Fotograf

 Na ulicy nie było ży­we­go ducha. Wszyst­kie stra­szy­dła i strzy­gi po­cho­wa­ły się po przy­krytych li­ść­mi za­uł­kach. Chłod­ny wiatr pod­rzu­cił je w górę. Świa­tła w po­nie­miec­kich wil­lach były już dawno zga­szo­ne, a ich do­mow­ni­cy po­grą­że­ni w śnie głęb­szym od śmier­ci. Noc była tak ciem­na, jakby nie­bosz­czyk za­brał cały świat ze sobą do trum­ny.  

 Ulicą to­czył się ciem­ny sa­mo­chód z wy­łą­czo­ny­mi świa­tła­mi. Skra­dał się na swo­ich czte­rech ko­łach. Trój­ka męż­czyzn w środ­ku świet­nie się ba­wi­ła, re­cho­cząc i prze­krzy­ku­jąc się. 

 – No to rzu­ci­li mu tecz­kę na sto­lik, a w środ­ku zdję­cia, jak ta pod­sta­wio­na laska ścią­ga mu su­tan­nę! A minę miał, mówię wam! – opo­wia­dał kie­row­ca, gła­dząc się po wąsie. 

 Wnę­trze wy­peł­ni­ło się śmie­chem i gę­stym, pa­pie­ro­so­wym dymem. 

 – Zresz­tą two­je­go au­tor­stwa Młody! 

 – Za­wsze chcia­łem być ar­ty­stą, no i je­stem! 

 Za­trzy­ma­li się przy skrzy­żo­wa­niu. Wą­sa­ty męż­czy­zna wy­łą­czył sil­nik oznaj­mia­jąc, że resz­tę drogi przej­dą na pie­cho­tę. Wy­sie­dli trza­ska­jąc drzwia­mi i rzu­ca­jąc nie­do­pał­ki na zie­mię. Cią­gnę­li dalej wątek du­chow­ne­go.

 – Py­ta­li go o te pacz­ki dla aresz­to­wa­nych, a on wszyst­ko wy­śpie­wał, jak na spo­wie­dzi! Ro­zu­mie­cie?! Jak na spo­wie­dzi! Że za­ła­twił je od tego, co pływa do Ystad. No, jak on się…

Za­bra­li z auta ple­cak z na­rzę­dzia­mi i wy­tar­tą wa­liz­kę. Kiedy Młody ją pod­niósł, drgnę­ła jak obu­dzo­na. Na­tych­miast od­sko­czył, wy­do­by­wa­jąc z gar­dła krót­ki krzyk. Naj­bar­dziej ude­rzy­ło go to, że była cie­pła. Spoj­rze­li na niego zdzi­wie­ni.

– Ducha zo­ba­czy­łeś?! – za­py­ta­li.

 Okno domu z bru­nat­nej cegły za­trzesz­cza­ło. Ze środ­ka wy­chy­lił się łysy, męż­czy­zna. Cały był w ta­tu­ażach, ro­bio­ny­mi igłą i tu­szem od dłu­go­pi­su. 

 – Za­mknąć się, albo tam wyjdę i was wy­ja­śnię! Znowu przy­szli­ście kraść psy?! – Ge­sty­ku­lo­wał jak ra­pe­rzy za oce­anem.

 Trze­ci z nich – na któ­re­go mó­wi­li „Ciem­ny” ze wzglę­du na oliw­ko­wą kar­na­cję – wyjął z kie­sze­ni jakąś ksią­żecz­kę i po­ka­zał męż­czyź­nie. Na ciem­nej po­wierzch­ni wy­tło­czo­ny był srebr­ny orzeł bez ko­ro­ny i jakiś napis. Był to do­ku­ment ze zdję­ciem. Na jego widok po­stać w oknie na­tych­miast prze­pro­si­ła, ży­czy­ła dżen­tel­me­nom spo­koj­nej nocy i wró­ci­ła do środ­ka. 

 – Kto to był?! – za­py­ta­ła ko­bie­ta w domu. 

 – Cicho, bo jesz­cze tu przyj­dą! – uci­szył ją. 

 Młody prze­pro­sił, po­pra­wia­jąc be­żo­wy, tu­rec­ki swe­ter.

 – Prze­pra­szam, po pro­stu… co jest w środ­ku? – Po­ka­zał na wa­liz­kę. 

– Wo­la­łem ich nie pytać. Ka­za­li otwo­rzyć, jak już znaj­dzie­my skarb – od­po­wie­dział wą­sa­ty. Za­brzmiał śmier­tel­nie po­waż­nie. 

 Trzej ca­bal­le­ros zaj­mo­wa­li całą ulicę. Po­ka­zy­wa­li sobie ulicz­ki i ko­men­to­wa­li, co zmie­ni­ło się od ich ostat­nie­go re­ko­ne­san­su. Drob­nost­ki – tu ktoś za­par­ko­wał ma­lu­cha ka­wa­łek dalej, tam na­pra­wio­no zbitą szybę etc. Trzy­ma­li dło­nie w kie­sze­niach, chcąc je ogrzać.

– Na kiedy Ania ma ter­min? – za­ga­dał Ga­lant Mło­de­go, ba­wiąc się wąsem.

– Już lada dzień. Wiesz jak jest… – Po­ja­wia­li się i zni­ka­li wśród ulicz­nych la­tar­ni.

– Wiem wiem, sam mam trój­kę, choć wiem, że nie wszyst­kie są moje. – Zro­bił pauzę i po­pra­wił fry­zu­rę – Nie życzę ci tego sa­me­go Młody! Wy­cho­wu­jesz, kar­misz, dbasz jak o swoje, ale wiesz, że coś jest nie tak…

 Cała trójka uspokoiła się i spoważniała. Noc była tak cicha, że ich wła­sne myśli zda­wa­ły się krzy­kiem. Młody niósł wa­liz­kę i ple­cak. Czuł się, jakby trzy­mał kogoś za rękę. Pró­bo­wał za­głu­szyć to uczu­cie, lecz z kiep­sko mu szło. 

 Za­trzy­ma­li się przy że­la­znym pło­cie. Na wy­so­ko­ści wzro­ku mieli owal­ną ta­blicz­kę z na­pi­sem: „Con­su­lat général de la Répu­bli­que française”. Dom był naj­wyż­szy w oko­li­cy, choć nie naj­ład­niej­szy. Bar­dziej od­stra­szał, niż przy­cią­gał in­te­re­san­tów. Zwie­rzę­ta omi­ja­ły to miej­sce z da­le­ka, a dzie­ci opo­wia­da­ły sobie hi­sto­rię o miesz­ka­ją­cym tam męż­czyź­nie, który za­miast nóg ma ko­py­ta. Zie­ją­ca z okien pust­ka wpa­try­wa­ła się w nich, wy­sy­sa­jąc pew­ność sie­bie. Młody prze­łknął ślinę. 

– No, to je­ste­śmy. – Ga­lant po­gła­skał się po wąsie, do­da­jąc sobie otu­chy. 

– Masz apa­rat? – Ciem­ny za­py­tał Mło­de­go, na co ten ścią­gnął ple­cak i po­ka­zał po­la­ro­ida za­chod­niej marki. 

– No, no! Za takie w Pe­we­ksie chcą for­tu­nę! – wes­tchnął Ciem­ny. 

– Dobra, bo sto­imy jak ta panna pod ko­sza­ra­mi! Do ro­bo­ty! – za­wo­łał wą­sa­ty. 

