Zrób to jesz­cze raz. Tym razem wy­obraź sobie swoją runę od­wró­co­ną. 

Luna wzię­ła głę­bo­ki od­dech i po­now­nie za­mknę­ła oczy. Znów po­czu­ła, jak coś wy­sy­sa z niej ener­gię. Kiedy otwo­rzy­ła oczy, bąble na pan­ce­rzu stwo­ra znik­nę­ły. Wij prze­stał się mio­tać.

– Uzdro­wi­łam go? – za­py­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem.

– Tak.

Ka­mień za­wi­bro­wał z sa­tys­fak­cją.

– Twoja runa jest inna niż zwy­kłe.

– Jak to?

– Jak my­ślisz, co jest prze­ci­wień­stwem le­cze­nia? 

Dziew­czyn­ka się za­wa­ha­ła.

– Cho­ro­ba?

– Otóż to. 

Wi­bra­cja ka­mie­nia była nie­mal czuła.

– Do­szłaś do tej runy przez ból. Dla­te­go dzia­ła ina­czej niż nor­mal­nie. Mo­żesz nią uzdra­wiać.

 Za­wa­hał się na chwi­lę.

– Ale mo­żesz też wy­wo­ły­wać cho­ro­bę i cier­pie­nie.

Luna spoj­rza­ła na wi­ją­ce się stwo­rze­nie. Wsta­ła i po­bie­gła w stro­nę domu. Z im­pe­tem otwo­rzy­ła drzwi i wpa­dła do izby. Wbie­gła do domu, zdy­sza­na, z ocza­mi błysz­czą­cy­mi od emo­cji.

– Mamo! Tato! Mogę uzdro­wić Dianę! – za­wo­ła­ła, nie po­tra­fiąc ukryć eks­cy­ta­cji.

Oj­ciec spoj­rzał na nią ostro, marsz­cząc brwi.

– O czym ty mó­wisz, Luna? – za­py­tał z wy­czu­wal­nym w gło­sie zde­ner­wo­wa­niem.

Matka ode­rwa­ła wzrok od sio­stry, która le­ża­ła nie­ru­cho­mo na po­sła­niu, jej od­dech płyt­ki, twarz blada jak kreda. Luna nie od­po­wie­dzia­ła. Nie chcia­ła tra­cić czasu. Za­mknę­ła oczy, sku­pia­jąc się na pul­su­ją­cej runie w swo­jej świa­do­mo­ści. Sym­bol roz­ja­rzył się w jej umy­śle mięk­kim świa­tłem, a gdy skie­ro­wa­ła go w stro­nę Diany, po­czu­ła drże­nie – jakby sama runa cie­szy­ła się, że w końcu zo­sta­nie użyta.

– Uwa­żaj, by nie wy­ko­rzy­stać zbyt wiele ener­gii. Mo­żesz stra­cić przy­tom­ność – ostrzegł ka­mień.

Luna po­czu­ła, jak siła po­wo­li ucho­dzi z jej ciała. Cie­pło prze­su­wa­ło się przez ra­mio­na, dło­nie, aż w końcu spły­nę­ło na Dianę ni­czym nie­wi­dzial­na fala. Przez chwi­lę nic się nie dzia­ło. Potem twarz sio­stry drgnę­ła. Ru­mie­niec za­czął wy­peł­zać na po­licz­ki. Od­dech stał się głęb­szy, spo­koj­niej­szy. Po­wie­ki za­drża­ły, a po chwi­li Diana otwo­rzy­ła oczy.

– Mamo? – wy­szep­ta­ła cicho Diana.

Matka wy­da­ła z sie­bie zdu­szo­ny dźwięk, po czym rzu­ci­ła się do córki i chwy­ci­ła ją w ra­mio­na, przy­ci­ska­jąc mocno do sie­bie. Oj­ciec pa­trzył na Lunę sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi.

– Luna… ty znasz magię? – za­py­tał cicho, jakby bał wy­po­wie­dzieć te słowa na głos.

Dziew­czyn­ka spoj­rza­ła na niego, a na ustach po­ja­wił się lekki uśmiech.

*

Ro­dzi­na Luny sie­dzia­ła przy stole. Matka dzie­li­ła na por­cje skrom­ny po­si­łek – wod­ni­stą zupę z grzy­bów i ziół, oj­ciec jadł w mil­cze­niu, Diana ba­wi­ła się pal­ca­mi, wpa­tru­jąc się w drew­nia­ny blat. Luna czuła na­ra­sta­ją­ce na­pię­cie w po­wie­trzu, ale zi­gno­ro­wa­ła je. Pod­sko­czy­ła na krze­śle, uno­sząc w górę lalkę, którą uszy­ła.

– Diana, patrz! Zro­bi­łam ci lalkę! – za­wo­ła­ła ra­do­śnie, wy­cią­ga­jąc swoje dzie­ło w stro­nę sio­stry.

Była dumna ze swo­jej pracy – szma­cia­na po­stać miała ręce i nogi z cien­kich pa­ty­ków, wy­peł­nie­nie z mchu i oczy z ma­łych, okrą­głych ka­my­ków. Diana spoj­rza­ła na lalkę i nie­pew­nie ją chwy­ci­ła. Dziew­czyn­ka skrzy­wi­ła się.

– Luna, prze­cież mó­wi­łam, że uszy­ję wam lalkę. – Wes­tchnę­ła matka, spo­glą­da­jąc na za­baw­kę z wi­docz­ną dez­apro­ba­tą.

– Mia­łaś nie wno­sić do domu tych szka­radztw – wark­nął oj­ciec, od­kła­da­jąc drew­nia­ną łyżkę.

