Dwadzieścia tysięcy zim temu dwie drogi stały się jedną. W świecie skutym lodem, gdzie każdy dzień był walką o przetrwanie, wilki i ludzie zawarli milczące przymierze. To wtedy nasze ścieżki splotły się nierozerwalnie, dając początek najstarszej i najwierniejszej relacji w dziejach świata. Oto historia widziana oczami tych, którzy idą tuż przy nodze człowieka – od pierwszego ogniska, przez wielkie wędrówki, aż po współczesność. Opowieść o Cieniach, które postanowiły towarzyszyć nam na zawsze.
Wersja poprawiona.
– Nastaw uszy. Słuchaj uważnie. Opowiem ci naszą historię. Każdy powinien ją poznać.
Rozglądnąłem się dookoła. Młode cienie wielu ras zgromadziły się wokół mnie. Każdej pełni zbieraliśmy się w tym samym miejscu, a ja powtarzałem te same słowa. Robiłem to od wielu księżyców, choć czułem, że coraz mniej ich przede mną. Opowieść jednak nie odejdzie wraz ze mną. Nie jestem jedyny, nie jestem pierwszy i nie będę ostatni.
Dzisiaj dołączył do nas Ares, który przejmie tę rolę po mnie. Skoncentrowany, niecierpliwie czekał, aż rozpocznę. Ja jednak czekałem na ciszę.
Nie musiałem o nią prosić. Nigdzie się nie spieszyłem – to młodość potrzebowała czasu, aby ochłonąć. Powoli każdy pojedynczy cień zastygał w bezruchu. Kiedy to oni zaczęli czekać na mnie, a nie ja na nich – zacząłem mówić.
– Jesteśmy cieniami. Zawsze nimi byliśmy, od kiedy nasi przodkowie wychylili się z lasów i z ciekawością zaczęli podchodzić do dwunożnych istot, gromadzących się wokół gorącego, migoczącego światła. To wyjście z gęstwiny i połączenie z „istotami stojącymi” dało nam początek. Ten moment zmienił wszystko. To tutaj zaczyna się historia, która nas definiuje i tworzy naszą tożsamość. To pierwsze, co wiemy o sobie.
Widzę pytania w waszych oczach – rozejrzałem się po młodych pyskach. – Ale na nie nie mam odpowiedzi. Pytacie: „Co było wcześniej?”, „Jak to się zaczęło?”. Nikt tego nie wie. Każda odpowiedź rodzi tylko kolejne znaki zapytania. Jeśli nie zaakceptujemy tajemnicy, nigdy nie przestaniemy błądzić.
Tu stawiamy pierwszy krok. Jakieś dwadzieścia tysięcy zim temu, w czasach, które dla ludzi giną w mrokach niepamięci, pozostawiając jedynie mgliste legendy. Nam – nie.
Świat był zimny, niebezpieczny, pełen kłów, pazurów i śmierci czyhającej w głodzie. Dwunożni nie byli jeszcze panami świata, lecz tak jak my – wędrowali w poszukiwaniu miejsca dla siebie. Szukali jedzenia, polowali, chronili się przed mrozem, kochali, śmiali i umierali. Żyli. Nie było ich wielu – tworzyli małe stada, a cała ich gromada liczyła nie więcej istnień, niż teraz mieszka w miasteczku.
Byliśmy wilkami, dumnymi władcami stepów. Nasze drogi wielokrotnie się przecinały. Szanowaliśmy się nawzajem, omijając bez krzywdy dla żadnej ze stron. Ale część z nas czuła ciekawość. Podchodziliśmy coraz bliżej, oswajając się z ich zapachem, a ich z obecnością psów.
Opłacało się. Mogliśmy liczyć na resztki jedzenia, które nam ofiarowali. Oni też zyskiwali – gdy czuwaliśmy w pobliżu, żaden obcy nie mógł niepostrzeżenie zbliżyć się do obozu. Powoli, na przestrzeni pokoleń, stawaliśmy się częścią ich wspólnoty.
