Domator

Gej­ze­ry Is­lan­dii, sa­fa­ri w Tan­za­nii, Ang­kor Wat, ma­lo­wi­dła w La­scaux, egip­skie i mek­sy­kań­skie pi­ra­mi­dy, Prado i Uluru. Od kiedy pa­mię­tam, ro­dzi­ce cią­ga­li mnie po całym świe­cie. Ho­te­le, na­mio­ty, spa­nie na tyl­nej ka­na­pie sa­mo­cho­du.

Zmę­cze­nie i nuda.

Za­zdro­ści­łem ko­le­gom wa­ka­cyj­nych opo­wie­ści. Nie mia­łem ta­kich przy­gód.

Też chcia­łem wyjść na po­dwór­ko, po­wi­sieć na trze­pa­ku, wy­grze­bać z ziemi dżdżow­ni­cę, pójść na gli­nian­ki, wkrę­cić się na film od osiem­na­stu lat.

A naj­bar­dziej pra­gną­łem spo­ko­ju. Po­le­żeć na łóżku, bez­myśl­nie ga­piąc się w sufit.

 

– Dla ta­kich wi­do­ków warto żyć!

– No – od­po­wia­da­łem bez prze­ko­na­nia.

Przy­tła­cza­ła mnie eg­zal­ta­cja sta­rych. Wszyst­ko było „cu­dow­ne”, „nie­sa­mo­wi­te”, „zo­ba­czyć Ne­apol i umrzeć”, „o nie, chyba się po­si­kam”, „czemu nie za­bra­łeś mnie tu wcze­śniej”, „czuję więź z ty­sią­cem po­ko­leń”.

Jadąc tam lub stam­tąd (już nie pa­mię­tam), za­ha­czy­li­śmy o, „och, znam jak wła­sną kie­szeń”, Pragę.

– Tyle razy, tyle razy, ale wiesz, jest coś urze­ka­ją­ce­go w ar­chi­tek­tu­rze tego mostu. Nie mu­sie­li­śmy, bo wiesz…, ale cała ta po­dróż…, mię­dzy­lą­do­wa­nie w Wied­niu i kilka go­dzin jazdy sa­mo­cho­dem, no, wiesz… Więc mówię: a za­jedź­my do mia­sta Kafki i Muchy. Po­czuj­my hra­ba­low­ski vibe… – A mi się przy­po­mnia­ło, jak omal nie wy­rzy­ga­łem nie­świe­żych kne­dli.

Tak! Tak, i ja pa­mię­tam. Gdy sta­rzy za­chwy­ca­li się wi­do­kiem mostu Ka­ro­la, ja zo­ba­czy­łem coś, co pierw­szy raz tak na­praw­dę, ale to na­praw­dę, mnie urze­kło.

Tłumy tu­ry­stów mi­ja­ły żywe po­mni­ki, akro­ba­tów na szczu­dłach, gi­ta­rzy­stów śpie­wa­ją­cych roc­ko­we bal­la­dy, pa­nien­ki stu­dent­ki pusz­cza­ją­ce my­dla­ne bańki, po­prze­bie­ra­ne cu­da­ki i sprze­daw­ców ja­błek w pa­nier­ce.

I był tam ktoś jesz­cze. Ktoś, kto od­mie­nił moje życie.

Wy­dzie­lił sobie ka­wa­łek miej­sca na bruku. Na­wo­ły­wał ludzi wokół w tym swoim śmiesz­nym ję­zy­ku. Ubrał się w strój śre­dnio­wiecz­ne­go bła­zna. Po chwi­li zgro­ma­dził wokół sie­bie ko­lo­ro­wy tłu­mek. A sam był stary i znu­dzo­ny, zmę­czo­ny za­rob­ko­wa­niem cyr­ko­wy­mi sztucz­ka­mi pre­zen­to­wa­ny­mi mię­dzy­na­ro­do­wej ga­wie­dzi.

Po krót­kim po­ka­zie wy­smar­kał się, wziął długi fa­li­sty miecz i uniósł ponad głowę. Coś krzyk­nął, sta­nął w roz­kro­ku, spoj­rzał w niebo i ten miecz wło­żył sobie do roz­dzia­wio­nej gęby. Cały. O ja cię! Cały!