Jego spoj­rze­nie było chłod­ne, nie­mal su­ro­we. Luna po­czu­ła ucisk w żo­łąd­ku. Diana, wi­dząc re­ak­cję ro­dzi­ców, nie­zgrab­nie odło­ży­ła lalkę na stół, jakby oba­wia­ła się, że jej dotyk mógł­by ją czymś ska­zić.

– Mamo, po­ba­wi­my się razem? – spy­ta­ła Luna, wciąż mając na­dzie­ję, że choć matka okaże tro­chę cie­pła.

– Luna, nie mam czasu. Mu­si­my pra­co­wać.

– A Diana?

– Diana jesz­cze do­cho­dzi do sie­bie po cho­ro­bie. 

Słowa matki brzmia­ły tak, jakby to wszyst­ko było oczy­wi­ste. Jakby to był dobry powód, by od­rzu­cić Lunę.

– Mamo obie­ca­łaś – głos Luny za­drżał. – Czemu cały czas po­świę­ca­cie się Dia­nie? 

Z jej oczu po­pły­nę­ły łzy.

– No już nie płacz – prze­wró­cił oj­ciec ocza­mi. – Nie mo­żesz się po­ba­wić na dwo­rze? Diana po­trze­bu­je spo­ko­ju. Musi dojść do sie­bie po cięż­kiej cho­ro­bie.

– Ale prze­cież ją uzdro­wi­łam magią ! – wy­buch­nę­ła. – Jest zdro­wa!

– Luna umie magię?

Diana spoj­rza­ła na sio­strę z za­sko­cze­niem i za­cie­ka­wie­niem.

– Luna, mia­łaś nie roz­ma­wiać na ten temat. 

Matka za­re­ago­wa­ła na­tych­miast. W gło­sie było coś ostre­go, czego Luna się nie spo­dzie­wa­ła.

– Dla­cze­go?!

– Lu­dzie w wio­sce mogą źle za­re­ago­wać – po­wie­dział oj­ciec.

Oj­ciec mil­czał przez chwi­lę, aż w końcu spoj­rzał na córkę z nową myślą w oczach.

– Mo­gli­by­śmy na tym za­ro­bić – mruk­nął, jakby mówił sam do sie­bie. – Uzdra­wia­jąc in­nych.

– Po­my­śli­my o tym, jeśli ktoś za­cho­ru­je – po­wie­dzia­ła matka, zby­wa­jąc temat. – Na razie le­piej mil­czeć. 

Luna po­czu­ła, jak całe jej ciało na­pi­na się ze zło­ści i bólu. Nie chcie­li się z nią bawić. Nie chcie­li dzię­ko­wać. Nie byli dumni. Tylko li­czy­li, czy da się na niej za­ro­bić. Z gar­dłem za­ci­śnię­tym tak mocno, że nie mogła mówić, wsta­ła gwał­tow­nie od stołu. Wy­szła na ze­wnątrz, trza­ska­jąc drzwia­mi. Nikt jej nie za­trzy­mał. Luna usia­dła na zim­nej ziemi, przy ster­cie pia­chu, i sku­li­ła, obej­mu­jąc ra­mio­na­mi ko­la­na. Była bez­u­ży­tecz­na. Mogła ura­to­wać Dianę, mogła do­ko­ny­wać cudów – a oni nadal jej nie chcie­li.

– Oni nadal nie chcą spę­dzać ze mną czasu – wy­szep­ta­ła, wbi­ja­jąc wzrok w zie­mię.

– Tak to już jest, Luno – za­brzmiał ła­god­ny głos ka­mie­nia , nie­mal współ­czu­ją­co. –Nie­któ­rzy nie po­tra­fią do­ce­nić two­je­go daru.

– Dla­cze­go?

– Bo nie ro­zu­mie­ją two­jej war­to­ści. Nie wie­dzą, jak wiel­ką masz moc. Ka­mień za­wi­bro­wał de­li­kat­nie, uspo­ka­ja­ją­co.

– Jest spo­sób, by zwró­ci­li na cie­bie uwagę.

– Jaki?

– Gdy­byś za­cho­ro­wa­ła, ro­dzi­ce za­czę­li­by się tobą opie­ko­wać? 

Dziew­czyn­ka ze­sztyw­nia­ła.

– Mam sama wy­wo­łać u sie­bie cho­ro­bę?

– Nikt nie wie, że masz taką moc. A nawet jeśli… za­wsze mo­żesz się ule­czyć. 

– Sama nie wiem.

– To tylko pro­po­zy­cja. 

Ka­mień za­śmiał się cicho, jakby nie chciał jej na­ci­skać. Ale słowa już za­pa­dły w umysł Luny. Myśl za­czę­ła kieł­ko­wać. Luna wsta­ła po­wo­li i za­czę­ła iść przez wio­skę, sta­ra­jąc nie my­śleć o tym, co po­wie­dział ka­mień. Ale to było trud­ne. Bar­dzo trud­ne. Luna szła po­wo­li, ko­piąc ka­my­ki le­żą­ce na dro­dze. Myśli błą­dzi­ły wokół tego, co po­wie­dział ka­mień. „Może jak­byś za­cho­ro­wa­ła, ro­dzi­ce za­ję­li­by się tobą?” To było ku­szą­ce. Ale… to nie by­ło­by praw­dzi­we. Za­trzy­ma­ła się i spoj­rza­ła na swoje dło­nie, za­ci­śnię­te w pię­ści. Co mogła zro­bić, by prze­stać być nie­wi­dzial­ną dla wła­snej ro­dzi­ny?

– Kogo my tu mamy? – roz­legł się nagle głos.

