Smartfonistrz

– Coraz czę­ściej lękam się, że moja praca pój­dzie na marne. Nikt jej nie chce, nikt jej nie ro­zu­mie. Je­stem stary i sa­mot­ny, a tyle pro­ble­mów zo­sta­ło do roz­wią­za­nia – żalił się smart­fo­nistrz gwar­ko­wi. 

– Nikt! Nikt nie przy­cho­dzi! – za­wtó­ro­wał ptak za­dzior­nym tonem.

– Ale dziś… dziś ktoś nas od­wie­dzi…

– Cie­ka­we! Cie­ka­we! Czyż­byś sko­rzy­stał z…? – Za­in­try­go­wa­ny ptak chciał zadać py­ta­nie, ale smart­fo­nistrz uciął spe­ku­la­cje.

– Nie, mój mały, to tylko sta­ro­świec­kie prze­czu­cie. Gdyby ktoś przy­szedł, po­sta­raj się być miły. – Za­wsze ba­wi­ła go szorst­kość gwar­ka wobec ob­cych. Uśmiech­nął się lekko, lecz zaraz potem wpadł w głę­bo­ki, nie­po­ko­ją­cy ka­szel.

Tym­cza­sem dwoje mło­dych ludzi, zmę­czo­nych trud­ną po­dró­żą z War­sza­wy do Wro­cła­wia, nie miało po­ję­cia, co ich tam czeka.

– Prze­stań się guz­drać, mu­si­my iść! – Tymek po­cią­gnął dziew­czy­nę za rękaw fio­le­to­wej, or­ta­lio­no­wej bluzy. Prze­ci­skał się przez za­tło­czo­ną alej­kę sta­rów­ki w po­bli­żu placu Sol­ne­go, ale Kiko wciąż zo­sta­wa­ła w tyle.

– Auć! – krzyk­nę­ła, gdy ktoś na­dep­nął jej na stopę.

Z roz­pa­lo­ne­go nieba lał się żar, a blade, po­ma­rań­czo­we słoń­ce przy­ćmie­wa­ła py­ło­wa mgieł­ka. Czuła się fa­tal­nie – pot spły­wał po twa­rzy, roz­ma­zu­jąc fio­le­to­wo-zie­lo­ny ma­ki­jaż, a ró­żo­wa grzyw­ka kle­iła się do czoła.

Tymek zer­k­nął na ze­ga­rek, spraw­dza­jąc po­ziom pro­mie­nio­wa­nia. „Prze­kro­czo­ne normy. Ba­rie­ra elek­tro­ma­gne­tycz­na fak­tycz­nie nie dzia­ła. Le­piej się po­śpie­szyć, fi­zy­ka nie przy­mknie na to oka” – po­my­ślał.

Nie­ste­ty tuż za ro­giem na­tknę­li się na ulicz­ny stra­gan z je­dze­niem. W po­wie­trzu roz­ta­czał się za­pach orien­tal­nych przy­praw i przy­pa­lo­ne­go tłusz­czu. Kiko unio­sła nos. Roz­sze­rza­jąc noz­drza zi­gno­ro­wa­ła sprze­ciw chło­pa­ka – od razu usta­wi­ła się za ladą, go­to­wa zło­żyć za­mó­wie­nie. 

– Szisz kebab! Ramen! Pie­ro­gi! – na­wo­ły­wał wy­chu­dzo­ny męż­czy­zna o azja­tyc­kich ry­sach, po­trzą­sa­jąc nad ogniem wiel­kim wo­kiem. 

– Mmm, czu­jesz za­pach? Ten ramen pach­nie obłęd­nie! Osza­le­ję, jeśli go nie zjem! 

Pod dasz­kiem wózka wi­siał sta­ro­świec­ki ekran LED z trzesz­czą­cy­mi gło­śni­ka­mi. Wy­świe­tlał pro­gram z pre­zen­te­rem w fio­le­to­wej gar­son­ce i zie­lo­nej ko­szu­li, nie­na­tu­ral­nie pod­eks­cy­to­wa­ne­go wy­krzy­ki­wa­ny­mi wia­do­mo­ścia­mi.