– No, chodź już. Idzie­my na Hrad.

– Zaraz, tato, czy on prze­ży­je?

– Jasne. To tania sztucz­ka. Idzie­my, to cyrk, a tam nas czeka ar­chi­tek­tu­ra, hi­sto­ria, dzie­dzic­two…

– Ale jak to moż­li­we?

– Sztucz­ka. Zwy­kła jar­marcz­na sztucz­ka, ostrze chowa się w rę­ko­je­ści. Tam dzie­dzic­two, kul­tu­ra, Złota Ulicz­ka, de­fe­ne­stra­cja, rzeź­by Czer­ne­go i sady.

 

Gdy ro­dzi­ce z za­chwy­tem wspo­mi­na­li ostat­nią wy­pra­wę, opo­wia­da­li zna­jo­mym, co wi­dzie­li, jakie mieli prze­ży­cia, po­ka­zy­wa­li zdję­cia na ekra­nie te­le­wi­zo­ra, ja nie mo­głem za­po­mnieć o nu­me­rze z mie­czem.

Za­mkną­łem się w po­ko­ju i spró­bo­wa­łem wło­żyć do gar­dła łyżkę sto­ło­wą. Gdy do­tkną­łem tyl­nej czę­ści pod­nie­bie­nia, po­czu­łem od­ruch wy­miot­ny. I tak było za każ­dym razem, bez wzglę­du na to, co wkła­da­łem sobie do ust. Czy to była mała ły­żecz­ka, czy palec. Dła­wi­łem się i chcia­łem zwra­cać. Czyż­by oj­ciec się nie mylił i z tym mie­czem to oszu­stwo? – za­sta­na­wia­łem się.

Po wielu sta­ra­niach my­śla­łem, by się pod­dać. Po­wstrzy­my­wa­ła mnie je­dy­nie nie­zgo­da, by przy­znać ojcu rację, więc tłu­ma­czy­łem sobie, że wszyst­ko wy­ma­ga cier­pli­wo­ści i sys­te­ma­tycz­nych ćwi­czeń.

Zwrot na­stą­pił za spra­wą opo­wie­ści brata mamy, który zma­gał się z jakąś strasz­ną cho­ro­bą. Ro­dzi­ce byli zmar­twie­ni, po­cie­sza­li wujka, a ja chcia­łem jak naj­szyb­ciej skoń­czyć ko­la­cję i czmych­nąć do swo­je­go po­ko­ju. W pew­nym mo­men­cie, gdy już byłem bli­ski, by odejść od stołu, do­tar­ły do mnie słowa:

– Wpro­wa­dzi­li mi en­do­skop przez gar­dło, prze­łyk, aż do żo­łąd­ka. Wszyst­ko bez znie­czu­le­nia. Cały za­bieg trwał kilka minut, choć mi się zda­wa­ło, że o wiele dłu­żej. Bałem się tego, ale dałem radę. Nie było tak źle.

Zwy­kle pod­czas ro­dzin­nych spo­tkań czy też ze zna­jo­my­mi sie­dzia­łem cicho, cze­ka­jąc, aż ro­dzi­ce po­zwo­lą mi pójść do sie­bie. Sta­ra­li się za­szcze­pić mi ja­kieś to­wa­rzy­skie oby­cie. Przy go­ściach ka­za­li dzie­lić się wra­że­nia­mi ze wspól­nych wy­praw. Ogra­ni­cza­łem się do paru słów. W końcu od­pu­ści­li. Byłem mru­kiem i po­go­dzi­li się, że nigdy nie będę duszą to­wa­rzy­stwa.

Tym razem nie­ocze­ki­wa­nie dla wszyst­kich bar­dzo się oży­wi­łem. Za­da­wa­łem mnó­stwo pytań, pro­si­łem o szcze­gó­ły. To moje nie­ty­po­we za­cho­wa­nie za­nie­po­ko­iło ro­dzi­ców. Nie wie­dzie­li, czy robię sobie żarty, i na wszel­ki wy­pa­dek sami ode­sła­li mnie do po­ko­ju.