Luna unio­sła głowę. O ścia­nę drew­nia­ne­go bu­dyn­ku opie­rał się męż­czy­zna. Był wy­so­ki i umię­śnio­ny, jego krót­ko przy­strzy­żo­ne ciem­ne włosy nada­wa­ły mu su­ro­wy wy­gląd, ale uśmiech na twa­rzy wy­da­wał się przy­ja­zny. Pa­trzył na Lunę z cie­ka­wo­ścią, jakby za­sta­na­wiał się, co tu robi sama. Dziew­czyn­ka znała go. Czę­sto pra­co­wa­ła z nim w polu.

– Co tu ro­bisz, Luna? Sama? – za­py­tał cie­płym tonem.

– Nudzę się. Nie mam się z kim bawić – wes­tchnę­ła dziew­czyn­ka, spusz­cza­jąc wzrok.

– To nie­do­brze. Dzie­ci po­win­ny się bawić. 

Męż­czy­zna uśmiech­nął się sze­rzej.

– Mogę się z tobą po­ba­wić. 

Wska­zał głową na drzwi swo­je­go domu. Luna za­wa­ha­ła się.

– Mama za­bro­ni­ła mi wcho­dzić do domów ob­cych ludzi.

– Ale ja nie je­stem obcy – po­wie­dział śmie­jąc się . – Prze­cież mnie znasz. Pra­cu­je­my razem. 

Luna wciąż się wa­ha­ła.

– Lu­bisz książ­ki? – za­py­tał nagle.

– Nie umiem czy­tać.

– To do­brze się skła­da. 

Męż­czy­zna się roz­pro­mie­nił.

– Mogę ci coś prze­czy­tać. 

Luna spoj­rza­ła na męż­czy­znę, po czym prze­nio­sła wzrok na drzwi. Po­wo­li we­szła do środ­ka.

We­wnątrz było dusz­no i ciem­no, pach­nia­ło drew­nem. Luna za­trzy­ma­ła się, przy­glą­da­jąc wnę­trzu. Pokój był skrom­ny – stół, kilka krze­seł, pry­cza przy­kry­ta szorst­ką tka­ni­ną. Przy ścia­nie stał regał z książ­ka­mi, po­kry­ty war­stwą kurzu. Męż­czy­zna pod­szedł do niego i się­gnął po grubą, starą księ­gę.

– Tu mamy coś cie­ka­we­go – po­wie­dział, kła­dąc ją na stole.

Otwo­rzył ją, a po­żół­kłe stro­ny roz­chy­li­ły się, uka­zu­jąc ry­sun­ki. Luna zbli­ży­ła się ostroż­nie i usia­dła na­prze­ciw niego. Wzrok dziew­czyn­ki od razu przy­cią­gnę­ła mapa.

– Co to? – za­py­ta­ła, wska­zu­jąc pal­cem na ilu­stra­cję.

– Mapa Astrum. 

Męż­czy­zna prze­su­nął dło­nią po per­ga­mi­nie. Na ry­sun­ku widać było ko­lej­ne war­stwy świa­ta. Na środ­ku każ­dej znaj­do­wa­ła się ogrom­na, czar­na dziu­ra. Luna zmarsz­czy­ła brwi.

– Co to za czar­na dziu­ra w środ­ku?

– Ot­chłań – od­parł, jakby to było coś oczy­wi­ste­go. – Trud­no po­wie­dzieć, co jest w jej wnę­trzu. Wia­do­mo tylko, że cią­gnie się przez wszyst­kie pię­tra, a war­stwy świa­ta ota­cza­ją ją jak pier­ście­nie. 

Luna spoj­rza­ła na inne sym­bo­le. Po­dłuż­ne for­ma­cje skal­ne wy­rzeź­bio­ne na krań­cach Ot­chła­ni.

– A to?

– Ka­mie­nie na­wi­ga­cyj­ne – wy­ja­śnił męż­czy­zna. – Dzię­ki nim po­dróż­ni­cy wie­dzą, gdzie się znaj­du­ją. 

Luna pa­trzy­ła na mapę z fa­scy­na­cją.

– A my? Na któ­rej war­stwie miesz­ka­my?

– Na środ­ko­wej war­stwie miesz­kal­nej. To jedna z trzech głów­nych, po któ­rych po­dró­żu­ją smoki.

– Smoki? 

Oczy Luny roz­bły­sły.

– Tak. Ist­nie­ją trzy głów­ne war­stwy, na któ­rych lu­dzie mogą żyć, a mię­dzy nimi prze­miesz­cza­ją się smoki. Resz­tę warstw na­zy­wa­my cmen­ta­rzy­skiem po­dróż­ni­ków – nie­licz­ni tam scho­dzą, jesz­cze mniej wraca. 

Luna prze­łknę­ła ślinę.

– Wi­dzia­łeś kie­dyś smoka?

Męż­czy­zna uśmiech­nął się i prze­wró­cił kart­kę. Na ilu­stra­cji wid­nia­ło ogrom­ne stwo­rze­nie. Opan­ce­rzo­ny in­sekt, któ­re­go ciało skła­da­ło się z wielu seg­men­tów, a na przo­dzie wid­nia­ła ma­syw­na głowa z po­tęż­ny­mi żu­wacz­ka­mi i wiel­ki­mi ro­ga­mi.

– To jest smok – po­wie­dział z dumą. – Z bli­ska wy­glą­da jesz­cze le­piej.

– Wi­dzia­łeś go z bli­ska?

– Takie smoki za­wsze po­dró­żu­ją tą samą trasą. W okre­ślo­nym cza­sie za­trzy­mu­ją się i za­sy­pia­ją na kilka dni. Lu­dzie na­zy­wa­ją to przy­sta­nią. Można wtedy wejść na smoka, han­dlo­wać, a nawet za­miesz­kać.

– Smoki? Jest ich wię­cej?

– Z tego, co wiem, czte­ry. Każdy ma inną trasę. 

Męż­czy­zna uśmiech­nął się do niej po­now­nie. Ale tym razem jego spoj­rze­nie było inne.