– To już trze­ci dzień, gdy Wroc­law zmaga się z awa­rią sys­te­mu ba­rier pyło– i pro­mie­nio­chron­nych! Halo? Czy ktoś mnie sły­szy? Pre­zy­den­cie, rusz pan tyłek i weź się pan do ro­bo­ty, bo tem­pe­ra­tu­ra dziś w po­łu­dnie prze­kro­czy trzy­dzie­ści osiem stop­ni! 

– Tymek, bła­gam, zrób­my prze­rwę! – Tup­nę­ła nogą jak roz­ka­pry­szo­ne dziec­ko. 

– A wiatr? Niby umiar­ko­wa­ny, ale wy­star­cza­ją­co silny, żeby pod­bić ci oko. Burzy pia­sko­wej dziś nie prze­wi­du­ją – jesz­cze.

– Nikt ci nie kazał wczo­raj pić, ani je­chać tutaj na kacu! – wark­nął Tymek. Z na­tu­ry wy­jąt­ko­wo opa­no­wa­ny mło­dzie­niec do­cie­rał do gra­nic cier­pli­wo­ści.

– Ma­gne­to­pa­ci, całe szczę­ście, twier­dzą że nie wy­czu­wa­ją zbli­ża­ją­cych się roz­bły­sków słoń­ca, które mo­gły­by wy­wo­łać elek­tro­ma­gne­tycz­ne burze. Za­gro­że­nie w tym za­kre­sie jest umiar­ko­wa­ne… hope so! 

– Je­steś nie­oce­nio­nym wspar­ciem, czyli tak jak obie­cy­wa­łaś… – iro­ni­zo­wał Tymek. Syk­nął tak ką­śli­wie, że Kiko za­po­mnia­ła o wszyst­kich bo­lącz­kach.

 – Ale sami wie­cie, jak jest… Uży­wa­nie urzą­dzeń elek­trycz­nych jak zwy­kle na wła­sną od­po­wie­dzial­ność. Ale jak to mówią „No risk, no story!”.

– No do­brze, prze­pra­szam! Wy­bacz mi, pro­szę. – Po­ła­sko­ta­ła go po bro­dzie. – Może po wszyst­kim zjemy coś tutaj?

– Po prze­rwie – setna rocz­ni­ca rze­ko­me­go lą­do­wa­nia Ame­ry­ka­nów na Księ­ży­cu! Wy­czy­nu, któ­re­go do dziś nie udało się po­wtó­rzyć ni­ko­mu… poza Chiń­czy­ka­mi. Ofi­cjal­na wer­sja kon­tra teo­rie spi­sko­we! Tylko u nas, sam wy­bierz swoją praw­dę!

– Zo­ba­czy­my. Zo­sta­ło mało czasu. Idę tam, z tobą lub bez! – Tymek prze­tarł za­py­lo­ne oku­la­ry w gru­bych, nie­mod­nych opraw­kach i żwawo ru­szył przed sie­bie. Dra­ma­tycz­ny ton wy­po­wie­dzi nie pa­so­wał do jego in­tro­wer­tycz­ne­go uspo­so­bie­nia – tym bar­dziej zdra­dzał, jak bar­dzo za­le­ża­ło mu na re­ali­za­cji planu.

Aby nie po­gar­szać sy­tu­acji Kiko uda­wa­ła, że na­rzu­co­ne przez Tymka tempo nie spra­wia jej pro­ble­mów. Na szczę­ście pra­cow­nia smart­fo­ni­strza była już bli­sko. Mie­ści­ła się w piw­ni­cy jed­nej z ka­mie­nic na obrze­żach rynku.

