Świąteczna dystopia

– Ała! – pi­snął Jori, gdy zamiast w oczko robótki trafił drutem w palec wskazujący, kłując się boleśnie.

– Co pisz­czysz? – mruk­nął Simo, ob­rzu­ca­jąc dru­gie­go elfa wzgar­dli­wym spoj­rze­niem. – Kłu­jesz się po kilka razy dzien­nie.

– A cie­bie to pew­nie nie boli, co? – mruk­nął Jori z wy­rzu­tem.

Simo prych­nął i de­mon­stra­cyj­nie ukłuł opusz­kę każ­de­go palca lewej ręki. Spoj­rzał na Jo­rie­go, lekko się uśmie­cha­jąc.

– Na wszyst­kie re­ni­fe­ry świa­ta! – prze­klął Jori. – Dla­cze­go tra­fi­li­śmy aku­rat do dzier­ga­nia skar­pe­tek?

– Nasz dział jest naj­więk­szym w całej fa­bry­ce – za­uwa­żył Simo, wra­ca­jąc do pracy. – Sły­sza­łem, że pra­cu­je tu nawet trzy­dzie­ści pro­cent wszyst­kich elfów.

Jori spoj­rzał z kwa­śną miną na ukłu­ty palec, po czym prze­niósł wzrok na oto­cze­nie, w któ­rym znaj­do­wał się od ukoń­cze­nia edu­ka­cji za­wo­do­wej, więc co naj­mniej trzy­na­stu lat.

Dwa­na­ście me­trów nad nim wi­siał dach hali, na któ­rym pod­wie­szo­ne były szyny, ja­ki­mi spo­ra­dycz­nie su­nę­ły wa­go­ny ude­ko­ro­wa­ne wień­ca­mi i ko­lo­ro­wy­mi świa­teł­ka­mi. Z czte­rech stron ota­cza­ły go trzy­me­tro­we sza­ro­brą­zo­we ścian­ki dzia­ło­we, które wy­gra­dza­ły nie­wiel­kie po­miesz­cze­nie za­miesz­ki­wa­ne przez niego, Simo oraz dwa elfy dru­giej zmia­ny. Znaj­do­wa­ły się one obec­nie w ma­lut­kiej sy­pial­ni, która jako je­dy­na miała wła­sny dach. Jako że świa­tła w fa­bry­ce nie gasły nigdy, było to je­dy­ne miej­sce, w któ­rym pierw­sza i druga zmia­na mogła do­świad­czyć ciem­no­ści i snu. Oprócz tego w rogu znaj­do­wał się wy­cho­dek o czer­wo­nych ścia­nach, a obok niego otwar­ta kuch­nia po­łą­czo­na ze spi­żar­nią, w któ­rej prze­cho­wy­wa­no je­dze­nie roz­ła­do­wa­ne przez drugą zmia­nę. Przy ścia­nie z ci­chym szu­mem su­nę­ła taśma pro­duk­cyj­na.

– Mam już tego dość – po­ża­lił się Jori, nie­chęt­nie chwy­ta­jąc po­now­nie druty.

– Ty? – za­śmiał się Simo. – Masz osiem­na­ście lat. Ja mam dzie­sięć lat do­świad­cze­nia wię­cej, a nie na­rze­kam.

– Może po­wi­nie­neś za­cząć – mruk­nął Jori. – To strasz­nie par­szy­we życie, nie są­dzisz? Rok ucze­nia się pod­sta­wo­wych czyn­no­ści, dwa lata nauki czy­ta­nia i pi­sa­nia, ko­lej­ne dwa szko­le­nia za­wo­do­we­go i trzy­dzie­ści żmud­nych lat pracy… i do­pie­ro potem eme­ry­tu­ra.

– Wie­rzysz w eme­ry­tu­rę? – spy­tał Simo, sze­ro­ko się uśmie­cha­jąc.

Jori pod­niósł brwi i mruk­nął:

– Czemu miał­bym nie wie­rzyć? Prze­cież wiem, ile ko­stek cze­ko­la­dy mam na kon­cie.

Simo ro­ze­śmiał się i rzu­cił:

– Głu­piś ty.

– Więc co in­ne­go we­dług cie­bie dzie­je się po skoń­cze­niu pracy w fa­bry­ce?

– Myślę, że Świę­ty nas za­bi­ja – stwier­dził bez krzty zmar­twie­nia Simo.

– Co?! – obu­rzył się Jori. – Dla­cze­go miał­by to robić?

– A dla­cze­go miał­by nam wy­pła­cać naszą cięż­ko za­ro­bio­ną cze­ko­la­dę? My­ślisz, że na­praw­dę w sej­fie Świę­te­go znaj­du­je się prze­zna­czo­ne dla cie­bie mi­lion sześć­set ty­się­cy ko­stek cze­ko­la­dy? A jak już przej­dziesz na eme­ry­tu­rę to trzy mi­lio­ny dzie­więć­set ty­się­cy ko­stek?

– Dla­cze­go nie?

Simo ro­ze­śmiał się, po­krę­cił głową i mruk­nął:

– Za­da­jesz durne py­ta­nia.

– Będę je za­da­wał, do­pó­ki nie otrzy­mam od­po­wie­dzi – stwier­dził Jori.

Simo prze­chy­lił głowę i spoj­rzał na to­wa­rzy­sza zmę­czo­nym wzro­kiem.

– Ile jest elfów we wszyst­kich, wszy­ściut­kich dzia­łach fa­bry­ki? – spy­tał.

Jori prze­rwał pracę i, pa­trząc na sufit, za­czął roz­my­ślać z sze­ro­ko otwar­ty­mi usta­mi.

– Co naj­mniej dwie­ście – od­parł.