– Może zmie­ni­my za­ba­wę? – za­py­tał nagle.

– Na jaką?

– Znam taką jedną fajną za­ba­wę. W po­ca­łun­ki – po­wie­dział, po­chy­la­jąc się w jej stro­nę.

Luna wstrzy­ma­ła od­dech.

– Ba­wi­łem się w nią już z twoją sio­strą. To bę­dzie nasza ta­jem­ni­ca. 

Jej serce ści­snę­ło się w pier­si.

– Na­uczę cię w nią grać. 

Jego dłoń spo­czę­ła na jej ko­la­nie. Luna ze­sztyw­nia­ła, nie wie­dząc, co robić.

– Luna. 

Głos ka­mie­nia za­wi­bro­wał ostrze­gaw­czo, pełen gnie­wu.

– Ten męż­czy­zna chce cię skrzyw­dzić.

Luna wzię­ła drżą­cy od­dech. Po­wo­li wsta­ła.

– Nie, dzię­ku­ję… może kiedy in­dziej – po­wie­dzia­ła cicho.

Od­wró­ci­ła się na pię­cie i ru­szy­ła w stro­nę drzwi, serce Luny wa­li­ło w pier­si jak osza­la­łe.

– Dokąd idziesz? – usły­sza­ła jego głos.

Nie od­po­wie­dzia­ła. Na­ci­snę­ła klam­kę. Męż­czy­zna coś jesz­cze mówił, ale już go nie słu­cha­ła. Gdy tylko zna­la­zła się na ze­wnątrz, za­czę­ła biec.

– Luna, opo­wiedz o tej za­ba­wie ro­dzi­com – za­wi­bro­wał cicho ka­mień.

– Co to za za­ba­wa? – za­py­ta­ła z cie­ka­wo­ścią.

– To spra­wy dla do­ro­słych. Kie­dyś ci opo­wiem. 

Ka­mień za­milkł, ale Luna czuła, że jego słowa nie dają jej spo­ko­ju. Coś było nie tak. Nie do końca ro­zu­mia­ła co, ale in­stynkt pod­po­wia­dał jej, że to ważne. Nagle po­de­rwa­ła się na nogi i po­bie­gła w stro­nę domu. Drzwi otwo­rzy­ły się z im­pe­tem, ude­rza­jąc o ścia­nę. Oj­ciec, sie­dzą­cy przy stole, uniósł głowę znad miski.

– Luna, gdzieś ty była? – za­py­tał z lek­kim znie­cier­pli­wie­niem.

Dziew­czyn­ka za­trza­snę­ła za sobą drzwi i po­de­szła do stołu. Diana spała zwi­nię­ta w kłę­bek na swoim po­sła­niu, jej od­dech był równy, spo­koj­ny. Luna spoj­rza­ła na ro­dzi­ców, czu­jąc dziw­ny ucisk w klat­ce pier­sio­wej.

– Tato. Co to za za­ba­wa w po­ca­łun­ki? – za­py­ta­ła cicho.

Cisza, jaka za­pa­dła po tych sło­wach, była cięż­ka jak ołów. Oj­ciec wpa­try­wał się w nią, jakby nie ro­zu­miał, co wła­śnie po­wie­dzia­ła. Matka ze­sztyw­nia­ła. Dłoń ko­bie­ty, która spo­czy­wa­ła na stole, lekko drgnę­ła.

– Dla­cze­go py­tasz?

Głos ojca był na­pię­ty. Luna prze­łknę­ła ślinę.

– Pan, u któ­re­go byłam, chciał się ze mną w to bawić. 

Oj­ciec zbladł. Matka spoj­rza­ła na nią z nie­do­wie­rza­niem.

– Może coś ci się prze­sły­sza­ło – po­wie­dzia­ła cicho, nie­mal bła­gal­nie.

Luna po­krę­ci­ła głową.

– Po­wie­dział, że już się w to bawił z Dianą. 

Matka gwał­tow­nie od­wró­ci­ła głowę w stro­nę łóżka, gdzie spała młod­sza córka. Po­de­szła do niej i po­trzą­snę­ła lekko za ramię.

– Diana! 

Dziew­czyn­ka otwo­rzy­ła za­spa­ne oczy, mru­ga­jąc zdez­o­rien­to­wa­na.

– Luna mówi dziw­ne rze­czy – ode­zwał się oj­ciec, jego głos był nie­pew­ny.

Spoj­rzał na Dianę z na­pię­ciem.

– Czy ktoś ostat­nio robił ci coś… dziw­ne­go? 

Diana zmarsz­czy­ła brwi, prze­cią­gnę­ła się i spoj­rza­ła na nich zdez­o­rien­to­wa­na.

– Nie. O co cho­dzi? 

Luna pa­trzy­ła na sio­strę, szu­ka­jąc w twa­rzy ja­kiejś wska­zów­ki, ja­kiej­kol­wiek ozna­ki kłam­stwa. Oj­ciec od­wró­cił się do Luny.

– Który to dom? – za­py­tał sucho.

– Na skra­ju wio­ski, na pół­noc. Pra­cu­je­my z tym panem razem. 

Oj­ciec za­ci­snął szczę­kę.

– Do­brze wiem, o kogo cho­dzi. – Wstał od stołu i pod­szedł do drzwi. – Luna, po­cze­kaj tutaj. 

Otwo­rzył drzwi i wy­szedł, za­trza­sku­jąc je za sobą z hu­kiem. Luna zer­k­nę­ła na matkę.

– Mamo, o co cho­dzi?

– To spra­wy do­ro­słych. Idź spać.