Mu­sie­li przejść przez ka­mien­ną bramę pro­wa­dzą­cą do ma­łe­go po­dwór­ka, ota­cza­ją­cy je mur po­ra­stał cy­ber­ne­tycz­ny bluszcz mi­go­czą­cych kabli. Za­byt­ko­wą fa­sa­dę bu­dyn­ku, ozdo­bio­ną rzeź­bio­ny­mi okien­ni­ca­mi, po­kry­wa­ły pul­su­ją­ce neony. 

– Pa­mię­taj, żad­ne­go ga­da­nia o bzdu­rach. Nie mo­że­my mar­no­wać czasu. Jest ważny, bo jest ob­se­sją mi­strza, ro­zu­miesz?

– Tak jest, panie ka­pi­ta­nie Tymi! – Za­sa­lu­to­wa­ła i uszczyp­nę­ła go w rękę. 

– Kopnę cię, jeśli coś schrza­nisz. – Na ustach chło­pa­ka po­ja­wił się cień uśmie­chu. Kiko wie­dzia­ła, jak go roz­ch­mu­rzyć.

Do piw­ni­cy smart­fo­ni­strza trze­ba było zejść po stro­mych schod­kach. Szli ostroż­nie, jak do ciem­nej ja­ski­ni. Drew­nia­ne drzwi gło­śno za­skrzy­pia­ły. W środ­ku pa­no­wał nie­przy­jem­ny za­duch pa­pie­ro­so­we­go dymu, kurzu i stę­chli­zny. Kiko prze­ły­ka­ła ślinę raz za razem, pró­bu­jąc po­wstrzy­mać mdło­ści.

Stare urzą­dze­nia pię­trzy­ły się na pół­kach, w ga­blo­tach, na me­blach i pod­ło­dze. Więk­szość dawno wy­szła z użyt­ku – ma­szy­ny do pi­sa­nia, kom­pu­te­ry z ma­syw­ny­mi ki­ne­sko­po­wy­mi ekra­na­mi, gło­śni­ki, gra­mo­fo­ny oraz wieże hi-fi.

Ogrom­ną część sprzę­tów sta­no­wi­ły ze­ga­ry, cy­fro­we i ana­lo­go­we. Nie­któ­re wciąż dzia­ła­ły, mącąc ciszę jed­no­cze­snym ty­ka­niem wska­zó­wek. Cha­rak­te­ry­stycz­ny dźwięk, ja­kie­go próż­no było szu­kać gdzie­kol­wiek in­dziej.

Wśród nich były te­le­fo­ny, ja­kich Kiko i Tymek nigdy wcze­śniej nie wi­dzie­li – ma­syw­ne słu­chaw­ki z ka­bla­mi w kształ­cie spi­ra­li i nu­me­rycz­ny­mi tar­cza­mi, a także ar­cha­icz­ne ko­mór­ki z ma­ły­mi ekra­na­mi i kla­wia­tu­ra­mi, które nie miały in­nych funk­cji, niż zwy­kła roz­mo­wa gło­so­wa. Były też smart­fo­ny: jedne z po­pę­ka­ny­mi ekra­na­mi, inne po­kry­te grubą war­stwą kurzu i ople­cio­ne pa­ję­czy­na­mi. 

Na ścia­nach wi­sia­ły dy­plo­my po­twier­dza­ją­ce mi­strzow­ski kunszt oraz na­gro­dy przy­zna­ne za spe­cja­li­stycz­ne za­słu­gi. Kiko prze­szedł dreszcz na widok nie­po­ko­ją­ce­go ob­ra­zu przed­sta­wia­ją­ce­go sta­re­go męż­czy­znę, który od­bie­ra skrzy­dła mło­dzień­co­wi. Były też pla­ka­ty – wśród nich „Blade Run­ner” Ri­dleya Scot­ta i „In­cep­cja” Chri­sto­phe­ra No­la­na. 

Sę­dzi­wy męż­czy­zna o krę­pej syl­wet­ce sie­dział w sze­ro­kim fo­te­lu obi­tym po­ma­rań­czo­wą skórą. Jego cera miała nie­zdro­wy, bla­do­sza­ry od­cień, jakby od dawna nie wi­dział słoń­ca. Ster­ta nie­do­pał­ków wy­pa­da­ła z po­piel­nicz­ki na sto­li­ku.