 Sfor­so­wa­li zimne, me­ta­lo­we ogro­dze­nie bez naj­mniej­szych pro­ble­mów. Kiedy zna­leź­li się po dru­giej stro­nie ogar­nę­ło ich dziw­ne wra­że­nie, że prze­kro­czy­li gra­ni­cę świa­tów. Ulica zda­wa­ła się być da­le­ko, poza ich za­się­giem. Po­de­rwał się lo­do­wa­ty wiatr pro­sto z Kam­czat­ki. Mokre li­ście roz­bi­ły się na ich twa­rzach. Wi­dzie­li cza­sem takie rze­czy w ame­ry­kań­skich hor­ro­rach. Ostat­nio oglą­da­li jeden o dziew­czy­nie, którą uwiódł diabeł i uro­dzi­ła mu dziec­ko. Kupa śmie­chu; nie ma cze­goś ta­kie­go. Je­dy­ny­mi dia­bła­mi byli oni dla wro­gów lu­do­wej oj­czy­zny. Z fil­mów te o przy­go­dach agen­ta jej kró­lew­skiej mości. Oczy­wi­ście oni byli lepsi, a na pewno za ta­kich się uwa­ża­li. 

 Drzwi otwo­rzy­ły się same, jakby pra­gnę­ły ich wpu­ścić. Ciem­ny scho­wał ze­staw wy­try­chów, wy­raź­nie zdzi­wio­ny. Ga­lant wzru­szył je­dy­nie ra­mio­na­mi uzna­jąc, że pew­nie za­po­mnie­li za­mknąć drzwi. Ciem­ność buch­nę­ła im w twa­rze. Byli nią uma­za­ni moc­niej, niż gór­nik wę­glem w ko­pal­ni. Włą­czy­li la­tar­ki. Wszyst­ko było pe­dan­tycz­nie po­ukła­da­ne i za­dba­ne. Na wie­sza­ku nie było żad­nych ubrań, więc po­czu­li się pew­niej. Gdzie­kol­wiek był kon­sul z kon­su­lo­wą, le­piej aby szyb­ko nie wra­ca­li. Wa­liz­ka zro­bi­ła się cie­plej­sza. Młody mógł przy­siąc, że za­czę­ła de­li­kat­nie pul­so­wać. Tłu­ma­czył to sobie stre­sem i wy­cze­ki­wa­niem na dziec­ko. Za­mknę­li za sobą drzwi. 

 Szli ostroż­nie. Z ust bu­cha­ła im para. Za­sta­nawiali się, czy tra­fi­li do kon­su­la­tu, czy chłod­ni. Naj­pierw prze­szu­ka­li po­miesz­cze­nia na dole. Salon prze­ro­bio­no na biuro z wi­do­kiem na ogród i są­sied­nie domy. La­tar­nie roz­świe­tla­ły kocie łby na ulicy. Nad biur­kiem wi­siał por­tret François Mit­te­ran­da. Obo­wiąz­ko­wo zaj­rze­li do barku i nie za­wie­dli się. Ciem­ny i Młody uśmiech­nę­li się do ka­ra­fek z ko­nia­kiem i gą­sior­ków peł­nych ru­bi­no­we­go wina. 

 – Jak któ­ryś coś za­ju­mie, to mu utnę rękę przy samej dupie! Nas tu nie było! – Skar­cił ich Ga­lant, choć po­my­ślał o tym samym.

We­szli spróch­nia­ły­mi scho­da­mi na górę. Po­ręcz wiła się jak ja­do­wi­ta żmija. Ko­ry­tarz był wąski i dusz­ny, bez ani jed­ne­go okna. Młody znie­ru­cho­miał, jego serce przy­spie­szy­ło. Klau­stro­fo­bia chwy­ci­ła go za gar­dło. Ścia­ny zbli­ża­ły się, pró­bu­jąc go zgnieść. Wdech, wy­dech i po­wtór­ka. 

 – Wszyst­ko do­brze? – Ciem­ny na­chy­lił się do niego. 

 – Tak tak, po pro­stu tu dusz­no – skła­mał. 

Kie­ro­wa­li się do sy­pial­ni. Cisza roz­sa­dza­ła im uszy. Kiedy zna­leź­li się w środ­ku, od razu za­tka­li nosy. Fetor pa­dli­ny roz­py­chał się po noz­drzach i wsią­kał w ubra­nia. Ciem­ny oparł się o dę­bo­wą szafę, wal­cząc z od­ru­chem wy­miot­nym. Młody odło­żył wa­liz­kę przy ścia­nie obok drzwi. Prócz wspo­mnia­ne­go mebla, w po­ko­ju znaj­do­wa­ło się tylko po­dwój­ne łóżko, ko­ły­ska dzie­cię­ca i sto­lik nocny z fo­to­gra­fią w ramce.

Przed­sta­wia­ła męż­czy­znę z gar­ba­tym nosem. Pa­trzył pro­sto w obiek­tyw. Do­oko­ła jego oczu tań­czy­ły czar­ne pło­my­ki, wy­cho­dząc z oczo­do­łów i się­ga­jąc w stro­nę fo­to­gra­fa. Miał na sobie gar­ni­tur utka­ny z bez­gwiezd­nej nocy. Trzy­mał za talię ko­bie­tą w tru­pio-bla­dej sukni. Była tak chuda, że mogli po­li­czyć kości pod na­cią­gnię­tą skórą. Za­do­wo­lo­na obej­mo­wa­ła rę­ka­mi za­okrą­glo­ny brzuch. Po­zo­wa­li na tle po­sęp­ne­go za­mczy­ska gdzieś w środ­ko­wej Fran­cji. Ota­cza­ły je stare drze­wa, po­tę­gu­ją­ce uczu­cie od­osob­nie­nia od świa­ta. Strze­li­ste wieże przy­po­mi­na­ły kły wbi­ja­ją­ce się w niebo. Kiedy się sku­pi­li, wy­pa­trzy­li w oknach bu­dow­li ciem­ne po­sta­cie. Zda­wa­ło im się przez chwi­lę, że się po­ru­sza­ją. Pa­trzy­ły na nich. Wo­ła­ły.

– Kon­su­lo­wa jest w ciąży? – zdzi­wił się Ciem­ny. 

– No wła­śnie nie – rzekł Ga­lant – A przy­naj­mniej nic nam nie wia­do­mo. 

Lampa bły­sko­wa ata­ko­wa­ła każdy przed­miot z róż­nych stron. Mu­sie­li potem od­sta­wić wszyst­ko na swoje miej­sce. Każdy am­ba­sa­dor, kon­sul lub charché d’af­fa­ires mógł być wy­uczo­nym szpie­giem, zwra­ca­ją­cym uwagę na naj­drob­niej­sze szcze­gó­ły. Cza­sem dy­plo­ma­ci zo­sta­wia­li mo­ne­tę we­wnątrz sta­ran­nie zło­żo­ne­go kra­wa­tu. Kiedy cie­kaw­ski agent za­glą­dał do środ­ka, ta wy­pa­da­ła i tylko twór­ca pu­łap­ki wie­dział, którą stro­ną do góry ją uło­żył. Oczy­wi­ście były tylko dwie moż­li­wo­ści, więc mógł tra­fić, ale wa­rian­tów było pełno. Nie­któ­rzy kła­dli przy drzwiach książ­kę grzbie­tem do góry aby in­truz my­ślał, że nie­umyśl­nie ją zrzu­cił. Tutaj li­czył się numer stro­ny, na któ­rej zo­sta­wił ją wy­czu­lo­ny szpieg. Ga­lant znał te sztucz­ki i przy­kła­dał się do do­ku­men­ta­cji. Wła­śnie dla­te­go wzię­li go na tę ro­bo­tę. 

Po za­koń­czo­nych zdję­ciach roz­po­czę­li prze­szu­ka­nie. Byli spo­koj­ni o pod­słu­chy i ewen­tu­al­ne nie­spo­dzian­ki. Ko­le­dzy z tech­ni­ki spraw­dzi­li już bu­dy­nek i twier­dzi­li, że jest czy­sty. Oni mieli tylko zna­leźć skarb. Czym on był? Po­wie­dzia­no im tylko, że od razu się zo­rien­tu­ją i mają zro­bić jego zdję­cie. Le­piej było nie za­da­wać pytań. Szpi­cel twier­dził, że klucz do niego ukry­ty jest gdzieś w sy­pial­ni kon­su­la, ale resz­ty mu­sie­li sami szu­kać. 