Współpraca rozwijała się naturalnie. Spaliśmy z nimi, bawiliśmy się, strzegliśmy ich i pomagaliśmy w łowach. Dzięki ludziom mieliśmy bezpieczne legowisko i pełne brzuchy. Ale najważniejsze było to, że potrafiliśmy iść w ich ślady. Nie od razu, nie wszyscy. Nie zostawaliśmy jednak w tyle. Mieliśmy łapy stworzone do wędrówki, nie do sprintu. Mieliśmy oddech znający rytm marszu i serca, które nie chciały już wracać do lasu. To był dar – nie tylko czujność czy kły, ale wytrwałość, by być z nimi wszędzie. Połączył nas rytm życia: ludzie szli, a my podążaliśmy za nimi, niezmordowani.
Nie wszyscy bracia wybrali tę drogę. Wielu wróciło do lasu. Niektórzy próbowali zniszczyć ten sojusz. Mówiono wtedy: „Wilk, który słucha ludzi, zapomni, kim jest”. Ale my wiedzieliśmy, że nie tracimy siebie – my się zmieniamy.
Uczyliśmy się, że nocny szelest może oznaczać głód, że ludzie czasem płaczą i trzeba wtedy położyć pysk na ich kolanie. Rozumieliśmy, że zdarzają się dni bez jedzenia, ale trzeba iść dalej, razem, licząc na zmianę za kolejnym wzgórzem. Działaliśmy wspólnie. Tak minęło wiele pokoleń, a my zaczęliśmy się różnić. Jedne cienie zabierano na polowania, inne pilnowały obozów, jeszcze inne dawały czystą radość.
Przestaliśmy być wilkami. Staliśmy się pierwszymi towarzyszami ludzi. Nie przez rozkaz czy smycz, lecz przez wspólnotę potrzeb. Przez zaufanie, a nie umowę.
Wędrowaliśmy z nimi, dopóki oni wędrowali. Aż nadszedł dzień, gdy ludzie wybrali jedno miejsce i tam zostali. Życie na szlaku zamienili na życie przy nim. A my… zostaliśmy z nimi. Wytrzymałość w długim marszu straciła na znaczeniu. Musieliśmy odnaleźć się w nowej relacji. Dwunożni skoncentrowali się na uprawie i hodowli, a my pomagaliśmy im, strzegąc dobytku.
Rola towarzysza rosła. Pokolenie po pokoleniu tworzyły się rasy. Jedne cienie odpowiadały za pilnowanie stada, inne były opiekunami, jeszcze inne tropicielami lub siłą pociągową w mroźnych krainach. Ludzie opanowali cały świat, a my wraz z nimi zdobywaliśmy nowe przestrzenie.
Kiedyś żyliśmy bliżej natury, gdy zapach ziemi i powietrza był wszystkim, co znaliśmy. Wraz z nadejściem ery maszyn, nasze role znów uległy zmianie. Umiejętności takie jak tropienie czy stróżowanie zaczęły tracić na znaczeniu. Maszyny mogły to robić szybciej i bez zmęczenia.
Świat stawał się coraz bardziej złożony. Każde rozwiązanie jednego problemu rodziło dwa nowe. Zmiana wydawała się celem samym w sobie. Byliśmy przy ludziach na wojnach, niosąc wiadomości i szukając rannych. Byliśmy przy nich w czasach pokoju, dając im pocieszenie. Rola zmieniała się z każdą epoką, ale jedno pozostawało niezmienne – lojalność.
Tak dotarliśmy do czasów obecnych, szczeniaki. Do dni, w których zmiany nabrały niewiarygodnego przyspieszenia. Wszędzie wokół widnieją błyszczące ekrany i maszyny mówiące ludzkim głosem. Ludzie zastępują wszystko automatami, ale nie pozbywają się trudności – jedynie je wymieniają. Stare na nowe. To walka, której nie wygrają, chociaż mogą o tym nie wiedzieć.
