Powstań z kolan, samuraju

Ja­po­nia, rok 1281.

 

Druga in­wa­zja mon­gol­ska od­no­si zwy­cię­stwo. Ce­sarz Go-Uda klęk­nął przed ge­ne­ra­łem Mon­go­łów – Ara­kha­nem i od­da­je mu Ja­po­nię pod pro­tek­cję wa­sal­ną. Nie mo­gą­ce się z tym po­go­dzić klany ze środ­ko­wej czę­ści kraju, z ci­chym wspar­ciem klanu Nanbu, stają do ostat­niej bitwy, od­sie­czy dla sto­li­cy.

Prze­gry­wa­ją jed­nak z kre­te­sem.

 Głowy zbun­to­wa­nych kla­nów zo­sta­ją ścię­te, a ich na­stęp­ców wy­zna­cza­ją Mon­go­ło­wie. Naj­po­tęż­niej­szy klan na pół­no­cy kraju – Nanbu godzi się i ak­cep­tu­je wolę ce­sa­rza, uni­ka­jąc wy­nisz­cza­ją­cej wojny na swoim te­re­nie.

Wśród po­ko­na­nych jest Muso – sa­mu­raj, który stra­cił w bi­twie swo­je­go pana. Staje się ro­ni­nem i udaje na wy­gna­nie, na da­le­ką pół­noc…

 

Była już wio­sna gdy do­tarł na pół­noc. Nie ocze­ki­wał ni­cze­go. Wła­ści­wie, nie miał chęci nawet żyć. Kilka ty­go­dni temu zniszczył swoją zbro­ję, chcąc na za­wsze od­ciąć się od prze­szło­ści.

Roz­go­ry­cze­nie i strach prze­ję­ły nad nim wła­dzę. Umysł pła­tał figle, a dawne czyny mę­czy­ły kosz­ma­ra­mi. Nie wie­dział do końca czy to z po­wo­du cho­ro­by, ran, czy wy­czer­pa­nia. Opadał z sił, drepcząc pokracznie górzystą dróżką. Minął wznie­sie­nie, a gdy wy­szedł w końcu z głę­bo­kie­go lasu, jego oczom uka­za­ła się prze­pięk­na do­li­na.

Po­ni­żej roz­cią­ga­ła się kra­ina, gdzie wio­sna wy­glą­da­ła tak, jak na ma­lo­wi­dłach. So­czy­sta zie­leń, pola ry­żo­we i ma­low­ni­cze góry.

Czyżbym dotarł na miejsce? – pomyślał zdziwiony. Nie wie­rzył, że tego do­cze­ka. Jak to moż­li­we, że wciąż żyje, że wciąż kur­czo­wo trzy­ma się w tym świe­cie. Czyż­by bo­go­wie mu nie prze­ba­czy­li? Zo­stał prze­klę­ty ży­ciem? Ma teraz tu być i od­po­ku­to­wać?

Zro­bi­ło mu się ciem­no przed ocza­mi. Po­czuł ulgę, jakby umie­rał i upadł z lek­kim uśmie­chem.

 

***

 

Obu­dził się w drew­nia­nej cha­łu­pie ja­kie­goś wie­śnia­ka. Leżał na macie, w po­bli­żu cie­płe­go ogni­ska. Z tru­dem ob­ró­cił się na bok, roz­glą­da­jąc wokół. Do­strzegł kogoś w kącie. Me­dy­to­wał. Z po­cząt­ku po­my­ślał, że to ktoś ze służ­by, ale łysa głowa i pro­sta, ciem­na szata roz­wia­ła jego wąt­pli­wo­ści.

– Je­stem w świą­ty­ni? – po­wie­dział cicho do sie­bie.

– W wie­śniac­kiej cha­łu­pie – ode­zwał się nie­zna­jo­my. – Dużej róż­ni­cy nie ma. A ty… je­steś?

– Nikim – od­po­wie­dział i znów po­ło­żył się z wy­sił­kiem na plecy.