Luna nie za­pro­te­sto­wa­ła. Po­słusz­nie po­ło­ży­ła się na po­sła­niu, wpa­tru­jąc się w sufit. Ale sen nie przy­cho­dził. Czuła dziw­ną pust­kę w żo­łąd­ku, jakby coś ści­ska­ło ją od środ­ka. Oj­ciec wró­cił do­pie­ro po dłuż­szym cza­sie. Drzwi skrzyp­nę­ły, a cięż­kie kroki roz­le­gły się w izbie. Luna za­mknę­ła oczy i wstrzy­ma­ła od­dech, uda­jąc, że śpi. Usły­sza­ła sze­lest tka­ni­ny, gdy oj­ciec pod­szedł do stołu i usiadł.

– I co? – prze­rwa­ła cisze Matka.

– No jak to co. 

Coś me­ta­lo­we­go opa­dło na stół z brzę­kiem.

– Je­śli bę­dzie­my cicho, złoto jest nasze.

Głos ojca brzmiał spo­koj­nie, nie­mal za­do­wo­lo­ny.

– Weź­mie ją za żonę.

W Astrum wy­da­wa­nie mło­dych ludzi za mąż nie było ni­czym dziw­nym. Ludz­kie życie, z wy­jąt­kiem tych chro­nio­nych przez smoka, nie było dłu­gie. W ma­łych wio­skach, bę­dą­cych je­dy­nie punk­ta­mi prze­lo­to­wy­mi el­fic­kich szla­ków han­dlo­wych, czę­sto bra­ko­wa­ło je­dze­nia i wody, nie wspo­mi­na­jąc już o le­kach. Lu­dzie z mniej­szych re­jo­nów sta­ra­li się, by dzie­ci za­kła­da­ły ro­dzi­ny w mło­dym wieku, za­pew­nia­jąc im szan­sę na prze­trwa­nie. Gdy tylko uda­wa­ło się zgro­ma­dzić wy­star­cza­ją­ce fun­du­sze, całe ro­dzi­ny emi­gro­wa­ły do bez­piecz­niej­szych re­jo­nów tej samej war­stwy. Nie­ste­ty ze­bra­nie ta­kiej sumy było nie­zwy­kle trud­ne i nie wszyst­kim się to uda­wa­ło.

Serce Luny przy­spie­szy­ło.

– Prze­han­dlo­wa­łeś córkę za mie­szek złota?! – syk­nę­ła matka.

– Czasy są cięż­kie. 

Oj­ciec wes­tchnął, jakby to było coś oczy­wi­ste­go.

– Do­brze wiesz, że mło­dzi nie je­ste­śmy, a twoje łono wy­da­ło nam same córki. Bę­dzie­my mogli z Luną wy­pro­wa­dzić się z wio­ski. Wy­star­czy na opła­tę eskor­ty do więk­sze­go mia­sta.

– Ale Diana … ona…

– Co by było, gdyby lu­dzie się do­wie­dzie­li? – prze­rwał ostro. – By­li­by­śmy na ję­zy­kach całej wio­ski.

Cisza. Potem ko­lej­ny brzęk. Matka wzię­ła głę­bo­ki od­dech.

– Dużo tego.

– Star­czy nam na do­stat­nie życie. – od­po­wie­dział.

Ro­dzi­ce po­ło­ży­li się spać. A ona le­ża­ła w ciem­no­ści, nie mogąc zmru­żyć oka. W końcu po­wo­li wsta­ła i wy­szła na ze­wnątrz.

– Teraz widzę, jak małe i bez­war­to­ścio­we jest twoje życie w oczach two­ich ro­dzi­ców – za­wi­bro­wał ka­mień.

– Co masz na myśli? – spy­ta­ła Luna.

– Twoi ro­dzi­ce chcą oddać twoją sio­strę temu męż­czyź­nie. Razem stwo­rzą ro­dzi­nę. Wy­star­czy­ło tylko kilka sztuk złota. – W gło­sie ka­mie­nia dało się wy­czuć od­ra­zę.

– Z kim będę się bawić, jeśli ją za­bio­rą? – spy­ta­ła Luna.

– Lu­dzie za­wsze po­dej­mu­ją głu­pie de­cy­zje – za­bur­czał głos ka­mie­nia.

– Nie chcę, by ją za­bra­li! – za­pro­te­sto­wa­ła.

– W takim razie mu­sisz spra­wić, by zmie­ni­li zda­nie. Tylko w jaki spo­sób…

Głos ka­mie­nia nagle ucichł. Luna szła w mil­cze­niu, za­my­ślo­na.

– Może za po­mo­cą magii? – spy­ta­ła po chwi­li.

– Co masz na myśli? – za­py­tał ka­mień.

– Gdy za­da­wa­łam sobie rany, po pew­nym cza­sie umysł sta­wał się ja­śniej­szy…

– Chcesz spra­wić im ból? – za­brzmiał Ka­mień za­in­try­go­wa­ny.

– Wy­wo­łam cho­ro­bę za po­mo­cą magii, a potem ich ule­czę – po­wie­dzia­ła nie­pew­nie.

– Widzę, że nauki nie po­szły na marne! To dobry po­mysł, Luno! – usły­sza­ła za­do­wo­lo­ny głos ka­mie­nia. – Może za­cznij od męż­czy­zny, który chce za­brać twoją sio­strę?

– My­ślisz, że to po­dzia­ła? – za­py­ta­ła Luna.

– Lu­dzie czę­sto w ob­li­czu bólu zmie­nia­ją się na lep­sze.

Luna po­de­szła do domu męż­czy­zny.

– Nie mu­sisz wcho­dzić do środ­ka – za­wi­bro­wał ka­mień. – Stań jak naj­bli­żej drzwi.

Luna sku­pi­ła się na sym­bo­lu w swo­jej gło­wie. Prze­la­ła ener­gię, wy­obra­ża­jąc sobie męż­czy­znę. Po chwi­li usły­sza­ła jęki.