– Co naj­mniej dwie­ście, ale ty­się­cy! – wy­krzyk­nął zi­ry­to­wa­ny Simo. – Ile to jest trzy miliony dziewięćset tysięcy ko­stek cze­ko­la­dy razy dwie­ście ty­się­cy elfów?

Jori nawet nie pró­bo­wał tego ob­li­czyć.

– Świę­ty nie jest w sta­nie nam tego wy­pła­cić! – kon­ty­nu­ował Simo. – A że­by­śmy mu nie spra­wia­li pro­ble­mów, za­bi­ja nas. Nie widzę in­ne­go roz­wią­za­nia.

Jori opu­ścił głowę i wró­cił do dzier­ga­nia.

– To strasz­nie smut­ne – na­po­mknął.

Simo wes­tchnął i cicho mruk­nął:

– Strasz­nie smut­no bę­dzie, gdy nie wy­ro­bisz normy.

– Nie bę­dzie pier­nicz­ko­we­go czwart­ku! – stwier­dził z prze­ra­że­niem Jori.

– Wła­śnie – przy­znał Simo. – Więc do ro­bo­ty.

Mi­nę­ła dzie­sią­ta, je­de­na­sta i wresz­cie dwu­na­sta go­dzi­na pracy pierw­szej zmia­ny. Para elfów odło­ży­ła udzier­ga­ne dziś skar­pet­ki na taśmę pro­duk­cyj­ną. Spoj­rze­li na swoje licz­ni­ki wy­pła­ty, których rolę pełniły słoje, w któ­rych świe­tli­ki każ­de­go wie­czo­ra ukła­da­ły się w cał­ko­wi­tą licz­bę ko­stek cze­ko­la­dy, jaką udało się im za­ro­bić. 

Jori z gry­ma­sem nie­za­do­wo­le­nia za­wie­sił wzrok na ro­bacz­kach ukła­da­ją­cych się w licz­bę 1 623 982 w sło­iku pod­pi­sa­nym jego imie­niem. Simo rzu­cił tylko okiem na swój, w któ­rym świe­cą­ce ro­bacz­ki two­rzy­ły licz­bę 2 863 975. Wzru­szył ra­mio­na­mi z obo­jęt­no­ścią wy­pi­sa­ną na twa­rzy, po czym skie­ro­wał się do kuch­ni i otwo­rzył szaf­kę, w któ­rej cze­ka­ły na nich dwa opa­ko­wa­nia pier­ni­ków.

– Pier­nicz­ko­we czwart­ki to je­dy­ny plus tej ro­bo­ty – mruk­nął, otwie­ra­jąc zie­lo­ny kar­ton ozdo­bio­ny czer­wo­nym bro­ka­tem. – Je­dy­ny! – po­wtó­rzył.

Usie­dli przy małym sto­licz­ku i za­czę­li jeść róż­ne­go kształ­tu ła­ko­cie.

– Jakie włócz­ki dziś zu­ży­li­ście? – spy­tał jeden z elfów dru­giej zmia­ny, trzy­ma­jąc notes w dłoni.

– Teraz jest wasze dwa­na­ście go­dzin. Sam sobie sprawdź, nie­ro­bie – burk­nął Simo, wska­zu­jąc kosz, w któ­rym znaj­do­wa­ło się bli­sko pięć­set kłęb­ków wełny. – Nie zaj­mu­ję się pracą… po pracy – dodał.

Dwa elfy mruk­nę­ły coś pod nosem i za­czę­ły prze­rzu­cać całą za­war­tość kosza na pod­ło­gę, od­ha­cza­jąc ko­lej­ne ko­lo­ry na li­ście.

– Czyli nie zo­ba­czę mojej cze­ko­la­dy? – za­py­tał Jori, plu­jąc na wszyst­kie stro­ny ka­wał­ka­mi prze­żu­te­go pier­ni­ka.

– Nie sądzę – od­parł Simo, ście­ra­jąc z po­licz­ka mięk­ki ka­wa­łek cia­stecz­ka przy­ja­cie­la.

Jori po­smut­niał, by po chwi­li za­ci­snąć pięść, ude­rzyć nią w stół i wy­buch­nąć:

– Więc nie będę pra­co­wał!

Zszo­ko­wa­ne elfy dru­giej zmia­ny spoj­rza­ły na niego sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi. Simo wes­tchnął głę­bo­ko i prze­je­chał dło­nią po twa­rzy.

– Idio­to, wyślą cię na wcze­śniej­szą… eme­ry­tu­rę.

– To uciek­nij­my – mruk­nął Jori.

– Wiesz, że się nie da – od­parł Simo. – Bramy fa­bry­ki są otwie­ra­ne tylko i wy­łącz­nie na Wi­gi­lię i dwa dni świąt, a do tego czasu mamy jesz­cze dobre trzy mie­sią­ce.

– Nie chcę tyle cze­kać, by zo­ba­czyć śnieg! To nie­spra­wie­dli­we, że Świę­ty wy­pusz­cza nas stąd tylko na trzy dni rocz­nie!

Simo wzru­szył ra­mio­na­mi i wyjął ko­lej­ne­go pier­ni­ka w kształ­cie cho­in­ki.

– Słu­chaj, mam pe­wien po­mysł… – stwier­dził po ja­kimś cza­sie Jori, po czym stre­ścił swój plan w kilku zda­niach.

– To jest tak głu­pie – po­wie­dział Simo – że nawet może się udać.