– Nikim? – za­dzior­nie za­py­tał ka­płan. – Po­wia­do­mio­no już sa­mu­ra­jów klanu Nanbu. To ich zie­mie. Le­piej żebyś miał dobre wy­tłu­ma­cze­nie co tu ro­bisz i dla­cze­go wy­glą­dasz jak że­brak.

– Je­stem Muso – od­rzekł w końcu spo­glą­da­jąc w sufit. Jakby chciał sobie przy­po­mnieć, czy na pewno jest tym, za kogo się po­da­je.

– Po pro­stu Muso? – Ka­płan pod­szedł i sta­nął mu nad głową, pa­trząc w oczy.

– Tak. Po pro­stu Muso – od­po­wie­dział gniew­nie, choć na­tych­miast zła­go­dził ton.

Nad nim sta­nął po­czci­wy, pulch­ny ka­płan z kom­plet­nie łysą głową i nieco ru­basz­nym uśmie­chem.

– Słu­chaj po pro­stu Muso. – Ka­płan po­chy­lił się nad nim raz jesz­cze. – Wie­śnia­cy, któ­rzy cię tu przy­nie­śli i opa­trzy­li, wspo­mnie­li mi o wielu bli­znach i si­nia­kach, które po­sia­dasz. Po­sła­li po mnie, przy­tom­nie stwier­dza­jąc, żeś albo zbój, albo wo­jow­nik. Masz szan­sę się wy­tłu­ma­czyć.

Muso nie mógł ze­brać myśli. Leżał na ple­cach i z tru­dem pró­bo­wał się po raz ko­lej­ny pod­nieść. W końcu po­now­nie opadł, z wy­sił­kiem bio­rąc głę­bo­ki od­dech.

– Czy to ważne? – od­po­wie­dział py­ta­ją­co i po­sęp­nie.

Ka­płan wy­pro­sto­wał się, pod­szedł do progu drzwi i spoj­rzał na oko­li­cę.

 – Nie. Nie dla mnie przy­naj­mniej. Ale już je­dzie tu wy­słan­nik klanu, za­rzą­dza­ją­ce­go tymi zie­mia­mi. Jeden z naj­lep­szych wo­jow­ni­ków tych ziem, młody Mu­sa­shi Miy­amo­to. Jeśli je­steś zbi­rem, zgi­niesz. Jeśli je­steś de­zer­te­rem, także. Każdy wo­jow­nik spoza klanu Nanbu, ma zo­stać poj­ma­ny. Od tego kim je­steś, za­le­żeć bę­dzie czy ci po­mo­gę. A wiec? Je­steś sa­mu­ra­jem?

– Nie. Już nie – od­po­wie­dział ze smut­kiem.

– Już nie? – po­wtó­rzył zdzi­wio­ny ka­płan. – Je­steś ro­ni­nem?

– Wy­rze­kłem się drogi wo­jow­ni­ka. Za­wio­dłem swo­je­go pana, a więc nie mogę nawet się na­zy­wać ro­ni­nem.

Ka­płan od­wró­cił się i ze zdzi­wie­niem raz jesz­cze przyj­rzał po­kie­re­szo­wa­ne­mu przez los, cał­ko­wi­cie zła­ma­ne­mu sa­mu­ra­jo­wi.

– Dziw­ny je­steś. Wró­ci­my do tego jesz­cze, teraz jed­nak spró­buj prze­żyć. Wła­śnie przy­był wy­słan­nik Klanu Nanbu.

 

***

 

Pod chatę pod­je­chał na kasz­ta­no­wym koniu sa­mu­raj w czar­nej zbroi, bez hełmu i włócz­ni. Za to z mie­czem u boku.