– Dobra ro­bo­ta. Wra­caj do domu. Le­piej, żeby nikt cię nie wi­dział – za­brzmiał Ka­mień za­do­wo­lo­ny.

*

– Sły­sza­łaś? Za­cho­ro­wał – po­wie­dział oj­ciec Luny do matki.

Dziew­czyn­ki sie­dzia­ły razem z nimi przy stole.

– I co teraz? – spy­ta­ła nie­pew­nie matka.

– Nie oddam złota. Gaja go po­ka­ra­ła – stwier­dził oj­ciec.

– A jeśli umrze? Bę­dzie­my mieli go na su­mie­niu… Z umów na­le­ży się wy­wią­zy­wać – po­wie­dzia­ła twar­do matka. – Może Luna go ule­czy?

– Prze­cież nikt we wio­sce nie wie o magii Luny – po­wie­dział oj­ciec, ści­sza­jąc głos.

– Mamo, mie­li­ście się ze mną po­ba­wić. – ode­zwa­ła się znu­dzo­na Luna.

– Luna, nie prze­szka­dzaj star­szym, kiedy roz­ma­wia­ją – skar­cił ją oj­ciec.

– Diana, po­ba­wisz się ze mną? – spy­ta­ła Luna, pa­trząc w stro­nę sio­stry.

Diana wsta­ła z krze­sła i usia­dła na ko­la­nach matki.

– Nie chce mi się – po­wie­dzia­ła, dłu­biąc w nosie.

– Je­steś już chyba na tyle duża, by sama zna­leźć sobie za­ję­cie – stwier­dzi­ła matka.

Luna wsta­ła i wy­szła z domu.

– Prze­cież mi obie­ca­li – szep­nę­ła, ku­ca­jąc przy ster­cie pia­chu.

W jej oczach za­lśni­ły łzy.

– Luna, nie płacz. Masz mnie – za­wi­bro­wał ka­mień.

Dziew­czyn­ka otar­ła oczy.

– Czemu oni mnie nie ko­cha­ją?

 – Ja cię ko­cham. 

Luna uśmiech­nę­ła się de­li­kat­nie w stro­nę ka­mie­nia.

– Oni na pewno też cię po­ko­cha­ją – usły­sza­ła głos ka­mie­nia. – Gdyby za­cho­ro­wa­li, a ty byś ich uzdro­wi­ła czy nie za­in­te­re­so­wa­li by się tobą bar­dziej ?

Luna spoj­rza­ła na ka­mień z nie­pew­no­ścią.

– Mam wy­wo­łać cho­ro­bę u moich ro­dzi­ców? – spy­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem.

– Prze­cież ich uzdro­wisz, czy to ważne? Liczy się cel! – po­wie­dział we­so­ło ka­mień.

Luna się­gnę­ła do umy­słu, by od­na­leźć sym­bol magii. Na po­cząt­ku było trud­no. Usły­sza­ła wycie swo­ich ro­dzi­ców, ale im dłu­żej prze­le­wa­ła magię w sym­bol, tym ła­twiej to przy­cho­dzi­ło. Otwo­rzy­ła oczy, nie­pew­na tego, co czuje.

– Wi­dzisz? Nie było tak trud­no. 

Luna wsta­ła i we­szła do domu. Jej ro­dzi­ce sie­dzie­li przy stole, dra­piąc skórę po­kry­tą bą­bla­mi.

– Na Gaję, jak to swę­dzi! – ryk­nął oj­ciec. – Mu­sia­łem się za­ra­zić od tego by­dla­ka, gdy u niego byłem!

– I co teraz? – po­wie­dzia­ła matka, cią­gle się dra­piąc. – Luna, uzdro­wisz nas?

– Wo­lał­bym nie ko­rzy­stać z magii – po­wie­dział oj­ciec, nie­pew­nie pa­trząc na córkę.– Jutro pój­dzie­my do uzdro­wi­ciel­ki. Mamy za co kupić leki. To pew­nie zwy­kłe swę­dze­nie.

– Daj im tro­chę czasu, po­cierpią, i zro­zu­mie­ją. Cier­pie­nie uszla­chet­nia – usły­sza­ła za­do­wo­lo­ny głos ka­mie­nia.

*

Dom uzdro­wi­ciel­ki był za­ję­ty przez łóżka usta­wio­ne w róż­nych od­stę­pach przy ścia­nach. W jed­nym z nich leżał już znany Lunie męż­czy­zna. Wier­cił się na po­sła­niu, cią­gle opę­tań­czo dra­piąc ciało. Na końcu po­miesz­cze­nia, przy stole, sie­dzia­ła star­sza ko­bie­ta w bia­łych sza­tach. Na­prze­ciw niej sie­dział oj­ciec Luny. Uzdro­wi­ciel­ka prze­wra­ca­ła jego rękę, wpa­tru­jąc się w stru­py. Koło nich stała resz­ta ro­dzi­ny.

– I co? Zro­bisz coś z tym? – spy­tał uzdro­wi­ciel­kę.

– Pierw­szy raz widzę coś ta­kie­go – po­wie­dzia­ła ko­bie­ta. – Moje maści nie dzia­ła­ją. Na razie wy­glą­da na to, że to nie jest bar­dzo za­raź­li­we. Cho­ru­je­cie tylko wy.

– To co, mamy robić? – spy­ta­ła matka Luny.

– Dam wam maści, które ła­go­dzą świąd. Może przej­dzie – po­wie­dzia­ła uzdro­wi­ciel­ka.

– Też mi zie­lar­ka – mruk­nął z po­gar­dą oj­ciec Luny, wsta­jąc z krze­sła.

– Ciesz­cie się, że zo­sta­łam w tej wio­sce! Beze mnie po­mar­li­by­ście tu wszy­scy! – od­gry­zła się uzdro­wi­ciel­ka. – Kto przy­jął poród two­ich córek, co?!

