Nowa Fantastyka

Świąteczna dystopia

– Ała! – pisnął Jori, gdy zamiast w oczko robótki trafił drutem w palec wskazujący, kłując się boleśnie.

– Co piszczysz? – mruknął Simo, obrzucając drugiego elfa wzgardliwym spojrzeniem. – Kłujesz się po kilka razy dziennie.

– A ciebie to pewnie nie boli, co? – mruknął Jori z wyrzutem.

Simo prychnął i demonstracyjnie ukłuł opuszkę każdego palca lewej ręki. Spojrzał na Joriego, lekko się uśmiechając.

– Na wszystkie renifery świata! – przeklął Jori. – Dlaczego trafiliśmy akurat do dziergania skarpetek?

– Nasz dział jest największym w całej fabryce – zauważył Simo, wracając do pracy. – Słyszałem, że pracuje tu nawet trzydzieści procent wszystkich elfów.

Jori spojrzał z kwaśną miną na ukłuty palec, po czym przeniósł wzrok na otoczenie, w którym znajdował się od ukończenia edukacji zawodowej, więc co najmniej trzynastu lat.

Dwanaście metrów nad nim wisiał dach hali, na którym podwieszone były szyny, jakimi sporadycznie sunęły wagony udekorowane wieńcami i kolorowymi światełkami. Z czterech stron otaczały go trzymetrowe szarobrązowe ścianki działowe, które wygradzały niewielkie pomieszczenie zamieszkiwane przez niego, Simo oraz dwa elfy drugiej zmiany. Znajdowały się one obecnie w malutkiej sypialni, która jako jedyna miała własny dach. Jako że światła w fabryce nie gasły nigdy, było to jedyne miejsce, w którym pierwsza i druga zmiana mogła doświadczyć ciemności i snu. Oprócz tego w rogu znajdował się wychodek o czerwonych ścianach, a obok niego otwarta kuchnia połączona ze spiżarnią, w której przechowywano jedzenie rozładowane przez drugą zmianę. Przy ścianie z cichym szumem sunęła taśma produkcyjna.

– Mam już tego dość – pożalił się Jori, niechętnie chwytając ponownie druty.

– Ty? – zaśmiał się Simo. – Masz osiemnaście lat. Ja mam dziesięć lat doświadczenia więcej, a nie narzekam.

– Może powinieneś zacząć – mruknął Jori. – To strasznie parszywe życie, nie sądzisz? Rok uczenia się podstawowych czynności, dwa lata nauki czytania i pisania, kolejne dwa szkolenia zawodowego i trzydzieści żmudnych lat pracy… i dopiero potem emerytura.

– Wierzysz w emeryturę? – spytał Simo, szeroko się uśmiechając.

Jori podniósł brwi i mruknął:

– Czemu miałbym nie wierzyć? Przecież wiem, ile kostek czekolady mam na koncie.

Simo roześmiał się i rzucił:

– Głupiś ty.

– Więc co innego według ciebie dzieje się po skończeniu pracy w fabryce?

– Myślę, że Święty nas zabija – stwierdził bez krzty zmartwienia Simo.

– Co?! – oburzył się Jori. – Dlaczego miałby to robić?

– A dlaczego miałby nam wypłacać naszą ciężko zarobioną czekoladę? Myślisz, że naprawdę w sejfie Świętego znajduje się przeznaczone dla ciebie milion sześćset tysięcy kostek czekolady? A jak już przejdziesz na emeryturę to trzy miliony dziewięćset tysięcy kostek?

– Dlaczego nie?

Simo roześmiał się, pokręcił głową i mruknął:

– Zadajesz durne pytania.

– Będę je zadawał, dopóki nie otrzymam odpowiedzi – stwierdził Jori.

Simo przechylił głowę i spojrzał na towarzysza zmęczonym wzrokiem.

– Ile jest elfów we wszystkich, wszyściutkich działach fabryki? – spytał.

Jori przerwał pracę i, patrząc na sufit, zaczął rozmyślać z szeroko otwartymi ustami.

– Co najmniej dwieście – odparł.

– Co najmniej dwieście, ale tysięcy! – wykrzyknął zirytowany Simo. – Ile to jest trzy miliony dziewięćset tysięcy kostek czekolady razy dwieście tysięcy elfów?

Jori nawet nie próbował tego obliczyć.

– Święty nie jest w stanie nam tego wypłacić! – kontynuował Simo. – A żebyśmy mu nie sprawiali problemów, zabija nas. Nie widzę innego rozwiązania.

Jori opuścił głowę i wrócił do dziergania.

– To strasznie smutne – napomknął.

Simo westchnął i cicho mruknął:

– Strasznie smutno będzie, gdy nie wyrobisz normy.

– Nie będzie pierniczkowego czwartku! – stwierdził z przerażeniem Jori.

– Właśnie – przyznał Simo. – Więc do roboty.

Minęła dziesiąta, jedenasta i wreszcie dwunasta godzina pracy pierwszej zmiany. Para elfów odłożyła udziergane dziś skarpetki na taśmę produkcyjną. Spojrzeli na swoje liczniki wypłaty, których rolę pełniły słoje, w których świetliki każdego wieczora układały się w całkowitą liczbę kostek czekolady, jaką udało się im zarobić.

Jori z grymasem niezadowolenia zawiesił wzrok na robaczkach układających się w liczbę 1 623 982 w słoiku podpisanym jego imieniem. Simo rzucił tylko okiem na swój, w którym świecące robaczki tworzyły liczbę 2 863 975. Wzruszył ramionami z obojętnością wypisaną na twarzy, po czym skierował się do kuchni i otworzył szafkę, w której czekały na nich dwa opakowania pierników.

– Pierniczkowe czwartki to jedyny plus tej roboty – mruknął, otwierając zielony karton ozdobiony czerwonym brokatem. – Jedyny! – powtórzył.

Usiedli przy małym stoliczku i zaczęli jeść różnego kształtu łakocie.

– Jakie włóczki dziś zużyliście? – spytał jeden z elfów drugiej zmiany, trzymając notes w dłoni.

– Teraz jest wasze dwanaście godzin. Sam sobie sprawdź, nierobie – burknął Simo, wskazując kosz, w którym znajdowało się blisko pięćset kłębków wełny. – Nie zajmuję się pracą… po pracy – dodał.

Dwa elfy mruknęły coś pod nosem i zaczęły przerzucać całą zawartość kosza na podłogę, odhaczając kolejne kolory na liście.

– Czyli nie zobaczę mojej czekolady? – zapytał Jori, plując na wszystkie strony kawałkami przeżutego piernika.

– Nie sądzę – odparł Simo, ścierając z policzka miękki kawałek ciasteczka przyjaciela.

Jori posmutniał, by po chwili zacisnąć pięść, uderzyć nią w stół i wybuchnąć:

– Więc nie będę pracował!

Zszokowane elfy drugiej zmiany spojrzały na niego szeroko otwartymi oczami. Simo westchnął głęboko i przejechał dłonią po twarzy.

– Idioto, wyślą cię na wcześniejszą… emeryturę.

– To ucieknijmy – mruknął Jori.

– Wiesz, że się nie da – odparł Simo. – Bramy fabryki są otwierane tylko i wyłącznie na Wigilię i dwa dni świąt, a do tego czasu mamy jeszcze dobre trzy miesiące.

– Nie chcę tyle czekać, by zobaczyć śnieg! To niesprawiedliwe, że Święty wypuszcza nas stąd tylko na trzy dni rocznie!

Simo wzruszył ramionami i wyjął kolejnego piernika w kształcie choinki.

– Słuchaj, mam pewien pomysł… – stwierdził po jakimś czasie Jori, po czym streścił swój plan w kilku zdaniach.

– To jest tak głupie – powiedział Simo – że nawet może się udać.

Następnego dnia Simo i Jori wstali po dokładnie dziesięciu godzinach snu – tylu, ile było wpisane w Kartę Praw Elfa uchwaloną przez Świętego Mikołaja wiele elfich pokoleń temu. Przywitali się z czyszczącymi wychodek pracownikami drugiej zmiany, po czym Simo postawił garnuszek barszczu na kuchenkę, włączył gaz i podpalił go zapałką. Jori siedział przy stole i przyglądał się poczynaniom towarzysza. Spojrzał na zamknięty wychodek i po upewnieniu się, że druga zmiana nie ma prawa ich usłyszeć, mruknął:

– Więc wchodzisz w to?

Simo przytaknął, udając, że robi coś więcej, prócz podgrzewania gotowej zupy.

Jori zamierzał coś dodać, ale zamilkł, widząc, że druga zmiana wychodzi z wychodka. Simo nalał barszczu do dwóch porcelanowych miseczek i postawił je na stole.

– Pospieszcie się lepiej! – krzyknął jeden z elfów drugiej zmiany. – Macie pół godziny. Nie będziemy za was szydełkować, by wyrobić normę boksu.

Simo mruknął coś pod nosem i głośno siorbnął, by pokazać, jak bardzo nie przejmuje się godzinami pracy.