Wie­śnia­cy bali się go. Był znany z prze­sad­nej bru­tal­no­ści. Nigdy nie prze­ga­piał oka­zji, by oso­bi­ście ściąć prze­stęp­ców. Wręcz lu­bo­wał się w tym. Gdy po­ja­wił się w wio­sce, lu­dzie roz­pierz­chli się po ką­tach. Zszedł z konia i pod­szedł do chaty wi­dząc w wej­ściu ka­pła­na.

– Mikao… Gdzie kło­po­ty tam i ty – zwró­cił się Mu­sa­shi jak zwy­kle wy­zy­wa­ją­co do ka­pła­na. – Klan Nanbu jest teraz lo­jal­nym so­jusz­ni­kiem ce­sa­rza, oraz za­rząd­cy pro­win­cji Ja­po­nii, ge­ne­ra­łem Ar­kha­nem. Każdy ronin musi zgło­sić się do przy­wód­cy klanu, by zło­żyć hołd. Tchó­rze, któ­rzy boją się ode­brać sobie życie, w moim mnie­ma­niu, za­słu­gu­ją na śmierć. Łaska mo­je­go pana jest dla mnie trud­na do za­ak­cep­to­wa­nia. Jed­nak przy­chy­lam się do tej de­cy­zji i daję szan­sę, by ów ronin ukląkł i po­chy­lił głowę ku czci mo­je­go pana i wład­cy Nanbu Shi­gey­uki.

Mikao uśmiech­nął się za­wa­diac­ko i spoj­rzał przez ramię na ran­ne­go to­wa­rzy­sza.

– Jest chory, osła­bio­ny i ranny. Musi wpierw od­po­cząć. Po­dróż do twier­dzy Shōju­ji­da­te może go zabić. No i… nie wiemy czy do końca jest ro­ni­nem…

– Nie?! – krzyk­nął Mu­sa­shi, a w gnie­wie nie­mal dobył miecz. – Jeśli nie jest nim, to może być tylko de­zer­te­rem lub zło­czyń­cą. A zatem prawo na­ka­zu­je go ściąć, i to nie­zwłocz­nie.

Sa­mu­raj wtar­gnął do chaty i wi­dząc le­żą­ce­go Muso wy­wlekł go na ze­wnątrz. Usui przy­pa­try­wał się temu z za­cie­ka­wie­niem, nie in­ge­ru­jąc jed­nak.

– Tyś ten włó­czę­ga?! – krzyk­nął Mu­sa­shi usta­wia­jąc się na­prze­ciw.

– Jam.

– Kim je­steś?! Ostat­ni raz pytam!

– Nikim.

– Jak chcesz.

Mu­sa­shi dobył miecz i za­ma­chnął się na klę­czą­ce­go Muso. Za­trzy­mał się na jego szyi. Muso nawet nie drgnął, cały czas spo­glą­da­jąc mu w oczy. Na ostrzu po­ja­wi­ła się kro­pel­ka krwi.

– Od­waż­ny… lub głu­piś.

Sa­mu­raj przy­ło­żył pła­zem mie­cz do twa­rzy Muso i od­giął jego głowę, by tym razem wy­ko­nać rze­czy­wi­ste cię­cie, a nie tylko na­stra­szyć.

Za­nie­chał tego za­uwa­ża­jąc drob­ny ta­tu­aż na oboj­czy­ku. Od­wró­co­ny, mały czar­ny trój­kąt, wry­so­wa­ny w kon­tur więk­sze­go. Od­chy­lił jego głowę w drugą stro­nę i tam także zo­ba­czył po­dob­ny.

Był to znak klanu Hōjō. Klanu, który nie od­parł mon­gol­skiej in­wa­zji, a po klę­sce nie wspo­mógł od­bi­cia sto­li­cy. Po pod­pi­sa­niu po­ko­ju, znie­na­wi­dzo­ny jako sym­bol pod­dań­stwa i ko­la­bo­ra­cji.

– Na­le­żysz do tych zdraj­ców? – spy­tał z po­gar­dą Mu­sa­shi. – Je­steś więc sa­mu­ra­jem, kto był twoim panem? To­ki­mu­ne?