Dzię­ki hi­sto­rii z wuj­kiem kon­ty­nu­owa­łem roz­wi­ja­nie pasji. Or­ga­nizm się opie­rał, ale po­my­śla­łem, że może po­wi­nie­nem po­szu­kać po­mo­cy w In­ter­ne­cie. Nie­jed­no­krot­nie prze­ko­na­łem się, że nie było tak dziw­ne­go pro­ble­mu, któ­re­go już wcze­śniej tam by nie po­ru­szo­no. Uwa­ża­łem, że takie hobby, to jest roz­wi­ja­nie tech­ni­ki wkła­da­nia sobie przed­mio­tów do gar­dła, jest mało po­pu­lar­ne. Mia­łem jed­nak na­dzie­ję, że spo­śród kilku mi­liar­dów ludzi na świe­cie znaj­dzie się ktoś, kto po­dzie­lał­by moje za­in­te­re­so­wa­nia.

Nie za­wio­dłem się. Miejsc ze zdję­cia­mi i fil­ma­mi było mnó­stwo! Czemu wcze­śniej nie po­my­śla­łem o sieci? Każdą wolną chwi­lę za­czą­łem spę­dzać na ser­fo­wa­niu po stro­nach, któ­rych wspól­ną cechą było hasło: „głę­bo­kie gar­dło”.

Skoń­czy­ło się, gdy zo­sta­łem przy­ła­pa­ny. Mu­sia­łem odbyć po­waż­ną roz­mo­wę, od któ­rej tro­chę mnie mdli­ło. Mia­łem wra­że­nie, że moje po­szu­ki­wa­nia zo­sta­ły źle zin­ter­pre­to­wa­ne. Pró­bo­wa­łem tłu­ma­czyć, ale osta­tecz­nie uzna­łem, że to, o czym my­śla­ła mama i tak było lep­sze od praw­dy.

– Ja wszyst­ko ro­zu­miem. Nie mu­sisz się wsty­dzić. Chłop­cy w twoim wieku czę­sto oglą­da­ją takie rze­czy. Może coś prze­ga­pi­li­śmy?… Wiesz, za­wsze bę­dziesz dla mnie moim małym syn­kiem, ale ty prze­cież już masz swoje lata, doj­rze­wasz. Chcia­ła­bym tylko, żebyś wie­dział, że w praw­dzi­wym życiu to tak nie wy­glą­da. Wiesz, że…, no, ko­bie­ty i… i te roz­mia­ry, to tak nie wy­glą­da – mama du­ka­ła, a ja my­śla­łem, żeby za­paść się pod zie­mię. – A naj­le­piej po­ga­daj z ojcem. On ci wszyst­ko wy­tłu­ma­czy.

Gdy tato wró­cił z pracy, sły­sza­łem, jak pró­bo­wał prze­ko­nać mamę, żeby roz­mo­wę odło­żyć na póź­niej, na kiedy in­dziej, a naj­le­piej w ogóle jej nie prze­pro­wa­dzać. Wy­jąt­ko­wo w pełni się z nim zga­dza­łem.

Tato usiadł na krze­śle w moim po­ko­ju. Wi­dzia­łem, jak się mę­czył. Cięż­ko wzdy­chał, otwie­rał usta, by potem nie znaj­du­jąc od­po­wied­nich słów, za­mknąć je bez wy­da­wa­nia dźwię­ku.

– Uznaj­my, że od­by­li­śmy tę roz­mo­wę – w końcu wy­du­sił z sie­bie. – Okej?

– Okej – od­po­wie­dzia­łem z ulgą.

Wy­cią­gnął ko­mór­kę i za­czął prze­glą­dać wia­do­mo­ści. Ja po­sze­dłem w jego ślady i też za­ją­łem się gier­ką na smart­fo­nie. Prze­sie­dzie­li­śmy tak kil­ka­dzie­siąt minut, od czasu do czasu ob­ser­wu­jąc na szy­bie drzwi, cień krą­żą­cej i na­słu­chu­ją­cej w ko­ry­ta­rzu matki.

 

Ro­dzi­ce na­ło­ży­li w moim lap­to­pie kon­tro­lę ro­dzi­ciel­ską. Od tam­tej pory byłem zdany tylko na sie­bie, ale przy­naj­mniej wie­dzia­łem, że da się wło­żyć głę­bo­ko w gar­dło cał­kiem po­kaź­nych roz­mia­rów rzecz.