 

 

Na­stęp­ne­go dnia Simo i Jori wsta­li po do­kład­nie dzie­się­ciu go­dzi­nach snu – tylu, ile było wpi­sa­ne w Kartę Praw Elfa uchwa­lo­ną przez Świę­te­go Mi­ko­ła­ja wiele el­fich po­ko­leń temu. Przy­wi­ta­li się z czysz­czą­cy­mi wy­cho­dek pra­cow­ni­ka­mi dru­giej zmia­ny, po czym Simo po­sta­wił gar­nu­szek barsz­czu na ku­chen­kę, włą­czył gaz i pod­pa­lił go za­pał­ką. Jori sie­dział przy stole i przy­glą­dał się po­czy­na­niom to­wa­rzy­sza. Spoj­rzał na za­mknię­ty wy­cho­dek i po upew­nie­niu się, że druga zmia­na nie ma prawa ich usły­szeć, mruk­nął:

– Więc wcho­dzisz w to?

Simo przy­tak­nął, uda­jąc, że robi coś wię­cej, prócz pod­grze­wa­nia go­to­wej zupy.

Jori za­mie­rzał coś dodać, ale za­milkł, wi­dząc, że druga zmia­na wy­cho­dzi z wy­chod­ka. Simo nalał barsz­czu do dwóch por­ce­la­no­wych mi­se­czek i po­sta­wił je na stole.

– Po­spiesz­cie się le­piej! – krzyk­nął jeden z elfów dru­giej zmia­ny. – Macie pół go­dzi­ny. Nie bę­dzie­my za was szy­deł­ko­wać, by wy­ro­bić normę boksu.

Simo mruk­nął coś pod nosem i gło­śno siorb­nął, by po­ka­zać, jak bar­dzo nie przej­mu­je się go­dzi­na­mi pracy.

Po pół­go­dzi­nie za­czę­ła się praca pierw­szej zmia­ny, a pora wie­czo­ro­wa dru­giej zmia­ny. Simo i Jori chwy­ci­li ko­szyk z włócz­ka­mi z dwóch stron i prze­wró­ci­li go, a róż­no­ko­lo­ro­we kulki wełny po­tur­la­ły w róż­nych kie­run­kach.

– Co wy ro­bi­cie? – zbul­wer­so­wał się elf dru­giej zmia­ny.

Na czole Jo­rie­go po­ja­wi­ły się kro­pel­ki potu.

– Świę­ty kazał ca­łe­mu dzia­ło­wi pro­du­ko­wać dziś ja­sno­zie­lo­ne skar­pet­ki – skła­mał Simo. – Jeśli chcesz, to mo­żesz nam pomóc szu­kać tej jed­nej włócz­ki.

– Nie zaj­mu­ję się pracą po pracy – od­parł tam­ten z szy­der­czym uśmie­chem.

Elfy dru­giej zmia­ny szyb­ko stra­ci­ły za­in­te­re­so­wa­nie nie­co­dzien­ny­mi po­czy­na­nia­mi swo­ich ko­le­gów i ru­szy­ły, by sa­me­mu skosz­to­wać zupę. Simo i Jori bez po­śpie­chu szu­ka­li zie­lo­nych włó­czek i po­rów­ny­wa­li ich od­cie­nie. Zanim do­szli do zgody w kwe­stii tego, o jaki od­cień zie­lo­ne­go kon­kret­nie cho­dzi, druga zmia­na zdą­ży­ła kilka razy ich wy­śmiać za nie­rób­stwo, aż w końcu po­szła do sy­pial­ni.

Simo i Jori wy­mie­ni­li spoj­rze­nia, po czym prze­szli do re­ali­za­cji planu. 

Simo otwo­rzył naj­wyż­szą szaf­kę, w któ­rej obok kilku sztuć­ców i sol­nicz­ki, która od de­ka­dy nie zo­ba­czy­ła swo­jej za­war­to­ści, le­ża­ło pu­de­łecz­ko za­pa­łek z wy­pi­sa­nym na nim ostrze­że­niem o ła­two­pal­no­ści. Pod­niósł je i spraw­dził za­war­tość.

– Tylko sześć – mruk­nął z nie­za­do­wo­le­niem, prze­li­cza­jąc kilka razy, mając na­dzie­ję na ich cu­dow­ne roz­mno­że­nie.

Jori zdjął z półki dwa opa­ko­wa­nia wczo­raj­szych pier­ni­ków. Prze­ło­żył wszyst­kie ła­ko­cie do jed­ne­go opa­ko­wa­nia, a do dru­gie­go scho­wał kilka kłęb­ków.

Simo pod­szedł do niego z częściowo rozwiniętym kłębkiem w dłoni. Prze­bił drutem dwie cien­kie kar­to­no­we ścian­ki opa­ko­wa­nia z pro­wian­tem, przełożył przez nie nitkę, wło­żył je pod lewą pachę Jo­rie­go i prze­ło­żył nić nad jego pra­wym bar­kiem, po czym wszyst­ko ście­śnił, jak tylko się dało, i za­wią­zał pę­tel­kę. Na koniec przegryzł nitkę przy samym kłębku, a cały proces powtórzył Jori z nim i opa­ko­wa­niem wy­peł­nio­nym włócz­ka­mi. Nie mu­sie­li się już przej­mo­wać trzy­ma­niem nie­po­ręcz­nych kar­to­nów.

Jori nie bez trud­no­ści wszedł na blat ku­chen­ny i schy­lił się, by się­gnąć po opróż­nio­ny kosz pod­su­wa­ny mu przez Simo. Wcią­gnął go na blat, a potem po­mógł wspiąć się Simo. Obaj we­szli na na­prę­żo­ną nie­bie­ską siat­kę kosza, oba­wia­jąc się, że ta pęk­nie. Simo pod­sa­dził Jo­rie­go, ten wszedł na ścian­kę dzia­ło­wą i, chwie­jąc się, wcią­gnął to­wa­rzy­sza do sie­bie.

