Hieronim

– Dusza! Al­bo­wiem je­ste­śmy duszą, nie cia­łem. Ciało swoje ma po­trze­by: głód, pra­gnie­nie, ego. Tak, ego jest po­trze­bą ciała, ciała, któ­re­go uży­wa­my! Ciała, które jest na­rzę­dziem. Dusza przy­wdzie­wa ciało ni­czym płaszcz, w celu nie innym, jak nauka. Jak zbie­ra­nie do­świad­czeń. Du­sza­mi je­ste­śmy po­łą­cze­ni, bo dusze nasze czę­ścią Boga są. I uczy­my się dzię­ki życiu, po­przez do­świad­cze­nia tu, na ziemi. Dla­te­go wła­śnie, po­wia­dam wam, dla­te­go nic, co nam się przy­tra­fia, nie jest złe. Wszyst­ko jest tylko dobre i może być tylko dobre. Czyż nie Bóg stwo­rzył ten świat? Czyż nie jest On źró­dłem dobra je­dy­nie?

Ksiądz wes­tchnął i dla od­mia­ny od­wró­cił wzrok od wier­nych, prze­tarł na­kry­cie oł­ta­rza dło­nią, przez chwi­lę szu­kał in­spi­ra­cji w po­kry­wa­ją­cych je ha­ftach.

– Plany Bo­skie są dla nas nie­prze­nik­nio­ne – wzno­wił nieco ci­szej, jakby w za­my­śle­niu, wpa­tru­jąc się w ser­we­tę. – Nie­prze­nik­nio­ne po­zo­sta­ną i zro­zu­mieć ich nie po­do­ła­my. Nie po­win­ni­śmy nawet pró­bo­wać, al­bo­wiem próby te są do­wo­dem próż­no­ści. Ktoś taki pró­bu­je zrów­nać się ze Stwór­cą, po­rów­nu­je do Niego, a wiemy prze­cież, że o rów­no­ści tutaj nie może być mowy. Po­nie­waż pa­trzy­my cie­le­sny­mi or­ga­na­mi. Ludz­ki­mi oczy­ma i usza­mi, po­przez pry­zmat ludz­kie­go ego. To ciało wła­śnie jest źró­dłem bólu i utra­pień. Dla duszy, jest po­mo­cą w do­świad­cza­niu. Oczy­wi­ście wo­le­li­by­śmy do­świad­czać je­dy­nie dobra i mi­ło­ści. Pa­mię­taj­my jed­nak, że dla duszy wszyst­ko jest dobre.

Wszyst­ko jest dobre.

Dla­cze­go to dobro tak bar­dzo boli?

Po mszy oraz do­dat­ko­wych na­ukach dla chęt­nych wy­znaw­ców je­dy­nej słusz­nej wiary, co wszak­że cha­rak­te­ry­zu­je wszyst­kie wy­zna­nia, Hie­ro­nim wy­cho­dził z przy­byt­ku świę­te­go na roz­świe­tlo­ny za­cho­dzą­cym słoń­cem plac. Z ciem­ne­go i zim­ne­go wnę­trza ko­ścio­ła do świa­tła ziem­skie­go, nie­win­ne­go i za­pra­sza­ją­ce­go miłym cie­płem. Sam mo­ment opusz­cza­nia zim­ne­go mroku domu wiary wprost w ob­ję­cia ko­lo­ro­wej i cie­płej na­tu­ry zda­wał się od­bi­ciem słów księ­dza. Nie było tylko pew­no­ści, czy od­bi­cie nie było aby od­wró­co­ne, czy może to słowa, które usły­szał, wy­pa­czo­ne? Czy to mózg sza­lał, nie mogąc pojąć praw­dzi­we­go zna­cze­nia słów kle­chy?

Z mó­zgiem Hie­ro­ni­ma nie było naj­le­piej, żadna to ta­jem­ni­ca.

 

***

 

Na ko­la­cję ma­ka­ron z serem, po wło­sku – wy­bra­ła za niego au­to­ma­tycz­na sta­cja ob­słu­gi klien­tów re­stau­ra­cji miej­skiej. Pa­ru­ją­ce klu­chy do­je­cha­ły na za­chla­pa­nym tłusz­czem prze­no­śni­ku. Wo­ko­ło wa­la­ły się od­pad­ki po po­przed­nich kon­su­men­tach, ścian­ki boksu le­pi­ły się i mie­ni­ły tę­czo­wy­mi pla­ma­mi. Hie­ro­nim wło­żył rę­ka­wicz­ki, po­brał po­si­łek i sztuć­ce. Jadł szyb­ko, nie sku­pia­jąc się za bar­dzo na wa­lo­rach sma­ko­wych. Zresz­tą nie było zbyt­nio na czym. Spie­szył się.

Ko­lej­na ciem­na, przy­gar­bio­na nieco syl­wet­ka czło­wie­ka, który stara się szyb­ko zjeść oszczęd­ny­mi ru­cha­mi tak, aby cza­sem ni­cze­go poza je­dze­niem nie do­tknąć.

Hie­ro­nim sta­nął przed lu­strem, oparł się o umy­wal­kę i spoj­rzał w twarz mokrą od wody.

Po po­sił­ku jesz­cze pi­jal­nia. Hie­ro­nim był co­wie­czor­nym go­ściem wielu mor­dow­ni. Wielu, bo sta­rał się co­dzien­nie od­wie­dzać inny lokal. A licz­ba tych­że była nie­ste­ty ogra­ni­czo­na. Wszę­dzie już go ko­ja­rzo­no. Ale to nie miało zna­cze­nia.

Pa­trzył teraz we wła­sne od­bi­cie, a w ręku trzy­mał przy­jem­ną, ob­cią­gnię­tą skórą rę­ko­jeść. Pierw­sze ude­rze­nie było bo­le­sne. Pierw­sze sma­gnię­cie miało dla niego naj­więk­sze zna­cze­nie. Potem na­stą­pi­ło dru­gie. Oczy za­szkli­ły się łzami, nie­za­leż­nie od woli. Hie­ro­nim mach­nął ręką, trze­cie ude­rze­nie. Skó­rza­ne paski ko­cia­ka sma­gnę­ły naj­pierw jedną ło­pat­kę, potem drugą. Czer­wo­ne pręgi rosły jedna obok dru­giej, na nie­za­bliź­nio­nej jesz­cze skó­rze ra­mion i bar­ków. Ko­lej­ny dzień do­biegł końca. Ko­lej­ny dzień resz­ty jego życia. Ko­lej­ne ude­rze­nie.

Ko­lej­ny dzień, a czas spły­wał mię­dzy pal­ca­mi, po­zo­sta­wia­jąc po sobie nie­licz­ne tylko kro­ple nie­wy­raź­nych wspo­mnień, jak nie­chcia­ny osad.

 

***

 

– Ból i nędza, roz­pacz i żal, złość i nie­na­wiść. Tak, to ist­nie­je, nie mo­że­my, po­wia­dam wam, uda­wać, że tylko dobre rze­czy są na świe­cie. Mu­si­my o tym wie­dzieć. Być prze­ko­na­ni, że są tylko dobre rze­czy na świe­cie. Bo prze­cież, czyż nie ból nas uczy? Czyż nie musi się każdy z nas opa­rzyć, by wie­dzieć, czym jest ogień?

– Ból, to nauka. A praw­dzi­wy grzech, je­dy­ny naj­cięż­szy, to wła­śnie brak nauki! Stu­por w tej kwe­stii ob­ra­zą jest wy­mie­rzo­ną w boski plan. Le­ni­stwo jest mar­no­traw­stwem daru, któ­rym jest życie. Któ­rym jest czas na ziemi.

Ból.