Po półgodzinie zaczęła się praca pierwszej zmiany, a pora wieczorowa drugiej zmiany. Simo i Jori chwycili koszyk z włóczkami z dwóch stron i przewrócili go, a różnokolorowe kulki wełny poturlały w różnych kierunkach.

– Co wy robicie? – zbulwersował się elf drugiej zmiany.

Na czole Joriego pojawiły się kropelki potu.

– Święty kazał całemu działowi produkować dziś jasnozielone skarpetki – skłamał Simo. – Jeśli chcesz, to możesz nam pomóc szukać tej jednej włóczki.

– Nie zajmuję się pracą po pracy – odparł tamten z szyderczym uśmiechem.

Elfy drugiej zmiany szybko straciły zainteresowanie niecodziennymi poczynaniami swoich kolegów i ruszyły, by samemu skosztować zupę. Simo i Jori bez pośpiechu szukali zielonych włóczek i porównywali ich odcienie. Zanim doszli do zgody w kwestii tego, o jaki odcień zielonego konkretnie chodzi, druga zmiana zdążyła kilka razy ich wyśmiać za nieróbstwo, aż w końcu poszła do sypialni.

Simo i Jori wymienili spojrzenia, po czym przeszli do realizacji planu.

Simo otworzył najwyższą szafkę, w której obok kilku sztućców i solniczki, która od dekady nie zobaczyła swojej zawartości, leżało pudełeczko zapałek z wypisanym na nim ostrzeżeniem o łatwopalności. Podniósł je i sprawdził zawartość.

– Tylko sześć – mruknął z niezadowoleniem, przeliczając kilka razy, mając nadzieję na ich cudowne rozmnożenie.

Jori zdjął z półki dwa opakowania wczorajszych pierników. Przełożył wszystkie łakocie do jednego opakowania, a do drugiego schował kilka kłębków.

Simo podszedł do niego z częściowo rozwiniętym kłębkiem w dłoni. Przebił drutem dwie cienkie kartonowe ścianki opakowania z prowiantem, przełożył przez nie nitkę, włożył je pod lewą pachę Joriego i przełożył nić nad jego prawym barkiem, po czym wszystko ścieśnił, jak tylko się dało, i zawiązał pętelkę. Na koniec przegryzł nitkę przy samym kłębku, a cały proces powtórzył Jori z nim i opakowaniem wypełnionym włóczkami. Nie musieli się już przejmować trzymaniem nieporęcznych kartonów.

Jori nie bez trudności wszedł na blat kuchenny i schylił się, by sięgnąć po opróżniony kosz podsuwany mu przez Simo. Wciągnął go na blat, a potem pomógł wspiąć się Simo. Obaj weszli na naprężoną niebieską siatkę kosza, obawiając się, że ta pęknie. Simo podsadził Joriego, ten wszedł na ściankę działową i, chwiejąc się, wciągnął towarzysza do siebie.

– Nie myślałem, że jesteś tak ciężki – stwierdził Jori.

– Faktem, który trzeba przyznać Świętemu, jest to, że nas nie głodzi – mruknął. – Na ostatnim bilansie wyszło mi trzydzieści dwa kilo.

Ruszyli gęsiego prostopadle do kierunku, w jakim ciągnęły się wszystkie linie produkcyjne. Z mieszanką współczucia i poczucia wyższości spoglądali na inne elfy pracujące w pocie czoła nad skarpetkami. Byli wolni, a przynajmniej zmierzali w kierunku wolności.

– Nie powinniśmy biec? – szepnął Jori.

Simo pokręcił głową, lecz gdy zdał sobie sprawę z tego, że jego przyjaciel idzie przed nim i nie ma prawa tego zobaczyć, mruknął:

– Wiesz dobrze, ile trwa Wielka Podróż do bram fabryki w Wigilię. Nie należy się spodziewać, że fabryka nagle się zmniejszyła.

– Więc będziemy drałować przez kilka godzin? – spytał Jori, odpowiadając sobie po chwili i żałując podjęcia tak ambitnego planu.

Szli przez kilka godzin, nie niepokojeni przez nikogo. Niemal każdy elf przestawał patrzeć w górę w ciągu trzech lat od przybycia do fabryki. Nie należało się spodziewać zobaczenia tam czegokolwiek nowego.

W kartoniku z prowiantem zostało już tylko kilka pierniczków, gdy zmęczeni wędrówką zobaczyli wielkie bramy. Były one tak wysokie, jak sama fabryka, a udekorowano je tak, by wyglądały na drzwi domku z piernika. Faliste białe wzory oddzielały od ścian wrota o kolorze cynamonu. Dział artystyczny nie zapomniał o małym okręgu po lewej stronie udającym klamkę oraz tabliczce u góry, na której, w zależności od numeru bramy, widniały liczby od jeden do czterdziestu dwóch.

– Jesteś pewien, że chcesz to zrobić? – spytał drżącym głosem Jori.

– Chyba nie chcesz się teraz wycofywać – mruknął Simo. – Prosta sprawa, albo będziemy wolni, albo Święty wyśle nas na wcześniejszą emeryturę. Też swego rodzaju wolność.

Wyjął z kieszeni opakowanie zapałek, wziął jedną i potarł ją o draskę. Główka zapaliła się za pierwszym razem. Podał płonący patyczek Joriemu, po czym wyciągnął pierwszą włóczkę, podpalił ją, zakręcił nią jak lassem i rzucił w dal.

– Nie czuję się zbyt dobrze z tym, co teraz robimy – pisnął Jori.

– Sam wpadłeś na ten pomysł – stwierdził Simo, wyciągając kolejną włóczkę.

– Nie przemyślałem tego dokładnie – przyznał Jori.

– Mało nad czym myślisz dokładnie, więc ci wybaczam. – Rzucił następnym kłębkiem płonącej wełny.

– A co jeśli nie będzie alarmu pożarowego i spalimy fabrykę? – Jori zaczął drżeć.

– Zawsze chciałem to zrobić – mruknął z uśmiechem Simo – więc nie szkodzi.

Dopiero kule ognia przelatujące nad ich głowami skłoniły zgorzkniałe elfy do spojrzenia w górę. Na widok elfa-piromana wiele z nich zaczęło krzyczeć i wszczynać alarm. Niektóre uciekały taśmą produkcyjną w kierunku innych boksów.

Pośród ogólnego przerażenia, które udzieliło się i Joriemu, Simo bawił się świetnie. Szybko jednak natrafił na przeszkodę.

– Skończyły się włóczki – stwierdził zawiedziony.

Nie mając lepszego pomysłu podpalił sam karton i wrzucił go do kosza z włóczkami znajdującego się w boksie nieopodal. Pracujące w nim elfy zareagowały najgłośniejszym piskiem, jaki kiedykolwiek słyszał Simo. Chciał już rozkazać Joriemu biec, gdy zauważył, że ścianka działowa w boksie, w kierunku którego rzucił płonącą włóczkę, zajęła się ogniem. Przyklęknął na tyle, na ile pozwalała kilkunastocentymetrowa grubość ścianki i przyjrzał się jej. Zorientował się, że ścianki pokryte w całości krótkimi, nieprzedstawiającymi niczego wzorkami, które otaczały go przez większość życia, wykonane były z drewnianych wiórów. Zaśmiał się głośno, poprosił Joriego o podanie mu trzymanej zapałki, którą położył za sobą. Po upewnieniu się, że ścianka zaczęła płonąć, krzyknął:

– W nogi!

Joriemu nie trzeba było tego powtarzać. Rzucił się do biegu pokracznym krokiem wymuszonym przez niewielką grubość ścianek. Tuż za nim pędził Simo, zapalając co jakiś czas zapałki i rzucając je, by upewnić się, że pożar będzie wystarczający do ewakuacji fabryki, lub chociaż jej części, na zewnątrz.

Zaskakująco szybko na szynach pod dachem pojawiły się pomalowane na czerwono wagoniki, z których elfy z działu pożarowego fabryki wylewały wiadra wody na płonące wiórowe ścianki. Nie szło im zbyt sprawnie, gdyż po jednej szynie nie mógł się poruszać więcej niż jeden wagonik, by uniknąć kolizji.

Ani Simo, ani Jori, nie mogli jednak tego zobaczyć. Zostawili pożar daleko za sobą. Simo zauważył jednak, że na szynach przed nimi zatrzymują się wagoniki pomalowane na niebiesko. Zaczął przeczuwać, do jakiego działu one należą, gdy z jednego z nich elf w czarnej czapce zimowej wystawił lufę karabinu snajperskiego pomalowanego na zielono z czerwonymi kropkami.

– Słuchaj – zwrócił się do Joriego. – Kiedy odliczę do zera, obaj skaczemy w lewo i jak najszybciej wbiegamy na linię produkcyjną, jasne?

– Ja-asne – wyjąkał Jori, przeczuwając, że dzieje się coś niedobrego.