– Nie my­śla­łem, że je­steś tak cięż­ki – stwier­dził Jori.

– Fak­tem, który trze­ba przy­znać Świę­te­mu, jest to, że nas nie gło­dzi – mruk­nął. – Na ostat­nim bi­lan­sie wy­szło mi trzy­dzie­ści dwa kilo.

Ru­szy­li gę­sie­go pro­sto­pa­dle do kie­run­ku, w jakim cią­gnę­ły się wszyst­kie linie pro­duk­cyj­ne. Z mie­szan­ką współ­czu­cia i po­czu­cia wyż­szo­ści spo­glą­da­li na inne elfy pra­cu­ją­ce w pocie czoła nad skar­pet­ka­mi. Byli wolni, a przy­naj­mniej zmie­rza­li w kie­run­ku wol­no­ści.

– Nie po­win­ni­śmy biec? – szep­nął Jori.

Simo po­krę­cił głową, lecz gdy zdał sobie spra­wę z tego, że jego przy­ja­ciel idzie przed nim i nie ma prawa tego zo­ba­czyć, mruk­nął:

– Wiesz do­brze, ile trwa Wiel­ka Po­dróż do bram fa­bry­ki w Wi­gi­lię. Nie na­le­ży się spo­dzie­wać, że fa­bry­ka nagle się zmniej­szy­ła.

– Więc bę­dzie­my dra­ło­wać przez kilka go­dzin? – spy­tał Jori, od­po­wia­da­jąc sobie po chwi­li i ża­łu­jąc pod­ję­cia tak am­bit­ne­go planu.

Szli przez kilka go­dzin, nie nie­po­ko­je­ni przez ni­ko­go. Nie­mal każdy elf prze­sta­wał pa­trzeć w górę w ciągu trzech lat od przy­by­cia do fa­bry­ki. Nie na­le­ża­ło się spo­dzie­wać zo­ba­cze­nia tam cze­go­kol­wiek no­we­go.

W kar­to­ni­ku z pro­wian­tem zo­sta­ło już tylko kilka pier­nicz­ków, gdy zmę­cze­ni wę­drów­ką zo­ba­czy­li wiel­kie bramy. Były one tak wy­so­kie, jak sama fa­bry­ka, a ude­ko­ro­wa­no je tak, by wy­glą­da­ły na drzwi domku z pier­ni­ka. Fa­li­ste białe wzory od­dzie­la­ły od ścian wrota o ko­lo­rze cy­na­mo­nu. Dział ar­ty­stycz­ny nie za­po­mniał o małym okrę­gu po lewej stro­nie uda­ją­cym klam­kę oraz ta­blicz­ce u góry, na któ­rej, w za­leż­no­ści od nu­me­ru bramy, wid­nia­ły licz­by od jeden do czter­dzie­stu dwóch.

– Je­steś pe­wien, że chcesz to zro­bić? – spy­tał drżą­cym gło­sem Jori.

– Chyba nie chcesz się teraz wy­co­fy­wać – mruk­nął Simo. – Pro­sta spra­wa, albo bę­dzie­my wolni, albo Świę­ty wyśle nas na wcze­śniej­szą eme­ry­tu­rę. Też swego ro­dza­ju wol­ność.

Wyjął z kie­sze­ni opa­ko­wa­nie za­pa­łek, wziął jedną i po­tarł ją o dra­skę. Głów­ka za­pa­li­ła się za pierw­szym razem. Podał pło­ną­cy pa­ty­czek Jo­rie­mu, po czym wy­cią­gnął pierw­szą włócz­kę, pod­pa­lił ją, za­krę­cił nią jak las­sem i rzu­cił w dal.

– Nie czuję się zbyt do­brze z tym, co teraz ro­bi­my – pi­snął Jori.

– Sam wpa­dłeś na ten po­mysł – stwier­dził Simo, wy­cią­ga­jąc ko­lej­ną włócz­kę.

– Nie prze­my­śla­łem tego do­kład­nie – przy­znał Jori.

– Mało nad czym my­ślisz do­kład­nie, więc ci wy­ba­czam. – Rzu­cił na­stęp­nym kłęb­kiem pło­ną­cej wełny.

– A co jeśli nie bę­dzie alar­mu po­ża­ro­we­go i spa­li­my fa­bry­kę? – Jori za­czął drżeć.

– Za­wsze chcia­łem to zro­bić – mruk­nął z uśmie­chem Simo – więc nie szko­dzi.

Do­pie­ro kule ognia prze­la­tu­ją­ce nad ich gło­wa­mi skło­ni­ły zgorzk­nia­łe elfy do spoj­rze­nia w górę. Na widok el­fa-pi­ro­ma­na wiele z nich za­czę­ło krzy­czeć i wsz­czy­nać alarm. Nie­któ­re ucie­ka­ły taśmą pro­duk­cyj­ną w kie­run­ku in­nych bok­sów.

Po­śród ogól­ne­go prze­ra­że­nia, które udzie­li­ło się i Jo­rie­mu, Simo bawił się świet­nie. Szyb­ko jed­nak na­tra­fił na prze­szko­dę.

– Skoń­czy­ły się włócz­ki – stwier­dził za­wie­dzio­ny.