Na ra­mie­niu smart­fo­ni­strza sie­dział czar­ny ptak z żół­tym dzio­bem i cha­rak­te­ry­stycz­nym wzo­rem na gło­wie. Przy­glą­dał im się prze­ni­kli­wym wzro­kiem, jakby chciał coś po­wie­dzieć.

– Dzień dobry, chcie­li­by­śmy… – za­czął w końcu Tymek.

– Ćśś! – uci­szył go smart­fo­nistrz wy­mow­nym ge­stem.

 Ze­ga­ry za­czę­ły bić, jeden po dru­gim, wy­bi­ja­jąc wpół do trze­ciej. Do­pie­ro gdy dźwięk ucichł, sta­rzec opu­ścił palec.

– Zwy­kłem za­czy­nać spo­tka­nia o peł­nej go­dzi­nie, ale skoro nie ma ko­lej­ki… Jest czter­na­sta trzy­dzie­ści, więc mo­że­my za­czy­nać – rzekł, wi­dząc ich kon­ster­na­cję. – Z czym do mnie przy­cho­dzi­cie, droga mło­dzie­ży?

– Mamy smart­fo­na, który leżał przez wiele lat w szu­fla­dzie i nie wiemy czy dzia­ła. Na­le­żał do mojej mamy – wy­ce­dził drżą­cym gło­sem Tymek i zbli­żył się do mi­strza, by prze­ka­zać mu urzą­dze­nie.

– Nie tak pręd­ko! – za­skrze­czał gwa­rek.

– Łał! – Kiko aż pod­sko­czy­ła. – Czy to jest praw­dzi­wy ptak? On mówi?!

– A jaki ma być? Praw­dzi­wy, choć elek­trycz­ny! – obu­rzył się, uno­sząc skrzy­dła.

– Gwar­ki wy­gi­nę­ły wiele lat temu, moje dziec­ko. To świet­ny kom­pan, choć bywa nie­grzecz­ny. Po­le­cam! – wy­ja­śnił męż­czy­zna. Za­uwa­żył, że miny gości nie zdra­dza­ją zro­zu­mie­nia. – Dziw­niej­sze by­ło­by, gdy­bym miał elek­trycz­ną owcę – za­śmiał się cicho. – Po co ma­rzyć o elek­trycz­nej owcy, skoro można mieć mó­wią­ce­go gwar­ka?

Sta­ru­szek na­wią­zał do nie­mal za­po­mnia­nej kla­sy­ki, zwłasz­cza odkąd elek­trycz­ne zwie­rzę­ta stały się co­dzien­no­ścią. 

– Przy­pad­kiem nie na­zy­wa się Gro­ucho? – za­żar­to­wał Tymi.

– Im­po­nu­ją­ce! Za­czy­nam cię lubić. – Ge­stem za­chę­cił ich, by mó­wi­li dalej.

– Ro­dzi­ce Tymka zmar­li, gdy miał kilka lat. W pa­mię­ci te­le­fo­nu mu­sia­ły zo­stać ja­kieś wspo­mnie­nia – Kiko nie wy­trzy­ma­ła i wy­pa­li­ła, nie umie­jąc po­wstrzy­mać emo­cji. – Bar­dzo pro­si­my, panie smart­fo­ni­strzu, pomóż nam go włą­czyć!

– Ojej, i po co wam to? – Sta­rzec zga­sił ich chłod­nym tonem.

– Po-co-wam-to? – za­sy­la­bi­zo­wał wście­kły gwa­rek, trze­po­cząc skrzy­dła­mi.

– Cza­sem przy­cho­dzą do mnie tacy jak wy. Chcą grze­bać w prze­szło­ści, choć to nie ma sensu. Myślą, że cofną czas, wskrze­sza­jąc ja­kieś wspo­mnie­nia… na­gra­nia i zdję­cia. Pew­nie mogę to na­pra­wić, ale…

– Ważne są tylko te dni, któ­rych jesz­cze nie znamy… na na na na! – za­śpie­wał gwa­rek.