 Naj­pierw otwo­rzy­li szafę. W środ­ku wi­siała tylko jedna, biała suk­nia. Dla od­mia­ny in­ten­syw­nie pach­nia­ła zio­ła­mi i ka­dzi­dłem. Ga­lant wy­ko­nał zdję­cie, aby od­wie­sić ją potem w to samo miej­sce. Pstryk i go­to­we. Apa­rat wy­pluł kwa­dra­to­wą fo­to­gra­fię. 

 – Ej, a to nie jest ta ze zdję­cia? – za­uwa­żył Ga­lant. 

 Miał rację. Była ide­al­nie czy­sta, bez naj­drob­niej­szej dro­bin­ki kurzu. Je­dy­ne co na niej zna­leź­li, to ślady futra. Za­nie­po­ko­ili się, po­nie­waż będąc wcze­śniej w oko­li­cy nie wi­dzie­li, aby pan kon­sul miał psa, lub inne zwie­rzę. Jeśli tak było i go ze sobą nie za­bra­li, mogli być w ta­ra­pa­tach. Wa­liz­ka upa­dła z hu­kiem na podłogę. Ich ciała roz­sa­dzi­ła ad­re­na­li­na, a skro­nie za­dud­ni­ły. Nikt się nie przy­znał, ale po­my­śle­li, że wa­liz­ka wy­cię­ła im głupi kawał. 

 Młody pod­niósł świe­żo zro­bio­ne zdję­cie z pod­ło­gi. Wy­trzesz­czył oczy i po­ka­zał je na­tych­miast resz­cie. Zaraz za ubra­niem, na ścia­nie szafy wid­niał napis: „ZIMNO”. Na­ba­zgra­ny był ciem­ną, zgęst­nia­łą krwią. Pa­trzy­li na prze­mian to na szafę, to na fo­to­gra­fię, ale na­pi­su nie było. Lo­do­wa­te ciar­ki prze­szły im po ple­cach. 

 – Może apa­rat się po­psuł? – za­su­ge­ro­wał Ciem­ny. 

 – Za­chod­ni szajs i tyle! Mó­wi­łem, brać ra­dziec­kie! – Ga­lant spraw­dzał, czy za­uwa­ży­li jego strach. 

Po burz­li­wej dys­ku­sji ze­bra­li się i prze­su­nę­li szafę. Sta­wia­ła opór, szu­ra­jąc drew­nia­ny­mi no­ga­mi o pod­ło­gę. Dźwięk przy­po­mi­nał dra­pa­nie pa­znok­cia­mi o ta­bli­cę. Za­la­ny potem wą­sacz wy­glą­dał jak pro­siak, a po­zo­sta­łej dwój­ce wy­szły wszyst­kie żyły. Li­czy­li, że na ścia­nie za szafą znaj­dą sejf, lecz ni­cze­go tam nie było. Teraz przy­szedł czas na łóżko. 

 Ko­lej­ny wście­kły błysk zalał pokój. Z wy­sił­ku za­po­mnie­li już o na­pi­sie, ale dźwięk mi­gaw­ki przy­wró­cił im pa­mięć. Cze­ka­li na zdję­cie jak na wyrok. Kiedy w końcu na­bra­ło ko­lo­rów, uj­rze­li na nim łóżko po­kry­te kar­ma­zy­no­wym na­pi­sem: „CIE­PŁO”. Ga­lant wy­rwał je z rąk mło­de­go i ci­snął w kąt. Sapał przy tym jak po­strze­lo­ny dzik.

– To ja­kieś pie­przo­ne żarty! Trze­ba ich za­mknąć, jak tego Ro­bi­ne­au w czter­dzie­stym dzie­wią­tym! Wszyst­ko wy­pa­plał! – darł się, tra­cąc pa­no­wa­nie nad sobą.

Ciem­ny wyj­rzał zza ko­ta­ry przez okno, spraw­dza­jąc, czy stary nie po­bu­dził są­sia­dów. Oko­li­ca smacz­nie spała, jak po­grą­żo­na w śnie wiecz­nym. 

 Ochło­nę­li i przesunęli łóżko. Tym razem zro­bi­li to we dwój­kę, po­nie­waż Ga­lant stwier­dził, że mło­dzi le­piej się do tego na­da­ją. Ob­ser­wo­wał ich z boku, dra­piąc się po górnej wardze. Mę­czył się samym wi­do­kiem. Prze­su­nę­li je dużo ła­twiej, niż po­przed­ni mebel. Za­sta­na­wia­li się czy było lżej­sze, czy bez wą­sa­te­go szło im le­piej. Łóżko od­kry­ło przed nimi na­ma­lo­wa­ny po­so­ką pen­ta­gram. W jego cen­tral­nym punk­cie leżał mar­twy pies. Jego sztyw­ne łapy roz­kła­da­ły się w naj­lep­sze.

Odór buch­nął im pro­sto w twarz. La­tar­ki po­tur­la­ły się po podłodze, od­gry­wa­jąc spek­takl bla­sków i cieni na ścia­nie. Ciem­ny pod­dał się i zwy­mio­to­wał w rogu sy­pial­ni. Młody cof­nął się pod okno. Pró­bo­wał, ale nie mógł ode­rwać wzro­ku od za­sty­głych, psich oczu. Ga­lant pod­biegł, oglą­da­jąc zna­le­zi­sko z każ­dej stro­ny.

– Pie­przo­ne ża­bo­ja­dy! Wie­dzia­łem, że coś z nimi nie tak! – Latał po po­ko­ju jak opę­ta­ny.

Nagle po­tknął się o wa­liz­kę i ude­rzył głową o kra­wędź szafy. Świat za­wi­ro­wał i po­ciem­niał przed jego ocza­mi. Leżąc na wy­kła­dzi­nie po­czuł, jak coś cie­płe­go spły­wa mu po wy­so­kim czole. Prze­tarł to dło­nią, do­wia­du­jąc się, że to jego wła­sna krew. Lśni­ła w świe­tle la­tar­ki. Było w niej coś hip­no­tycz­ne­go. 

– Młody, za tę wa­liz­kę na środ­ku po­ko­ju to po­wi­nie­nem cię pie­prz­nąć w ten pusty cze­rep! 

– Ale kła­dłem ją przy drzwiach! – Bro­nił się. 

 – To praw­da… – ode­zwał się Ciem­ny, kiedy tylko po­czuł się le­piej – Wi­dzia­łem!

 Ga­lant za­czął łą­czyć fakty i mu­siał przy­znać im rację, choć nie­chęt­nie. Sam rów­nież to wi­dział, po pro­stu dał po­nieść się emo­cjom. Skądś za­brzmiał cichy śmiech. Cała trój­ka po­my­śla­ła o wa­liz­ce. Po­pa­trzy­li po sobie za­sta­na­wia­jąc się, czy się nie przesłyszeli.

 – Ktoś tu jest?! – za­wo­łał Ga­lant, pod­bie­ga­ją do drzwi sy­pial­ni. Od­po­wie­dzia­ła mu głu­cha cisza. 

 – Wyłaź dra­niu! Służ­ba Bez­pie­czeń­stwa! – kon­ty­nu­ował. Cała kon­spi­ra­cja pry­sła jak bie­gun­ka. 

 – Tam coś jest! – Młody wska­zał pal­cem tru­chło. 