 

***

 

Hie­ro­nim szedł ulicą. Bro­dził sto­pa­mi w ka­łu­żach mie­nią­cych się pla­ma­mi tłu­ste­go oleju, roz­ko­py­wał nie­do­pał­ki, po­rzu­co­ne frag­men­ty znisz­czo­nych za­ba­wek. Ręka misia, kółko za­baw­ko­we­go autka, zu­ży­ta pre­zer­wa­ty­wa, frag­ment te­le­wi­zo­ra, czy in­ne­go sprzę­tu, od­cho­dy i upa­pra­ne nimi gacie. Za chwi­lę prze­je­dzie tędy wóz za­kła­dów ko­mu­nal­nych, zgar­nie cały ten syf, po­zo­sta­ną tylko roz­sma­ro­wa­ne ka­łu­że i smród. I para wy­do­by­wa­ją­ca się z ka­na­łów. Opary świe­że­go, cie­płe­go gnoju.

Hie­ro­nim ro­zu­miał ból. Tak mu się zda­wa­ło, ale ostat­nio miał wra­że­nie, że isto­ta po­zna­nia, którą był, za­czy­na mu umy­kać. Rze­mie­nie ko­cia­ka prze­tar­ły się.

Hie­ro­nim stał przed lu­strem, wpa­tru­jąc się w ciek­ną­ce z oczu łzy bólu. Wy­mie­nił rze­mie­nie na sta­lo­wy drut. Pręgi na ciele były głęb­sze, skóra otwar­ła się nawet za mocno. Prze­stra­szył się ro­sną­cej krwa­wej rany. Krew, ży­cio­daj­ny płyn, po­wi­nien być oto­czo­ny czcią. Le­piej by­ło­by nie mar­no­wać żad­nej kro­pli. No i trze­ba to bę­dzie skle­ić. Klej do ciała leżał obok wkład­ki do czysz­cze­nia zębów i jamy ust­nej, tuż nad szczot­ką do kibla.

Mylił się. Ból nie był za­gad­ką. Zwy­czaj­nie trze­ba zmie­nić bodź­ce. Czuł to, wie­dział o tym. Czuł, jak jego ciało wy­cze­ku­je no­wych wra­żeń. Czas pod­jąć inne lek­cje. Nie można się prze­cież po­ty­kać o ten sam ka­mień w nie­skoń­czo­ność. Ka­mień jest na­uczy­cie­lem, to praw­da, ale cią­głe po­ty­ka­nie jest bra­kiem przy­swo­je­nia lek­cji. A stwór­ca tego nie lubi. Głu­po­ta jest w jego oczach tak samo zła, jak le­ni­stwo. Jedno i dru­gie ha­mu­je roz­wój. Hie­ro­nim uśmiech­nął się. To na pewno było wła­śnie tak.

 

***

 

– Nie­na­wiść, tak, ist­nie­je. Tak samo, jak mi­łość, mógł­by ktoś rzec. Błęd­nie jed­nak. Prze­kleń­stwem na­szych cza­sów fi­lo­zo­fo­wie, al­bo­wiem oni szu­ka­ją sensu życia leżąc w łóżku czy sie­dząc w fo­te­lu, za­miast wzno­sić oczy ku niebu i modły ku Stwór­cy kie­ro­wać. Są jak we mgle, pró­bu­ją oce­nić smak usza­mi, oglą­dać film ję­zy­kiem. Sens życia ist­nie­je dla duszy tylko, nie ciała. Po­przez mo­dli­twę i wiarę po­zna­je­my wolę Stwo­rzy­cie­la, po­przez próby, któ­rym nas pod­da­je, po­zna­je­my sa­mych sie­bie. Po śmier­ci do­pie­ro, gdy złą­czy­my nasze dusze w jedną, Boską, doj­rzeć mo­że­my sens i po­wo­dy praw­dzi­we życia. Ci, któ­rzy pró­bu­ją od­gad­nąć za­mia­ry pana po­przez or­ga­ny ciała, choć kre­atyw­ni, są z za­ło­że­nia ska­za­ni na po­raż­kę.

 

***

 

Prze­je­chał sa­mo­chód. Pruł pustą ulicą, roz­chla­pu­jąc wodę z kałuż na chod­ni­ki. Gdyby tylko to była czy­sta woda…

Hie­ro­nim przy­sta­nął. Sze­ro­ka ulica, trzy pasy w jedną, dwa w drugą stro­nę, była pra­wie cał­ko­wi­cie pusta. Ruch w więk­szo­ści prze­niósł się do góry.

W porę po­my­śla­ne. Hie­ro­nim usły­szał szum. Uniósł wzrok znad roz­świe­tlo­nej neo­na­mi, mo­krej jezd­ni, przez brud­ne od za­cie­ków i ob­ła­żą­ce z farby i tynku ścia­ny, w górę. Na trak­cję szy­no­bu­sów. Trzę­sła się i wi­bro­wa­ła. Po chwi­li dwa wa­go­ni­ki pełne ludzi prze­mknę­ły nad chod­ni­kiem. Sta­lo­we rusz­to­wa­nie przy­kle­jo­ne do ka­mie­nic za­trzesz­cza­ło, rdza­we koła wznio­sły tuman kurzu. Cięż­kie, mokre płat­ki sza­re­go, skon­den­so­wa­ne­go brudu osia­dły na Hie­ro­ni­mie, na ziemi, na le­żą­cym obok psim gów­nie i na samym psie, który je do­kład­nie ob­wą­chi­wał.

Płat­ki nie dały strzep­nąć się z ubra­nia. Roz­ma­zy­wa­ły się, po­zo­sta­wia­jąc cuch­ną­ce smugi.

Hie­ro­nim za­klął pod nosem. Pies umknął wy­stra­szo­ny, pod­wi­ja­jąc ogon pod wy­chu­dłe ciało. Nie­na­wiść – nie po­win­ni­śmy jej tłu­mić. A przy­cho­dzi tak łatwo. Uśmiech­nął się, a uśmiech ten był strasz­ny.

 

***

 

– We­dług tych ślep­ców nie­na­wiść jest po pro­stu ne­ga­tyw­ną, skraj­nie ne­ga­tyw­ną emo­cją, na­le­żą­cą jed­nak do tego sa­me­go ro­dza­ju co mi­łość, która jest skraj­nie do­brym przy­pad­kiem. Po­rów­nu­ją te uczu­cia do barw, gdzie kolor czar­ny i biały są na dwóch róż­nych koń­cach tej samej pa­le­ty, a po­mię­dzy nimi roz­cią­ga się cała gama sza­ro­ści. Nie, po­wia­dam wam, nie słu­chaj­cie tych bajań! Mi­łość jest Boska i nie­za­prze­czal­na. Nie­na­wiść jest wy­two­rem ciała i tylko na ziemi wy­stę­po­wać może.

– Nie po­win­ni­śmy jej za­prze­czać, nie mo­że­my jej nie za­uwa­żać. Po­win­ni­śmy rów­nież i ją do­strze­gać, jest bo­wiem wska­zów­ką, którą dał nam Pan. Stwo­rzył ją w kon­kret­nym celu, nie po­win­ni­śmy jej więc tłu­mić.

Hie­ro­nim nie tłu­mił. Nie dawał się jej kon­tro­lo­wać, ale i nie tłu­mił. Wielu rze­czy nie­na­wi­dził i do tej grupy za­li­czał rów­nież ludzi. Nie jed­ne­go czy dru­gie­go, któ­rych nie­na­wi­dził za coś kon­kret­ne­go. Czuł obrzy­dze­nie, po­wo­li prze­cho­dzą­ce w nie­na­wiść do ca­łe­go ga­tun­ku. Do grupy. Hie­ro­nim wi­dział ludzi jako tłum, jako ca­łość ich osą­dzał. I nie wy­pa­da­li oni w jego oce­nie naj­le­piej.