– Luna może was uzdro­wić – po­wie­dzia­ła nagle Diana.

– Diana! – szturch­nę­ła ją matka.

– O czym ona gada? – za­py­ta­ła uzdro­wi­ciel­ka, wpa­tru­jąc się w dziew­czyn­kę.

– O ni­czym – za­czął mówić oj­ciec Diany.

– Chodź tu, dziec­ko – uzdro­wi­ciel­ka za­chę­ci­ła Dianę.

– Prze­cież ona głu­po­ty gada! – po­wie­dział oj­ciec, ła­piąc Dianę za rękę.

– Czy ja cie­bie py­ta­łam? – za­py­ta­ła uzdro­wi­ciel­ka, groź­nie uno­sząc kij.

Pod sto­pa­mi ojca za­czę­ły ro­snąć grube ko­rze­nie, opla­ta­jąc zdzi­wio­ne­go męż­czy­znę. Po chwi­li po­kry­ły się ko­lo­ro­wy­mi kwia­ta­mi, a w po­miesz­cze­niu uniósł się zio­ło­wy za­pach. Luna pa­trzy­ła na to z sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi.

– To magia – za­wi­bro­wał głos ka­mie­nia . – Jedna z wielu run na­tu­ry.

– Mów śmia­ło, dziec­ko – po­na­gli­ła ją uzdro­wi­ciel­ka.

– Luna też zna magię – po­wie­dzia­ła Diana.

– Tak? – spy­ta­ła uzdro­wi­ciel­ka, pa­trząc na Lunę z za­in­te­re­so­wa­niem.

– Ule­czy­ła mnie – po­wie­dzia­ła za­do­wo­lo­na Diana.

– Po­dejdź, Luna. Umiesz uzdra­wiać? – spy­ta­ła uzdro­wi­ciel­ka.

– Tak. Nie­daw­no się na­uczy­łam – od­po­wie­dzia­ła nie­pew­nie Luna.

– Czemu to ukry­wasz? – spy­ta­ła spo­koj­nym gło­sem uzdro­wi­ciel­ka.

– Ro­dzi­ce za­ka­za­li mi mówić. 

Ko­na­ry pu­ści­ły ojca Luny i scho­wa­ły się w drew­nia­ną pod­ło­gę.

– Ech – wes­tchnę­ła uzdro­wi­ciel­ka, krę­cąc głową. – Stare to i głu­pie – po­wie­dzia­ła do  ro­dzi­ców Luny. – Tylko w ta­kich wsiach jesz­cze uważa się magię za coś wy­jąt­ko­we­go. Tu nie ma czego ukry­wać, młod­sze dzie­ci od was uczą się magii – do­da­ła, po czym za­śmia­ła.

Na­stęp­nie spoj­rza­ła na Lunę i ski­nę­ła na nią ręką.

– Chodź, Luna. 

Uzdro­wi­ciel­ka wsta­ła i po­de­szła do łóżka, na któ­rym leżał dra­pią­cy się męż­czy­zna. Jego skórę po­kry­wa­ły licz­ne, wy­dra­pa­ne rany.

– Pokaż, co po­tra­fisz – za­chę­ci­ła Lunę.

Luna sku­pi­ła uwagę na swo­jej runie. Prze­peł­nia­ła ją magią i po­czu­ła ener­gię prze­pły­wa­ją­cą przez ciało. Na oczach wszyst­kich bąble na skó­rze męż­czy­zny za­czę­ły zni­kać, a rany stop­nio­wo się goiły. Męż­czy­zna uniósł dło­nie i do­tknął skóry. Drże­nie wstrzą­snę­ło jego cia­łem, a z oczu po­pły­nę­ły łzy.

– Od paru dni nie mo­głem się po­zbyć tego świą­du. My­śla­łem, że umrę – wy­szep­tał, pa­trząc na Lunę z wdzięcz­no­ścią. – Ja… prze­pra­szam, dziec­ko, za to, co zro­bi­łem. Nigdy już tego nie zro­bię. Wy­bacz mi. 

Jego głos drżał, a wargi ledwo po­ru­sza­ły się w ryt­mie szep­tu.

– Wi­dzisz? – za­wi­bro­wał głos ka­mie­nia. – W ob­li­czu bólu się zmie­nił. Ból go wy­zwo­lił.

– Szlo­chasz jak baba – skwi­to­wa­ła sucho uzdro­wi­ciel­ka, pa­trząc na męż­czy­znę z po­li­to­wa­niem. Po chwi­li prze­nio­sła wzrok na Lunę.

– Masz szczę­ście. Rzad­ko kiedy widzi się tak za­awan­so­wa­ne runy le­cze­nia – po­wie­dzia­ła, wra­ca­jąc do swo­je­go biur­ka. – Uzdrów ro­dzi­ców. 

Luna ski­nę­ła głową i wy­ko­na­ła po­le­ce­nie. Przy­ło­ży­ła dło­nie do ich skóry, po­zwa­la­jąc magii prze­pły­nąć przez ciało i ule­czyć bo­le­sne bąble. Gdy skoń­czy­ła, na twa­rzach ro­dzi­ców ma­lo­wa­ła się wy­raź­na ulga. Uzdro­wi­ciel­ka przy­glą­da­ła się w mil­cze­niu.

– Luna, czy chcia­ła­byś się uczyć? – spy­ta­ła w końcu spo­koj­nym gło­sem.

– A kto nam w polu po­mo­że?! – za­pro­te­sto­wał oj­ciec.

– Luna, nie zwra­caj na niego uwagi – po­wie­dzia­ła uzdro­wi­ciel­ka.

– Luna, to dla cie­bie szan­sa… – za­wi­bro­wał głos ka­mie­nia.