– Jego syn, Sa­da­to­ki – od­po­wie­dział z wy­sił­kiem Muso.

– Sa­da­to­ki?!

– Obaj zgi­nę­li pod­czas po­wsta­nia.

– A więc w isto­cie je­steś ro­ni­nem. – Mu­sa­shi ob­szedł go, ob­ry­so­wu­jąc wokół okrąg mie­czem. – Je­steś gor­szy niż włó­czę­ga. Bez pana i ho­no­ru.

– Ale chro­nio­ny pra­wem na tych zie­miach – wtrą­cił się Usui.

Mu­sa­shi spoj­rzał na niego gniew­nie. Scho­wał miecz i pod­szedł do ka­pła­na.

– Skoro tak bro­nisz swo­je­go to­wa­rzy­sza, to od teraz jest pod twoją opie­ką ka­pła­nie. Od­po­wia­dasz za każdy jego wy­stę­pek. Wierz mi, że spraw­dzę na ile od­po­wie­dzial­ny jest twój włó­czę­ga za zdra­dę i jaką rolę ode­grał w po­wsta­niu. Jeśli jest tyle wart, co inni z klanu Hōjō, to czeka go kara śmier­ci na tych zie­miach.

Mu­sa­shi wsiadł na konia i od­je­chał. Usui przy­glą­dał się chwi­lę swo­je­mu no­we­mu to­wa­rzy­szo­wi, a na­stęp­nie po­mógł mu wejść z po­wro­tem do chaty.

Muso upadł wy­czer­pa­ny.

 

***

 

Na­za­jutrz go­rącz­ka nie mi­ja­ła. Muso był w strasz­nym sta­nie, ma­ja­czył i krzy­czał, mdle­jąc co jakiś czas. Znów po­sła­no po ka­pła­na. Ten przy­był w nocy i usiadł przy swoim to­wa­rzy­szu, wcze­śniej wy­pra­sza­jąc wszyst­kich z chaty. Zło­żył ręce w mudrę mo­dli­tew­ną. Po dłuż­szym cza­sie po­ło­żył ręce na twa­rzy Muso i za­padł w me­dy­ta­cję.

Z po­cząt­ku ob­ja­wy na­si­li­ły się, jakby wo­jow­nik w isto­cie wal­czył w swo­jej ostat­niej bi­twie o życie. Póź­niej jed­nak uspo­ko­ił się, a go­rącz­ka znik­nę­ła. Poty ustą­pi­ły, a ma­ja­ki zmie­ni­ły się w po­wta­rza­ne zda­nie.

– Trzy­na­stu z nas zo­sta­ło… Trzy­na­stu z nas zo­sta­ło…

W końcu za­padł w głę­bo­ki sen.

 

***

 

Obu­dzi­ło go gda­ka­nie kur­cza­ka, który sku­bał jego ubra­nie. Otwo­rzył ze zdzi­wie­niem oczy, ale ja­sność po­ran­ka go zbyt­nio ra­zi­ła. Przy­sło­nił dło­nią twarz i przez roz­po­star­te palce za­uwa­żył nad sobą ka­pła­na.

– Wsta­waj, spa­łeś dwa dni – rzekł z uśmie­chem Usui. Po czym znów roz­sy­pał tro­chę ziar­na na kimonie Muso. Kurak z chę­cią na niego wsko­czył i wy­dłu­by­wał ryż z ubra­nia.

– Dwa dni? Aż dziw, że żyję.

– Zwa­żyw­szy na to, że Mu­sa­shi się tobą in­te­re­su­je… Le­piej żebyś nie wra­cał za szyb­ko do zdro­wia.

– Ten sa­mu­raj? – spy­tał pró­bu­jąc się przy tym pod­nieść, ale Usui przy­gniótł go kijem do pod­ło­gi.

– Leż. Mu­sa­shi tu wróci. Nie może zła­mać prawa i cię po pro­stu zabić.