 

***

 

– Dobry wie­czór! – za­cze­pił go syn­te­tycz­ny robot po­wi­tal­ny re­stau­ra­cji.

Hie­ro­nim w za­my­śle­niu za­szedł do nieco bo­gat­szej czę­ści dziel­ni­cy. Za­trzy­mał się.

– Dobry wie­czór, za­sra­ny na­ga­nia­czu.

Robot skło­nił się. Od pasa w górę przy­po­mi­nał czło­wie­ka, w gu­stow­nym fraku, w czer­wo­nej ko­szu­li i mie­nią­cej się srebr­ny­mi ce­ki­na­mi musze. Od pasa w dół był ra­czej do­nicz­ką.

– Piwo jest? – spy­tał Hie­ro­nim, prze­ry­wa­jąc re­cy­ta­cję dań dnia me­cha­nicz­ne­go na­ga­nia­cza.

– Oczy­wi­ście. Mogę spy­tać, w czym kon­kret­nie pan gu­stu­je? Może gęsty, lo­kal­ny lager? A może im­port z La­tar­ni? Pełna eg­zo­ty­ka z po­łu­dnia, a nawet wscho­du!

Hie­ro­nim wszedł w po­ło­wie wy­wo­du.

– Nie mo­żesz – rzu­cił na od­chod­nym.

Ka­mer­ka nad drzwia­mi za­mru­ga­ła. Pew­nie do­stał ujem­ny punkt lub dwa za gru­biań­stwo. Zu­peł­nie nie były mu po­trzeb­ne punk­ty re­pu­ta­cji, ale jeśli go uka­ra­no, od­wo­ła się i za­żą­da od­szko­do­wa­nia.

Kro­czył po­wo­li w stro­nę lady i uśmie­chał się do sie­bie. Uśmie­chał się na myśl pozwu o ob­ni­ża­nie re­pu­ta­cji za roz­mo­wę z po­wi­ta­czem. Zgod­nie z pra­wem można było być gru­biań­skim tylko dla przed­mio­tów nie­oży­wio­nych, a ka­me­ry czę­sto my­li­ły takie z ro­bo­ta­mi.

Jego uśmiech zo­stał chyba źle ode­bra­ny przez męż­czy­znę za ladą, który ukło­nił się wy­szcze­rzo­ny i spy­tał, co mógł­by podać.

– Piwa!

– No tak, czy mogę…

– Nie mo­żesz. Tamto. – Hie­ro­nim wska­zał pal­cem bu­tel­kę.

Kel­ner nie po­tra­fił się od­na­leźć, za­gu­bio­ny po­mię­dzy uśmie­chem i gru­biań­skim tonem klien­ta.

Hie­ro­nim zła­pał za szyj­kę i ru­szył w stro­nę sto­li­ka, uśmie­cha­jąc się coraz sze­rzej.

Kie­dyś by tak nie zro­bił. Ale teraz wie­dział, że dzia­łał sku­tecz­nie. Oka­zał tylko swoje uczu­cia, co było zgod­ne z nim, z jego wiarą i z praw­dzi­wym Stwór­cą. Oczy­wi­stym jest, że w świe­cie wol­no­ści słowa, ge­stów czy ubio­ru, trze­ba li­czyć się z tym, że ktoś po­czu­je się ura­żo­ny. Waż­nym jest, aby nie ura­żać ludzi nie­po­trzeb­nie czy ce­lo­wo, cho­ciaż to już tylko kwe­stia do­bre­go oby­cza­ju. Wol­ność słowa koń­czy się nie na do­brym wy­cho­wa­niu, ale na pró­bach wy­mu­sza­nia ule­gło­ści. Na za­ka­zach na­zy­wa­nych kul­tu­rą i wię­zach do­bre­go wy­cho­wa­nia.

Wol­ność słowa praw­nie nie ist­nia­ła, bo prze­cież nie wolno było ob­ra­żać in­no­wier­ców. De­wian­tów. Bie­da­ków. Tylko czło­wiek otwo­rzył gębę i zaraz znaj­do­wał się ktoś ura­żo­ny.

Ale Hie­ro­nim z tego nie­wie­le sobie robił. On wie­dział, że pra­wem nad­rzęd­nym jest prawo bo­skie. A po­trze­bo­wał być gru­biań­ski, po­trze­bo­wał być dzi­siaj nie­mi­ły.

 

***

 

Ko­lej­ny dzień. Dzień za dniem, jak szta­che­ty w pło­cie – każda inna, wszyst­kie takie same. W za­sa­dzie można by życie po­rów­nać do morza. Nie, nie życie, tylko czas. Do fal, które wzno­szą się i opa­da­ją. Wszyst­ko wzno­si się i opada. Słoń­ce wscho­dzi, za­cho­dzi, klat­ka pier­sio­wa pod­no­si się i opada. Ko­lej­ny od­dech. Ręka po­no­si się i opada. Ko­lej­na pręga. Dzień za dniem mi­ja­ją w rów­nych od­stę­pach, mo­no­ton­nie. Ale czy nudno? Hie­ro­nim mógł pa­trzeć na morze go­dzi­na­mi.

Ktoś go po­pchnął. Hie­ro­nim po­pra­wił się na zydlu. Ręce trzy­mał na la­dzie, opie­ra­jąc się na łok­ciach. Nieco przy­gar­bio­ny spusz­czał głowę, wpa­tru­jąc się w trzy­ma­ny kufel. Tłum za nim fa­lo­wał. Całe po­miesz­cze­nie wrzesz­cza­ło. Nie mu­siał się od­wra­cać, by to wi­dzieć. Wi­dział prze­cież tyle razy. Okrzy­ki wzno­si­ły się i opa­da­ły, śmiech wy­bu­chał, po czym za­ła­my­wał się i wy­ci­szał. Hie­ro­nim od­bie­rał ba­ro­we roz­mo­wy nie od­dziel­nie, a jako jeden dźwięk, jed­ne­go bytu, jakim był zle­pek ciał, po­ru­sza­ją­cy się… Jak morze. Tak.

Jakiś męż­czy­zna po­trą­cił go, prze­su­wa­jąc razem z zy­dlem. Hie­ro­nim pra­wie roz­lał piwo. Sap­nął, po­pra­wił się, lecz znów zo­stał po­pchnię­ty. Ktoś całą masą wpadł na niego, jakby fala wtar­gnę­ła na plażę.

A czym byłby brzeg, gdyby nie dawał od­po­ru morzu?

Hie­ro­nim opu­ścił nogi z zydla, wstał i od­wró­cił się, wciąż pod­par­ty jedną ręką o ladę. Ktoś pod­no­sił się wła­śnie z pod­ło­gi. Z nosa krew cie­kła wąską, nie­po­ha­mo­wa­ną struż­ką. Roz­bie­ga­ny wzrok szu­kał opar­cia, twarz wy­krzy­wia­ła dez­orien­ta­cja i złość. Zwy­czaj­na maska głup­ca, kie­ro­wa­ne­go zło­ścią, pi­ja­ny umysł od­pły­nął już jakiś czas temu.