– Ostrze­gam was, moje dzie­ci. Wspo­mnie­nia nie za­wsze przy­no­szą uko­je­nie. Czas… jest nie­ugię­ty.

– Te, na które cze­ka­my… na na na na na! – Ptak za­śpie­wał resz­tę re­fre­nu. Sta­rzec po­gro­ził mu pię­ścią, by nie prze­ry­wał.

– Czas jest względ­ny, panie smart­fo­ni­strzu. Za­le­ży od per­spek­ty­wy ob­ser­wa­to­ra – Tymek miał wra­że­nie, że sta­rzec te­stu­je jego wie­dzę.

– Słusz­na uwaga! Ale wiesz, że nie pstryk­nę nagle pal­ca­mi, co­fa­jąc bieg wy­da­rzeń. To, mój drogi, by­ło­by nie­moż­li­we.

– Moż­li­we! Moż­li­we! – nie zgo­dził się gwa­rek.

– Może i moż­li­we, gdyby zgłę­bić rze­czy­wi­stość kwan­to­wą. Ale… siedź cicho, mały zdraj­co! – gwa­rek wy­raź­nie roz­zło­ścił sta­rusz­ka.

– Moż­li­we! Cena jest wy­so­ka, ale moż­li­we! 

– Co za pta­szy­sko! Niby AI… tre­nu­jesz je i szko­lisz przez lata, na wła­snych tek­stach i po co? Ono wciąż ha­lu­cy­nu­je! – Z ner­wów aż za­pa­lił pa­pie­ro­sa. – Miał być wyż­szą isto­tą, a to tylko wred­ny ptak!

– Pro­fe­sor! Prof…! – Gwa­rek za­milkł w po­ło­wie słowa, zmie­rzo­ny groź­nym wzro­kiem mi­strza. W tym cza­sie znu­dzo­na Kiko ziew­nę­ła po raz trze­ci, a Tymek roz­glą­dał się po ką­tach.

– Ludz­kość od lat nie ru­szy­ła z miej­sca w ba­da­niach nad rze­czy­wi­sto­ścią kwan­to­wą. Nie­któ­rzy twier­dzą, a wśród nich naj­wi­docz­niej pe­wien za­ro­zu­mia­ły ptak, że jej zgłę­bie­nie otwo­rzy­ło­by furt­kę do kon­tro­li nad cza­sem, nawet jeśli w ogra­ni­czo­nym za­kre­sie.

Kiko za­kasz­la­ła od dymu. Smart­fo­nistrz za­cią­gnął się dwa razy i zga­sił nie­do­pa­łek.

– Głęb­sze zro­zu­mie­nie rze­czy­wi­sto­ści kwan­to­wej mo­gło­by pomóc w lep­szym po­zna­niu na­tu­ry czasu i prze­strze­ni. Cho­dzi o splą­ta­nie kwan­to­we czy…

– …su­per­po­zy­cję, de­ter­mi­nu­ją­cą nasze po­ję­cie czasu. Mo­gli­by­śmy zy­skać nowe spoj­rze­nie na na­tu­rę czasu i jego po­ten­cjal­ne ma­ni­pu­la­cje! – do­koń­czył za nim pod­eks­cy­to­wa­ny Tymek.

– Py­ta­nie tylko, za jaką cenę? – wąt­pił sta­rzec.

– Mo­że­my teo­re­tycz­nie po­dró­żo­wać w przy­szłość… ale cof­nię­cie się? – Tymek był rów­nież scep­tycz­ny. Sta­rzec przy­glą­dał mu się uważ­nie.

– In­te­re­su­jesz się fi­zy­ką, chłop­cze? – Smart­fo­nistrz spoj­rzał na Tymka. W jego oczach po­ja­wił się błysk, jakby roz­wa­żał kieł­ku­ją­cą w nim myśl.