Z nie­ru­cho­me­go pyska wy­pa­da­ły larwy, ale w środ­ku świe­ci­ło się coś me­ta­lo­we­go. Pod­szedł ostroż­nie i na­chy­lił się, wstrzy­mu­jąc od­dech. Po­li­czył w my­ślach do trzech i wsa­dził rękę do zgni­łej pasz­czy. Ogar­nia­ła go myśl, że mar­twy czwo­ro­nóg zaraz za­ci­śnie na nim swoje zęby. Wy­obra­żał sobie ból strza­ska­nej dłoni. 

Po chwi­li grze­ba­nia w paszczy wy­ma­cał jakiś twar­dy, zimny kształt. Na­tych­miast wy­szar­pał go na ze­wnątrz. Trzy­mał w dłoni klucz, le­pią­cy się od oso­cza i limfy. Jego obrzy­dze­nie się­ga­ło ze­ni­tu. Po­ka­zał go resz­cie i wspól­nie za­czę­li się za­sta­na­wiać, co może otwie­rać. Ga­lant wraz z Ciem­nym opto­wa­li za sej­fem do skar­bu, po który przy­szli. Młody był in­ne­go zda­nia, choć sam jesz­cze nie wie­dział, co uważa. 

Stary za­rzą­dził po­wrót na dół i po­wtór­ne spraw­dze­nie biura, gdy coś za­war­cza­ło za ich ple­ca­mi. Kiedy się ob­ró­ci­li, mar­twy pies stał na czte­rech ła­pach. Gęsta ślina ka­pa­ła mu z pyska na ich widok. Na­stro­szył się i ob­na­żył kły. Błysz­cza­ły w ciem­no­ści jak świe­żo na­ostrzo­ne noże. Pa­trzył na nich, jak na trzy tłu­ste ka­wał­ki boczku. Ni­g­dzie nie było ta­blicz­ki „Uwaga! Zły pies”. 

Ga­lant się­gnął do ka­bu­ry pod kurt­ką, ale był za wolny. Be­stia chwy­ci­ła go za rękę. Od ścian od­bi­ły się krzy­ki i dźwięk ła­ma­nej kości. Wy­bu­chła pa­ni­ka. Młod­si ko­le­dzy ru­szy­li mu z od­sie­czą, pró­bu­jąc wy­rwać dłoń z pasz­czy po­two­ra. Cią­gnę­li za nią, spra­wia­jąc Ga­lan­to­wi ból. Cier­pie­nie ry­so­wa­ło się na jego twa­rzy. Młody chwy­cił wa­liz­kę i okła­dał nią psa, ale ten nie re­ago­wał. Nawet nie zawył, ani nie pi­snął. Wszyst­ko dzia­ło się w ułam­ku se­kund. Ciem­ny przy­po­mniał sobie radę dziad­ka ze wsi. Za­wsze w ta­kich sy­tu­acjach mówił, aby we­pchnąć koń­czy­nę głę­biej do pyska. Zwie­rzę przy­zwy­cza­jo­ne do walki zdzi­wi się, pusz­cza­jąc chwyt. 

Zła­pał po­wy­żej nad­garst­ka, tuż przy psim nosie i po­stą­pił we­dług wspo­mnia­nej in­struk­cji. Ku wła­sne­mu zdzi­wie­niu za­dzia­ła­ło, a im udało się uwol­nić rękę. Z rany są­czy­ła się ciem­na krew, bry­zga­ją­ca na wszyst­ko do­oko­ła.

– Młody bierz sprzęt! – rzu­cił Ciem­ny, wy­wle­ka­ją ran­ne­go to­wa­rzy­sza z po­ko­ju.

Zo­stał sam na sam z tym czymś. Z pasz­czy zio­nę­ło pa­dli­ną. Mon­strum przy­cza­iło się i sko­czy­ło Mło­de­mu do gar­dła. W ostat­niej chwi­li za­sło­nił się przed ata­kiem wa­liz­ką. Ostrza wbiły się w skó­rza­ną po­wierzch­nię. Kiedy po­czwa­ra opa­dła na podłogę, nie­spo­dzie­wa­nie się sku­li­ła. Skom­la­ła przed nim, a wła­ści­wie to przed tym, co trzy­mał. Stała w miej­scu i ob­ser­wo­wa­ła ze spusz­czo­ną głową. Wy­ko­rzy­stał więc oka­zję. Trzy­ma­jąc tecz­kę przed sobą wło­żył apa­rat do ple­ca­ka i uciekł, za­trza­sku­jąc za sobą drzwi. 

Dia­bel­ski kun­del uja­dał zza dru­giej stro­ny, dra­piąc pa­zu­ra­mi. Cała trój­ka opar­ła się o ścia­nę, pró­bu­jąc się opa­no­wać. Młody od­cią­gał koł­nierz od szyi, ła­piąc po­wie­trze. Na ko­ry­ta­rzu było jesz­cze cia­śniej niż wcze­śniej. Du­cho­ta go za­bi­ja­ła. Zgod­nie stwier­dzi­li, że na­le­ży stąd jak naj­szyb­ciej ucie­kać. 

Scho­dy tym razem były węż­sze i dziw­nie śli­skie. Zbie­ga­jąc po nich można było po­my­śleć, że jakiś gad zo­sta­wił na nich swój śluz. Trzy­ma­li się mocno po­rę­czy w na­dziei, że nie za­mie­ni się w węża i ich nie udusi. Ze­sko­czy­li z nich i po­gna­li przez cały par­ter do wyj­ścia. Kątem oka zo­ba­czy­li ruch w ciem­no­ści. Nie ob­ra­ca­li się. Wo­le­li nie wi­dzieć tego, co może tam być. Ga­lant zo­sta­wiał za sobą czer­wo­ną smugę. Zu­peł­nie jak w tej baj­cie, w któ­rej dzie­ci roz­sy­py­wa­ły okrusz­ki chle­ba po lesie, aby się nie zgu­bić. Ale ta wer­sja była lep­sza, bo chleb można zjeść, lub za­mieść pod dywan, na­to­miast krew jest wiecz­na. Za­sy­cha utrwa­la­jąc swój ślad, pły­nie cie­pła w na­szych ży­łach, szumi w tęt­ni­cach… krew to życie. 

Młody szarp­nął za klam­kę.

– Psiamać! Za­mknię­te! – wrza­snął.

Jego grzyw­ka ska­ka­ła na boki. Drzwi ani drgnę­ły, ob­ser­wu­jąc ich z wyż­szo­ścią. Oto ci, któ­rzy tak pra­gnę­li się tu do­stać, teraz od­da­li­by wszyst­ko, aby stąd uciec. Lu­dzie to nie­zde­cy­do­wa­ne isto­ty.

– Odsuń się! – Ciem­ny odło­żył ran­ne­go i pod­biegł do drzwi.

Kuc­nął i wyjął z ple­ca­ka ze­staw wy­try­chów. Śli­zga­ły się w jego ubru­dzo­nych juchą pal­cach, upa­da­jąc na zie­mię w po­szu­ki­wa­niu wol­no­ści. Przy­kła­dał je do zamka i wy­mie­niał w locie na inne la­men­tu­jąc, że nie pa­su­ją. Do­py­chał je na siłę i kopał w drzwi z de­spe­ra­cji. 