Luna spoj­rza­ła na zie­mię, czu­jąc dziw­ną mie­szan­kę stra­chu i eks­cy­ta­cji.

– Tak. Chcia­ła­bym – po­wie­dzia­ła cicho, ale sta­now­czo.

Na twa­rzy uzdro­wi­ciel­ki po­ja­wił się uśmiech za­do­wo­le­nia.

– Przyjdź do mnie jutro. A jeśli oj­ciec ci za­bro­ni… – Spoj­rza­ła na ojca Luny. – Sama do was przyj­dę.

*

– Co za pa­skud­na baba – mruk­nął oj­ciec Luny, sia­da­jąc do stołu.

Resz­ta ro­dzi­ny usia­dła na łóżku, wy­raź­nie zmę­czo­na tym, wy­da­rze­niem.

– Mamo, po­ba­wi­my się w końcu? – spy­ta­ła nie­pew­nie Luna.

Matka spoj­rza­ła na nią i uśmiech­nę­ła się cie­pło.

– Zaraz wyj­dzie­my razem na ze­wnątrz.

– Wi­dzisz? Mó­wi­łem, że to za­dzia­ła – usły­sza­ła za­do­wo­lo­ny głos ka­mie­nia.

*

Luna szła przez wio­skę. Wszy­scy, któ­rzy ją mi­ja­li, kła­nia­li się z sza­cun­kiem. Cho­ro­ba roz­prze­strze­ni­ła się, wię­cej ludzi za­cho­ro­wa­ło, a Luna była je­dy­ną, która mogła ich uzdro­wić.

– Wi­dzisz, jak ból zmie­nił wszyst­kich na lep­sze? – za­wi­bro­wał głos ka­mie­nia. – W końcu cię ko­cha­ją. Tak jak ja ko­cham cie­bie!

Luna uśmiech­nę­ła się, nie wie­dząc, co od­po­wie­dzieć.

– Mo­żesz ich od­mie­nić jesz­cze bar­dziej!

– W jaki spo­sób? – za­py­ta­ła Luna, spo­glą­da­jąc na ka­mień z za­cie­ka­wie­niem.

– Gdy śmierć pa­trzy czło­wie­ko­wi w oczy, uka­zu­je jego praw­dzi­we ob­li­cze. Lu­dzie, sto­jąc na skra­ju śmier­ci, zmie­nia­ją się na lep­sze.

– Mam ich zabić? – spy­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem.

– Nie! Nigdy bym ci nie kazał robić cze­goś ta­kie­go. 

Ka­mień za­wi­bro­wał uspo­ka­ja­ją­co.

– Wy­star­czy, że przy­bli­żysz ich do skra­ju śmier­ci

*

Drew­nia­ny powóz, ob­wie­szo­ny lam­pa­mi, je­chał po­wo­li po nie­rów­nej dro­dze. Na koźle sie­dzia­ła ko­bie­ta w bia­łym płasz­czu. Spod kap­tu­ra wy­su­wa­ły się pięk­ne, krę­co­ne blond włosy. Powóz cią­gnę­ło czwo­ro­noż­ne, opan­ce­rzo­ne stwo­rze­nie o dużym, okrą­głym od­wło­ku i małej, ku­li­stej gło­wie. W rów­nych od­stę­pach zgrzy­ta­ło żu­wacz­ka­mi, prze­ry­wa­jąc ciszę nie­przy­jem­nym dźwię­kiem. Woź­ni­ca – męż­czy­zna o brą­zo­wej skó­rze, szpi­cza­stych uszach i dłu­gich, bia­łych wło­sach – uważ­nie ob­ser­wo­wał drogę. Na szla­kach rzad­ko kiedy można na­po­tkać stwo­rze­nie w nocy, ale nie było to nie­moż­li­we. Mu­siał za­cho­wać ostroż­ność.

– Masz szczę­ście, że cię za­bra­łem – po­wie­dział woź­ni­ca, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od drogi.

– Czemu? – za­py­ta­ła za­kap­tu­rzo­na po­stać, uno­sząc głowę w stro­nę woź­ni­cy.

– Sły­sza­łem, że w wio­sce nie­da­le­ko wy­bu­chła epi­de­mia. Nikt nie prze­żył. 

Ko­bie­ta uśmiech­nę­ła się lekko.

– Obiło mi się coś o uszy. 

Woź­ni­ca zer­k­nął na ko­bie­tę ukrad­kiem, za­in­try­go­wa­ny re­ak­cją.

– Dokąd zmie­rzasz ? – spy­tał z cie­ka­wo­ścią.

– Przed sie­bie. Jesz­cze nie my­śla­łam o celu po­dró­ży.

– Czym się zaj­mu­jesz, jeśli można spy­tać? – do­py­tał, nie kry­jąc za­in­te­re­so­wa­nia.

Ko­bie­ta od­wró­ci­ła się do niego i uśmiech­nę­ła cie­pło.

– Po­ma­gam lu­dziom od­kryć ich we­wnętrz­ny po­ten­cjał. Uzdra­wiam. 

Woź­ni­ca par­sk­nął ci­chym śmie­chem.

– We­wnętrz­ny po­ten­cjał? Nie wszy­scy go mają! – za­śmiał się. – Czasy są nie­pew­ne. Po­dzi­wiam was, uzdro­wi­cie­li, że wciąż chce wam się po­ma­gać.

– Każdy go ma – od­par­ła ko­bie­ta. – A ja po­tra­fię zaj­rzeć tak głę­bo­ko w duszę czło­wie­ka, by go od­na­leźć. Po­tra­fię zmie­nić każ­de­go. 

Za­pa­dła cisza. Powóz po­to­czył się dalej, zmie­rza­jąc ku nie­zna­ne­mu ce­lo­wi.