Ćwi­czy­łem in­ten­syw­nie. Każdą wolną chwi­lę po­świę­ca­łem do­sko­na­le­niu od­po­wied­niej tech­ni­ki. Mi­nę­ło kilka lat i byłem w sta­nie wło­żyć sobie rękę do gar­dła aż po ło­kieć. Wy­ma­ga­ło to od­po­wied­nie­go wy­gim­na­sty­ko­wa­nia i może uda­ło­by mi się wcze­śniej osią­gnąć suk­ces, ale i tak uwa­żam, że wiele osią­gną­łem. Byłem sa­mo­ukiem bez do­stę­pu do ma­te­ria­łów edu­ka­cyj­nych. Do­dat­ko­wo cią­gle po­ty­ka­łem się o kłody rzu­ca­ne mi pod nogi.

 

Nie mia­łem po­ję­cia, w jaki spo­sób wy­ko­rzy­stać na­by­tą umie­jęt­ność. Roz­wa­ża­łem po­ka­zy w tu­ry­stycz­nych miej­scach albo wy­stęp w ja­kimś te­le­wi­zyj­nym ta­lent show, ale prze­cież całe życie pra­gną­łem jed­ne­go – spo­ko­ju. Ma­rzy­łem o przy­tul­nym domu bez ta­bu­nów gości, o wy­god­nym fo­te­lu w cie­płym po­ko­ju, a nie o po­dró­żach, po­zna­wa­niu ludzi i wy­sta­wia­niu się na ocenę.

Życie jest okrut­ne i wy­ma­ga po­świę­ceń. Inni też cią­gle mają ocze­ki­wa­nia, nie dają spo­ko­ju. Trze­ba się jakoś od­na­leźć w tym wal­nię­tym świe­cie, jakoś za­ro­bić na utrzy­ma­nie. Nie ma nic za darmo. Wszyst­ko trze­ba wy­szar­pać. Znój i udrę­ka. Praca, ocze­ki­wa­nia bli­skich, obo­wiąz­ki oby­wa­tel­skie, obo­wiąz­ki spo­łecz­ne, obo­wiąz­ki to­wa­rzy­skie, obo­wiąz­ki…

By za­do­wo­lić świat i nie zwa­rio­wać, szu­ka­łem sensu tego, czemu po­świę­ci­łem lata swo­je­go życia. Po co każdą wolną chwi­lę wpy­cha­łem rękę do gar­dła, głę­bo­ko, aż do żo­łąd­ka? Chle­ba z tego nie było.

Pierw­sze za­sto­so­wa­nie mojej uni­kal­nej zdol­no­ści zna­la­złem nad mo­rzem, gdy leżąc na piasz­czy­stej plaży, przy­glą­da­łem się falom… Cie­pła woda, ja­kieś kraby, glu­to­wa­te stwo­ry, pla­sti­ko­we śmie­ci… Byłem na urlo­pie. Od­po­czy­wa­łem od znie­na­wi­dzo­nej pracy i od ludzi, któ­rych pro­ble­my mnie nie ob­cho­dzi­ły.

Nie mia­łem ocho­ty ru­szać się z domu, ale nie po­tra­fi­łem oprzeć się spo­łecz­ne­mu na­ci­sko­wi. W tym po­pa­pra­nym świe­cie, jeśli sa­me­mu chce się być nie­wi­docz­nym, to trze­ba za­cho­wy­wać się zgod­nie z wy­obra­że­niem in­nych.

Ze­bra­łem pie­nią­dze. Ku­pi­łem pięć dni w apar­ta­men­cie. I skoro już tu byłem, to chcia­łem wejść do wody. Mu­sia­łem coś zro­bić z rze­cza­mi, bez któ­rych byłem nikim. Port­fel, klu­cze, ko­mór­ka – wszyst­ko wło­ży­łem do żo­łąd­ka.