W głębi starych kości czuję jednak ogromną nadzieję. Widzę, że pomimo technologii, ludzie wciąż łakną bliskości. Widzę dzieci, które tulą się do nas, szukając ukojenia.
Jesteśmy świadkami tego, jak ludzie coraz częściej zwracają się do nas, gdy czują się samotni lub zagubieni. Pomagamy tam, gdzie pachnie starością; wspieramy szczeniaki z trudnościami. Nasze delikatne spojrzenie i zdolność słuchania bez osądzania to coś, czego potrzebują teraz bardziej niż kiedykolwiek. Staliśmy się ich kotwicą emocjonalną, spokojną przystanią w burzliwym morzu zmian.
Im bardziej zatracają się w technologii, tym bardziej potrzebują nas. Im bardziej oddalają się od siebie nawzajem, tym mocniej szukają naszego ciepła. Bo czym byłby człowiek bez swojego cienia?
Czy obawiam się? Tak, jesteśmy na zakręcie. Ludzie bywają oderwani od natury i samych siebie. Ale w ich sercach widzę niezmienną potrzebę lojalności. To właśnie my, drogie szczeniaki, możemy im ją dać. Jesteśmy cieniami, które im towarzyszą; odbiciem, w którym mogą odnaleźć siebie. Czy człowiek bez cienia pozostałby człowiekiem?
Wierzę, że będziemy potrzebni, a wspólna historia nie skończy się za tym zakrętem. Zmieni kierunek, jak robiła to już wielokrotnie, ale będzie trwać.
Skończyłem opowiadać i rozejrzałem się. Nikt nie pytał, nikt nie przerywał. Wszyscy słuchali w skupieniu, nawet najstarsi. Nasza historia uczy, że zmiana, nawet powolna, jest nieubłagana. Nie musi jednak oznaczać pogorszenia – oznacza po prostu coś innego. To my kształtujemy rzeczywistość.
Kiedyś, jako wilki, liczyliśmy miliony. Teraz jest nas więcej niż gwiazd. Nasi kuzyni, którzy postanowili żyć po staremu, przetrwali w nielicznych rezerwatach. Nie mnie oceniać, czy lepiej podążać za zmianami, czy trwać w niezmienności. To musi odkryć każdy z was.
Wstałem i odszedłem, zostawiając słuchaczy z ich myślami. Kolejnego księżyca spotkam się tu z kolejnymi szczeniakami. A potem inni zajmą moje miejsce, aż po koniec świata.
Hau.
Witam. Tekst ma potencjał. Jednak okropnie dużo w nim powtórzeń. Niestety mocno razi w oczy 
Tutaj dam przykład jak to mogło by wyglądać na podstawie pierwszych kilkunastu linijek tekstu:
– Nastaw uszy, młody. Słuchaj uważnie naszej opowieści, bo jest to historia o cieniach ludzi.
O nas samych, którą powinien poznać każdy.
Rozejrzałem się dookoła. Cienie wielu ras zgromadziły się wokół mnie. Każdej pełni księżyca powtarzałem tę samą opowieść kolejnym grupom. Robiłem to od wielu księżyców i z każdym kolejnym różnica doświadczeń między nami malała. W głębi siebie czułem, że niewiele czasu mi zostało i coraz mniej okazji, by całą tę wiedzę przekazać.
Ale sama opowieść nie zginie. Nie jestem jedyny. Nie jestem pierwszy. I nie będę ostatni. Na tym polega jej istota – trwa niezależnie od nas.
Dziś dołączył do nas Ares, który przejmie moją rolę. Drapał się za uchem, czekając, aż rozpocznę. Ja czekałem, aż zapanuje cisza. Nie musiałem o nią prosić – wystarczyło cierpliwie milczeć.
Powoli każdy z cieni zastygł w bezruchu. Gdy to oni zaczęli czekać na mnie, a nie ja na nich – rozpocząłem.