– Więc pięć… cztery…

W tym czasie Monu, ceniony członek Korpusu Bezpieczeństwa Fabryki Prezentów, obrał za cel konkretny punkt, do którego, jak wyliczył, niedługo powinni dobiec uciekinierzy. Położył mały elficki paluszek na spuście i czekał.

– …trzy… dwa… – kontynuował Simo.

Huk wystrzału nieudolnie maskowany przez cztery zsynchronizowane z karabinem piszczałki dla psów rozległ się w promieniu dwustu pięćdziesięciu metrów od wystrzału. Smukła strzałka usypiająca poleciała z prędkością czterdziestu metrów na sekundę, przebijając się przez prawy but Joriego i wbijając mu się w stopę.

Jori krzyknął i upadł, a Simo, nie będąc w stanie na to zareagować, wpadł na niego, samemu się przewracając. Jori spadł na blat w boksie obok. Simo był bliski tego samego losu, ale w ostatniej chwili udało mu się chwycić ściany. Wiedząc dobrze, że nie pomoże już przyjacielowi, któremu zamykały się już oczy, spróbował się podciągnąć, by kontynuować ucieczkę.

Monu był jednak szybszy. Po ponownym wycelowaniu i pociągnięciu za spust rozległ się kolejny huk karabinu i akompaniament pisku piszczałek.

Strzałka usypiająca wbiła się Simo w prawą dłoń, którą odruchowo cofnął. Zbliżył ją do ust, mając nadzieję, że wyjmie strzałkę, co mu w jakiś sposób pomoże. Po chwili palce prawej dłoni maksymalnie się wyprostowały, a on poczuł atak senności. Zanim stracił świadomość, poczuł jak lewa ręka odmawia mu posłuszeństwa, a on sam spada.

Znalazł się tuż obok Joriego. Jego lewa ręka zwisała bezwładnie z blatu, natomiast dwa elfy pracujące w tym boksie pobladły i mimowolnie wypuściły druty z rąk, zanosząc się krzykiem.

Simo obudził się z potwornym bólem głowy, nie mogąc sobie przypomnieć, co robił. Z trudem otworzył prawe oko, by zaraz je zamknąć, porażony jasnym światłem. Gdy w końcu się przemógł i, stopniowo rozchylając powieki, przyzwyczaił się do zdecydowanie zbyt jasnego światła, jego zdziwienie się tylko pogłębiło.

Siedział w miękkim ciemnozielonym fotelu. Naprzeciw niego znajdowało się biurko, na którym stała lampka biurowa wycelowana w jego oczy. Obrócił głowę w prawo i zobaczył tam Joriego z przechyloną głową. Również przed nim stała lampka oświetlająca w tamtym momencie jego lewy policzek. Gdy Simo rozejrzał się po reszcie pomieszczenia, stwierdził, że poza lampkami biurowymi mającymi razić ich w oczy nie było tam innych źródeł światła. Okna, jeśli były, zostały dokładnie zasłonięte.

Przypominając sobie, co zrobił, spróbował wstać i uciec, spodziewając się losu, jaki go czeka. Nogi miał jednak przywiązane grubym sznurem do fotela. Skarcił się za tak naiwną nadzieję, że nie zostali w żaden sposób unieruchomieni. To było oczywiste.

Spojrzał na towarzysza, zauważając, że ten się budzi. Pochylił się w jego kierunku i szepnął markotnie:

– Witaj, emeryturo.

Zza siebie usłyszał głośne uderzenie kija o podłogę, w reakcji na co powrócił do poprzedniej pozycji, rozumiejąc, że nie są sami. Skulił się i zaczął rozmyślać, czy w ciepłej hali produkcyjnej było mu rzeczywiście aż tak źle, by podjąć tak drastyczne kroki.

Kiedy spojrzał na Joriego, stwierdził, że ten nie rozumie sytuacji. Również się bał, ale zdawać by się mogło, że oczekuje kilku ciosów rózgą, a nie śmierci.

Drzwi zaskrzypiały, a kilka promyków fabrycznego światła wpadło do pokoju, oświetlając podłogę ze świerkowych desek oraz ściany pomalowane na beżowo. Usłyszał ciężkie kroki, które brzmiały dokładnie tak, jak wyobrażał sobie kroki elfów z Korpusu Bezpieczeństwa Fabryki Prezentów w ich czarnych uniformach i ciężkich butach. Jedyne, czym różniły się te kroki, była ich donośność. Simo pomyślał, że kroczy obok nich gigant. Kimkolwiek był, nie spieszył się. Simo wbił się jeszcze bardziej w fotel, jakby oczekiwał, że pozostanie w ten sposób niezauważony. Potężna postać w końcu usiadła w fotelu naprzeciw.

– Osiemnaście spalonych boksów, dwunastu poszkodowanych pracowników – zaczął wymieniać niski, spokojny głos – dwie zatrzymane taśmy produkcyjne, trzy tony spalonej wełny, a to wszystko przekładające się na dwa i pół tysiąca niewyprodukowanych dziś skarpet.

Nie padły żadne oskarżenia, pytania, lub wyrok. Niski głos dał dwóm elfom czas na przemyślenia.

– To był jego pomysł – wypalił Simo, wskazując oskarżycielsko na Joriego.

Jori mruknął coś i ze wzrokiem wbitym w buty zalał się łzami. Usłyszeli niski, powolny śmiech, a pokój zaczął się rozjaśniać w miarę, jak podwieszone pod sufitem lampy zaczęły stopniowo dążyć do swojej pełnej mocy.

Zobaczyli, że na fotelu przed nimi siedzi rosły mężczyzna w czerwonej kurtce i spodniach tego samego koloru. Kołnierz pokryty był grubym białym futerkiem, tak samo końce rękawów. Na niemały brzuch spływała długa biała broda.

– Och, to nasz kochany szef – mruknął z wymuszonym uśmiechem Simo.

– W rzeczy samej – odpowiedział Święty Mikołaj, nabijając fajkę tytoniem. – Powiedzcie mi, chłopcy, co was skłoniło do tego czynu?

Nastąpiła chwila ciszy.

– Wie pan – zaczął Simo – kolega miał po prostu głupi pomysł, nic takiego, a ja to już w ogóle jestem niewinny, proszę pana, i co więcej bardzo chętnie wrócę do pracy, tak, tak.

– Kolega się myli – stwierdził Jori, a Simo spojrzał na niego, bojąc się, co ten jeszcze wymyśli – to był całkiem mądry pomysł. Przynajmniej jak na mnie.

Simo schował głowę w dłoniach.

– Wszystko sprowadza się do tego – kontynuował Jori – że nie chcemy już pracować w fabryce.

Simo oczami wyobraźni widział już stojący przed nim pluton egzekucyjny Korpusu Bezpieczeństwa Fabryki Prezentów.

– Nie chcecie? – spytał Święty Mikołaj, gładząc długą brodę.

– Jak najbardziej – stwierdził Jori. – Oprócz tego w ostatnich dniach w naszych głowach pojawiło się wiele zastrzeżeń co do warunków pracy oraz naszej przyszłości po trzydziestym piątym roku życia. Kolega twierdzi między innymi, że w istocie emerytura nie istnieje, lecz zostajemy zabici, gdy nasza efektywność w pracy spada.

– Proszę go nie słuchać! – krzyknął Simo. – On kłamie, łże, plecie trzy po trzy… Ja jestem niewinny, proszę pana…

– Zamilknij – rozkazał Święty Mikołaj, zapalając fajkę. – A ty kontynuuj – dodał, spoglądając na Joriego.

– Niewiele mam jeszcze do powiedzenia – stwierdził Jori, speszony nieszczęściem przyjaciela. – Po prostu chcemy otrzymać naszą czekoladę i opuścić fabrykę.

– Opuścić fabrykę – powtórzył z zadumą w głosie Święty Mikołaj, gładząc się po brodzie. – Zobaczymy, co da się w tej sprawie zrobić. Rozwiązać ich i zaprowadzić do pokoju sto jeden.

Do Joriego i Simo podeszło kilka elfów w czarnych, dobrze znanych Simo, uniformach. Rozwiązali linę krępującą ich nogi i wyprowadzili z pomieszczenia, trzymając mocno za prawy bark.

Korytarz, którym szli, różnił się znacząco od wszystkiego, co znajdowało się w granicach czterech działowych ścianek znanych Joriemu i Simo. Podłoga była wyłożona białymi płytkami, a ściany pomalowano na czerwono. Po ich lewej stronie co kilkanaście metrów znajdowały się białe drzwi, a naprzeciw każdych wisiał obraz szczęśliwych dzieci i dorosłych rozpakowujących prezenty.

Jori szedł żwawym krokiem, natomiast Simo, spodziewając się czegoś zgoła odmiennego od przyjaciela, był co chwilę pospieszany i popychany przez elfy w czarnych uniformach. W końcu jednak padły słowa:

– W lewo zwrot.