Potem już po­szło z górki. Różne sy­tu­acje. Jakiś pry­wat­ny prze­my­cik, rzecz, z którą nie wia­do­mo, co zro­bić, dro­biazg odło­żo­ny na póź­niej. Przez lata uzbie­ra­łem tego tro­chę i trud­no się było po­ła­pać w ba­ła­ga­nie. Zna­le­zie­nie cze­go­kol­wiek w brzu­chu stało się sztu­ką.

Skon­stru­owa­łem kre­den­sik z szu­fla­da­mi. Roz­ło­ży­łem go na czę­ści, a potem po ka­wał­ku wci­sną­łem do środ­ka. Uży­wa­jąc mi­kro­na­rzę­dzi, zmon­to­wa­łem po­now­nie. Jakoś upo­rząd­ko­wa­łem sobie przed­mio­ty, które wcze­śniej wa­la­ły się bez ładu i skła­du po wszyst­kich za­ka­mar­kach.

Mebel w trze­wiach był po­kracz­ny. Po­skrę­ca­ny byle jak. Fakt – upo­rząd­ko­wa­łem ru­pie­cie, ale to było roz­wią­za­nie pro­wi­zo­rycz­ne.

Mia­łem dość tego wy­gi­na­nia się, kiedy chcia­łem co­kol­wiek wło­żyć lub wyjąć z wnę­trza. Zna­la­złem na czar­nym rynku kli­ni­kę chi­rur­gicz­ną, która roz­wią­za­ła­by mój pro­blem. Moje oszczęd­no­ści były za małe na po­kry­cie kosz­tów. Mo­głem dalej w pocie czoła przez ko­lej­ne lata zbie­rać pie­nią­dze, li­cząc, że ceny nie pójdą w górę, albo po­szu­kać in­ne­go spo­so­bu. Zde­cy­do­wa­łem się na to dru­gie.

I to był strzał w dzie­siąt­kę. Roz­wią­za­łem pro­blem eko­no­micz­ny, a przy oka­zji prze­strzen­ny. Tym kre­den­sem w trze­wiach tro­chę zde­for­mo­wa­łem swoją fizys, co miało wpływ na moje no­to­wa­nia u ko­le­ża­nek od seksu. Po­trze­bo­wa­łem wię­cej miej­sca.

Sprze­da­łem nerkę i ka­wa­łek je­li­ta cien­kie­go. Przy oka­zji wy­cią­łem ślepą kisz­kę, która jest po­dob­no ra­ry­ta­sem wśród ne­pal­skich ku­cha­rzy-ce­le­bry­tów, ser­wu­ją­cych dzi­wacz­ne dania mię­sne osza­la­łym po­li­ty­kom orien­tal­ne­go po­łu­dnia.

Po­ła­ma­li mi kość ra­mie­nia, bo na środ­ku ka­za­łem wsta­wić sobie do­dat­ko­wy staw. Z przed­ra­mie­niem był więk­szy pro­blem. Tam mia­łem (każdy ma) dwie kości. Ale i tu się udało. Wia­do­mo, wszyst­ko jest kwe­stią kasy. Jakoś zbi­lan­so­wa­ły mi się oszczęd­no­ści plus za­pła­ta za or­ga­ny z kosz­ta­mi ope­ra­cji.

Ko­niec koń­ców mia­łem lewą rękę z dwoma do­dat­ko­wy­mi sta­wa­mi. Dzię­ki temu mo­głem wci­skać całą koń­czy­nę do żo­łąd­ka, a nawet i dalej. Za­sta­na­wia­łem się nad usu­nię­ciem ma­łe­go palca. Zmniej­szył­bym dłoń i miał­bym więk­szy kom­fort, ale z dru­giej stro­ny od­bi­ło­by się to na pre­cy­zji ru­chów i sta­bil­no­ści uchwy­tu. Osta­tecz­nie zo­sta­wi­łem wszyst­kie palce w spo­ko­ju.

Tro­chę prze­szka­dza­ły mi zęby. Ide­al­nie by­ło­by je wy­rwać, a w sy­tu­acjach pu­blicz­nych i ewen­tu­al­nie do je­dze­nia za­kła­dać sztucz­ną szczę­kę. Po śmier­ci babci odzie­dzi­czy­łem pro­te­zy, ale nie byłem pe­wien, czy by pa­so­wa­ły. Na pełną re­sek­cję i wy­ro­bie­nie sobie no­wych po ostat­nich wy­dat­kach nie było mnie stać. Odło­ży­łem tę ope­ra­cję na lep­sze czasy, ogra­ni­cza­jąc się je­dy­nie do spi­ło­wa­nia kilku kłów i trzo­now­ców.