Sam dopiero raczkuję i wiem jak cennym wsparciem są takie przykłady. Pomagają wyciągnąć wnioski. Spojrzeć bardziej krytycznie na własne dzieło. Pozdrawiam serdecznie i liczę na skorygowanie tekstu. Uważam, że warto poświęcić całości trochę wiecej czasu. A z pewnością zainteresowanie, jak i odzew wzrośnie diametralnie.
Dzięki za uwagi, na pewno skorzystam przepisując :)
Marcin Beck
Witaj. :)
Gratuluję debiutu i to już w dniu rejestracji. :)
Zapraszam do działu Publicystyka, gdzie znajdują się bardzo pomocne PORADNIKI, w tym: Drakainy – dla Nowicjuszy, językowy, dialogowy, myślowy, interpunkcyjny itd. :)
Tekst liczący 11019 znaków to już u nas OPOWIADANIE, a nie SZORT, zatem zmień kategorię, bo oba rządzą się innymi prawami (więcej – we wspomnianym Poradniku autorstwa Drakainy). :)
W Twoim tekście do generalnej poprawy są całe dialogi.
Poza tym jest sporo usterek interpunkcyjnych, np.:
Dzisiaj dołączył do nas Ares który przejmie tę rolę po mnie. Skoncentrowany czekał, aż rozpocznę niecierpliwiąc się.
To początek od którego zaczyna się nasza historia, która nas definiuje i tworzy naszą tożsamość. Ten moment to pierwsze co znamy i wiemy.
Uczyliśmy się że nocny szelest może oznaczać głód, że ludzie czasem płaczą i trzeba wtedy położyć pysk na ich kolanie; że są dni, gdy nie ma jedzenia, ale trzeba iść dalej, razem, licząc na zmianę za kolejnym wzgórzem.
Nie tylko my się zmieniliśmy ale i ludzie się zmienili.
To jest walka której ludzie nie wygrają, chociaż mogą o tym nie wiedzieć.
W głębi moich starych kości, czuję ogromną nadzieję.
Mój Przedmówca wspomniał już o nadmiarze powtórzeń, czyli błędach stylistycznych, które utrudniają należyte śledzenie fabuły. Je także trzeba poprzez „edycję” poprawić.
Zdarzają się zdania niepoprawne składniowo, np.:
Ten moment to pierwsze co znamy i wiemy.
Nasza wytrzymałość, nadążanie za ludźmi, straciła na znaczeniu.
Rosła nasza rola jako towarzysza.
Tym bardziej zatracają się w technologii tym bardziej potrzebują nas.
Tym bardziej oddalają się od siebie nawzajem, tym bardziej potrzebują nas.
Nasza historia uczy nas, że zmiana nawet jak wolna jest nieubłagana, ale nie oznacza ona że będzie gorzej lub lepiej, tylko inaczej, to my sami kształtujemy naszą rzeczywistość.
Kiedy nas nie było, byliśmy wilkami było nas łącznie miliony, teraz nas jest więcej niż gwiazd, a naszych kuzynów, którzy postanowili się nie zmieniać i żyć po staremu zostało kilkaset tysięcy żyjących w rezerwatach które dali im ludzie.
Występują również aliteracje, np.:
To pozwoliło nam na nowo odnaleźć się w tej relacji.
Wszędzie wokół widzicie te błyszczące ekrany, te dziwne maszyny, które mówią ludzkim głosem.
Opowieść jest historią udomowienia psa. I w sumie tylko tyle z niej wynika. Niestety, nie dostrzegam tu żadnej fantastyki. Oczywiście – dzieje wzajemnego poznawania ludzi przez tytułowe „cienie” (i odwrotnie) są niezwykle ciekawe; psy są wspaniałymi towarzyszami, lecz warto pamiętać i o innych zwierzakach, przyjaznych nam, ludziom; do tego nie należy pomijać także osób, które nie mogą przyjaźnić się z pieskami z powodu uczuleń/chorób; jak również – to przykład skrajny, nawiązujący do jednego, z opublikowanych właśnie na Portalu opowiadań – zwyrodnialców, traktujących czworonogi bestialsko i okrutnie.