Jori i Simo stali naprzeciw drzwi ze złocistym numerem 101. Jeden z elfów w czarnych uniformach wyszedł przed wszystkich z pękiem kluczy w ręku, przekręcił jeden z nich w zamku i otworzył drzwi.

Simo i Jori zostali wepchnięci do pomieszczenia, którego ściany były pomalowane odłażącą szaroniebieską farbą. Usiedli na niskiej ławce, na której nawet najniższy elf musiał prostować nogi. Simo niechętnie rozejrzał się i zauważył stare dębowe drzwi na przeciwległej ścianie. Nie tak trudno było ich nie spostrzec, bo były nie wyższe niż metr, nawet elf więc musiałby się schylić, by przez nie przejść, a na dodatek warstwa kurzu upodabniała je kolorystycznie do otaczającej ściany.

– W co ty nas wpakowałeś? – mruknął Simo bez cienia oskarżycielskiego tonu, jakiego używał podczas rozmowy ze Świętym. Był pogodzony.

– W to, że dostaniemy naszą czekoladę i zostaniemy wypuszczeni? – odparł Jori.

Simo zachichotał i stwierdził:

– Jeżeli udajesz, to podziwiam twój aktorski kunszt, a jeżeli nie udajesz, to nie sposób nie docenić twojego optymizmu. – Spojrzał tępo na swoje buty. – Dobrze było z tobą pracować i…

– …rozrabiać – rzucił z uśmiechem Jori.

– Tak, rozrabiać – przytaknął Simo i zamilkł.

Po dłuższej chwili usłyszeli ponowne szczęknięcie zamka, a do pokoju weszło sześć elfów w czarnych uniformach wraz ze Świętym Mikołajem.

– Skoro chcecie opuścić fabrykę – rzekł z uśmiechem – to zróbcie to.

Podał im dwa tobołki i odrobinę na nich za duże płaszcze. Jeden z elfów w uniformach podszedł do zakurzonych dębowych drzwi, włożył klucz do zamka i przekręcił, a ich oczom ukazał się długi ciemny korytarz.

– Och, dziękuję, dziękuję, dziękuję! – krzyczał Jori, skacząc wokół swojego szefa, sięgając przy tym nieco poniżej ramion rosłego mężczyzny.

– No, tak, tak. – Święty Mikołaj machnął ręką. – Idźcie już. Laponia na was czeka.

Zatem założyli na siebie płaszcze i, schylając się, poszli w towarzystwie eskorty. Jeden elf prowadził, trzy szły za nimi. W korytarzu pachniało stęchłym powietrzem, a Simo zdawało się niekiedy, że wchodzi w płytkie kałuże. Nie sposób było tego jednak zweryfikować, bo nikt nie wpadł na pomysł, by zamontować lampy.

Szli już kwadrans i Simo zaczął boleć kark przez ciągłe schylanie się, gdy elf przed nimi kazał wszystkim stanąć i usłyszeli szczęknięcie zamka. Drzwi otworzyły się, a silny powiew świeżego zimnego powietrza pozwolił im wziąć głęboki oddech.

Simo i Jori wyszli, a pierwszym co usłyszeli był chrzęst śniegu. Następne zaś były zatrzaskujące się drzwi i szczęknięcie zamka. Nie miało to jednak dla nich znaczenia. Krajobraz przed nimi był pagórkowaty, a niedaleko od nich zaczynał się niemały las. Słońce zachodziło, barwiąc chmury na różowo.

Jori otworzył swój tobołek, głośno się zaśmiał i wykrzyczał:

– Wiedziałem, że wypłaci nam to, co zarobiliśmy!

Simo podszedł i spojrzał na nędzne siedem tabliczek czekolady zawinięte w sreberka.

– Na milion sześćset tysięcy kostek mi to nie wygląda – mruknął.

Jori, nie zważając na słowa przyjaciela, rozwinął jedno ze sreberek, odłamał kostkę czekolady i z radością wrzucił ją sobie do ust. Zaraz euforia ustąpiła miejsce zaskoczeniu, a po chwili niezadowoleniu. Jori zaczął gryźć czekoladę bardzo powoli, z wysiłkiem woli ją połknął i mruknął:

– Święty dał nam gorzką… Dał nam gorzką czekoladę!

Zaczął bić w drzwi, jakby oczekiwał, że elfy w czarnych uniformach zawrócą i będzie mógł im złożyć reklamację. Simo powoli podszedł do niego, chwycił za ramię i mruknął:

– Nie rzucaj się tak. Nie warto. Poza tym gorzka czekolada to dobre źródło energii, a ta – rozejrzał się po pokrytych śniegiem wzgórzach – może nam się przydać.

Koniec

Gryzoku, nawiedził Cię zacny pomysł i wyszło z tego naprawdę niezłe opowiadanie traktujące o zbuntowanych elfach i próbie ucieczki z Fabryki Prezentów.

Wykonanie pozostawia sporo do życzenia, ale mam nadzieję, że poprawisz usterki, bym mogła zgłosić „Świąteczną dystopię” do Biblioteki. :)

…demonstracyjnie ukłuł opuszek każdego palca… → Opuszki są rodzaju żeńskiego, więc: …demonstracyjnie ukłuł opuszkę każdego palca…

– Dlaczego trafiliśmy akurat do dziergania skarpetek? → Skarpetek mnie dzierga się igłą. Igłą można je cerować. Do dziergania służą druty i szydełka.

…trzymetrowe szaro-brązowe ścianki działowe… → …trzymetrowe szarobrązowe ścianki działowe…

…w rogu znajdował się wychodek o czerwonych ścianach, a obok niego otwarta kuchnia połączona ze spiżarnią, w której znajdowało się jedzenie… → Czy to celowe powtórzenie?

Może w drugiej części zdania: …ze spiżarnią, w której przechowywano jedzenie…

…i spojrzał na towarzysza zmęczonym spojrzeniem. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …i spojrzał na towarzysza zmęczonym wzrokiem.

…w którym znajdowało się blisko pięćset włóczek wełny. → W tym przypadku włóczka to wełna.

Proponuję: …w którym znajdowało się blisko pięćset motków/kłębków wełny.

Dwa elfy rzuciły coś pod nosem i zaczęły przerzucać całą zawartość kosza na ziemię… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Dwa elfy mruknęły coś pod nosem i zaczęły przerzucać całą zawartość kosza na podłogę…

…spojrzały na niego z szeroko otwartymi oczami. → Patrzymy oczami, nie z oczami, więc: …spojrzały na niego szeroko otwartymi oczami.

…tylko i wyłącznie na wigilię… → …tylko i wyłącznie na Wigilię…

…Sim włożył garnuszek barszczu na kuchenkę gazową, włączył gaz… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …Sim postawił garnuszek barszczu na kuchence, włączył gaz…

…że robi coś więcej, prócz podgrzewania gotowej zupy Jori zamierzał powiedzieć coś więcej, ale… → Czy to celowe powtórzenie?

…Simo nalał barszczu do dwóch małych porcelanowych miseczek i położył je na stole. → Zbędne dookreślenie – miseczka jest mała z definicji.

Proponuję: …Simo nalał barszczu do dwóch porcelanowych miseczek i postawił je na stole.

Simo i Jori wymienili się spojrzeniami… → Simo i Jori wymienili spojrzenia…

…i solniczki, jaka od dekady nie zobaczyła swojej zawartości… → …i solniczki, która od dekady nie zobaczyła swojej zawartości…

…do drugiego schował kilka włóczek.

Simo podszedł do niego z włóczką przełożoną już przez igłę → Nie brzmi to najlepiej. I w dalszym ciągu się zastanawiam, do czego im przy dzierganiu igła…?

Proponuję: …do drugiego schował kilka kłębków.

Simo podszedł do niego, trzymał igłą z nawleczoną włóczką…

…po czym wszystko ściaśnił… → …po czym wszystko ścieśnił…

– Wiesz dobrze, ile zajmuje Wielka Podróż do bram fabryki w wigilię. → – Wiesz dobrze, ile trwa Wielka Podróż do bram fabryki w Wigilię.

Położył swój mały elficki paluszek na spuście i czekał. → Zbędne dookreślenie – paluszek jest mały z definicji. Czy zaimek jest konieczny?

A może wystarczy: Położył paluszek na spuście i czekał.

…rozległ się kolejny akompaniament huku karabinu i pisku piszczałek. → …rozległ się kolejny huk karabinu i akompaniament pisku piszczałek.

…palce prawej dłoni maksymalnie u się wyprostowały… → Coś się tutaj przyplątało.

…otworzył prawe oko, by zaraz je zamknąć, zrażony jasnym światłem. → …otworzył prawe oko, by zaraz je zamknąć, rażony/ porażony jasnym światłem.

…przed nim stało biurko, na którym stała lampka… → Powtórzenie.

…spodziewając się losu, jaki na niego czeka. → …spodziewając się losu, jaki go czeka.

Jedynym, czym różniły się te kroki, była ich donośność. → Jedyne, czym różniły się te kroki, była ich donośność.