Hie­ro­nim uśmiech­nął się z po­li­to­wa­niem, ką­ci­kiem ust. Gość z roz­bi­tym py­skiem spraw­dził ręką, czy nos w ogóle tam jest. Potem ude­rzył Hie­ro­ni­ma w twarz. Cios spadł gdzieś w oko­li­ce po­licz­ka. Zgar­bio­ny Hie­ro­nim opadł w tył, pod­pie­ra­jąc się ple­ca­mi o ladę. Krze­sło, na któ­rym wcze­śniej sie­dział, wal­nę­ło o pod­ło­gę. Ręce po­wę­dro­wa­ły do twa­rzy, od­ru­cho­wo. Na przed­ra­mię przy­jął jesz­cze dwa roz­pacz­li­we, za­ma­szy­ste ciosy. Tyle czasu Hie­ro­nim po­trze­bo­wał przy prze­ana­li­zo­wać sy­tu­ację. A wy­glą­da­ła ona tak, że wszy­scy w barze albo zwie­wa­li, albo prali się wła­śnie po mor­dach. Hie­ro­nim nigdy nie lubił się bić. Nie chciał, nie ba­wi­ły go prze­ja­wy agre­sji. Ale to byłby dobry mo­ment, żeby wszyst­ko zmie­nić. Wie­dział, jak wal­czyć, za młodu tre­no­wał. Cho­ciaż za­wsze prze­gry­wał. To jego za­wsze bito.

Z ra­do­ścią przy­jął to, rzu­co­ne przez Stwór­cę wy­zwa­nie. Do­strzegł w tym pla­nie wy­cią­gnię­tą od Boga dłoń. Pra­wie sły­szał Jego głos, na­ka­zu­ją­cy mu od­rzu­cić strach, przy­jąć do­świad­cze­nie. Nad­sta­wić po­li­czek.

Bez żad­ne­go za­ma­chu ude­rzył chło­pa­ka w twarz, w sam śro­dek czoła. Gość z roz­kwa­szo­nym wcze­śniej nosem wy­lą­do­wał na ziemi bez­wład­nie.

Hie­ro­nim pa­trzył na niego przez chwi­lę z nie­sma­kiem. Nie tego się spo­dzie­wał. Spoj­rzał w bok, po­stą­pił do przo­du i znów ude­rzył kogoś przed sobą. Tam­ten do­pie­ro teraz uniósł wzrok. Zro­bił dziw­ny, drga­ją­cy ruch war­ga­mi, po czym obe­rwał dru­gim pro­stym. Szczę­ka omal nie wy­pa­dła mu z za­wia­sów. Męż­czy­zna spły­nął. Zwy­czaj­nie za­wa­lił się, naj­pierw nogi, potem tułów, potem gra­wi­ta­cja wy­gię­ła go w bok i trza­snął łbem o po­ła­ma­ny stół.

 

***

 

Hie­ro­nim stał przed lu­strem. Ka­me­ry roz­sta­wio­ne wo­ko­ło mru­ga­ły czer­wo­ny­mi dio­da­mi. Żółte świa­tło punk­to­we oświe­tla­ło jego twarz, nie­ogo­lo­ny za­rost lśnił kro­pla­mi wody. Bicz drżał w dłoni. Ale Hie­ro­nim nie robił nic. Pa­trzył bez­na­mięt­nie w swe po­zba­wio­ne wy­ra­zu oczy.

Wyobraźnią wciąż wi­dział tłum, ko­tłu­ją­cych się mię­dzy sto­ła­mi i krze­seł­ka­mi ludzi, darte ubra­nia i pełne wście­kło­ści wy­zwi­ska. Męż­czyź­ni i ko­bie­ty, w róż­nym wieku, lecz po­dob­nym sta­nie upo­je­nia kłę­bi­li się, opły­wa­li meble i fi­la­ry, po­zo­sta­wia­jąc po sobie ze­rwa­ne de­ko­ra­cje i roz­bi­te szkło. Ni­czym woda roz­bi­ja­ją­ca się o be­to­no­we bloki fa­lo­chro­nu. Wi­dział ły­se­go bro­da­cza, który osu­nął się przed nim. Sta­no­wił wyrwę w tej ludz­kiej masie, jak wy­bi­ty ząb. Jak skru­szo­na blan­ka muru, jak nad­gry­zio­ny ka­wa­łek cia­sta. I to cia­sto Hie­ro­nim gryzł jesz­cze kilka razy. Z każ­dym osu­wa­ją­cym się na zie­mię, śmiesz­nym czło­wiecz­kiem, robił dwa kroki w tył, by przyj­rzeć się swo­je­mu dzie­łu. Ko­lej­nej wy­rwie, którą zro­bił. A tłum za­czął na­śla­do­wać jego ruchy, sta­ra­jąc się za­cho­wać coraz więk­szy dy­stans.

Na jego boku po­wsta­ła czer­wo­na pręga. Skóra ustą­pi­ła, czer­wo­na rana rosła, ob­ro­śnię­te war­stwą tłusz­czu ciało prze­sta­ło drgać, a z nowej szcze­li­ny po­cie­kła struż­ka.

Wy­ci­na­jąc z życia co naj­lep­sze.

Hie­ro­nim odło­żył bicz. Miał już lep­szy po­mysł. Po­trze­bo­wał innej ka­me­ry.

 

***

 

Jakiś we­so­ły czło­wie­czek z nie­bie­skimi, po­sta­wio­nymi w wy­so­kie­go jeża wło­sach, wy­śmie­wa ko­lej­ną ofia­rę. W tym od­cin­ku o re­stau­ra­cjach. Zja­dłem za was, aby­ście wy nie mu­sie­li. Po­rów­nam dla was ko­tle­ty do po­de­szew, a gu­lasz do gno­jów­ki.

Cho­ler­ny głu­piec. Ale jesz­cze więk­si głup­cy, któ­rzy tego słu­cha­ją. Lu­dzie, któ­rym trze­ba opi­nie wkła­dać do łbów, tak jakby sami nie byli sobie w sta­nie żad­nej wy­ro­bić. Tak jak ci tutaj – Hie­ro­nim spoj­rzał w bok, na sie­dzą­cych przy sto­li­ku mło­dzień­ców. Pi­ja­ni, pełni ener­gii, bra­wu­ry. Na­rwa­ni. Pa­trzył na nich osten­ta­cyj­nie. Nie trze­ba długo cze­kać, aż za­uwa­żą.

Ko­lej­ne przy­ziem­ne po­rów­na­nie w te­le­wi­zji po­wo­du­je wy­buch śmie­chu te­le­wi­zyj­nych kla­kie­rów. Po chwi­li ci, któ­rzy słu­cha­ją tej pa­ro­dii te­le­wi­zyj­ne­go show, rów­nież się śmie­ją. Naj­ła­twiej się jed­no­czyć w głu­po­cie. Bez zro­zu­mie­nia, bez li­to­ści, przy­rów­nu­jąc cudze sta­ra­nia do od­cho­dów. Nawet jeśli jest w tym ziar­no praw­dy. Nie ma i nigdy nie bę­dzie ni­ko­go sko­re­go do po­mo­cy. Ale butów do dep­ta­nia całe mro­wie znaj­dzie się za­wsze.

– Co się tak, ciulu, ga­pisz?

Na czy­jeś po­czu­cie wyż­szo­ści za­wsze można li­czyć. Za­wsze znaj­dzie się ktoś, kto czuje się lep­szy.

– Sły­szysz? Czy masz gówno w uszach? Masz gębę jak pies dupę. Masz pro­blem? Zaraz ci przy­wa­lę, za­srań­cu.

Po ataku słow­nym na­stę­pu­je za­stra­sza­nie ge­sta­mi, ktoś wsta­nie, ktoś po­pchnie. Może rzuci nie­do­pał­kiem, może piwem ob­le­je. Wy­star­czy­ło cze­kać. Le­piej nawet zro­bić prze­stra­szo­ną minę, ale Hie­ro­nim nie bar­dzo lubił się krzy­wić. Był wiel­kim czło­wie­kiem, o zwa­li­stej po­stu­rze i ła­god­nej twa­rzy. To wy­star­cza­ło.