– To do­brze?

– To zna­czy, że znaj­dzie inny spo­sób. Może spro­wo­ko­wać bójkę, obe­lgę czy co­kol­wiek in­ne­go, co da mu powód do po­je­dyn­ku.

– To niedo­brze. – Skrzy­wił się Muso.

– Jasne, że niedo­brze. To naj­lep­szy szer­mierz na pół­noc od sto­li­cy. Choć ponoć i w niej, w całym He­ian-kyō nikt nie mógł­by się z nim rów­nać. Ale jest jakaś szan­sa.

– Jaka?

Kur­czak sku­bał go i de­ner­wo­wał, a Usui wciąż rzu­cał zia­ren­ka ryżu.

– Je­steś ro­ni­nem, czyli byłeś sa­mu­ra­jem. Wy­zwij go na po­je­dy­nek i po­ko­naj. Zy­skasz sza­cu­nek i być może spo­tka­nie z głową klanu Nanbu.

– To… to się nie uda. Wy­rze­kłem się mie­cza. Nigdy wię­cej nie wezmę go do rąk – od­po­wie­dział przy­gnę­bio­ny.

– Co?! – krzyk­nął na niego Usui i przy­du­sił kijem. – Sa­mu­raj, co nie tknie mie­cza? Ronin, co ucie­ka przed swoim kla­nem? Masz wię­cej jaj niż ten kurak?

– To dość skom­pli­ko­wa­ne. Nie chcę o tym mówić.

Usui po­pa­trzył na niego za­my­ślo­ny, po czym upu­ścił na niego ko­lej­ne ziar­na, na które od razu rzu­cił się kur­czak.

– Je­de­na­ście, dwa­na­ście, trzy­na­ście. Trzy­na­stu nas zo­sta­ło… – pod­śpie­wy­wał pod nosem ka­płan rzu­ca­jąc resz­tę zia­ren.

– Coś po­wie­dział? – zdzi­wił się Muso.

– Zia­ren. Ostat­nie ziar­na ryżu. No cóż, czas na stra­wę. Co byś zjadł? – zi­gno­ro­wał go Usui.

– Choć­by i tego cho­ler­ne­go kur­cza­ka, co łazi po mnie!

– To da się zro­bić – uśmiech­nął się ka­płan i ude­rzył kijem tak traf­nie w łeb ku­ra­ka, że ten padł na­tych­miast, koń­cząc jako przyszła pie­czeń.

 

***

 

W po­łu­dnie udali się do za­przy­jaź­nio­ne­go go­spo­da­rza, gdzie roz­sie­dli się przy stole i za­ja­da­jąc się ryżem, ry­ba­mi oraz orze­cha­mi roz­ma­wia­li z po­zo­ru o nie­istot­nych rze­czach.

– Jak mnie wy­le­czy­łeś? To część nauk Buddy? – w końcu Muso zmie­nił temat.

– Buddy? Tutaj? – zdzi­wił się Usui. – Nie je­ste­śmy na tyle uprzy­wi­le­jo­wa­ni, by czcić bud­dyzm. Ra­czej znaj­dziesz wśród nas wy­znaw­ców pro­ste­go shintō. Tutaj wiara w duchy i ener­gię jest waż­niej­sza niż sku­pie­nie się na swoim roz­wo­ju.

Muso skrzy­wił się, shintō było przez wyż­sze sfery uwa­ża­ne za re­li­gie bie­da­ków. Skrzy­wił się jesz­cze bar­dziej, gdy uświa­do­mił sobie, że sam nie był bie­gły w bud­dy­zmie, ani żad­nej jego od­mia­nie.

– Czy zatem, to pro­ste shintō mnie wy­le­czy­ło? – nadal do­py­ty­wał zdzi­wio­ny szyb­ką po­pra­wą zdro­wia.