– Tak! Tymi jest świet­ny… w tej nauce! Wszyst­kie­go na­uczył się sam, cią­gle czyta książ­ki! – Kiko ko­lej­ny raz wy­rwa­ła się z od­po­wie­dzią.

Smart­fo­nistrz do­pie­ro teraz za­uwa­żył na ko­szul­ce chło­pa­ka wi­ze­ru­nek pol­skie­go fi­zy­ka, zna­ne­go w dru­giej de­ka­dzie dwu­dzie­ste­go pierw­sze­go wieku.

– Pa­mię­tam An­drze­ja… Znik­nął w nie­wy­ja­śnio­nych oko­licz­no­ściach. Może coś po­szło nie tak pod­czas ja­kie­goś eks­pe­ry­men­tu? Wiel­ka szko­da dla pol­skiej nauki. Ale… – Tymek i Kiko po­kor­nie cze­ka­li na roz­wój wy­da­rzeń – wy nie przy­szli­ście tu po wy­kład, tylko od­zy­ska­nie wspo­mnień. No do­brze. Skoro znasz się na fi­zy­ce, to zro­bię wy­ją­tek. Po­każ­cie mi tego smart­fo­na.

Tymek wyjął z ple­ca­ka ba­weł­nia­ny wo­re­czek i wy­cią­gnął z niego czer­wo­ny te­le­fon z lekko pęk­nię­tym ekra­nem. Po­ło­żył go na dłu­gich, wą­skich pal­cach ro­bo­tycz­ne­go ra­mie­nia.

– O! Pa­mię­tam ten model. Był po­pu­lar­ny ja­kieś trzy­dzie­ści lat temu. Ma nie­ty­po­we wej­ście.

 Me­cha­nicz­ne ramię o spi­cza­stych pal­cach pod­trzy­my­wa­ło nie­wiel­kie urzą­dze­nie. Cy­fro­we oku­la­ry mi­strza miały so­czew­ki o zmien­nym kształ­cie, które dy­na­micz­nie do­sto­so­wy­wa­ły po­więk­sze­nie i ostrość.

– Ma pan od­po­wied­nie złą­cze? – Tymi aż mru­żył oczy z prze­ję­cia.

– Masz do tego smy­kał­kę, mój chłop­cze. Muszę tylko się­gnąć do dol­nej szu­fla­dy. – Wy­cią­gnął pęk kabli z wie­lo­ma koń­ców­ka­mi o róż­nych kształ­tach i roz­mia­rach. – Któ­raś po­win­na pa­so­wać.

Grze­bał w ka­blach, marsz­cząc brwi. Nie­po­kój Tymka na­ra­stał.

– Musi tu być…

– Panie smart­fo­ni­strzu, a co przed­sta­wia ten obraz? – Kiko wska­za­ła pal­cem re­pro­duk­cję, która wcze­śniej przy­ku­ła jej uwagę.

– Schönfeld, ba­ro­ko­wy mistrz. Przed­sta­wił Chro­no­sa, wład­cę czasu, który pod­ci­na skrzy­dła Ero­so­wi, boż­ko­wi mi­ło­ści.

– Dla­cze­go? Co to zna­czy?

– Zo­staw­my to. Le­piej, żeby czas trzy­mał się z dala od wa­szych skrzy­deł.

– A czy ten Chro­nos mógł cof­nąć czas? – Czuła nie­do­syt. Tymek wy­słał jej upo­mi­na­ją­ce spoj­rze­nie.

– To idea, która od za­wsze roz­pa­la ludz­kie umy­sły. Daj mi się sku­pić, dziec­ko – rzu­cił w kie­run­ku Kiko.

Pod­łą­czył ko­lej­ną wtycz­kę i po kil­ku­na­stu se­kun­dach ekran urzą­dze­nia roz­bły­snął bia­łym świa­tłem.

– No i jest! – oznaj­mił suk­ces, uno­sząc pięść z sa­tys­fak­cją.

– Jest! Jest! Jest! – Gwa­rek roz­ło­żył skrzy­dła i ob­ra­ca­jąc się, wy­ko­nał trium­fal­ny ta­niec.