 

Sa­mot­ny mebel we fla­kach był aber­ra­cją. Teraz mia­łem dość miej­sca i tech­nicz­nych moż­li­wo­ści, by go obu­do­wać.

Za­pro­jek­to­wa­łem domek ma­rzeń. We­pchną­łem go do trze­wi po ka­wał­ku i od­two­rzy­łem z naj­drob­niej­szy­mi szcze­gó­ła­mi. Mi­nia­tu­ro­wa pe­reł­ka. Wci­ska­łem rękę i ob­ma­cu­jąc bu­dy­nek, roz­ko­szo­wa­łem się swoim dzie­łem.

Dom był kom­plet­ny. Ścia­ny, okna i meble, wy­god­ne fo­te­le, łóżko i nawet elek­trycz­ność. Prze­wi­dzia­łem wszyst­ko, łącz­nie z kuch­nią, w któ­rej można było przy­go­to­wać mi­nia­tu­ro­we po­sił­ki oraz ła­zien­kę po­łą­czo­ną z ki­bel­kiem. Od­cho­dy od­pro­wa­dza­ne były bez­po­śred­nio do je­li­ta, a płyny od­po­wied­ni­mi ka­na­ła­mi do nerek.

Za­chwy­ca­łem się swoim dzie­łem, ale były to, jak dotąd, tylko wra­że­nia do­ty­ko­we. Za­pra­gną­łem cie­szyć się peł­nią do­znań. Chcia­łem wi­dzieć wszyst­ko, co stwo­rzy­łem.

Pra­co­wa­łem dla małej firmy jako tech­nik elek­tro­nik. Lu­to­wa­łem ukła­dy sca­lo­ne, wmon­to­wy­wa­łem czipy w ob­wo­dy, łą­czy­łem tran­zy­sto­ry, re­zy­sto­ry i kon­den­sa­to­ry, in­te­gro­wa­łem, sca­la­łem i obu­do­wy­wa­łem. Jed­nym sło­wem zna­łem się na tym. Ko­rzy­sta­łem z wie­dzy i wy­pra­co­wa­nych zdol­no­ści ma­nu­al­nych. Sam nie wiem, czemu wcze­śniej na to nie wpa­dłem i nie do­da­łem sobie w tych żo­łąd­ko­wych pe­re­gry­na­cjach zmy­słu wzro­ku.

Na chiń­skiej plat­for­mie ku­pi­łem oku­la­ry po­łą­czo­ne z mi­nia­tu­ro­wą ka­mer­ką.

 

Roz­sia­dłem się wy­god­nie w fo­te­lu. Za­ło­ży­łem elek­tro­nicz­ne gogle, taśmą kle­ją­cą przy­mo­co­wa­łem ka­mer­kę do palca wska­zu­ją­ce­go i wnik­ną­łem do we­wnątrz. Wcze­śniej zde­fi­nio­wa­łem awa­ta­ra, który wy­glą­dał jak ja.

Wra­że­nie re­al­no­ści było pełne. Sta­ną­łem przed domem. Moim domem. Może kie­dyś po­sa­dzę tu gdzieś w oko­li­cy drze­wo.

Cha­łu­pa była tro­chę prze­krzy­wio­na, stłam­szo­na fla­ka­mi, ale ogól­nie nie­źle się pre­zen­to­wa­ła. Tro­chę przy­po­mi­na­ła domy w Se­te­nil de las Bo­de­gas, które pa­mię­ta­łem z po­dró­ży po Hisz­pa­nii.

W środ­ku było dużo go­rzej. Z tej per­spek­ty­wy ca­łość już nie pre­zen­to­wa­ła się tak do­brze, jak na stole mon­ta­żo­wym. Wszyst­ko było nie­do­pra­co­wa­ne. Ścia­ny nie trzy­ma­ły pionu, po­wierzch­nie fa­lo­wa­ły, widać było pęk­nię­cia, meble byle jak skrę­co­ne i po­sta­wio­ne bez ładu i skła­du, a na wszyst­kim osiadł kurz. Domek miał po­ten­cjał, ale wy­ma­gał do­piesz­cze­nia.