Nie lubił też bie­gać, dla­te­go cze­kał, aż sami przyj­dą do niego. We dwóch, trzech. Cza­sem czte­rech. Wolał to od bicza. Tylko skóra na kost­kach szyb­ko się ście­ra­ła, a rany na dło­niach krwa­wi­ły ob­fi­cie. To było złe.

 

***

 

Mor­dow­nia na­zy­wa­ła się An­tre­so­la i fak­tycz­nie, zaj­mo­wa­ła prze­strzeń nad za­pusz­czo­nym pla­cem zabaw, który gra­ni­czył z cmen­ta­rzem. Z placu zabaw ko­rzy­sta­li tylko ci bar­dziej pi­ja­ni by­wal­cy An­tre­so­li, wy­mio­tu­jąc i kła­dąc się do snu, po­śród po­roz­rzu­ca­nych bu­te­lek, strzy­ka­wek i za­rdze­wia­łych huś­ta­wek, któ­ry­mi nie spo­sób było po­ru­szyć. Hie­ro­nim spo­glą­dał na roz­ma­wia­ją­ce ochry­płym gło­sem męty, kon­tem­plu­jąc upa­dek spo­łe­czeń­stwa, gdy nagle ktoś do niego pod­szedł.

– Szu­kasz bójki? – za­py­tał nie­zna­jo­my.

Hie­ro­nim po­sta­no­wił go zi­gno­ro­wać, tam­ten in­da­go­wał jed­nak.

– Wi­dzia­łem cię w Ka­mi­li, takim bur­de­lu w Okrę­gu Por­to­wym, jak wo­dzi­łeś wzro­kiem po naj­gło­śniej­szych sto­łach. W za­uł­ku ktoś zgu­bił kilka zębów. Potem po­dob­ny cyrk od­wa­li­łeś z ja­ki­miś mło­ko­sa­mi w… nie pa­mię­tam nazwy tej spe­lu­ny. Tutaj też masz za­miar cze­kać, aż ktoś za­re­agu­je na twoje na­tar­czy­we spoj­rze­nia?

Hie­ro­nim wró­cił do świa­ta rze­czy­wi­ste­go. Gość wy­rwał go z za­my­śle­nia.

– Moż­li­we.

– Mam dla cie­bie lep­szą pro­po­zy­cję. Ring, nie­wiel­ka arena, na niej prze­ciw­ni­cy bar­dziej wy­ma­ga­ją­cy, ale i za­ro­bisz. Je­steś wiel­ki chłop, apa­ry­cję masz gla­dia­to­ra. Po­win­no ci się spodo­bać.

Gość, który osta­tecz­nie Hie­ro­ni­mo­wi się nie przed­sta­wił, miał rację. Kilka bójek, które sto­czył w krót­kim okre­sie spra­wi­ło, że za­czął być roz­po­zna­wal­ny. Wła­ści­cie­le barów spo­glą­da­li na niego krzy­wo. Miał też rację w dru­giej kwe­stii.

Hie­ro­ni­mo­wi się spodo­ba­ło.

 

***

 

Pro­bosz­czał cier­piał. Sie­dział na bal­ko­nie we­wnątrz areny, pod­pie­ra­jąc głowę dło­nią. Drew­nia­ny sto­lik lepił się od roz­la­nych trun­ków, wgnie­cio­nych w szpa­ry mię­dzy de­ska­mi resz­tek je­dze­nia i wszel­kie­go plu­ga­stwa wtar­te­go łok­cia­mi w blat. W po­wie­trzu uno­si­ła się du­szą­ca mie­sza­ni­na ludz­kie­go potu, ty­to­niu i krwi, za­kro­pio­na al­ko­ho­lem do tego stop­nia, że można się było wsta­wić samą in­ha­la­cją. Ale nie dla­te­go cier­piał. Zwy­czaj­nie bo­la­ła go głowa. Gło­śne roz­mo­wy i krzy­ki, wręcz wrza­ski, nie po­ma­ga­ły.

– No, je­stem. – Zwa­li­sty męż­czy­zna o sze­ro­kich ba­rach i ogrom­nym brzu­szy­sku postawił na stole litr aro­ma­ty­zo­wa­nej wódki, ręką od­su­nął kar­ton kró­lew­skiej mie­szan­ki cze­ko­la­dek i ba­to­ni­ków, by zmie­ścić dwa kie­lisz­ki, po czym sap­nął umę­czo­ny. Na­stęp­nie uwa­lił się na spe­cjal­nie dla niego po­sze­rzo­nym, obi­tym zie­lo­ną wy­ściół­ką krze­seł­ku i sap­nął po­now­nie, z wy­raź­ną ulgą. – Niech no tylko od­sap­nę i mo­że­my roz­ma­wiać.

Pro­bosz­czał uniósł na go­ścia za­spa­ne oczy.

– O czym?

Czło­wiek za­ma­chał ser­del­ko­wa­ty­mi pal­ca­mi w po­wie­trzu, roz­sta­wił kie­lisz­ki, po czym zaj­rzał w na­czy­nie Pro­bosz­cza­ła.

– Pusto – stwier­dził, po­wą­chał i skrzy­wił się z nie­sma­kiem. – Wino. Nigdy was nie zro­zu­miem. Temat jest ważny i bar­dzo istot­ny, a jego roz­wią­za­nie nie cier­pią­ce zwło­ki.

– Jakie znowu zwło­ki?

Gru­bas za­śmiał się, uzna­jąc nie­przy­tom­ny ko­men­tarz za żart, po czym roz­lał wódkę. Odstawił bu­tel­kę i za­czął się roz­glą­dać.

– Au­to­mat jest go­to­wy – mówił w trak­cie roz­glą­da­nia się i wcie­ra­nia brudu w dżin­so­we spodnie. – Go­to­wy i wstęp­nie spraw­ny. Mamy in­kaust, jak byś to okre­ślił, przez ludzi świec­kich tu­szem zwy­kłym zwany, lecz do zwy­kło­ści mu da­le­ko. Mamy folię prze­wo­dzą­cą, mamy pro­gra­my. – Prze­stał się roz­glą­dać i oklapł jakby. – Za­po­mnia­łem za­poj­ki.

– I tak nie chcę. Głowa mnie boli.

– Wy­pi­jesz, to ci przej­dzie. No… To pierw­sza bez.

Pro­bosz­czał spoj­rzał na to­wa­rzy­sza. Ru­dolf Lasek, zwany prze­śmiew­czo Ru­skiem, za­tarł ręce i uniósł kie­li­szek. Wy­pi­li. Roz­lał po­now­nie.

– No to jesz­cze na drugą nogę.

Wy­pi­li. Pro­bosz­czał za­uwa­żył, że fak­tycz­nie, ból jakby zma­lał. Zła­pał ba­to­nik, od­wi­nął z pa­pier­ka i ugryzł. Pa­pie­rek odło­żył, znie­sma­czo­ny wi­do­kiem, na kupkę śmie­ci na trze­cim krze­seł­ku. Rusek od­pa­lił pa­pie­ro­sa.

– Teraz cze­ka­my na cie­bie.

– A. A po co? – Pro­bosz­czał udał, że nie ro­zu­mie. Od po­cząt­ku roz­mo­wy nie wy­cho­dzi­ło mu to naj­le­piej.

– A co to? Zwąt­pie­nie? U osoby du­chow­nej? – Rusek spoj­rzał mu w oczy. Na chwi­lę uśmiech zsu­nął mu się niżej, na jeden z wielu pod­bród­ków, po­zo­sta­wia­jąc na twa­rzy wyraz nie­za­do­wo­le­nia. Ta maska była na­praw­dę strasz­na.