– Te­le­fon zaraz się włą­czy. Za­bez­pie­cze­nia? Chwi­la mo­ment i po spra­wie. Ja­kieś ha­seł­ko, czy tam PIN, bułka z ma­słem. – Pod­łą­czył ko­lej­ne urzą­dze­nie, a po chwi­li nie­pew­no­ści…

– Dzia­ła! Go­to­wi?

Smart­fon od­two­rzył po­wi­tal­ną me­lo­dię.

– Ba­te­ria jest cał­ko­wi­cie znisz­czo­na. Te­le­fon bę­dzie dzia­łał tylko na kablu.

– Śmia­ło! Śmia­ło! – ser­decz­nie za­chę­cał gwa­rek.

Chło­pak po­chy­lił się nad te­le­fo­nem. Tuż za nim stała Kiko, oparł­szy się na barku Tymka wy­cią­gnę­ła szyję, żeby do­brze wi­dzieć.

– Czego wła­ści­wie szu­ka­my? Jakiś kon­kret­ny czas cię in­te­re­su­je? 

– Nic kon­kret­ne­go, panie smart­fo­ni­strzu. – Kiko prze­ję­ła ini­cja­ty­wę wi­dząc pa­ra­liż chło­pa­ka. – Tymek chciał­by zo­ba­czyć swo­ich ro­dzi­ców, po któ­rych nie zo­sta­ło mu wiele wspo­mnień. Za­cznij­my od zdjęć!

Smart­fo­nistrz wy­świe­tlił pierw­sze fo­to­gra­fie. Przed­sta­wia­ły mło­de­go męż­czy­znę w śmiesz­nej czap­ce na gór­skim szla­ku.

– To tata… Nie pa­mię­tam go ta­kie­go mło­de­go – głos Tymka za­ła­my­wał się z emo­cji.

– Wiesz co? Je­steś do niego po­dob­ny – po­wie­dzia­ła Kiko z ro­sną­cym en­tu­zja­zmem.

Prze­wi­ja­li ko­lej­ne fo­to­gra­fie – były na nich wi­do­ki, je­dze­nie, zwie­rzę­ta, aż w końcu…

– Jest! Mama! – Tymek prze­su­nął pal­ca­mi po ekra­nie, by zro­bić zbli­że­nie i przyj­rzeć się jej mło­dej twa­rzy.

– Była prze­pięk­na – wy­szep­ta­ła Kiko z za­chwy­tem.

Miała kasz­ta­no­we włosy do ra­mion i cie­pły uśmiech. Stała przy drzew­ku cy­tru­so­wym w ma­low­ni­czej ulicz­ce.

– Gre­cja – za­uwa­żył smart­fo­nistrz.

– Dużo po­dró­żo­wa­li, praw­da? – prze­ży­wa­ła Kiko.

– Być może – od­parł Tymek, siląc się, by nie za­drżał mu głos.

W końcu na­tra­fi­li na na­gra­nie. Z te­le­fo­nu wy­brzmiał śmiech dziec­ka. Mały chło­piec o pu­co­ło­wa­tej buzi i nie­mal łysej głów­ce sta­wiał nie­pew­ne kroki w samej pie­lusz­ce.

– Brawo, ma­lusz­ku!

– Ale dziel­ny! – W gło­sie sły­szal­ne były szczę­ście i duma.

– Tymuś, to ty! – Kiko pod­ska­ki­wa­ła, klasz­cząc z ra­do­ści. 

– Dziel­ny! Brawo! Brawo! – za­chwy­cał się gwa­rek.

Oglą­da­li ko­lej­ne filmy z wiel­kim prze­ję­ciem. Na­gra­nia przed­sta­wia­ły sceny z życia ma­łe­go Tymka – kar­mie­nie zupą po­mi­do­ro­wą u babci, spa­cer z uko­cha­nym kun­del­kiem, pierw­sze jazdy na ro­we­rze, za­ba­wy na placu zabaw. Chło­pak zmru­żył oczy li­cząc, że nikt nie za­uwa­ży łez. 