– I tak i nie – od­po­wie­dział Usui mru­żąc oczy, jakby chciał po­znać myśli swo­je­go to­wa­rzy­sza. – Wi­dzisz, po­świę­ci­łem wiele czasu na czy­ta­niu daw­nych tek­stów. Z każ­dej do­stęp­nej tu wiary, wie­rzeń i ich od­mian. Szu­ka­jąc tylko jed­ne­go – uzdro­wie­nia.

– Jak mnie­mam zna­la­złeś to.

– Praw­da, wszę­dzie było ja­kieś zia­ren­ko. Po­zbie­ra­nie ich, dało mi obraz dawno utra­co­ne­go daru.

– Jak tego do­ko­na­łeś? Wy­star­czy coś prze­czy­tać? Masz te tek­sty? – Muso żywo za­in­te­re­so­wał się nie­sa­mo­wi­tą tech­ni­ką.

– Cóż, już nie masz ocho­ty umie­rać? Po­sia­dłem wie­dzę, jed­nak do­pie­ro po­świę­ce­nie w me­dy­ta­cji dało mi coś w ro­dza­ju sa­mo­ist­nej ini­cja­cji. Od­po­wie­dzi i zro­zu­mie­nie. Zo­sta­łem uzdro­wio­ny, nie tylko cia­łem, ale i du­chem. Za­bieg, który na tobie do­ko­na­łem także za­czął cię uzdra­wiać… i zmie­niać. – Usui uśmiech­nął się ta­jem­ni­czo.

– To za­ska­ku­ją­ce – zdzi­wił się szcze­rze Muso. – Po­dob­nie jak to, że wcze­śniej wy­sta­wi­łeś mnie Mu­sa­shie­mu.

– Wie­dzia­łem, że sobie po­ra­dzisz – za­śmiał się Usui, a na­stęp­nie spo­waż­niał. – Masz na sobie bli­zny wo­jow­ni­ka, nie wie­śnia­ka. Po­trze­ba było tylko zmu­sić cię, byś chciał uwol­nić swój in­stynkt. Nie zlą­kłeś się mie­cza. A przy oka­zji do­wie­dzie­li­śmy się też, że nie je­steś ban­dy­tą, czy włó­czę­gą. Po­trze­bo­wa­li­śmy tu kogoś ta­kie­go…

– Kogoś ta­kie­go?

– Tak, mimo po­zor­ne­go po­ko­ju, cała Ja­po­nia drży. Nawet tutaj. Mu­sa­shi i jego świta gnębi wie­śnia­ków. Do­pó­ki on tu jest, jego pan nas nie wy­słu­cha. A po­wi­nien! Ma wy­star­cza­ją­co dużo sił by prze­ciw­sta­wić się bez­pra­wiu, a z od­po­wied­nią po­mo­cą mógł­by oba­lić i sa­mych Mon­go­łów…

Muso wy­buch­nął gnie­wem. Rąb­nął w stół i zbli­żył się do Usui pa­trząc mu głę­bo­ko w oczy.

– Czyś ty zdur­niał do resz­ty? Już pró­bo­wa­li­śmy! Ja­po­nia nie jest zjed­no­czo­na. Klan Nanbu za­miast sta­nąć do walki, wy­sy­łał marne po­sił­ki. A gdy szala zwy­cię­stwa prze­chy­li­ła się na ko­rzyść Mon­go­łów, Nanbu sta­nę­li po ich stro­nie.

– Ce­sarz kazał za­prze­stać walk – wtrą­cił się Usui.

– Ce­sarz jest… – za­wa­hał się, myśl ta była bluź­nier­stwem.

– Tchó­rzem i ma­rio­net­ką?

– Jak śmiesz!

Usui uśmiech­nął się z po­li­to­wa­niem.

– Tyś udo­wod­nił, że tchó­rzem nie je­steś. Teraz stań do walki i prze­gnaj Mu­sa­shie­go. Spo­tka­my się z głową Klanu Nanbu i przed­sta­wi­my mu nasz plan.