Potężna postać w końcu usiadła w fotelu naprzeciw nim. → Potężna postać w końcu usiadła w fotelu naprzeciw.

…dwanaście poszkodowanych pracowników… → …dwunastu poszkodowanych pracowników…

…trzy tony spalonych tkanin… → Jeśli mówił o dzierganych skarpetkach, to: …trzy tony spalonych dzianin…

…spytał Święty Mikołaj, gładząc swoją długą brodę. → Zbędny zaimek.

– Proszę się go nie słuchać! – krzyknął Simo. → – Proszę go nie słuchać! – krzyknął Simo.

Korytarz, przez jaki szli… → Korytarz, którym szli…

Jori szedł rześkim krokiem… → Raczej: Jori szedł żwawym krokiem…

Naprzeciw Joriego i Simo stały drzwi ze złocistym podpisem “101”. → Drzwi nie stoją.

Proponuję: Jori i Simo stali naprzeciw drzwi ze złocistym numerem 101.

…odłażącą szaro-niebieską farbą. → …odłażącą szaroniebieską farbą.

…na dodatek pokrywająca je warstwa kurzu upodabniała je kolorystycznie… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …na dodatek warstwa kurzu upodabniała je kolorystycznie…

Jeden elf szedł przed nimi, trzy za nimi. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Jeden elf prowadził, trzy szły za nimi.

Szli już kwadrans, a Simo zaczął już boleć kark… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Szli już kwadrans i Simo zaczął boleć kark…

Simo podszedł do niego powolnym krokiem, chwycił go za ramię i mruknął: → A może zwyczajnie: Simo powoli podszedł do niego, chwycił za ramię i mruknął:

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Ale że co, pół roku temu? Czas jest względny ;D

trafił drutem w palec wskazujący, kłując się boleśnie

Bzzt! Przyczynowości nie opisujemy imiesłowem (to kalka z angielskiego): trafił drutem w palec wskazujący i ukłuł się boleśnie.

Simo prychnął i demonstracyjnie ukłuł opuszkę każdego palca lewej ręki.

Po kolei, znaczy?

Spojrzał na Joriego, lekko się uśmiechając.

A może lepiej: z lekkim uśmiechem?

– Na wszystkie renifery świata! – przeklął Jori.

Bardziej zaklął, chociaż w sumie może być i tak.

Nasz dział jest największym w całej fabryce

Z lekka archaiczna konstrukcja, współcześnie używamy raczej formy biernika bez "m".

po czym przeniósł wzrok na otoczenie, w którym znajdował się od ukończenia edukacji zawodowej

Troszkę zbyt ą-ę, zwłaszcza, że przeczuwam tekst jajcarski. Co prawda ą-ę może być tego składnikiem…

Dwanaście metrów nad nim

Czy te wszystkie liczby mają znaczenie?

na którym podwieszone były szyny, jakimi sporadycznie sunęły wagony

M-m. https://poradniajezykowa.uw.edu.pl/porady/jaki-czy-ktory/?kategoria=znaczenie-slow Może tak: pod którym, na podwieszonych szynach, od czasu do czasu przemykały wagony?

Z czterech stron otaczały go trzymetrowe szarobrązowe ścianki działowe, które wygradzały niewielkie pomieszczenie zamieszkiwane przez niego, Simo oraz dwa elfy drugiej zmiany.

Mało naturalne zdanie. Hmm.

Znajdowały się one obecnie w malutkiej sypialni

"One" wskazuje po pierwsze na ściany, dopiero potem się zorientowałam, że chodzi Ci o tamte dwa elfy – traktujesz je (gramatycznie) nieosobowo. Dlaczego? Czy to podkreśla alienację i zniewolenie, czy tak po prostu wyszło? XD

w którym pierwsza i druga zmiana mogła doświadczyć ciemności i snu

Uprościłabym: gdzie elfy mogły zaznać ciemności i snu.

spiżarnią, w której przechowywano jedzenie rozładowane przez drugą zmianę

Czy to, kto rozładowuje (?) jedzenie, jest ważne?

niechętnie chwytając ponownie druty

Sporo tych przysłówków.

Masz osiemnaście lat. Ja mam dziesięć lat doświadczenia więcej, a nie narzekam.

Dygresja – kiedy będziesz starszy, ludzie dalej będą Ci mówić, że w Twoim wieku, to Ty, prawda, jeszcze nic nie wiesz :D

To strasznie parszywe życie, nie sądzisz?

Problem filozoficzny – z czym Jori porównuje swoje życie? Skąd wie, że można żyć inaczej?

– Wierzysz w emeryturę? – spytał Simo, szeroko się uśmiechając.

XD O imiesłowach p. wyżej :)

Więc co innego według ciebie dzieje się po skończeniu pracy w fabryce?

Hmmm. "Według ciebie" dałabym raczej jako wtrącenie, ale poza tym… hmm.

– Myślę, że Święty nas zabija – stwierdził bez krzty zmartwienia Simo.

W zasadzie tutaj mógł stwierdzić, ale zaznaczam, że to nie jedyna możliwość ^^

Myślisz, że naprawdę w sejfie Świętego znajduje się przeznaczone dla ciebie milion sześćset tysięcy kostek czekolady?

Naturalniej: Myślisz, że w sejfie Świętego naprawdę czeka na ciebie milion sześćset tysięcy kostek czekolady?

– Będę je zadawał, dopóki nie otrzymam odpowiedzi – stwierdził Jori.

Ale tu nie mógł stwierdzić – stwierdza się fakt. A on zapowiedział, oznajmił, postanowił, zapewnił… różne akty mowy mogą tu zachodzić, ale na pewno nie stwierdzanie.

zmęczonym wzrokiem

Ze znużeniem. To nie wzrok jest zmęczony, tylko Simo.

Jori nawet nie próbował tego obliczyć.

stwierdził z przerażeniem Jori

Tu właściwie stwierdził (skonstatował), ale jest to bardzo książkowe słowo, zupełnie niepasujące do przerażenia.

– Właśnie – przyznał Simo.

Przyznał? https://wsjp.pl/haslo/podglad/9630/przyznac/4921599/zgodzic-sie to najbliższe znaczenie, jakie widzę, ale tu mowa raczej o zgodzie wypracowanej w dyskusji. A Simo nie ustępuje ze swojego stanowiska, tylko właśnie stwierdza, że "wygrał".

udziergane dziś skarpetki

Wydziergane.

Spojrzeli na swoje liczniki wypłaty, których rolę pełniły słoje, w których świetliki każdego wieczora układały się w całkowitą liczbę kostek czekolady, jaką udało się im zarobić.

Problem gramatyczny – przed chwilą była para elfów, w dodatku wcześniej traktowałeś elfy nieosobowo – a tu nagle traktujesz je osobowo, jako ich. Tych elfów. Poza tym zdanie mogłoby być o wiele zgrabniejsze, na przykład: Każdy z nich spojrzał swój licznik wypłaty, czyli słój, w którym po fajrancie świetliki układały się w całkowitą liczbę zarobionych kostek czekolady.

Jori z grymasem niezadowolenia zawiesił wzrok na robaczkach układających się w liczbę 1 623 982 w słoiku podpisanym jego imieniem.

Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm.

Wzruszył ramionami z obojętnością wypisaną na twarzy

Hmmm. Nie za dużo tych grzybków w barszczu?

Pierniczkowe czwartki to jedyny plus tej roboty

A oni mają jakiś wybór? Bo coś mi się zdaje, że mówisz tu o elfowym niewolnictwie.

Jakie włóczki dziś zużyliście? – spytał jeden z elfów drugiej zmiany, trzymając notes w dłoni.

Hmm. Wypowiedź w sumie kolokwialna, ale didascale troszkę… co ma notes do pytania o rodzaj włóczki?

pięćset kłębków wełny

Włóczka to niekoniecznie wełna ^^ (teraz to nawet w większości nie, taniocha…)

zaczęły przerzucać całą zawartość kosza na podłogę

A nie: wyrzucać?

zapytał Jori, plując na wszystkie strony kawałkami przeżutego piernika

Hmmm.

ścierając z policzka miękki kawałek ciasteczka przyjaciela

"Przyjaciel" utrudnia parsowanie, zresztą własność jest tu dyskusyjna. Poza tym wkradł się rym. Może kawałek ciastka?

Więc nie będę pracował!

Zszokowane elfy drugiej zmiany spojrzały na niego szeroko otwartymi oczami.

A może to pokaż? Szeroko otwarte oczy są dobre, ale to trochę mało.

Nie chcę tyle czekać, by zobaczyć śnieg!

Żeby zobaczyć.

– Słuchaj, mam pewien pomysł… – stwierdził po jakimś czasie Jori

Zagadnął, wyznał, podjął…

postawił garnuszek barszczu na kuchenkę

Na kuchence.

Jori siedział przy stole i przyglądał się poczynaniom towarzysza

Konstrukcja zdań robi się monotonna.

udając, że robi coś więcej, prócz podgrzewania gotowej zupy

Oprócz, i przecinek przy nim niepotrzebny, ale – jak niby udając?

wychodzi z wychodka

Cute :)

Nie będziemy za was szydełkować, by wyrobić normę boksu.