W końcu coś w zamku za­sko­czy­ło. Wszy­scy wstrzy­ma­li na chwi­lę od­dech. Ciem­ny ob­ró­cił się do to­wa­rzy­szy z iskrą na­dziei w oczach. Po­ru­szał wy­try­chem jesz­cze chwi­lę, aż usły­sze­li gło­śne, me­cha­nicz­ne „klik”. Ale iskier­ka na­dziei oka­za­ła się być pło­mie­niem tra­wią­cym wszyst­ko na swo­jej dro­dze. Naj­pierw do uszu Mło­de­go do­tarł mokry od­głos, po­dob­ny do sior­ba­nia. Do­pie­ro potem zro­zu­mie­li, co na­praw­dę zo­ba­czy­li. Dziur­ka od klu­cza wcią­gnę­ła Ciem­ne­go jak nitkę ma­ka­ro­nu. Cała była ubru­dzo­na krwi­stym, ludz­kim sosem spa­ghet­ti. Na pod­ło­dze zo­sta­ły tylko jego ubra­nie: zno­szo­na, ciem­na skóra i dżinsy marki „Odra”. Młody za­sło­nił oczy. Naj­chęt­niej wy­dłu­bał­by je sobie, aby na to nie pa­trzeć. Ga­lant albo nie za­re­je­stro­wał tego faktu, albo nie za­re­ago­wał ze wzglę­du na ból ręki. Co­kol­wiek było po dru­giej stro­nie drzwi, bar­dzo nie chcia­ło, aby opusz­cza­li kon­su­lat. 

Mło­de­go na­szła myśl. Nie znał jej źró­dła i była bar­dzo dziw­na, ale na pewno nie bar­dziej niż wszyst­ko to, czego wła­śnie do­świad­czył. Wyjął z ple­ca­ka apa­rat i wy­ce­lo­wał w drzwi. 

– Co ro­bisz?! – wy­ję­czał Ga­lant. 

Młody mil­czał w sku­pie­niu. Pstryk. Kart­ka pa­pie­ru upa­dła na pod­ło­gę z lek­ko­ścią piór­ka. Zdję­cie wy­wo­ła­ło się od razu, jak na za­wo­ła­nie. Do­stał do­kład­nie to, czego się spo­dzie­wał. Fo­to­gra­fię drzwi z na­ba­zgra­nym sło­wem: „ZIMNO”. Za­klął pod nosem. Wa­liz­ka otar­ła mu się o nogę.

Cof­nę­li się do sa­lo­nu, jak uzgod­ni­li wcze­śniej. Wy­glą­dał nie­mal tak samo, ale na­stą­pi­ło w nim kilka zmian. Widok na ogród znik­nął, za­sło­nię­ty grubą kur­ty­ną nocy. Z dworu do­bie­ga­ły krzy­ki i jęki. Mie­sza­ły się z ryt­micz­nym po­stu­ki­wa­niem. Młody po­my­ślał o pałce sztur­mo­wej ude­rza­ją­cej o kraty. Jakiś męż­czy­zna za oknem pytał w kółko o imię ojca i zna­jo­mo­ści w pod­zie­miu, ale od­po­wia­da­ły tylko bła­ga­nia o li­tość. Por­tret pre­zy­den­ta Pią­tek Re­pu­bli­ki Fran­cu­skiej znik­nął, ustę­pu­jąc miej­sca szka­rad­nej po­do­biź­nie ja­kie­goś bożka, lub innej kre­atu­ry. Głowa kozła, osadzona na mę­skim tor­sie z ko­bie­cymi pier­siami była czymś da­le­ko wy­kra­cza­ją­cym poza poj­mo­wa­nie funk­cjo­na­riu­szy apa­ra­tu bez­pie­czeń­stwa. Isto­ta miała po­tęż­ne, czar­ne skrzy­dła. Można było po­my­śleć, że to upa­dły anioł. Po obu jej stro­nach klę­cze­li nadzy męż­czy­zna i ko­bie­ta. Ręce mieli wznie­sio­ne, jak do mo­dli­twy. 

– Trze­ba ci od­ka­zić tę ranę! – Młody posadził Ga­lan­ta na krze­śle za biur­kiem i otwo­rzył barek.

Szu­kał tych sa­mych fla­szek z al­ko­ho­lem, które wcze­śniej oglą­dał. Teraz zna­lazł tam tylko bu­tel­ki z ciem­nym, kar­ma­zy­no­wym pły­nem. Obok znaj­do­wa­ły się też an­tał­ki z cie­czą o bar­wie sta­re­go octu. Na ich dnie osia­da­ły or­ga­ny, wy­cię­te z chi­rur­gicz­ną pre­cy­zją. 

– Tego tu wcze­śniej nie było, praw­da? – Ga­lant pod­niósł obo­la­łą rękę, po­ka­zu­jąc coś. 

W ścia­nie na dru­gim końcu po­ko­ju była dziu­ra. Wy­star­cza­ją­co duża, aby prze­czoł­gał się przez nią do­ro­sły czło­wiek. Ozda­biały ją na­ma­lo­wa­ne, obce sym­bo­le. Może był to jakiś tajny kod fran­cu­skie­go wy­wia­du? Coś na kształt ję­zy­ka In­dian Na­va­jo z cza­sów dru­giej wojny świa­to­wej? Młody zaj­rzał do środ­ka, ale nie zo­ba­czył nic, oprócz ciem­no­ści. Sta­nął i zro­bił zdję­cie. Znaki uło­ży­ły się w słowo: “CIE­PLEJ”. Ze środ­ka czuć było siar­kę.

Na biur­ku za­dzwo­nił te­le­fon. On rów­nież się po­ja­wił, czy może go nie za­uwa­ży­li? Mieli na­dzie­ję na to dru­gie. Czer­wo­na słu­chaw­ka wo­la­ła, aby ją pod­nieść. Ga­lant uległ jej żą­da­niom, się­ga­jąc po nią zdro­wą dło­nią. 

– T-tak?

– Wra­ca­cie już ze Szto­su? Prze­każ Mło­de­mu, że jego Ankę za­bra­ła ka­ret­ka. Wody jej ode­szły – po­wia­do­mił ich ko­le­ga Jajek, za­wdzię­cza­ją­cy swoją ksywę na­ło­go­we­mu ich piciu pro­sto ze sko­rup­ki. 

Młody wszyst­ko sły­szał. Za­ci­snął pię­ści i oparł się o biur­ko nad­sta­wia­jąc uszu. 

– Po­wiedz im, że utknę­li­śmy w tym pie­przo­nym kon­su­la­cie z mar­twym psem! Rzu­cił się na nas, a Ciem­ne­go we­ssa­ło przez drzwi! – Za­po­wie­trzył się.

– Już pi­li­ście!? Wa­ria­ty! Kończ­cie i wra­caj­cie. 

Po­łą­cze­nie skoń­czy­ło się. Ga­lant pró­bo­wał od­dzwo­nić, ale w słu­chaw­ce od­bi­ja­ło się tylko pi­ka­nie. Do­pro­wa­dzo­ny do szew­skiej pasji roz­trza­skał słu­chaw­kę o biur­ko. Odłam­ki pla­sti­ku la­ta­ły we wszyst­kie stro­ny. Jej wy­gląd w ni­czym nie ustę­po­wał zma­sa­kro­wa­nym twa­rzom stocz­niow­ców i gór­ni­ków. Pró­bo­wał wy­mu­sić na niej po­słu­szeń­stwo jak na prze­słu­cha­niu, ale wo­la­ła dać się znisz­czyć, niż ugiąć. 

Młody bie­gał po całym po­ko­ju, ma­cha­jąc rę­ka­mi. Pró­bo­wał ogar­nąć ba­ła­gan w gło­wie. Obie­cał żonie, że przy niej bę­dzie. Bał się o nią i dziec­ko. Jed­no­cze­śnie za­sta­na­wiał się, czy to nie jest jakaś sza­tań­ska sztucz­ka. W końcu sami sto­so­wa­li po­dob­ne tak­ty­ki. Za­my­ka­li ta­kie­go de­li­kwen­ta w celi, bez wie­ści od ro­dzi­ny, a potem za­bie­ra­li na prze­słu­cha­nie. Bez bicia i za­stra­sza­nia. Zwy­kła, męska po­ga­dan­ka. “Ty tu sie­dzisz, a ona w tym cza­sie pusz­cza się po ką­tach. Śmie­ją się z cie­bie chło­pie! Pokaż, że masz jaja! Pod­pisz tu, a wyj­dziesz i ją ogar­niesz. To takie pro­ste”. W jego oczach świe­ci­ła de­spe­ra­cja.