– Nie dam ci ni­ko­go – po­wie­dział spo­koj­nie Pro­bosz­czał. – A to z tej pro­stej przy­czy­ny, że ak­tu­al­nie nie mam.

– Ty! – Rusek po­gro­ził mu pal­cem. – Ty się teraz nie wy­mi­guj. I nie wci­skaj mi kitu. Do­brze wiem, że stad­ko masz ogrom­ne.

– Ale jest nie­ty­kal­ne – wycedził Pro­bosz­czał.

Rusek roz­parł się wy­god­niej w krze­seł­ku, spla­ta­jąc ręce na po­kaź­nym brzu­szy­sku.

– Wy­tłu­macz – wy­char­czał.

Pro­bosz­czał mla­snął, się­gnął po bu­tel­kę i tym razem on na­peł­nił kie­lisz­ki.

– Mam mnó­stwo owie­czek, wszyst­ko po­ni­żej ósme­go roku życia. Do­brze wiesz, że po­wy­żej tego wieku wszyst­ko dawno ro­ze­szło się… – Ro­zej­rzał się i uśmiech­nął pół­gęb­kiem. – Po ro­dzi­nach za­stęp­czych.

– Nie mu­sisz krę­cić. Nawet, bym po­wie­dział, od­ra­dza się to lu­dziom two­jej po­zy­cji i, na­zwij­my to: fachu. Co by to było, gdyby wśród ludzi ro­ze­szło się, że ich pa­sterz naj­droż­szy ma­ta­czy? A to, przy­po­mi­nam, naj­mniej­sze, co można ci za­rzu­cić. Ale tutaj nie masz się co lękać, mów otwar­cie. Choć­byś się ze­srał, nikt nie usły­szy. Sam wi­dzisz, co się dzi­siaj dzie­je. Całą arenę wrzask roz­no­si.

– No wła­śnie i o to mia­łem pytać. Jakaś oka­zja?

– A, na­go­ni­li nieco no­we­go mięsa. Po­patrz sam.

Pro­bosz­czał po­pa­trzył. Na are­nie tłu­ma­czo­no wła­śnie za­sa­dy po­je­dyn­ku dwóm za­wod­ni­kom. Są­dząc po obi­tej twa­rzy jed­ne­go z nich, nie była to jego pierw­sza walka tego wie­czo­ru.

– Punk­ta­cja tur­nie­jo­wa? – mruk­nął Pro­bosz­czał, nie uda­jąc za­in­te­re­so­wa­nia. – Wy­glą­da na to, że ten misio udrę­czo­ny do­brze sobie po­ra­dził w pierw­szym star­ciu.

– W pierw­szych dwóch. Jedna ze świe­ży­nek, jeśli uwie­rzysz. Dziw­ny chłop. Całe plecy po­kry­wa­ją mu szra­my po biczu. Umiem to roz­po­znać. To też su­ge­ru­je, że po­wi­nie­neś go znać. Sa­mo­oka­le­cze­nia, te spra­wy. Nie leżał krzy­żem u cie­bie?

– Nie po­zna­ję.

Pa­trzy­li przez chwi­lę na ru­chli­we­go agre­so­ra, ob­ska­ku­ją­ce­go więk­sze­go od sie­bie, zwa­li­ste­go mę­czen­ni­ka.

– Młod­szych, wra­ca­jąc do te­ma­tu, nie mogę ci dać – po­wie­dział Pro­bosz­czał. – Do ośmiu lat dzie­cia­ki z okna życia Straż Miej­ska może przyjść i kon­tro­lo­wać. I robią to. Wszyst­ko musi być udo­ku­men­to­wa­ne.

– Ja się do tej pory dzi­wię, że wszyst­ko zgła­sza­cie. Kamer nikt nie prze­glą­da – po­wie­dział Rusek. – Ile masz rocz­nie kon­tro­li? Ale tak szcze­rze? Za­ło­żę się, że żad­nej.

Pro­bosz­czał nalał wódki. Wy­pi­li.

– Nie dam ci ni­ko­go, bo to in­we­sty­cja. Kar­mi­my, my­je­my, kształ­ci­my, ubie­ra­my, a potem od­bie­ra­my za to na­leż­ność. Tylko tyle, ile wło­ży­li­śmy.

– No ład­nie. – Rusek prych­nął. – Na­praw­dę pró­bu­jesz mi teraz wmó­wić, że dzia­łasz dla ich dobra? Mnie, czy sie­bie prze­ko­nu­jesz? Zresz­tą wiem, ile się płaci za or­ga­ny, wiem ile kosz­tu­je wą­tro­ba, ile nerki. Nie wma­wiaj mi świą­to­bli­wej bez­in­te­re­sow­no­ści.

– Nawet ka­płan musi jeść i pić – po­wie­dział Pro­bosz­czał, spo­glą­da­jąc na na­peł­nia­ne przez Ruska kie­lisz­ki. – To przy­naj­mniej jest re­al­ny biz­nes. A ty co chcesz mi za­ofe­ro­wać? Jakiś czar­no­ryn­ko­wy eks­pe­ry­ment, który albo się uda, albo i nie.

– Nie taka była umowa – mruk­nął Rusek.

Wy­pi­li. Pro­bosz­czał stuk­nął kie­lisz­kiem o blat i wzru­szył ra­mio­na­mi. Nie sko­men­to­wał. Rusek chuch­nął.

– No dobra, a dziew­czyn­ki?

– Co dziew­czyn­ki? Ten towar się jesz­cze szyb­ciej roz­cho­dzi.

Rusek za­śmiał się.

– Wie­rzę. Ale prze­cież wła­śnie dla­te­go trzy­masz je dłu­żej. Wi­dzia­łem nawet szes­nast­ki, osiem­nast­ki.

– Dziew­czyn­ki – mruk­nął Pro­bosz­czał, ob­ra­ca­jąc w pal­cach puste szkło. – A ile ich chcesz?

– Nie wiem. Zo­ba­czy­my. Ze czte­ry na po­czą­tek.

– Czte­ry – po­wtó­rzył Pro­bosz­czał jak echo. – A na co one się zda­dzą? Wezmą w łeb, ledwo na arenę wejdą. To kie­dyś przy­cią­ga­ło ludzi, ale teraz? Tutaj? Nikt nie za­pła­ci za baby wy­szar­pu­ją­ce sobie włosy z głowy. A facet na babę? Lu­dzie będą chcie­li zwro­tu pie­nię­dzy, jak im za­śmier­dzi ustaw­ką, a jak ko­bie­ta pad­nie na dechy po kilku se­kun­dach… Na jedno wy­cho­dzi.

Rusek wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Niech bę­dzie moja stra­ta, takie życie. Zresz­tą, o to niech cię głowa nie boli, to już mój pro­blem co i jak sprze­dam. A po­myśl sobie! Jeśli te na­dru­ki dadzą radę i chu­dziut­ka dzie­wusz­ka po­wa­li ta­kie­go hi­po­po­ta­ma jak ten tam na dole… Staw­ki sto do jed­ne­go! Ba! Ty­siąc!

Pro­bosz­cza­ło­wi oczy za­bły­sły chci­wo­ścią, ale tylko na chwi­lę. Na are­nie po­tęż­ne ciało dotąd nie­obi­te­go wo­jow­ni­ka zwa­li­ło się z ło­sko­tem. Pro­bosz­czał zmru­żył wzrok.

– Chyba, że jego byś chciał?

– Tego skocz­ka? Znam go, to Rumy. Nie da się na­mó­wić.

– Nie, tego co leży. O, po­patrz, już wsta­je.