Co Wy wszyscy z tym "by"? A koledzy wcześnie robili na drutach, nie szydełkowali, to nie to samo.

Po półgodzinie zaczęła się praca pierwszej zmiany, a pora wieczorowa drugiej zmiany.

Hmm? Może tak: Po półgodzinie pierwsza zmiana zaczęła pracę, druga porę odpoczynku.

Simo i Jori chwycili koszyk z włóczkami z dwóch stron i przewrócili go, a różnokolorowe kulki wełny poturlały w różnych kierunkach.

Koszyk z włóczką, bo to substancja. I nie jest tak całkiem tym samym, co wełna.

Święty kazał całemu działowi produkować dziś jasnozielone skarpetki

Szyk cokolwiek łamie język.

ruszyły, by samemu skosztować zupę

Ruszyły? A kosztować mogły czego? zupy.

Zanim doszli do zgody w kwestii tego, o jaki odcień zielonego konkretnie chodzi

Sztucznie przedłużone: Zanim doszli do zgody w kwestii, o jaki odcień zielonego konkretnie chodzi. A swoją drogą, skoro chcą wiać, czemu zwracają na siebie uwagę?

druga zmiana zdążyła kilka razy ich wyśmiać za nieróbstwo

Szyk: druga zmiana zdążyła ich kilka razy wyśmiać za nieróbstwo; albo: druga zmiana kilka razy zdążyła ich wyśmiać za nieróbstwo.

solniczki, która od dekady nie zobaczyła swojej zawartości

… ktoś ukradł sól i udał się z nią w bliżej nieznanym kierunku? XD I to była jakaś konkretna, przywiązana do tej solniczki bryłka? Bo to wynika z tego zdania :)

pudełeczko zapałek z wypisanym na nim ostrzeżeniem o łatwopalności

Hmmm. Kumam dowcip, ale trochę kolanem wepchany.

– Tylko sześć – mruknął z niezadowoleniem, przeliczając kilka razy, mając nadzieję na ich cudowne rozmnożenie.

I to wszystko jednocześnie? Uważaj na rymy i wyważanie drzwi otwartych (jeśli widać z wypowiedzi, że bohater jest niezadowolony, nie ma potrzeby tego dopowiadać) A może: mruknął, przeliczając je od nowa w nadziei na cudowne rozmnożenie.

Przełożył wszystkie łakocie do jednego opakowania, a do drugiego schował kilka kłębków.

… wepchaj kłębek włóczki do pudełka po ciastkach. (Sprawdzić, czy nie gallifreyańskie). Znaczy, ja trzymam te mniejsze, pięciodekowe w tych większych plastykowych pudełkach po herbatnikach korzennych (wiesz, taniocha z marketu), ale zmieszczą się maksymalnie trzy. A w takie małe nie da rady.

Nie musieli się już przejmować trzymaniem nieporęcznych kartonów.

Istnieją prostsze i skuteczniejsze metody zrobienia torby (np. https://www.1dogwoof.com/weekend-wanderer-mesh-bento-bag-crochet-pattern/ , a na drutach https://www.domestika.org/en/blog/13167-knitting-tutorial-how-to-make-a-japanese-origami-bag ), choć przyznaję, bardziej czasochłonne. Ale skoro mamy włóczkę, druty i czas (można trochę urwać z każdego dnia pracy), to pozostaje wprawdzie ryzyko, że ktoś tę wydzierganą torbę znajdzie… ale niech tam.

by sięgnąć po opróżniony kosz podsuwany mu przez Simo

Trochę jednak nadużywasz tej strony biernej.

potem pomógł wspiąć się Simo.

Szyk (i aliteracja, ale nie mam na nią pomysłu): potem pomógł Simo się wspiąć.

Obaj weszli na naprężoną niebieską siatkę kosza, obawiając się, że ta pęknie.

Mało naturalne zdanie (pokaż tę groźbę pęknięcia, siatka może się np. uginać), i jaką siatkę? Co tu fizyka leży…

Simo podsadził Joriego, ten wszedł na ściankę działową i, chwiejąc się, wciągnął towarzysza do siebie.

A może tak: Simo podsadził Joriego na ściankę działową, żeby mógł wciągnąć towarzysza do siebie. (Jaka gruba jest ta ścianka?)

– Nie myślałem, że jesteś tak ciężki – stwierdził Jori.

Kalka z angielskiego. Co powiesz na: – Nie spodziewałem się, że tyle ważysz – sapnął Jori.

Faktem, który trzeba przyznać Świętemu, jest to, że nas nie głodzi – mruknął.

Bardzo przekombinowane zdanie, i podmiot się zgubił: Trzeba Świętemu przyznać, że nas nie głodzi – mruknął Simo.

Ruszyli gęsiego prostopadle do kierunku, w jakim ciągnęły się wszystkie linie produkcyjne.

Jest ich tylko dwóch: Ruszyli jeden za drugim prostopadle do linii produkcyjnych.

Simo pokręcił głową, lecz gdy zdał sobie sprawę z tego, że jego przyjaciel idzie przed nim i nie ma prawa tego zobaczyć, mruknął:

Simo pokręcił głową, lecz gdy zdał sobie sprawę, że przyjaciel idzie przed nim i nie może tego zobaczyć, mruknął:

– Więc będziemy drałować przez kilka godzin? – spytał Jori, odpowiadając sobie po chwili i żałując podjęcia tak ambitnego planu.

…? Imiesłowy oznaczają jednoczesność. Jak można coś zrobić jednocześnie i po chwili?

Niemal każdy elf przestawał patrzeć w górę

Oni idą po ściankach działowych? I nie robią hałasu? Jak szerokie są te ścianki? Ile miejsca w fabryce marnuje się na przepierzenia?

W kartoniku z prowiantem zostało już tylko kilka pierniczków

I robią postoje – idąc po ściankach? Gdzie je robią? (Na dachach sypialenek chyba…)

wielkie bramy. Były one tak wysokie, jak sama fabryka

Hmm. Sięgały pod sufit fabryki?

Faliste białe wzory oddzielały od ścian wrota o kolorze cynamonu

W kolorze, ale wzory nie są framugą.

wyciągnął pierwszą włóczkę, podpalił ją, zakręcił nią jak lassem

Primo: wełna jest praktycznie niepalna (a jak już się uda podpalić, to śmierdzi – jak każde białko!). A jeśli to jednak tworzywo sztuczne, powinno się topić i kapać dookoła (mało zabawny obraz). Secundo: samo kręcenie bez ciężarka na końcu (przynajmniej pętli) nic nie daje, a kłębek jako ciężarek się rozwinie. Nie da się tym wcelować. Zawiązałby chociaż "małpią piąstkę". https://www.netknots.com/rope_knots/monkeys-fist

Nie czuję się zbyt dobrze z tym, co teraz robimy – pisnął Jori.

Czy można pisnąć takie długie zdanie?

Sam wpadłeś na ten pomysł – stwierdził Simo

W sumie jest tu aspekt stwierdzania, ale może: wytknął mu? Zauważył? Odparł?

A co jeśli

A co, jeśli.

Dopiero kule ognia przelatujące nad ich głowami skłoniły zgorzkniałe elfy do spojrzenia w górę.

… to był plan? Hę? "Ich" możesz wyciąć. Zgorzkniałe – czy po prostu pogrążone w marazmie i alienacji? XD

wiele z nich zaczęło krzyczeć i wszczynać alarm

Hmm. A krzyczenie nie służy wszczęciu alarmu?

Nie mając lepszego pomysłu podpalił sam karton i wrzucił go do kosza z włóczkami znajdującego się w boksie nieopodal.

A może przystrzyżemy: Z braku lepszego pomysłu podpalił kartonik i wrzucił go do kosza z włóczką w najbliższym boksie.

Chciał już rozkazać Joriemu biec, gdy zauważył, że ścianka działowa w boksie, w kierunku którego rzucił płonącą włóczkę, zajęła się ogniem

Szybciej i dynamiczniej: Już chciał kazać Joriemu biec, ale ścianka działowa, którą trafił płonącą włóczkę, zajęła się ogniem.

Przyklęknął na tyle, na ile pozwalała kilkunastocentymetrowa grubość ścianki i przyjrzał się jej.

Pełen luz? XD

Zorientował się, że ścianki pokryte w całości krótkimi, nieprzedstawiającymi niczego wzorkami, które otaczały go przez większość życia, wykonane były z drewnianych wiórów.

Szybki jest (c.t.!): Teraz się zorientował, że nijakie wzorki na ściankach, które otaczały go przez większość życia, to krawędzie zlepionych wiórów. (I nie wiem, czy płytę wiórową robią taką grubą).

Zaśmiał się głośno, poprosił Joriego o podanie mu trzymanej zapałki, którą położył za sobą.