– Wcho­dzę tam! – oznaj­mił.

Naj­pierw prze­pchał przez otwór wa­liz­kę, za­ło­żył ple­cak, a potem wszedł sam. Pul­so­wa­ła w jego dło­niach. Była cie­pła jak bi­ją­ce serce. Wy­wo­ły­wa­ła w nim wstręt, ale chłod­ny ra­chu­nek kazał mu ją za­brać. Wy­mu­si­ła na psie po­słu­szeń­stwo, więc może się przy­dać. No i do tego in­struk­cje od prze­ło­żo­nych: “Zna­leźć skarb i otwo­rzyć wa­liz­kę”. Do­kład­niej w tej ko­lej­no­ści. Ga­lant pró­bo­wał go po­wstrzy­mać, ale od­pu­ścił. Nie po­do­ba­ła mu się ani per­spek­ty­wa po­now­ne­go spo­tka­nia z psem, ani in­fek­cja w ręce. Przy­po­mi­na­ła ze­psu­ty ka­wa­łek ba­le­ro­nu. Spra­wia­ła taki ból, że roz­wa­żał jej od­rą­ba­nie. Ma­rzył o jakimś ostrym narzędziu, którym mógłby przemienić myśli w czyny. To była tor­tu­ra. Za­ci­snął zęby i wszedł za Mło­dym. 

We­wnątrz było go­rą­co, jak w kotle. Nie było miej­sca, aby zdjąć kurt­ki. Młody prze­tarł pot z czoła. Ga­lant robił sobie krót­kie prze­rwy na od­po­czy­nek, ła­piąc się za serce.

– Zaraz cię do­go­nię! – po­wta­rzał.

Go­to­wa­li się we wła­snych ubra­niach. Obiet­ni­ce o do­trzy­ma­niu tempa w końcu usta­ły, a za Mło­dym zro­bi­ło się cicho. Było zbyt wąsko, aby spoj­rzeć za sie­bie. Po­ma­chał nogą w na­dziei, że za­prze się o ten tan­det­ny wąs, ale tam nic nie było. Wal­czył jesz­cze chwi­lę ze sobą, tkwiąc w miej­scu i wo­ła­jąc go. W końcu jed­nak po­go­dził się z myślą, że dziu­ra go zja­dła, prze­żu­ła, lub wy­szedł w ja­kimś innym, gor­szym miej­scu. Zo­stał sam ze swoją wier­na wa­liz­ką. 

Tunel nagle wy­pluł Mło­de­go na dru­gim końcu. Wy­szedł z niego, jak no­wo­ro­dek na ten świat. Nie wie­dział, czy czoł­gał się tak go­dzi­nę, czy cały dzień. Wy­da­wa­ło mu się, że wiecz­ność. Wpadł pro­sto do gę­stej, ciem­nej mazi. Wle­wa­ła mu się do uszu i nosa, wę­dru­jąc swo­bod­nie do prze­ły­ku. Była okrop­nie gorz­ka. Wstał na równe nogi kasz­ląc, omal nie wy­plu­wa­jąc przy tym płuc. 

Wy­cią­gnął przed sie­bie ręce, pró­bu­jąc zo­rien­to­wać się w prze­strze­ni, ale nawet ich nie wi­dział. Miał wra­że­nie, że tonie w zbior­ni­ku z me­la­są. Do jego nogi przy­pły­nę­ła wa­liz­ka. Uno­si­ła się swo­bod­nie na po­wierzch­ni, obi­ja­jąc się o niego. Kiedy wy­smar­kał z nosa reszt­ki cie­czy olśni­ło go: to była smoła. Cie­pła, ale nie wrzą­ca. Bro­dził w niej po łydki. Przy­po­mniał sobie o ple­ca­ku, który czas miał na sobie. Prze­mo­czo­ny ma­te­riał cią­gnął go w dół, pró­bu­jąc uto­pić. Wyjął apa­rat i wci­snął guzik. Na uła­mek se­kun­dy ciem­ność zro­bi­ła krok do tyłu, od­sła­nia­jąc wąską piw­ni­cę. Wy­glą­da­ła jak ta z jego szko­ły pod­sta­wo­wej. Ty­po­wa “ty­siąc­lat­ka”. Za­wsze w ko­tłow­ni można było zna­leźć woź­ne­go, mę­czą­ce­go flasz­kę Wy­bo­ro­wej. Ścia­ny po­ma­lo­wa­ne do po­ło­wy na pa­skud­ny od­cień zie­le­ni. 

Lampa bły­sko­wa po­ka­za­ła Mło­de­mu je­dy­ne drzwi w po­miesz­cze­niu. Skry­te w cie­niu cze­ka­ły, aby je otwo­rzyć. Miały na sobie wy­pa­lo­ny napis: GO­RĄ­CO. Tecz­ka od­pły­nę­ła w ich kie­run­ku. Z wpra­wą olim­pij­skie­go pły­wa­ka po­ko­ny­wa­ła ko­lej­ne metry smoły. Młody po­szedł za nią, wal­cząc z gęstą sub­stan­cją. Trzy­ma­ła go mocno za nogi, wcią­ga­jąc ni­czym bagno. Okre­śle­nie “po­ru­szać się jak mucha w smole” było bar­dzo na miej­scu.

 Zmę­cze­nie zaczęło brać nad nim górę. Roz­bił drogę na przy­stan­ki, aby zła­pać od­dech i sprawdzić, czy nie zgu­bił się w mroku. Z każ­dym ko­lej­nym zdję­ciem był coraz bli­żej, w czym upewniał go coraz większy napis „GORĄCO”. Od zaduchu dopadły go zawroty głowy. Oparł się o ścia­nę i za­mknął oczy, ale nie było róż­ni­cy. Łapał hausty po­wie­trza, jak to­ną­cy ma­ry­narz na otwar­tym morzu. Pró­bo­wał sku­pić się na celu, gdy coś otar­ło się o jego kost­kę. Było mięk­kie i w do­ty­ku przy­po­mi­na­ło skórę. Głowę za­la­ły różne wizje tego, co to mogło być. Ode­pchnął się od ścia­ny i po­biegł do celu na oślep. 

Po­czuł na nodze silny chwyt, który po­cią­gnął go do tyłu. Za­nu­rzył się w smole, ude­rza­jąc czo­łem o pod­ło­gę. W uszach za­pisz­cza­ło. Chciał zła­pać się z bólu za głowę, ale co­kol­wiek go trzy­ma­ło, szar­pa­ło nim, za­cią­ga­jąc gdzieś. Czuł, że to dłoń, choć ogrom­nych roz­mia­rów. Mio­tał się w smole, pró­bu­jąc się uwol­nić. Przez gło­śny chlu­pot i jego wła­sny krzyk prze­bi­jał się gar­dło­wy od­głos. 

– GU-GU! GA-GA! – Roz­le­gło się ga­wo­rze­nie w ciem­no­ści.

Coraz sła­biej czuł nogę. Uścisk od­ci­nał do­pływ krwi do niej. Druga dłoń zła­pa­ła go za włosy i szarp­nę­ła, wy­ry­wa­jąc ich kępę. Ty­sią­ce ma­łych igie­łek wbiło się w jego głowę. Teraz mógł­by grać oskal­po­wa­ną ofia­rę In­dian w ame­ry­kań­skich fil­mach. Ta isto­ta ba­wi­ła się nim, to­piąc w mazi. Łykał ją ze wstrę­tem kiedy po­czuł w ustach, że robi się cie­plej­sza. Wy­la­ty­wa­ła mu nosem. Na­grze­wa­ła się. Ma­cha­jąc rę­ko­ma w pa­ni­ce na­tra­fił na swój apa­rat. Wy­krę­cił się i na­ci­snął guzik. Mon­strum za­wy­ło, mo­men­tal­nie pusz­cza­jąc. Przed ocza­mi za­ma­ja­czy­ła mu pulch­na, po­kry­ta łuską gęba o ciem­nych oczach i blond wło­skach. 