– Jesz­cze raz! Włącz ten film – prze­rwa­ła, gdy przy­ga­sło świa­tło.

Nagle na styku kabli po­ja­wi­ły się iskry. Fio­le­to­wo-bia­ły stru­mień ener­gii prze­szył po­wie­trze – skoki na­pię­cia rosły. Smart­fon zgasł, wy­pusz­czo­ny przez Tymka z po­pa­rzo­nej wy­ła­do­wa­niem dłoni. Trwa­ło to chwi­lę, po któ­rej za­pa­dła cał­ko­wi­ta ciem­ność.

Przez kilka minut stali w ciszy, pró­bu­jąc prze­two­rzyć to, co się wy­da­rzy­ło. Czar­ny ekran te­le­fo­nu pul­so­wał sła­bym świa­tłem, nim osta­tecz­nie zgasł, znisz­czo­ny przez geo­ma­gne­tycz­ną burzę.

– To nie­moż­li­we! Panie smart­fo­ni­strzu, na­pra­wi pan to? Bła­gam! – Kiko zła­pa­ła mi­strza za ramię.

– Nie­ste­ty, moje dziec­ko. Tego ro­dza­ju wy­ła­do­wa­nia nisz­czą nawet dużo mniej za­awan­so­wa­ne urzą­dze­nia.

Tymek za­marł, ra­mio­na mu opa­dły.

– Kwan­to­wa rze-czy-wis-tość! – sy­la­bi­zo­wał gwa­rek.

Smart­fo­nistrz skrzy­wił się, za­ci­snął po­wie­ki i wes­tchnął cięż­ko. Wstał i po­wol­nym kro­kiem udał się za pa­ra­wan. Po chwi­li w pra­cow­ni znów za­pa­dła ciem­ność, a zza za­sło­ny roz­bły­sły wy­ła­do­wa­nia.

Kiko i Tymek po­czu­li się słabo, a na chwi­lę wręcz omdle­li. Ock­nąw­szy się, byli zdez­o­rien­to­wa­ni. 

Chło­pak po­now­nie trzy­mał w ręku dzia­ła­ją­ce­go smart­fo­na, gdy ro­bo­tycz­ne ramię na­głym ru­chem wy­rwa­ło urzą­dze­nie z ręki.

– Co tak na­praw­dę się stało? – spoj­rzał ze zdzi­wie­niem na star­ca. Miał wra­że­nie, że ten się po­sta­rzał.

– Cier­pli­wo­ści, synu. Wy­łą­czy­my te­le­fon tylko na chwi­lę. Do­sta­niesz go z po­wro­tem, obie­cu­ję. 

W ką­ci­kach ust smart­fo­ni­strza za­drżał cień uśmie­chu.

– Cena bę­dzie wy­so­ka, sta­rusz­ku. – Gwa­rek zwró­cił się do mi­strza, gdy Kiko i Tymek od­su­nę­li się na bok, roz­ma­wia­jąc mię­dzy sobą.

Smart­fo­nistrz za­czął kasz­leć, nie­mal tra­cąc od­dech. Po chwi­li, z wy­sił­kiem, od­po­wie­dział przy­ja­cie­lo­wi.

– Obaj to wiemy, mój mały. Obaj to wiemy.

Przy­mknął oczy, jakby chciał na chwi­lę od­po­cząć, po czym dodał le­d­wie sły­szal­nym gło­sem.

– Tym razem… było warto. Cho­dzi­ło o fun­da­men­ty toż­sa­mo­ści, oso­bo­wo­ści tego mło­dzień­ca. Mam prze­czu­cie, że jego przy­szłość nie bę­dzie zwy­czaj­na.

Za­milkł na chwi­lę, jakby ważył ko­lej­ne słowa, a potem szep­nął z nutą me­lan­cho­lii.

– Pa­mię­taj, że je­stem stary… i sa­mot­ny.