– Cie­nias. Po ryju do­stał od Ru­mie­go. Ale widać, lubi to. Skąd go znasz?

– Z ko­ścio­ła. Za­gu­bio­na du­szycz­ka. Bez ro­dzi­ny, bez zna­jo­mych. Tak, to chyba on. Myśli, że nikt nie wie, że on co wie­czór pije w ba­rach, potem się chłosz­cze.

– Mó­wi­łeś, że go nie znasz. – Rusek wydął wargi. – Nie wiem, czy mi po­trzeb­ny ktoś taki.

Pro­bosz­czał za­prze­stał w końcu za­ba­wy z pu­stym kie­lisz­kiem. Na­peł­nił.

– Weź­miesz go na próbę. Jak się za­bieg uda, do­sta­niesz wię­cej. Co ty na to? De­cy­duj.

Wy­pi­li.

 

***

 

Ma­szy­na prze­sta­ła pra­co­wać. Ro­bo­tycz­ne ramię od­su­nę­ło się na bok w po­zy­cję ocze­ki­wa­nia. Iry­tu­ją­co war­czą­ce serwo w końcu za­mil­kło. Hie­ro­nim sły­szał już tylko brzę­cze­nie świe­tlów­ki na wy­koń­cze­niu i wła­sny, cięż­ki od­dech.

– I jak się pan czuje? – spy­tał ta­tu­aży­sta-ope­ra­tor, wy­cie­ra­jąc urę­ka­wicz­nio­ne dło­nie w fi­ze­li­no­wy far­tu­szek. Gdy mówił, z pa­pie­ro­sa, któ­re­go trzy­mał w ustach, po­piół spadł na kafle pod­ło­go­we.

– Zwy­czaj­nie – mruk­nął Hie­ro­nim. Usiadł i spoj­rzał na swoją dłoń. Cie­niut­kie, jasnobor­do­we linie po­kry­wa­ją­ce jego ciało jak druga war­stwa żył. Przy­po­mi­na­ły nieco ścież­ki na płyt­ce sty­ko­wej. Były le­d­wie wi­docz­ne i swę­dzia­ły. – To się jakby cią­gnie pod skórą.

– Na po­cząt­ku może pan od­czu­wać mały dys­kom­fort. Naj­waż­niej­sze, że nie bo­la­ło – po­wie­dział He­in­rich. Dło­nią w rę­ka­wicz­ce wy­cią­gnął peta z ust i wrzu­cił do wy­peł­nio­nej wodą szklan­ki. Stała tam za­miast po­piel­nicz­ki, spra­wia­jąc po­zo­ry czy­sto­ści.

Hie­ro­nim usiadł, od­kle­ja­jąc się od za­krwa­wio­nej i prze­po­co­nej wy­ściół­ki stołu.

– Nie po­wie­dzia­łem, że nie bo­la­ło – stwier­dził.

– Na­praw­dę? To dla­cze­go pan nie mówi? – zdzi­wił się He­in­rich.

Hie­ro­nim wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Czy mam się teraz po­ło­żyć na brzu­chu?

– Po­pro­szę – po­wie­dział He­in­rich.

A potem szczę­ka mu opa­dła. Wi­dział wielu ludzi i my­ślał, że zna każdy typ, ale teraz pojął, w jakim był błę­dzie.

– O kurwa…

Plecy jego pa­cjen­ta po­kry­wa­ła cała siat­ka blizn. Naj­śwież­sze, po­spiesz­nie kle­jo­ne pian­ką, zdą­ży­ły ro­zejść się, gdy leżał. Ocie­ka­ły krwią i oso­czem. He­in­ri­cha widok ten zmro­ził, zmu­sił do od­wró­ce­nia wzro­ku. Dla za­ma­sko­wa­nia zmie­sza­nia pod­szedł do kom­pu­te­ra.

– Coś nie tak? – spy­tał Hie­ro­nim.

– Wie pan, bli­zny mogą za­kłó­cić dru­ko­wa­nie pod­skór­ne… Nie wiem.

– To pan wie, czy nie za bar­dzo?

– Niby naj­pierw pana ska­nu­je au­to­mat, no ale prze­cież nie ja to pro­gra­mo­wa­łem. Umiem tę ma­szy­nę tylko ob­słu­gi­wać.

– To uda się, czy nie? – burknął Hie­ro­nim. Nie tyle zde­ner­wo­wa­ny, ile po­iry­to­wa­ny zbęd­ną ga­da­ni­ną. Nie lubił nie­po­trzeb­ne­go ma­cha­nia ozo­rem.

– Wie pan, że to w za­sa­dzie pio­nier­ska tech­no­lo­gia i w pew­nym sen­sie eks­pe­ry­ment? Nie do końca wia­do­mo, ja­kich efek­tów może się pan spo­dzie­wać.

– Wiem o tym. Ksiądz mi mówił. Ale po­pro­sił, żebym się zgo­dził.

– Na­praw­dę przy­szedł pan tutaj, bo ksiądz pana pro­sił?

– A co w tym złego? – spy­tał Hie­ro­nim. Głos miał cał­ko­wi­cie wy­pra­ny z emo­cji, jakby cały za­bieg nie do­ty­czył jego osoby. – To dobry czło­wiek.

 

***

 

Nad ob­raz­kiem dzie­cię­cia, nad ob­raz­kiem by­łe­go męża, nad szkol­nym tableau – ni­g­dzie nad ni­czym nie za­pła­kał nikt, al­bo­wiem świat cały w dupie głę­bo­kiej miał Hie­ro­ni­ma. Czego ten był świa­dom. Za to roz­sz­cze­ka­ły się dwa psy, kun­dle wy­le­nia­łe, w walce o te­ry­to­rial­ne ozna­cza­nie opony po­rzu­co­ne­go wraku cię­ża­rów­ki.

 

***

 

Hie­ro­nim cze­kał na swą kolej. Miał wziąć udział w przed­ostat­niej walce. Po nim biły się młode gwiaz­dy. Bar­dzo młode, bar­dzo agre­syw­ne, bar­dzo za­ja­dłe. W ostat­nim cza­sie po­ja­wi­ło się sporo mło­do­cia­nych za­wod­ni­ków, każdy ni­czym wy­cią­gnię­ty za rogi dia­beł z pie­kła. To już nie lu­dzie. Hie­ro­nim wi­dział w swoim życiu wiele zwie­rząt, w ludz­kiej skó­rze, ale to? Te dzie­ci, te szczy­le były tak za­ja­dłe i tak nie­wia­ry­god­ne sil­nie jak na swoje małe ciał­ka, że sę­dzio­wie mieli pro­blem, aby ich uspo­ko­ić nawet w czterech. Same byki, w ochra­nia­czach, ka­mi­zel­kach i ka­skach. A i tak cza­sa­mi wy­cho­dzi­li po­ła­ma­ni. Cał­ko­wi­te za­tra­ce­nie w wy­ko­na­niu tych pod­lot­ków i smarkaczy nie było rze­czą miłą oku. Ale try­bu­ny wy­peł­nia­ły błysz­czą­ce używ­ka­mi głod­ne oczy, pod­nie­co­ne wi­do­kiem, za który pła­ci­ło się spore kwoty.

Wi­dział ta­tu­aże po­dob­ne swoim na tych ma­łych gla­dia­to­rach, ale on sam nigdy aż tak się nie za­tra­cał. Po­dob­no naj­za­cie­klej­si, na któ­rych w trak­cie walki ta­tu­aż ciem­niał do ko­lo­ru bu­ra­ków, wy­trzy­my­wa­li tylko kilka starć. Po każ­dej walce chu­dli i mar­nie­li, aż w końcu pa­da­li z wy­cień­cze­nia.