Nie mając lep­sze­go po­my­słu pod­pa­lił sam kar­ton i wrzu­cił go do kosza z włócz­ka­mi znaj­du­ją­ce­go się w bok­sie nie­opo­dal. Pra­cu­ją­ce w nim elfy za­re­ago­wa­ły naj­gło­śniej­szym pi­skiem, jaki kie­dy­kol­wiek sły­szał Simo. Chciał już roz­ka­zać Jo­rie­mu biec, gdy za­uwa­żył, że ścian­ka dzia­ło­wa w bok­sie, w kie­run­ku któ­re­go rzu­cił pło­ną­cą włócz­kę, za­ję­ła się ogniem. Przy­klęk­nął na tyle, na ile po­zwa­la­ła kil­ku­na­sto­cen­ty­me­tro­wa gru­bość ścian­ki i przyj­rzał się jej. Zo­rien­to­wał się, że ścian­ki po­kry­te w ca­ło­ści krót­ki­mi, nie­przed­sta­wia­ją­cy­mi ni­cze­go wzor­ka­mi, które ota­cza­ły go przez więk­szość życia, wy­ko­na­ne były z drew­nia­nych wió­rów. Za­śmiał się gło­śno, po­pro­sił Jo­rie­go o po­da­nie mu trzy­ma­nej za­pał­ki, którą po­ło­żył za sobą. Po upew­nie­niu się, że ścian­ka za­czę­ła pło­nąć, krzyk­nął:

– W nogi!

Jo­rie­mu nie trze­ba było tego po­wta­rzać. Rzu­cił się do biegu po­kracz­nym kro­kiem wy­mu­szo­nym przez nie­wiel­ką gru­bość ścia­nek. Tuż za nim pę­dził Simo, za­pa­la­jąc co jakiś czas za­pał­ki i rzu­ca­jąc je, by upew­nić się, że pożar bę­dzie wy­star­cza­ją­cy do ewa­ku­acji fa­bry­ki, lub cho­ciaż jej czę­ści, na ze­wnątrz.

Za­ska­ku­ją­co szyb­ko na szy­nach pod da­chem po­ja­wi­ły się po­ma­lo­wa­ne na czer­wo­no wa­go­ni­ki, z któ­rych elfy z dzia­łu po­ża­ro­we­go fa­bry­ki wy­le­wa­ły wia­dra wody na pło­ną­ce wió­ro­we ścian­ki. Nie szło im zbyt spraw­nie, gdyż po jed­nej szy­nie nie mógł się po­ru­szać wię­cej niż jeden wa­go­nik, by unik­nąć ko­li­zji.

Ani Simo, ani Jori, nie mogli jed­nak tego zo­ba­czyć. Zo­sta­wi­li pożar da­le­ko za sobą. Simo za­uwa­żył jed­nak, że na szy­nach przed nimi za­trzy­mu­ją się wa­go­ni­ki po­ma­lo­wa­ne na nie­bie­sko. Za­czął prze­czu­wać, do ja­kie­go dzia­łu one na­le­żą, gdy z jed­ne­go z nich elf w czar­nej czap­ce zi­mo­wej wy­sta­wił lufę ka­ra­bi­nu snaj­per­skie­go po­ma­lo­wa­ne­go na zie­lo­no z czer­wo­ny­mi krop­ka­mi.

– Słu­chaj – zwró­cił się do Jo­rie­go. – Kiedy od­li­czę do zera, obaj ska­cze­my w lewo i jak naj­szyb­ciej wbie­ga­my na linię pro­duk­cyj­ną, jasne?

– Ja-asne – wy­ją­kał Jori, prze­czu­wa­jąc, że dzie­je się coś nie­do­bre­go.

– Więc pięć… czte­ry…

 

 

W tym cza­sie Monu, ce­nio­ny czło­nek Kor­pu­su Bez­pie­czeń­stwa Fa­bry­ki Pre­zen­tów, obrał za cel kon­kret­ny punkt, do któ­re­go, jak wy­li­czył, nie­dłu­go po­win­ni do­biec ucie­ki­nie­rzy. Po­ło­żył mały el­fic­ki pa­lu­szek na spu­ście i cze­kał.

 

 

– …trzy… dwa… – kon­ty­nu­ował Simo.

Huk wy­strza­łu nie­udol­nie ma­sko­wa­ny przez czte­ry zsyn­chro­ni­zo­wa­ne z ka­ra­bi­nem pisz­czał­ki dla psów roz­legł się w pro­mie­niu dwu­stu pięć­dzie­się­ciu me­trów od wy­strza­łu. Smu­kła strzał­ka usy­pia­ją­ca po­le­cia­ła z pręd­ko­ścią czter­dzie­stu me­trów na se­kun­dę, prze­bi­ja­jąc się przez prawy but Jo­rie­go i wbi­ja­jąc mu się w stopę.

Jori krzyk­nął i upadł, a Simo, nie będąc w sta­nie na to za­re­ago­wać, wpadł na niego, sa­me­mu się prze­wra­ca­jąc. Jori spadł na blat w bok­sie obok. Simo był bli­ski tego sa­me­go losu, ale w ostat­niej chwi­li udało mu się chwy­cić ścia­ny. Wie­dząc do­brze, że nie po­mo­że już przy­ja­cie­lo­wi, któ­re­mu za­my­ka­ły się już oczy, spró­bo­wał się pod­cią­gnąć, by kon­ty­nu­ować uciecz­kę.

Monu był jed­nak szyb­szy. Po po­now­nym wy­ce­lo­wa­niu i po­cią­gnię­ciu za spust roz­legł się ko­lej­ny huk ka­ra­bi­nu i akom­pa­nia­ment pisku pisz­cza­łek.

Strzał­ka usy­pia­ją­ca wbiła się Simo w prawą dłoń, którą od­ru­cho­wo cof­nął. Zbli­żył ją do ust, mając na­dzie­ję, że wyj­mie strzał­kę, co mu w jakiś spo­sób po­mo­że. Po chwi­li palce pra­wej dłoni mak­sy­mal­nie się wy­pro­sto­wa­ły, a on po­czuł atak sen­no­ści. Zanim stra­cił świa­do­mość, po­czuł jak lewa ręka od­ma­wia mu po­słu­szeń­stwa, a on sam spada.