A czemu to streszczasz? A podpalić drewno nie tak łatwo. Nie wiem, jak to jest z płytą, teoretycznie zlepia ją palna żywica, ale stosunek powierzchni do objętości (który tu decyduje) wydaje się podobny.

Po upewnieniu się, że ścianka zaczęła płonąć

Szybciej i dynamiczniej! :D

Rzucił się do biegu pokracznym krokiem wymuszonym przez niewielką grubość ścianek.

…? teraz sobie przypomniał, że przepierzenia są cienkie, eeech :D oni są mali, a biec muszą prosto, po "kilkunastocentymetrowej" szerokości drodze. Jak na równoważni. Dałoby radę.

Tuż za nim pędził Simo, zapalając co jakiś czas zapałki i rzucając je, by upewnić się, że pożar będzie wystarczający do ewakuacji fabryki, lub chociaż jej części, na zewnątrz.

? Dziwnie zimne i racjonalne, instrumentalnie przynajmniej. Samo zdanie dość sztywne. Ewakuacja z definicji jest na zewnątrz.

pojawiły się pomalowane

Aliteracja.

gdyż po jednej szynie nie mógł się poruszać więcej niż jeden wagonik, by uniknąć kolizji

Weźcie z tymi "gdyżami"… a dopowiadanie o kolizjach zbędne.

ani Jori, nie mogli

Tu bez przecinka.

Zostawili pożar daleko za sobą.

Dokąd oni biegną? Nie chcieli dotrzeć do bramy?

Zaczął przeczuwać, do jakiego działu one należą

Hmm.

z jednego z nich elf w czarnej czapce zimowej wystawił lufę karabinu snajperskiego pomalowanego na zielono z czerwonymi kropkami

Zielono w czerwone kropki. Nieprofesjonalnie XD

– wyjąkał Jori, przeczuwając, że dzieje się coś niedobrego.

W sumie całe to didascale bym wycięła – tłumaczy łopatą. Swoją drogą, czy elfy oddychają jakimś innym układem, niż mówią? Bo trudno wygłaszać przemowy w biegu :)

W tym czasie

A nie: tymczasem?

obrał za cel konkretny punkt, do którego, jak wyliczył, niedługo powinni dobiec uciekinierzy

Jak to snajper.

mały elficki paluszek

Hmmm.

Huk wystrzału nieudolnie maskowany przez cztery zsynchronizowane z karabinem piszczałki dla psów rozległ się w promieniu dwustu pięćdziesięciu metrów od wystrzału.

wut. Raz, że mierzenie tego nie ma większego sensu, a dwa, wystrzał i miejsce wystrzału to nie to samo.

poleciała z prędkością czterdziestu metrów na sekundę, przebijając się przez prawy but Joriego i wbijając mu się w stopę.

Imiesłowy: by przebić prawy but Joriego i wbić mu się w stopę.

Simo, nie będąc w stanie na to zareagować, wpadł na niego, samemu się przewracając

No, ale to właśnie jego reakcja? I – imiesłowy!

Simo był bliski tego samego losu, ale w ostatniej chwili udało mu się chwycić ściany.

Tniemy: Simo w ostatniej chwili zdołał się chwycić ściany.

Wiedząc dobrze, że nie pomoże już przyjacielowi, któremu zamykały się już oczy, spróbował się podciągnąć, by kontynuować ucieczkę.

Przystrzyż.

pisku piszczałek

Z maślanego masła :)

Zbliżył ją do ust, mając nadzieję, że wyjmie strzałkę, co mu w jakiś sposób pomoże.

On wisi na rękach. I nie spada, kiedy jedną puszcza? Samo zdanie: Zbliżył ją do ust, żeby wyjąć strzałkę, co wydawało się sensowne.

palce prawej dłoni maksymalnie się wyprostowały

…?

poczuł jak

Zniknął przecinek.

a on sam spada

Abstrakcyjne trochę. Porównaj:

I w tym momencie Dantès uczuł, że został wyrzucony w jakąś bezdenną przepaść; przebijał powietrze jak zraniony ptak, spadając i spadając, a serce ścięło mu się od trwogi. Chociaż jakiś ciężar u nóg przyspieszał ten lot, wydało mu się, że lot ten trwa całe wieki. Na koniec wpadł ze straszliwym pluskiem w wodę zimną jak lód, wydając okrzyk przerażenia, zduszony natychmiast przez wodę.

Jego lewa ręka zwisała bezwładnie z blatu, natomiast dwa elfy pracujące w tym boksie pobladły i mimowolnie wypuściły druty z rąk, zanosząc się krzykiem.

I on to zobaczył? A one wcześniej się nie połapały, że coś się dzieje (halo, pożar, alarm, a Ty pokazujesz maksimum zaskoczenia)? "Mimowolnie wypuścić w rąk" to po prostu "upuścić".

przyzwyczaił się do zdecydowanie zbyt jasnego światła

Hmmm?

jego zdziwienie się tylko pogłębiło

Hmmmmmmmm. Dziwnie to brzmi i cokolwiek ukrywające.

Również przed nim stała lampka oświetlająca w tamtym momencie jego lewy policzek.

Również przed nim stała lampka, oświetlająca lewy policzek.

stwierdził, że poza lampkami biurowymi mającymi razić ich w oczy nie było tam innych źródeł światła

Tu stwierdził, ale c.t.: stwierdził, że poza lampkami rażącymi ich w oczy nie ma tam innych źródeł światła.

Przypominając sobie, co zrobił, spróbował wstać i uciec, spodziewając się losu, jaki go czeka.

Mącisz, i pamiętaj o imiesłowach: Przypomniał sobie, co zrobił, i spróbował wstać, uciec przed spodziewanym losem. (Patos gratis ;D)

Skarcił się za tak naiwną nadzieję, że nie zostali w żaden sposób unieruchomieni.

A może to pokaż?

Spojrzał na towarzysza, zauważając, że ten się budzi.

Imiesłowy… Spojrzał na towarzysza, który powoli się budził.

Zza siebie usłyszał głośne uderzenie kija o podłogę, w reakcji na co powrócił do poprzedniej pozycji, rozumiejąc, że nie są sami.

Tnij: Zza foteli doszło elfa głośne uderzenie kija o podłogę. Nie byli sami. Wyprostował się na fotelu.

Skulił się i zaczął rozmyślać, czy w ciepłej hali produkcyjnej było mu rzeczywiście aż tak źle, by podjąć tak drastyczne kroki.

Lampshade jakby.

Kiedy spojrzał na Joriego, stwierdził, że ten nie rozumie sytuacji. Również się bał, ale zdawać by się mogło, że oczekuje kilku ciosów rózgą, a nie śmierci.

A po czym to poznał?

Jedyne, czym różniły się te kroki, była ich donośność.

Czyli niedokładnie tak. A od czego się różniły?

Simo wbił się jeszcze bardziej w fotel

Głębiej?

Potężna postać

Aliteracja.

to wszystko przekładające się na dwa

Czemu tu jest imiesłów?

– To był jego pomysł – wypalił Simo, wskazując oskarżycielsko na Joriego.

Oooj, brzydko :D

ze wzrokiem wbitym w buty

Spojrzeniem.

pokój zaczął się rozjaśniać w miarę, jak podwieszone pod sufitem lampy zaczęły stopniowo dążyć do swojej pełnej mocy

I nagroda za najbardziej przekombinowane zdanie roku… XD Dążenie jest z zasady stopniowe: podsufitowe lampy zaczęły z wolna rozjaśniać mrok.

Kołnierz pokryty był grubym białym futerkiem, tak samo końce rękawów.

Obszyty chyba?

i co więcej bardzo

"Co więcej" wydziel, to wtrącenie.

spojrzał na niego, bojąc się, co ten jeszcze wymyśli

Tnij te imiesłowy: spojrzał na niego przerażony.

– Jak najbardziej – stwierdził Jori.

Jak już, to potwierdził.

Oprócz tego w ostatnich dniach w naszych głowach pojawiło się wiele zastrzeżeń co do warunków pracy oraz naszej przyszłości po trzydziestym piątym roku życia

… co było w tych strzałkach, wyciąg z tezaurusa? XD Serio, wcześniej dialogi były trochę drewniane, ale tutaj to już musi mieć przyczynę. Ciekawe jaką XD

nasza efektywność w pracy

Raczej: efektywność naszej pracy.

speszony nieszczęściem przyjaciela

? https://wsjp.pl/haslo/podglad/35554/nieszczescie

powtórzył z zadumą w głosie

Co Wy wszyscy z tym "w głosie"? Serio, zawodowi pisarze też tak piszą, a przecież to bez sensu! Gdzie indziej ma być ta zaduma, jak mowa o wypowiedzi?

w czarnych, dobrze znanych Simo, uniformach

Naturalniej: w dobrze znanych Simo, czarnych uniformach.

Rozwiązali linę krępującą ich nogi

Im nogi. To była jedna lina?

trzymając mocno za prawy bark

I jeden bark?