Temat złożony, wielopłaszczyznowy, trudny…
Pozdrawiam serdecznie, powodzenia w dalszym pisaniu. :)
Pecunia non olet
Czołem!
Jeśli to debiut, to serdecznie witamy w wesołym cyrku na Portalu! Dobrze, że jesteś!
Co do tekstu.
Czy tworzenie tekstu z użyciem krótkich zdań było zamysłem? Jako element narratora? Ponieważ prawie w ogóle nie używasz zdań dłuższych, które zwłaszcza sprawdzają się przy opisach i wyjaśnieniach. Krótkie są raczej dla akcji.
W głębi moich starych kości, czuję ogromną nadzieję. Widzę, jak ludzie, pomimo całej tej technologii, wciąż szukają bliskości. Widzę, jak dzieci wciąż tulą się do nas, jak szukają w nas ukojenia po ciężkim dniu.
Jesteśmy świadkami, jak ludzie coraz częściej zwracają się do nas, gdy czują się samotni, zranieni, zagubieni w tym szybko zmieniającym się świecie. Pomagamy im tam gdzie pachnie starością, wspieramy ich szczeniaki z trudnościami. Nasze delikatne, bezstronne spojrzenie, nasza zdolność do słuchania bez osądzania – to jest coś, czego ludzie potrzebują teraz bardziej niż kiedykolwiek. Staliśmy się ich kotwicą emocjonalną, ich spokojną przystanią w burzliwym morzu zmian.
Nie jestem psiarzem, ale to ładny fragment.
Przeszkadzają mi w tekście wskazane przez Przedpiśców błędy stylistyczne i interpunkcyjne – po prostu gorzej się czyta. No i właściwie nie masz tu fantastyki.
Do przemyślenia – zaimki, w tym dzierżawcze, nie wszędzie są potrzebne. Można zadać sobie krytyczne pytanie, czy zdanie ma sens bez tego zaimka. Jeśli ma, to go wywalamy.
Ale tekst nie jest zły, miałeś pomysł na opowieść z innej strony i go udanie zrealizowałeś. Technika do poprawy.
Pozdrawiam!
Ci, twój, pan piszemy z dużej litery w listach.
Nie jestem jedyny, nie jestem pierwszy[,] ani nie będę ostatni.
Skoro są cieniami, to fakt że mają cienie jest trochę dziwaczny.
Widzę pytania w waszych oczach – rozejrzałem się po młodych pyskach. Ale na nie nie mam odpowiedzi. Pytacie:
To powinna być wypowiedź w poprzednim akapicie, bo teraz nie wiadomo czym jest.
Wielu odeszło z powrotem do lasu.
Może wielu wróciło do lasu, bo wtedy nie będzie powtórzenia iść w kolejnym zdaniu.
Pomysł na dzieje ludzi opowiedziane przez psa znakomity, ale nie rozumiem o co chodziło z cieniami, ze spotkaniem w nocy.
Dodatkowo trochę to wszystko jest przegadane. Dużo zdarzeń, słów, fraz się powtarza, jakbyś na siłę usiłował rozciągnąć tekst.
Warto poprawić błędy wskazane przez czytających, wtedy kolejni będą bardziej zadowoleni i będą mieć szansę zobaczyć mocne strony.
delulu managment
Bardzo dziękuje za wszystkie słowa, uwagi, komentarzet, szczególnie te dotyczące stylistyki, gramatyki itp bo wiem, że to coś w czym po prostu nie jestem dobry (delikatnie mówiąc). Mam nadzieję, że udało mi się tekst poprawić.
Wiem, że utwór nie jest fantastyczny, ale to dookoła takich tematów najczęściej tworze, kolejne będą lepiej tematycznie dopasowane, obiecuje :)
Marcin Beck
I ja dziękuję; na spokojnie – wszyscy popełniamy błędy; widzę, że znacznie skróciłeś tekst i teraz jest faktycznie szortem; pozdrawiam, powodzenia. :)
Pecunia non olet