Pod­niósł się i po­biegł do drzwi. Jego pa­ni­ka osią­gnę­ła apo­geum, kiedy oka­za­ły się za­mknię­te. Ude­rzał je z barku; gro­ził im, bła­ga­jąc na prze­mian. Smoła pa­rzy­ła już w stopy. W kie­sze­ni spodni po­czuł coś cie­płe­go. Przy­po­mniał sobie o klu­czu, który zna­leź­li na górze. Zdą­żył się już na­grzać od tem­pe­ra­tu­ry, przez co le­d­wie był w sta­nie go utrzy­mać. Miał wra­że­nie, że gład­ki metal wta­pia mu się w dłoń. Nie mógł tra­fić roz­dy­go­ta­ną ręką w dziur­kę, która ro­bi­ła uniki przed klu­czem. Za jego ple­ca­mi za­chlu­po­ta­ło. Sły­szał, jak to peł­znie w jego stro­nę i… pła­cze. Ga­wo­rze­nie z pła­czem skła­da­ło się na upior­ne cre­scen­do. Sku­pił się i tra­fił klu­czem w otwór. Ob­ró­cił klucz w środ­ku, wpa­da­jąc do środ­ka z hu­kiem

Drzwi za nim za­trza­snę­ły się. Ro­ze­dr­ga­ny, cały ob­le­pio­ny w smole ro­zej­rzał się po bo­kach. Był w skła­dzi­ku. Na ścia­nie wi­sia­ły oso­bli­we na­rzę­dzia: po­wy­krę­ca­ne haki, szczyp­ce z kol­ca­mi i coś przy­po­mi­na­ją­ce wzier­nik gi­ne­ko­lo­gicz­ny. Pod su­fi­tem zwi­sa­ła po­je­dyn­cza ża­rów­ka. Mru­ga­ła tak mocno, że bo­la­ły oczy. Wi­sia­ła nad spróch­nia­łym sto­łem, na któ­rym le­ża­ła naga, wy­chu­dzo­na ko­bie­ta. Wy­chy­la­ła się, aby zo­ba­czyć co­kol­wiek znad na­brzmia­łe­go brzu­cha. Cały był po­kry­ty pa­ję­czy­ną żył. Jej płyt­ki od­dech przy­po­mi­nał roz­pę­dzo­ną lo­ko­mo­ty­wę. Do­oko­ła stołu le­ża­ły za­szlach­to­wa­ne psy. Ktoś uło­żył je na wszyst­kich ro­gach pię­cio­ra­mien­nej gwiaz­dy, na­ma­lo­wa­nej na ziemi.

Ak­tów­ka już tam cze­ka­ła. Pod­ska­ki­wa­ła z ra­do­ści, ob­ra­ca­jąc się przo­dem do Mło­de­go. Wstał i zro­bił krok, a ona od­wza­jem­ni­ła się tym samym. Pa­mię­tał in­struk­cję, ale wy­da­wa­ła się teraz nie­do­rzecz­na. Przejść to wszyst­ko tylko po to, aby otwo­rzyć wa­liz­kę w piw­ni­cy? To był ten skarb? Ko­bie­ta za­wy­ła z bólu, a po stole po­cie­kła krew. Tecz­ka do­sko­czy­ła pod nogi Mło­de­go. Zro­zu­miał jej prze­kaz: “Po­śpiesz się!”. 

Na­chy­lił się, roz­pi­na­jąc ce­re­mo­nial­nie jej zamki. Smród siar­ki na­si­lił się. Był nie do znie­sie­nia. Z jej wnę­trza do­bie­gło pul­su­ją­ce, czer­wo­ne świa­tło. Do góry wzbi­ła się para, ośle­pia­jąc Mło­de­go. Od­sko­czył pod ścia­nę, prze­cie­ra­jąc oczy, a kiedy już na nie przej­rzał, z wa­liz­ki wy­nu­rzy­ła się głowa z gar­ba­tym nosem. Pa­trzy­ła na niego tymi sa­my­mi, wście­kły­mi ogni­ka­mi w oczach, jak na zdję­ciu. Zaraz za nią po­dą­żył he­ba­no­wy gar­ni­tur i dwa ko­py­ta. Męż­czy­zna ski­nął głową do Mło­de­go i pod­szedł do stołu. Po­gła­dził czule bru­net­kę po po­licz­ku i po­ca­ło­wał w czoło, szep­cząc jej coś do ucha. Jej jęki na­si­la­ły się.

Spo­mię­dzy jej nóg try­snę­ła krew. Po­le­cia­ła ciur­kiem na pod­ło­gę, bu­dząc do życia mar­twe czwo­ro­no­gi. Po­de­rwa­ły się na czte­rech ła­pach, pil­nu­jąc de­mo­nicz­ną parę. Męż­czy­zna trzy­mał ją za rękę, do­da­jąc otu­chy. Młody nie ro­zu­miał, co do niej mówi. 

– Pro­szę, niech pan wyj­mie apa­rat – Nie­zna­jo­my zwró­cił się do niego, nie po­ru­sza­jąc usta­mi. 

– C-co? – za­ją­kał. 

– Zna­lazł już pan skarb i pro­szę, aby zro­bił pan jego zdję­cie. 

 Młody nic nie ro­zu­miał. Głowę bom­bar­do­wa­ły py­ta­nia bez od­po­wie­dzi. Czy wła­śnie po to wy­sła­li ich na tę misję? Czy wie­dzie­li, co jest w środ­ku? Każde z nich za­da­wa­ło fi­zycz­ny ból. 

 Do środ­ka przez te same drzwi co Młody, wle­ciał zdy­sza­ny Ga­lant. Ranna ręka zwi­sa­ła bez­wład­nie. Była tylko krwa­wą mia­zgą. Chwi­lę trwało, nim za­re­je­stro­wał, co wła­śnie się dzie­je. W jego oczach nie było nic, prócz obłę­du.

– Młody! My­śla­łem, że mnie zo­sta­wi­łeś! – Po­pła­kał się. 

Chciał się obro­nić, że prze­cież to nie tak. Wołał go i cze­kał, ale to on znik­nął. W gar­dle miał tak sucho, że Sa­ha­ra mogła mu po­zaz­dro­ścić. Wy­do­by­wał z sie­bie tylko nie­zgrab­ne spół­gło­ski. 

 Ich po­jed­na­nie prze­rwa­ły krzy­ki ko­bie­ty i gło­śny, dzie­cię­cy płacz. Męż­czy­zna w gar­ni­tu­rze stał już u stóp nie­zna­jo­mej, na­chy­la­jąc się. Wziął coś na ręce, pod­niósł – przy­wi­tał na tym świe­cie. Uśmie­chał się. 

– Czy­sty tatuś! – po­wie­dział ła­god­nym tonem męż­czy­zna z wa­liz­ki. 

– Chcę go zo­ba­czyć! – po­pro­si­ła tamta. 

– Młody, co tu się… 

 Psy za­war­cza­ły na Ga­lan­ta. Ten na­tych­miast się­gnął nie­zdar­nie spraw­ną ręką po pi­sto­let i wy­ce­lo­wał go w ro­dzi­ców. Broń pod­ska­ki­wa­ła w jego dłoni. 

– Pa­trz­cie, jaki jest pięk­ny! – Męż­czy­zna ob­ró­cił się do nich. 