Korytarz, którym szli, różnił się znacząco od wszystkiego, co znajdowało się w granicach czterech działowych ścianek znanych Joriemu i Simo.

Tnij: Szli korytarzem, zupełnie niepodobnym do tego, co Jori i Simo widywali wśród ścianek działowych.

wisiał obraz szczęśliwych dzieci i dorosłych rozpakowujących prezenty

Chodzi o obrazy w ramach? Więc: wisiał obraz, przedstawiający szczęśliwe dzieci i dorosłych przy rozpakowywaniu prezentów.

Jori szedł żwawym krokiem, natomiast Simo, spodziewając się czegoś zgoła odmiennego od przyjaciela, był co chwilę pospieszany i popychany przez elfy w czarnych uniformach.

Hmm: Jori szedł żwawo, zaś Simo, który spodziewał się czegoś zgoła odmiennego niż to, co najwyraźniej wyobrażał sobie jego przyjaciel, elfy w czarnych uniformach co chwilę popychały i popędzały.

wyszedł przed wszystkich z pękiem kluczy w ręku, przekręcił jeden z nich w zamku

Hmm.

pomieszczenia, którego ściany były pomalowane odłażącą szaroniebieską farbą

Może lepiej: pomieszczenia, z którego ścian odłaziła szaroniebieska farba.

Usiedli na niskiej ławce, na której nawet najniższy elf musiał prostować nogi.

Opisujesz tę ławkę, więc nie musisz tłumaczyć, że była niska – opis jest jasny: Usiedli na ławce, na której nawet najniższy elf musiałby wyprostować nogi.

Simo niechętnie rozejrzał się

"Się" nie powinno być akcentowane: Simo rozejrzał się niechętnie.

drzwi na przeciwległej ścianie

W ścianie.

Nie tak trudno było ich nie spostrzec, bo były nie wyższe niż metr, nawet elf więc musiałby się schylić, by przez nie przejść, a na dodatek warstwa kurzu upodabniała je kolorystycznie do otaczającej ściany.

Szaroniebieskiej. Brązowy dąb. Hmm. A poza tym Simo właśnie je zauważył.

Był pogodzony.

Z czym?

Simo zachichotał i stwierdził:

Zdecydowanie nie stwierdził. Powiedział.

Po dłuższej chwili usłyszeli ponowne szczęknięcie zamka

"Ponowne" w sumie nic tu nie wnosi.

krzyczał Jori, skacząc wokół swojego szefa, sięgając przy tym nieco poniżej ramion rosłego mężczyzny.

Imiesłowy: krzyczał Jori, skacząc wokół szefa. Sięgał rosłemu mężczyźnie nieco poniżej ramion.

Zatem założyli na siebie płaszcze

A na kogo mieli założyć? Zatem włożyli płaszcze.

i, schylając się, poszli w towarzystwie eskorty.

Schylając się w drzwiach, oczywiście, ale – hmm.

Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.

Część druga:

Nie sposób było tego jednak zweryfikować

Jasny gwint. Sprawdzić. Sprawdzić, kurka wodna, dlaczego telewizja robi mi koło pióra? :(

Simo zaczął boleć kark przez ciągłe schylanie się

A może: Od ciągłego schylania Simo rozbolał już kark.

silny powiew świeżego zimnego powietrza pozwolił im wziąć głęboki oddech

? Wcześniej zabraniał?

pierwszym co usłyszeli był chrzęst

Przecinki: pierwszym, co usłyszeli, był chrzęst.

Następne zaś były zatrzaskujące się drzwi i szczęknięcie zamka.

Hmm. Krok w dobrą stronę, ale drzwi nie są odgłosem.

Nie miało to jednak dla nich znaczenia.

Hmm?

niemały las

A jaki las jest mały?

wykrzyczał:

Zawołał, albo krzyknął po prostu.

siedem tabliczek czekolady zawinięte w sreberka

Zawiniętych w sreberka (zawinięcie dotyczy tabliczek, nie siedmiu).

rozwinął jedno ze sreberek

Kolejna dziwna, rozpowszechniająca się maniera, za którą pewnego dnia podłożę bombę pod telewizję (służby uprzejmie proszę o niewykorzystywanie niniejszej wypowiedzi do nękania jednostek niewygodnych – możecie ponękać mnie. Mam miotłę). Rozwinął sreberko, kropka.

wrzucił ją sobie do ust

Zbędny zaimek.

Zaraz euforia ustąpiła miejsce

Euforia zaraz ustąpiła miejsca.

Jori zaczął gryźć czekoladę bardzo powoli, z wysiłkiem woli ją połknął i mruknął:

Rym: Jori bardzo wolno żuł czekoladę, zmusił się, żeby ją połknąć i mruknął:

Dał nam gorzką czekoladę!

Poza tym gorzka czekolada to dobre źródło energii, a ta – rozejrzał się po pokrytych śniegiem wzgórzach – może nam się przydać.

Mleczna też XD

Nieźle, nieźle, zwłaszcza jak na tekst pisany w pięć dni (wrrrr… zjem Twój mózg). Szkielet trzyma się kupy, a pointa jest urocza w swym cynizmie.

Trochę Ci się plączą charaktery protagonistów: najpierw Jori jest głupiutki, a Simo "dorosły", potem robi się nieodpowiedzialny (chociaż w obliczu zagrożenia… ale też on się jakiegoś zagrożenia od początku domyślał), a Jori wypada rozsądniej. Ale grunt, że cały czas kontrastują ze sobą. Trochę tylko nienaturalnie się wyrażają – nadmierna książkowość języka nie daje efektu powagi, a tu – w tekście raczej czarnokomediowym – mogłaby nawet dodać śmieszności, ale to akurat nie wyszło.

Czasem warto skrócić zdania, a przynajmniej nie rozciągać ich imiesłowami i stroną bierną, które utrudniają odbiór. Konstrukcję zdań też dobrze jest urozmaicić – nie musi być cały czas podmiot-orzeczenie-dopełnienie, poza tym podmiotem możesz zrobić coś nieoczywistego. Poeksperymentuj!

W tym przypadku włóczka to wełna.

A, tak. Wyjaśniam bliżej. "Wełna" i "włóczka" to terminy masowe – niepoliczalne. Jak chleb, woda, cukier, farba, powietrze. Nie można powiedzieć "tu jest sześć powietrz" – a tylko "sześć litrów powietrza". Terminy masowe potrzebują jakichś "pojemników" (bochenek chleba, szklanka wody, szczypta cukru, słoiczek farby) i one dopiero są policzalne. W tym przypadku pojemnikiem jest kłębek albo motek (to nie to samo, ale na tyle blisko, że ujdzie). Kolokwialnie, owszem, mówimy "kup dwa chleby i trzy soki", w dialogach można tak zrobić, ale w narracji, i to takiej ą-ę nie można.

Drzwi nie stoją.

Wiszą na zawiasach :)

Ciekawe, ale należy się zastanowić, dlaczego Święty jest ubrany cały na czerwono.

To propaganda Coca-Coli XD

Myślałem, że się to znaczenie nie różni. (proszę nie bić) Uczysz mnie życia. ;)

Igła: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ig%C5%82a_krawiecka (przeraźliwą sekcję "Historia" wyedytowałam, ale nie wiem, czy to już będzie widoczne…)

Druty: https://pl.wikipedia.org/wiki/Druty_dziewiarskie (w sumie trudno się ukłuć drutem…)

Szydełko: https://pl.wikipedia.org/wiki/Szyde%C5%82ko

Ale patrz też https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Acieg_ig%C5%82owy ^^

Miałem na myśli kłębki wełny.

Mmmm, tkanina musi być utkana. Surowiec tkacki tkaniną nie jest.

poza tym nie uważam, aby lektura portalowych opowiadań była pracą. :)

Praca nie musi być nieprzyjemna XD Ani płatna ;)

czekam na weryfikację przeprowadzoną przez Tarninę. :D

Aczkolwiek zabawniej byłoby, gdyby to elf-snajper miał na imię Simo :]

W takiej baśniowej konwencji nie umiałem sobie nawet wyobrazić wszystkich rzeczy, które mogłyby pójść nie tak, więc nie czułem tu napięcia.

Aż taka baśniowa to ona nie jest, chociaż…

Z drugiej strony, nie ma co biednego Simo oczerniać, odstawił kawał dobrej roboty dla fińskiej niepodległości.

A kto go oczernia? :)

oprócz tego uznałem, że pokazałbym w ten sposób czytelnikowi większość moich kart. ;)

Też prawda. Ale skoro plan się nie udał, dałoby się https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/UnspokenPlanGuarantee Można też zastosować https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/UnfoldingPlanMontage, ale to chyba na dłuższy tekst.

Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.

Zaloguj się

Załóż konto:

Zresetuj hasło:

Świąteczna dystopia

Dyżurni:

Biblioteka:

Oceny

Świąteczna dystopia

Komentarze

Zaloguj się

Załóż konto:

Zaloguj się:

Zresetuj hasło:

Świąteczna dystopia

Nowa Fantastyka