Zna­lazł się tuż obok Jo­rie­go. Jego lewa ręka zwi­sa­ła bez­wład­nie z blatu, na­to­miast dwa elfy pra­cu­ją­ce w tym bok­sie po­bla­dły i mi­mo­wol­nie wy­pu­ści­ły druty z rąk, za­no­sząc się krzy­kiem.

 

 

Simo obu­dził się z po­twor­nym bólem głowy, nie mogąc sobie przy­po­mnieć, co robił. Z tru­dem otwo­rzył prawe oko, by zaraz je za­mknąć, po­ra­żo­ny ja­snym świa­tłem. Gdy w końcu się prze­mógł i, stop­nio­wo roz­chy­la­jąc po­wie­ki, przy­zwy­cza­ił się do zde­cy­do­wa­nie zbyt ja­sne­go świa­tła, jego zdzi­wie­nie się tylko po­głę­bi­ło.

Sie­dział w mięk­kim ciem­no­zie­lo­nym fo­te­lu. Na­prze­ciw niego znaj­do­wa­ło się biur­ko, na któ­rym stała lamp­ka biu­ro­wa wy­ce­lo­wa­na w jego oczy. Ob­ró­cił głowę w prawo i zo­ba­czył tam Jo­rie­go z prze­chy­lo­ną głową. Rów­nież przed nim stała lamp­ka oświe­tla­ją­ca w tam­tym mo­men­cie jego lewy po­li­czek. Gdy Simo ro­zej­rzał się po resz­cie po­miesz­cze­nia, stwier­dził, że poza lamp­ka­mi biu­ro­wy­mi ma­ją­cy­mi razić ich w oczy nie było tam in­nych źró­deł świa­tła. Okna, jeśli były, zo­sta­ły do­kład­nie za­sło­nię­te.

Przy­po­mi­na­jąc sobie, co zro­bił, spró­bo­wał wstać i uciec, spo­dzie­wa­jąc się losu, jaki go czeka. Nogi miał jed­nak przy­wią­za­ne gru­bym sznu­rem do fo­te­la. Skar­cił się za tak na­iw­ną na­dzie­ję, że nie zo­sta­li w żaden spo­sób unie­ru­cho­mie­ni. To było oczy­wi­ste.

Spoj­rzał na to­wa­rzy­sza, za­uwa­ża­jąc, że ten się budzi. Po­chy­lił się w jego kie­run­ku i szep­nął mar­kot­nie:

– Witaj, eme­ry­tu­ro.

Zza sie­bie usły­szał gło­śne ude­rze­nie kija o pod­ło­gę, w re­ak­cji na co po­wró­cił do po­przed­niej po­zy­cji, ro­zu­mie­jąc, że nie są sami. Sku­lił się i za­czął roz­my­ślać, czy w cie­płej hali pro­duk­cyj­nej było mu rze­czy­wi­ście aż tak źle, by pod­jąć tak dra­stycz­ne kroki.

Kiedy spoj­rzał na Jo­rie­go, stwier­dził, że ten nie ro­zu­mie sy­tu­acji. Rów­nież się bał, ale zda­wać by się mogło, że ocze­ku­je kilku cio­sów rózgą, a nie śmier­ci.

Drzwi za­skrzy­pia­ły, a kilka pro­my­ków fa­brycz­ne­go świa­tła wpa­dło do po­ko­ju, oświe­tla­jąc pod­ło­gę ze świer­ko­wych desek oraz ścia­ny po­ma­lo­wa­ne na be­żo­wo. Usły­szał cięż­kie kroki, które brzmia­ły do­kład­nie tak, jak wy­obra­żał sobie kroki elfów z Kor­pu­su Bez­pie­czeń­stwa Fa­bry­ki Pre­zen­tów w ich czar­nych uni­for­mach i cięż­kich bu­tach. Je­dy­ne, czym róż­ni­ły się te kroki, była ich do­no­śność. Simo po­my­ślał, że kro­czy obok nich gi­gant. Kim­kol­wiek był, nie spie­szył się. Simo wbił się jesz­cze bar­dziej w fotel, jakby ocze­ki­wał, że po­zo­sta­nie w ten spo­sób nie­zau­wa­żo­ny. Po­tęż­na po­stać w końcu usia­dła w fo­te­lu na­prze­ciw.

– Osiem­na­ście spa­lo­nych bok­sów, dwu­na­stu po­szko­do­wa­nych pra­cow­ni­ków – za­czął wy­mie­niać niski, spo­koj­ny głos – dwie za­trzy­ma­ne taśmy pro­duk­cyj­ne, trzy tony spa­lo­nej wełny, a to wszyst­ko prze­kła­da­ją­ce się na dwa i pół ty­sią­ca nie­wy­pro­du­ko­wa­nych dziś skar­pet.

Nie padły żadne oskar­że­nia, py­ta­nia, lub wyrok. Niski głos dał dwóm elfom czas na prze­my­śle­nia.

– To był jego po­mysł – wy­pa­lił Simo, wska­zu­jąc oskar­ży­ciel­sko na Jo­rie­go.

Jori mruk­nął coś i ze wzro­kiem wbi­tym w buty zalał się łzami. Usły­sze­li niski, po­wol­ny śmiech, a pokój za­czął się roz­ja­śniać w miarę, jak pod­wie­szo­ne pod su­fi­tem lampy za­czę­ły stop­nio­wo dążyć do swo­jej peł­nej mocy.