 Na rę­kach trzy­mał małą istot­kę, wy­cią­ga­ją­cą ku nim rącz­ki. Drob­ne pa­zu­ry od­bi­ja­ły świa­tło ża­rów­ki. Nos fak­tycz­nie miała po ojcu – tak samo gar­ba­ty. Czy miała w sobie co­kol­wiek po mamie? Na to wska­zy­wał po­je­dyn­czy pu­kiel czar­nych wło­sów, ale nic wię­cej. Naj­mniej ludz­kie były oczy. Od­ci­snę­ły na Mło­dym takie pięt­no, że wi­dział je cały czas przed sobą. Nie mógł od nich uciec nawet za­my­ka­jąc po­wie­ki. Sie­dzia­ły mu głę­bo­ko w gło­wie, świ­dru­jąc ją na wylot. 

– To jest we mnie! To jest we mnie! – po­wta­rzał Ga­lant, jak zdar­ta płyta – Każ mu prze­stać! 

– Lucuś chce się tylko z wami przy­wi­tać – oznaj­mił nie­zna­jo­my – Po­lu­bił was. 

 Ga­lant był w takim sta­nie, że nie tra­fi­ł nawet w ścia­nę. Ledwo trzy­mał broń, pró­bu­jąc jej nie upu­ścić. Hi­per­wen­ty­la­cja prze­ję­ła nad nim wła­dzę. Psy przy­glą­da­ły mu się, go­to­we do ataku. Cze­kał w na­pię­ciu, aż rzucą się na niego, jak ten z góry. No i to uczu­cie w gło­wie. Jakby ktoś w niej miesz­kał i wy­skro­by­wał ły­żecz­ką ka­wał­ki mózgu. To zże­ra­ło go od środ­ka. Pod­niósł broń, wło­żył ją sobie do ust, po czym za­la­ny łzami po­cią­gnął za spust. Huk wy­strza­łu stłu­mi­ła czasz­ka. Myśli Ga­lan­ta pry­snę­ły na ścia­nę, ochla­pu­jąc Mło­de­go. Były lep­kie i cie­płe, jak świe­żo wy­żu­ta guma “Do­nald”.

– No, to czas na pa­miąt­ko­we zdję­cie! Taki dzień trze­ba uczcić. – Męż­czy­zna prze­bu­dził Mło­de­go z roz­wa­żań nad pój­ściem w ślady ko­le­gi. 

 Apa­rat leżał obok jesz­cze cie­płe­go Ga­lan­ta. Się­gnął po niego, nie pa­trząc na jego za­sty­głe w gro­zie oczy. Męż­czy­zna usta­wił się obok ko­bie­ty i prze­ka­zał jej nie­mow­lę. Ko­ły­sa­ła je, śpie­wa­jąc ko­ły­san­kę. Wy­glą­da­li na ko­cha­ją­cą, szczę­śli­wą ro­dzi­nę. Pod­sta­wo­wa ko­mór­ka so­cja­li­stycz­ne­go spo­łe­czeń­stwa. 

 Młody pod­szedł ostroż­nie. Pie­kiel­ne ogary oto­czy­ły go i ob­wą­cha­ły. Były bar­dzo za­cie­ka­wio­ne apa­ra­tem. Palec po­wo­li opa­dał na przy­cisk.

– Uśmiech! – po­wie­dział ma­chi­nal­nie.

Z apa­ra­tu wy­szła kwa­dra­to­wa fo­to­gra­fia, a jeden z psów po­chwy­cił ją py­skiem w locie, za­no­sząc wła­ści­cie­lo­wi. “Po­sta­wi­my mu gdzieś przy ko­ły­sce!” – Za­chwy­ca­li się fo­to­gra­fią. 

– Dzię­ku­je­my bar­dzo! Po­chwa­lę pana u prze­ło­żo­nych. – obie­cał nie­zna­jo­my. –

A teraz pro­szę iść. Zdaje się, że ktoś jesz­cze pana po­trze­bu­je.

 Po­ka­zał Mło­de­mu drzwi za jego ple­ca­mi. Te były inne, po­kry­te ma­to­wym szkłem. Wi­dział za nimi świa­tło, ruch i syl­wet­ki ko­biet w bia­łych stro­jach. Miały cha­rak­te­ry­stycz­ne, pie­lę­gniar­skie czep­ki. Roz­ma­wia­ły ze sobą o sy­tu­acji na po­ro­dów­ce. Zła­pał za klam­kę i wszedł do środ­ka. 

 Prze­niósł się na ste­ryl­ny od­dział szpi­tal­ny. Przy­wy­kłe do ciem­no­ści oczy do­zna­ły szoku. Świa­tło wy­pa­la­ło mu dziu­rę w oczo­do­łach. Szedł po omac­ku, wspo­ma­ga­jąc się słu­chem. Szep­ty wokół ko­men­to­wa­ły jego nie­chluj­ny wy­gląd i za­sta­na­wia­ły się, czy uciekł z psy­chusz­ki. In­ten­syw­ny za­pach leków i pa­pie­ro­sów był bar­dzo miłą od­mia­ną. Wzrok przy­zwy­cza­jał się już do oto­cze­nia. 

– Co pan tu robi?! – za­cze­pi­ła go pie­lę­gniar­ka, którą zi­gno­ro­wał. 

 Mijał rzędy szpi­tal­nych łóżek. Ko­bie­ty tu­li­ły nie­mow­la­ki do pier­si, prze­ra­żo­ne jego wy­glą­dem.

– Dia­beł! – mó­wi­ły.

Nie ob­cho­dzi­ło go to. Szu­kał swo­jej żony.

Le­ża­ła na końcu sali, w łóżku przy oknie. Za szybą bu­dził się nowy dzień. Słoń­ce nie­śmia­ło rzu­ca­ło pierw­sze pro­my­ki do wnę­trza. Jej dłu­gie włosy opa­da­ły na wy­koń­czo­ną ca­ło­noc­nym po­ro­dem twarz. Ra­dość wal­czy­ła na niej ze zmę­cze­niem. Przy­sy­pia­ła, kiedy usły­sza­ła jego kroki. 

– Wła­dek, mamy syna! – Pod­nio­sła wzrok i do­zna­ła szoku.

Nie wy­glą­dał jak jej mąż. Po­zna­ła go tylko po spo­so­bie cho­dze­nia.

– Gdzie ty byłeś?! Co ci się stało?! 

 Py­ta­niom nie było końca. Nie re­ago­wał na nie. Były dla niego szu­mem w ra­dio­wym ete­rze. Za­trzy­mał się przy łóżku i pod­niósł apa­rat. Szyb­kie klik i fo­to­gra­fia była go­to­wa. Zle­cia­ła na białą koł­drę, którą przy­kry­ta była Ania. Młody zbli­żył się, za­glą­da­jąc do syna. 

– Wła­dziu… to nie tak, jak my­ślisz! 

 Apa­rat roz­trza­skał się o ka­fel­ki. Dzie­ci zbu­dzi­ły się, wy­wo­łu­jąc har­mi­der na całej po­ro­dów­ce. Młody za­chwiał się, lecąc na szaf­kę przy łóżku. Zła­pał się za klat­kę pier­sio­wą ru­sza­jąc usta­mi, jak karp na chwi­lę przed za­bi­ciem. 

– Sio­stro po­mo­cy! – za­wo­ła­ła Ania z dziec­kiem na rę­kach. 

 Fotka już się wy­wo­ła­ła. Szczę­śli­wa, lecz nieco za­tro­ska­na ko­bie­ta obej­mo­wa­ła na niej chłop­czy­ka, po­grą­żo­ne­go w głę­bo­kim śnie. Opie­rał bez­tro­ską głowę o jej pierś. Owi­nię­ty był szczel­nie pu­cha­tym ko­cy­kiem w misie, spod któ­re­go wy­sta­wał mały, gar­ba­ty nosek.