Zro­bi­łem, co mo­głem, takie ogól­ne po­rząd­ki, a na­stęp­ne­go dnia wró­ci­łem z kom­ple­tem na­rzę­dzi. Wia­do­mo, o re­mon­cie świad­czy wy­koń­cze­nie, do­bra­ne ma­te­ria­ły i ja­kość de­ta­li. Kilka ko­lej­nych dni po­świę­ci­łem szcze­gó­łom.

Ni­we­lo­wa­łem braki, to, co się dało, na­pro­sto­wy­wa­łem, do­krę­ca­łem i prze­su­wa­łem, upo­rząd­ko­wa­łem po­ło­że­nie do­mo­wych sprzę­tów, usu­ną­łem pa­ję­czy­ny i wy­rzu­ci­łem śmie­ci.

Prze­ro­bi­łem in­sta­la­cję elek­trycz­ną. Wcze­śniej bra­ko­wa­ło tro­chę gniaz­dek. W po­ko­jach roz­miesz­cze­nie oświe­tle­nia było źle za­pro­jek­to­wa­ne, a moc ża­ró­wek nie­po­praw­nie do­bra­na. Nie można się dzi­wić – wcze­śniej za przed­się­wzię­cie od­po­wie­dzial­ny był śle­piec. Mu­sia­łem roz­bu­do­wać sta­cję za­si­la­ją­cą. Czte­ry ba­te­rie AA były nie­wy­star­cza­ją­ce.

Jak ma się dom, to za­wsze jest coś do zro­bie­nia. Stud­nia bez dna. Nie­koń­czą­ca się hi­sto­ria.

 

Od po­cząt­ku, kiedy re­gu­lar­nie za­czą­łem prze­by­wać w nowym miesz­ka­niu, od­czu­wa­łem nie­po­kój. Wszyst­kie ko­niecz­ne prace, które wy­ko­na­łem, nie zni­we­lo­wa­ły tego uczu­cia. Wcze­śniej mia­łem na­dzie­ję, że po wy­ko­na­niu nie­zbęd­nych na­praw to do­zna­nie ustą­pi.

Grun­tow­ny re­mont był skoń­czo­ny i wszyst­ko lśni­ło, a jed­nak coś nie da­wa­ło mi spo­ko­ju. Coś nie­okre­ślo­ne­go za­przą­ta­ło moją uwagę. Przez jakiś czas po­dej­rze­wa­łem, że przy­czy­ną na­pię­cia są dziw­ne ha­ła­sy do­bie­ga­ją­ce ze­wsząd, ale szyb­ko to wy­eli­mi­no­wa­łem.

Bur­cze­nie w brzu­chu było nawet przy­jem­ne. Przy­po­mi­na­ło od­gło­sy burzy, gdzieś tam da­le­ko, pod­czas gdy sa­me­mu sie­dzi się bez­piecz­nie w cie­ple. Nawet do­da­wa­ło uroku i pod­kre­śla­ło przy­tul­ność pie­le­szy.

Gdy to, co się dało, po­do­krę­ca­łem, a skrzy­pie­nie nie usta­ło, uzna­łem, że za­lę­gły mi się myszy lub więk­sze gry­zo­nie. Osta­tecz­nie cze­ka­ła mnie walka z ku­na­mi.

Wszyst­kie­mu dało się za­ra­dzić, a jed­nak wciąż coś mnie gry­zło.

W końcu uświa­do­mi­łem sobie cha­rak­ter uczu­cia, które było źró­dłem nie­po­ko­ju. Czu­łem się ob­ser­wo­wa­ny.

Czyż­bym miał w domu in­tru­za? Ale kto to mógł­by być? Dom był nowy. Sam go zbu­do­wa­łem. Nie ku­pi­łem go, nie odzie­dzi­czy­łem. Duch po­przed­nie­go miesz­kań­ca był wy­klu­czo­ny.