Zo­ba­czy­li, że na fo­te­lu przed nimi sie­dzi rosły męż­czy­zna w czer­wo­nej kurt­ce i spodniach tego sa­me­go ko­lo­ru. Koł­nierz po­kry­ty był gru­bym bia­łym fu­ter­kiem, tak samo końce rę­ka­wów. Na nie­ma­ły brzuch spły­wa­ła długa biała broda.

– Och, to nasz ko­cha­ny szef – mruk­nął z wy­mu­szo­nym uśmie­chem Simo.

– W rze­czy samej – od­po­wie­dział Świę­ty Mi­ko­łaj, na­bi­ja­jąc fajkę ty­to­niem. – Po­wiedz­cie mi, chłop­cy, co was skło­ni­ło do tego czynu?

Na­stą­pi­ła chwi­la ciszy.

– Wie pan – za­czął Simo – ko­le­ga miał po pro­stu głupi po­mysł, nic ta­kie­go, a ja to już w ogóle je­stem nie­win­ny, pro­szę pana, i co wię­cej bar­dzo chęt­nie wrócę do pracy, tak, tak.

– Ko­le­ga się myli – stwier­dził Jori, a Simo spoj­rzał na niego, bojąc się, co ten jesz­cze wy­my­śli – to był cał­kiem mądry po­mysł. Przy­naj­mniej jak na mnie.

Simo scho­wał głowę w dło­niach.

– Wszyst­ko spro­wa­dza się do tego – kon­ty­nu­ował Jori – że nie chce­my już pra­co­wać w fa­bry­ce.

Simo ocza­mi wy­obraź­ni wi­dział już sto­ją­cy przed nim plu­ton eg­ze­ku­cyj­ny Kor­pu­su Bez­pie­czeń­stwa Fa­bry­ki Pre­zen­tów.

– Nie chce­cie? – spy­tał Świę­ty Mi­ko­łaj, gła­dząc długą brodę.

– Jak naj­bar­dziej – stwier­dził Jori. – Oprócz tego w ostat­nich dniach w na­szych gło­wach po­ja­wi­ło się wiele za­strze­żeń co do wa­run­ków pracy oraz na­szej przy­szło­ści po trzy­dzie­stym pią­tym roku życia. Ko­le­ga twier­dzi mię­dzy in­ny­mi, że w isto­cie eme­ry­tu­ra nie ist­nie­je, lecz zo­sta­je­my za­bi­ci, gdy nasza efek­tyw­ność w pracy spada.

– Pro­szę go nie słu­chać! – krzyk­nął Simo. – On kła­mie, łże, ple­cie trzy po trzy… Ja je­stem nie­win­ny, pro­szę pana…

– Za­milk­nij – roz­ka­zał Świę­ty Mi­ko­łaj, za­pa­la­jąc fajkę. – A ty kon­ty­nu­uj – dodał, spo­glą­da­jąc na Jo­rie­go.

– Nie­wie­le mam jesz­cze do po­wie­dze­nia – stwier­dził Jori, spe­szo­ny nie­szczę­ściem przy­ja­cie­la. – Po pro­stu chce­my otrzy­mać naszą cze­ko­la­dę i opu­ścić fa­bry­kę.

– Opu­ścić fa­bry­kę – po­wtó­rzył z za­du­mą w gło­sie Świę­ty Mi­ko­łaj, gła­dząc się po bro­dzie. – Zo­ba­czy­my, co da się w tej spra­wie zro­bić. Roz­wią­zać ich i za­pro­wa­dzić do po­ko­ju sto jeden.

Do Jo­rie­go i Simo po­de­szło kilka elfów w czar­nych, do­brze zna­nych Simo, uni­for­mach. Roz­wią­za­li linę krę­pu­ją­cą ich nogi i wy­pro­wa­dzi­li z po­miesz­cze­nia, trzy­ma­jąc mocno za prawy bark.

Ko­ry­tarz, któ­rym szli, róż­nił się zna­czą­co od wszyst­kie­go, co znaj­do­wa­ło się w gra­ni­cach czte­rech dzia­ło­wych ścia­nek zna­nych Jo­rie­mu i Simo. Pod­ło­ga była wy­ło­żo­na bia­ły­mi płyt­ka­mi, a ścia­ny po­ma­lo­wa­no na czer­wo­no. Po ich lewej stro­nie co kil­ka­na­ście me­trów znaj­do­wa­ły się białe drzwi, a na­prze­ciw każ­dych wi­siał obraz szczę­śli­wych dzie­ci i do­ro­słych roz­pa­ko­wu­ją­cych pre­zen­ty.

Jori szedł żwa­wym kro­kiem, na­to­miast Simo, spo­dzie­wa­jąc się cze­goś zgoła od­mien­ne­go od przy­ja­cie­la, był co chwi­lę po­spie­sza­ny i po­py­cha­ny przez elfy w czar­nych uni­for­mach. W końcu jed­nak padły słowa:

– W lewo zwrot.

Jori i Simo stali na­prze­ciw drzwi ze zło­ci­stym nu­me­rem 101. Jeden z elfów w czar­nych uni­for­mach wy­szedł przed wszyst­kich z pę­kiem klu­czy w ręku, prze­krę­cił jeden z nich w zamku i otwo­rzył drzwi.

Simo i Jori zo­sta­li we­pchnię­ci do po­miesz­cze­nia, któ­re­go ścia­ny były po­ma­lo­wa­ne odła­żą­cą sza­ro­nie­bie­ską farbą. Usie­dli na ni­skiej ławce, na któ­rej nawet naj­niż­szy elf mu­siał pro­sto­wać nogi. Simo nie­chęt­nie ro­zej­rzał się i za­uwa­żył stare dę­bo­we drzwi na prze­ciw­le­głej ścia­nie. Nie tak trud­no było ich nie spo­strzec, bo były nie wyż­sze niż metr, nawet elf więc mu­siał­by się schy­lić, by przez nie przejść, a na do­da­tek war­stwa kurzu upo­dab­nia­ła je ko­lo­ry­stycz­nie do ota­cza­ją­cej ścia­ny.