– Jaki plan? Co ta­kie­go ruszy sa­mu­ra­jów do po­wsta­nia?!

– Lu­dzie. Nie tylko sa­mu­ra­jo­wie, ale i wie­śnia­cy. Wszy­scy ru­szy­my i prze­go­ni­my Mon­go­łów. Po­ko­naj Mu­sa­shie­go. Zdo­bę­dziesz sławę i sza­cu­nek, a wtedy…

– Je­steś sza­lo­ny – prze­rwał mu Muso. – Poza tym wy­rze­kłem się mie­cza. Wy­rze­kłem się bycia sa­mu­ra­jem i tego kim są, kim byli. Nie tknę ni­cze­go, co czy­ni­ło ich wo­jow­ni­ka­mi.

– No cóż… – za­sę­pił się Usui. – Przejdź­my się zatem. Być może pro­ces uzdra­wia­nia jesz­cze się u cie­bie nie za­koń­czył.

 

***

 

Szli po­wo­li, wzdłuż zie­lo­nych pól ry­żo­wych. Ob­ser­wo­wa­li ludzi pra­cu­ją­cych w polu. Su­mien­nie, od­da­nie, uczci­wie.

– Muso? Widzisz ich? – zapytał Usui, wskazując dłonią chaty i pola. – Czy uwa­żasz ich za wo­jow­ni­ków?

– Znowu za­gad­ki? – od­parł znu­dzo­ny.

– Nie. Od­po­wiedz. Czy są to dla cie­bie wo­jow­ni­cy?

Muso przyj­rzał się pra­cu­ją­cym w pocie czoła wie­śnia­kom, ich żonom i dzie­ciom po­ma­ga­ją­cym w polu i przy obej­ściu.

– Nie – od­parł sta­now­czo. – By być wo­jow­ni­kiem trze­ba się szko­lić. Długo. Wła­ści­wie być nim z uro­dze­nia.

– A co jeśli oni są wo­jow­ni­ka­mi? My­ślisz, że każdy z nich nie wal­czył­by o swój dom, ro­dzi­nę, czy ma­ją­tek? Czy je­śli­by wy­szko­lić ich choć tro­chę, nie sta­no­wi­li­by wspar­cia, a swoją ilo­ścią rze­czy­wi­ste­go za­gro­że­nia?

– Nie znają tak­tyk, nie mają po­ję­cia o walce. – Muso nie od­pusz­czał po­gar­dy wobec niż­szej klasy.

– Pa­trzysz z po­zio­mu wilka. Wa­ta­hy eli­tar­nych sa­mu­ra­jów. Może spójrz z po­zio­mu jeża?

– Jeża?

– Jeża – po­wtó­rzył Usui z uśmie­chem. – Czy jeż zna skom­pli­ko­wa­ne spo­so­by po­lo­wa­nia? Czy po­ro­zu­mie­wa się sko­wy­ta­mi? Czy ma usta­lo­ną hie­rar­chię? Nie. In­stynk­tow­nie po­tra­fi się zwi­nąć w kłę­bek i na­stro­szyć kol­ce.

– Wie­śnia­cy to jeże? – Muso zmarsz­czył brwi.

– A co, gdyby byli?

– Dość za­ga­dek. Chcesz ich wy­słać do walki? Ale jak?

– Wy­po­saż wie­śnia­ków w pro­stą broń trzy­ma­ją­cą dy­stans. Naucz pod­sta­wo­wych ko­mend i ustaw ich setki koło sie­bie. Mają dzia­łać in­stynk­tow­nie, jak jeż. A będą wal­czyć o swoje zie­mie, nie mniej za­cie­kle niż elita.

Muso po­pa­trzył na niego z nie­do­wie­rza­niem, po czym się ro­ze­śmiał.