Hie­ro­nim nie miał żad­nych ob­ja­wów osła­bie­nia czy de­ge­ne­ra­cji or­ga­ni­zmu, ale i w trak­cie walk wzory na jego ciele nie ciem­nia­ły aż tak bar­dzo.

Naj­gor­sze, że za­czął tra­cić na are­nie świa­do­mość. Dla pew­no­ści po­sta­no­wił nie pić i udało mu się przy­naj­mniej ogra­ni­czyć spo­ży­cie, a to już coś. Luki w pa­mię­ci miał jed­nak ogrom­ne. I nie było szan­sy się do­wie­dzieć, co wtedy robił. Bu­dził się tylko obo­la­ły, a ta­tu­aż bladł jesz­cze.

W tym miej­scu nie było kamer, nikt nic nie na­gry­wał, wszyst­ko było ekra­no­wa­ne. Żad­nej elek­tro­ni­ki. Tylko to, co już mu wsz­cze­pi­li. Z po­cząt­ku było mu wszyst­ko jedno, ale w końcu po­czuł cie­ka­wość. Chciał się do­wie­dzieć, co z nim zro­bio­no, ale nikt nie miał ocho­ty z nim roz­ma­wiać. Nie na ten temat.

W końcu po­ja­wił się po­mysł. Hie­ro­nim po­dej­rze­wał, co się z nim dzie­je, ale chciał mieć pew­ność.

Naj­bar­dziej oczy­wi­stą i zna­jo­mą twa­rzą był Pro­bosz­czał. To w końcu ksiądz za­pro­wa­dził go do ta­tu­aży­sty, kilka mie­się­cy wcze­śniej. Hie­ro­nim wi­dy­wał go na try­bu­nach areny. Ob­ser­wo­wał obo­jęt­nie całe zbie­go­wi­sko, nie war­cząc, nie rzu­ca­jąc śmie­cia­mi, nie klnąc i nie roz­le­wa­jąc al­ko­ho­lu po są­sia­dach. On tam sie­dział i roz­ma­wiał z róż­ny­mi ludź­mi, któ­rych Hie­ro­nim nie zdał i znać nie chciał.

Ksiądz Pro­bosz­czał mu powie, Hie­ro­nim wie­dział o tym. Ksiądz był do­brym czło­wie­kiem, ale i tak trze­ba było się do roz­mo­wy przy­go­to­wać. Cza­sa­mi nawet do­brzy lu­dzie w trak­cie roz­mo­wy muszą cier­pieć.

To były bar­dzo cie­ka­we plany. Po­ja­wił się ktoś, kogo Hie­ro­nim na­praw­dę chciał za­gad­nąć. Nawet nie tylko wy­słu­chać, tak jak na ka­za­niach, ale po­roz­ma­wiać. Bar­dzo oso­bli­wa sy­tu­acja. Oczy­wi­ście dla pew­no­ści, Hie­ro­nim przy­go­to­wał się do tej dys­pu­ty. Przy­go­to­wa­nia trwa­ły pół roku. Zakup dział­ki, wy­ko­pa­nie od­po­wied­niej piw­nicz­ki, co było prze­cież nie­le­gal­ne. Naj­wię­cej pro­ble­mów było z wy­wie­zie­niem nie­po­trzeb­nej ziemi. Ale piw­nicz­ka po­wsta­ła, zie­mian­ka wzmoc­nio­na kra­dzio­ny­mi z kolei szy­na­mi. Wy­glą­da­ła nieco jak loch, ale co z tego, jak wy­glą­da­ła? W rogu, do po­spa­wa­nej z kra­dzio­nych pro­fi­li ko­le­jo­wych kon­struk­cji stało sie­dzi­sko, bez opar­cia, ale z po­rę­cza­mi wy­po­sa­żo­ny­mi w pasy do krę­po­wa­nia koń­czyn.

Sporo pracy. Hie­ro­nim uśmiech­nął się sam do sie­bie i omal nie się­gnął po te­le­fon, aby jesz­cze raz spoj­rzeć na zdję­cie, które sobie zro­bił na pa­miąt­kę.

Trzy lata obi­ja­nia gęb. To były bar­dzo dobre trzy lata. Ale nie po­do­ba­ło mu się przy­wa­le­nie dzie­cia­ko­wi. Wtedy zro­zu­miał, że lubił bić, lub być bitym przez więk­szych. Ale na tym dzie­cia­ku, to był wyrok. A tłukł go i tłukł, bo smar­kacz nie chciał po pro­stu ze­mdleć. Nawet, kiedy czasz­kę miał już znie­kształ­co­ną ra­za­mi, a usza­mi i nosem cie­kła z niego po­so­ka.

Wtedy to za­czął pytać.

– Pa­mię­taj, tu nie wolno fil­mo­wać, to po­miesz­cze­nie jest ekra­no­wa­ne – mó­wi­li.

– Mamy na cie­bie cały ma­te­riał. Nie wy­wi­niesz się, mu­sisz dzia­łać z nami – stra­szy­li.

Jak by było do kogo mówić i czym stra­szyć.

Ale kwe­stia za­ni­ków pa­mię­ci… W za­sa­dzie nie mógł być pe­wien, kogo i jak obił, bo nie pa­mię­tał. Z nie­wia­do­mych przy­czyn pa­mię­tał tylko tego dzie­cia­ka.

 

***

 

Hie­ro­nim nie wy­szedł na arenę. Nie zdą­żył. Zanim nad­szedł ten czas, zwykł drze­mać, a piwna ślina bą­bel­ko­wa­ła mu z ką­ci­ka ust w rytm od­de­chów. Tym razem obu­dzi­ła go seria gło­śnych wy­bu­chów. Huk za hu­kiem, potem krzyk za krzy­kiem. Gło­śne roz­ka­zy, pa­nicz­ne wrza­ski. Jakby wszy­scy na wi­dow­ni za­czę­li drzeć się trzy razy gło­śniej niż zwy­kle, a wrza­ski te zlały się w jeden, nie­przy­jem­ny ja­zgot.

Że­la­zne za­wia­sy od­pa­dły jeden po dru­gim, tra­fio­ne spe­cjal­ne­go prze­zna­cze­nia śru­tem. Męż­czyź­ni uka­za­li się w świe­tle wpa­da­ją­cym do po­miesz­cze­nia, jak anio­ły, jak przy­by­wa­ją­ce ze świa­tło­ści stwo­rze­nia. A potem Hie­ro­nim obe­rwał ła­dun­kiem elek­trycz­nym z ta­se­ra, ze­sztyw­niał, za­te­le­pa­ło nim. Zła­pał ręką za prze­wód.

– Nie dzia­ła, wal jesz­cze raz!

Hie­ro­nim wy­szarp­nął z sie­bie parę kabli, potem drugą i trze­cią.

Wściekł się. Ciało po­kry­ły bru­nat­ne wzory pod­skór­ne­go ta­tu­ażu.

Jed­ne­mu stwo­ro­wi wbił hełm w czasz­kę, dru­gie­mu zęby w kręgi szyj­ne. Trze­ci od­wra­cał się do uciecz­ki, padł z po­ła­ma­ną po­ty­li­cą. Tam oka­za­ło się, że nie­chcia­nych stwo­rów jest całe mro­wie. Hie­ro­nim zo­stał za­ata­ko­wa­ny przez de­mo­ny, które przej­rza­ły jego plan. Zo­stał zdra­dzo­ny! Wszy­scy chcie­li Hie­ro­ni­ma, a on był prze­ra­żo­ny. Sam jeden, oto­czo­ny, osa­czo­ny, zdez­o­rien­to­wa­ny. Znów ucie­kał przed wil­ka­mi, które ką­sa­ły go bo­le­śnie.