– W co ty nas wpa­ko­wa­łeś? – mruk­nął Simo bez cie­nia oskar­ży­ciel­skie­go tonu, ja­kie­go uży­wał pod­czas roz­mo­wy ze Świę­tym. Był po­go­dzo­ny.

– W to, że do­sta­nie­my naszą cze­ko­la­dę i zo­sta­nie­my wy­pusz­cze­ni? – od­parł Jori.

Simo za­chi­cho­tał i stwier­dził:

– Je­że­li uda­jesz, to po­dzi­wiam twój ak­tor­ski kunszt, a je­że­li nie uda­jesz, to nie spo­sób nie do­ce­nić two­je­go opty­mi­zmu. – Spoj­rzał tępo na swoje buty. – Do­brze było z tobą pra­co­wać i…

– …roz­ra­biać – rzu­cił z uśmie­chem Jori.

– Tak, roz­ra­biać – przy­tak­nął Simo i za­milkł.

Po dłuż­szej chwi­li usły­sze­li po­now­ne szczęk­nię­cie zamka, a do po­ko­ju we­szło sześć elfów w czar­nych uni­for­mach wraz ze Świę­tym Mi­ko­ła­jem.

– Skoro chce­cie opu­ścić fa­bry­kę – rzekł z uśmie­chem – to zrób­cie to.

Podał im dwa to­boł­ki i odro­bi­nę na nich za duże płasz­cze. Jeden z elfów w uni­for­mach pod­szedł do za­ku­rzo­nych dę­bo­wych drzwi, wło­żył klucz do zamka i prze­krę­cił, a ich oczom uka­zał się długi ciem­ny ko­ry­tarz.

– Och, dzię­ku­ję, dzię­ku­ję, dzię­ku­ję! – krzy­czał Jori, ska­cząc wokół swo­je­go szefa, się­ga­jąc przy tym nieco po­ni­żej ra­mion ro­słe­go męż­czy­zny.

– No, tak, tak. – Świę­ty Mi­ko­łaj mach­nął ręką. – Idź­cie już. La­po­nia na was czeka.

Zatem za­ło­ży­li na sie­bie płasz­cze i, schy­la­jąc się, po­szli w to­wa­rzy­stwie eskor­ty. Jeden elf pro­wa­dził, trzy szły za nimi. W ko­ry­ta­rzu pach­nia­ło stę­chłym po­wie­trzem, a Simo zda­wa­ło się nie­kie­dy, że wcho­dzi w płyt­kie ka­łu­że. Nie spo­sób było tego jed­nak zwe­ry­fi­ko­wać, bo nikt nie wpadł na po­mysł, by za­mon­to­wać lampy.

Szli już kwa­drans i Simo za­czął boleć kark przez cią­głe schy­la­nie się, gdy elf przed nimi kazał wszyst­kim sta­nąć i usły­sze­li szczęk­nię­cie zamka. Drzwi otwo­rzy­ły się, a silny po­wiew świe­że­go zim­ne­go po­wie­trza po­zwo­lił im wziąć głę­bo­ki od­dech.

Simo i Jori wy­szli, a pierw­szym co usły­sze­li był chrzęst śnie­gu. Na­stęp­ne zaś były za­trza­sku­ją­ce się drzwi i szczęk­nię­cie zamka. Nie miało to jed­nak dla nich zna­cze­nia. Kra­jo­braz przed nimi był pa­gór­ko­wa­ty, a nie­da­le­ko od nich za­czy­nał się nie­ma­ły las. Słoń­ce za­cho­dzi­ło, bar­wiąc chmu­ry na ró­żo­wo.

Jori otwo­rzył swój to­bo­łek, gło­śno się za­śmiał i wy­krzy­czał:

– Wie­dzia­łem, że wy­pła­ci nam to, co za­ro­bi­li­śmy!

Simo pod­szedł i spoj­rzał na nędz­ne sie­dem ta­bli­czek cze­ko­la­dy za­wi­nię­te w sre­ber­ka.

– Na mi­lion sześć­set ty­się­cy ko­stek mi to nie wy­glą­da – mruk­nął.

Jori, nie zwa­ża­jąc na słowa przy­ja­cie­la, roz­wi­nął jedno ze sre­be­rek, odła­mał kost­kę cze­ko­la­dy i z ra­do­ścią wrzu­cił ją sobie do ust. Zaraz eu­fo­ria ustą­pi­ła miej­sce za­sko­cze­niu, a po chwi­li nie­za­do­wo­le­niu. Jori za­czął gryźć cze­ko­la­dę bar­dzo po­wo­li, z wy­sił­kiem woli ją po­łknął i mruk­nął:

– Świę­ty dał nam gorz­ką… Dał nam gorz­ką cze­ko­la­dę!

Za­czął bić w drzwi, jakby ocze­ki­wał, że elfy w czar­nych uni­for­mach za­wró­cą i bę­dzie mógł im zło­żyć re­kla­ma­cję. Simo po­wo­li pod­szedł do niego, chwy­cił za ramię i mruk­nął:

– Nie rzu­caj się tak. Nie warto. Poza tym gorz­ka cze­ko­la­da to dobre źró­dło ener­gii, a ta – ro­zej­rzał się po po­kry­tych śnie­giem wzgó­rzach – może nam się przy­dać.