Roz­wa­ża­łem wy­pro­wadz­kę. To by­ła­by trud­na de­cy­zja. Po­nio­słem duże kosz­ty fi­nan­so­we, nie mó­wiąc już, ile pracy wło­ży­łem. Nie było szan­sy, by komuś opędz­lo­wać in­we­sty­cję.

Nie mia­łem wyj­ścia. Źle się czu­łem w tym domu. Trud­no. Długo się z tym zma­ga­łem, ale w końcu po­sta­no­wi­łem, że roz­bio­rę cha­łu­pę i ewen­tu­al­nie od­two­rzę ją na eta­żer­ce w sy­pial­ni. Dzię­ki temu uzy­skam więk­szą kon­tro­lę nad swoim ży­ciem.

Na­stęp­ne­go dnia, zaraz po pracy, za­pa­ko­wa­łem wszyst­kie po­trzeb­ne na­rzę­dzia do ma­łe­go wo­recz­ka, usia­dłem wy­god­nie w fo­te­lu, za­ło­ży­łem gogle i wło­ży­łem rękę do gar­dła.

Szko­da mi było mo­je­go dzie­ła. Mimo wszyst­ko to był mój dom. Wie­dzia­łem jed­nak, że jest z nim coś nie tak.

Ob­sze­dłem wszyst­kie za­ka­mar­ki, z sen­ty­men­tem wyj­rza­łem przez okno przy­kle­jo­ne do ścian­ki żo­łąd­ka, zaj­rza­łem do piw­ni­cy, uwol­ni­łem mar­twe ciało zła­pa­nej w pu­łap­kę mysz­ki, opróż­ni­łem lo­dów­kę i odłą­czy­łem ją od za­si­la­nia. Mia­łem mnó­stwo ro­bo­ty i wie­dzia­łem, że nie uda mi się jej skoń­czyć za jed­nym przy­sia­dem. Za­sta­na­wia­łem się, czy słusz­nie robię. Czu­łem, jak­bym za­prze­pasz­czał kil­ka­na­ście lat życia.

Zmę­czo­ny usia­dłem w fo­te­lu na pię­ter­ku i przy­sną­łem. Obu­dzi­łem się w środ­ku nocy. Nie­przy­jem­ne wra­że­nie na­si­li­ło się. Po­czu­łem nie­od­par­tą po­trze­bę wy­do­sta­nia się na ze­wnątrz. Zsze­dłem na dół. W sa­lo­nie ni­cze­go nie­po­ko­ją­ce­go nie do­strze­głem.

Chwy­ci­łem gałkę przy drzwiach wyj­ścio­wych, ale nie dałem rady jej prze­krę­cić. Za­kli­no­wa­ła się! Innej drogi uciecz­ki nie było. Okna były tylko atra­pą i nie można było ich otwo­rzyć.

Spró­bo­wa­łem jesz­cze raz, tym razem sil­niej. Nie po­mo­gło. Byłem za­mknię­ty.

I wtedy do­tar­ło do mnie. Wie­dzia­łem już przez kogo, a ra­czej, przez co byłem ob­ser­wo­wa­ny. Wcze­śniej tego nie za­uwa­ży­łem, ale teraz, przy zmie­nio­nych pro­por­cjach wszyst­ko stało się wy­raź­ne. Gdy skle­ca­łem dom, uży­łem mi­nia­tu­ro­wych czę­ści. Nie­któ­re ele­men­ty stwo­rzy­łem sam, gdzie się dało, po­słu­ży­łem się go­tow­ca­mi.

Wszyst­kie drzwi w domu były wy­po­sa­żo­ne w gałki jed­ne­go ro­dza­ju. Ku­pi­łem je w ja­kiejś hur­tow­ni za­ba­wek. Wy­glą­da­ły jak oczy.

Spa­ni­ko­wa­ny szar­pa­łem drzwi coraz moc­niej, aż wy­rwa­łem uchwyt. Nie udało mi się po­now­nie go za­mon­to­wać.

Dom naj­wy­raź­niej wy­czuł moją in­ten­cję i po­sta­no­wił za­mknąć mnie w środ­ku. Bro­nił się. Jeśli nie wyjdę, to przyj­dzie mi tu zdech­nąć z głodu. Ale jeśli ja, to i on. Zo­ba­czy­my, kto kogo prze­trzy­ma.