– Jeże… Tak. Jeśli dać by im włócz­nie… – za­czął roz­my­ślać. – Każdy z nich w rę­kach dzier­żył­by yari. Tylko krót­sze. Jak twój… kij. – Wska­zał pod­po­rę w po­dró­ży ka­pła­na. Kij się­ga­ją­cy tro­chę ponad jego głowę. – Nie trze­ba by wiele umieć. Od­po­wied­nia po­sta­wa i żaden Mon­goł nie przej­dzie. Zwy­kły kowal zrobi ich setki. Łuki! Wie­śnia­cy nie muszą cel­nie strze­lać. Wy­star­czy wskazać im kie­ru­nek, reszta załatwi ilość strzał. To może się udać! Tylko, że…

– Ty nie wal­czysz – rzekł spo­koj­nie Usui. – Dość za­ga­dek sa­mu­ra­ju. Ma­ja­czy­łeś o trzy­na­stu, na­le­żysz do klanu, który prze­grał i okrył się hańbą. Kim zatem je­steś i co zro­bi­łeś, że wy­rze­kłeś się swo­ich sa­mu­raj­skich atry­bu­tów?

Muso wziął głę­bo­ki od­dech. Wie­dział, że jest mu to wi­nien. Za uzdro­wie­nie i za wie­dzę, którą chciał zdo­być. Przy­sta­nął nie­opo­dal spo­glą­da­jąc na świą­ty­nię w od­da­li i przy­mknął oczy.

– To było pod­czas ob­lę­że­nia sto­li­cy. Na­le­ża­łem do Trzy­na­stu – oso­bi­stej gwar­dii syna głowy klanu Hōjō. To była jatka i cał­ko­wi­ty chaos. Bro­ni­li­śmy twier­dzy, ale Mon­go­ło­wie wdar­li się do środ­ka. Gdy zgi­nął oj­ciec pana, wy­co­fa­li­śmy się z jego synem na dzie­dzi­niec. Tam, w cza­sie po­twor­nej burzy wal­czy­li­śmy ramię w ramię. Od­par­li­śmy w końcu pierw­szą falę sztur­mu. Jed­nak nasz pan i wład­ca Sa­da­to­ki mimo dziel­nej walki zo­stał ranny i wy­krwa­wił się na na­szych oczach. Okry­li­śmy się hańbą. Mój do­wód­ca, ge­ne­rał Ōishi roz­ka­zał po­peł­nić sep­pu­ku. Za­pa­no­wa­ło po­wszech­ne obu­rze­nie. Po­zo­sta­li chcie­li wal­czyć. Chcie­li odbić ko­lej­ny szturm i po­mścić swo­je­go pana. Jed­nak ge­ne­rał roz­ka­zał co in­ne­go. Każdy z sa­mu­ra­jów wbił sobie tantō. Ge­ne­rał ści­nał po kolei głowy każ­de­mu z moich to­wa­rzy­szy. Żaden nie za­wa­hał się w końcu ode­brać sobie życia. Aż na końcu zo­sta­łem tylko ja i on.

– Nie chcia­łeś umie­rać? – za­py­tał de­li­kat­nie Usui.

– Nie chcia­łem po­go­dzić się z po­raż­ką. Za­wa­ha­łem się, ge­ne­rał to za­uwa­żył i kop­nął mnie tak, że szty­let wy­padł mi z rąk. Wy­zwał mnie od tchó­rza i za­mach­nął się, by od razu ściąć mi głowę. Nie chcia­łem ginąć w hań­bie, więc od­ru­cho­wo do­by­łem miecz by się obro­nić… Ten pękł przy spo­tka­niu się ostrzy, a na­pie­ra­ją­cy do­wód­ca nabił się na resz­tę mo­je­go ostrza aż po rę­ko­jeść. Upadł mar­twy, a je­dy­nym świad­kiem i oca­la­łym zo­sta­łem ja sam. W nocy wy­do­sta­łem się jakoś po murze twier­dzy i z prze­ra­ża­niem ob­ser­wo­wa­łem jak zo­sta­je zdo­by­ta i spa­lo­na. Po­wsta­nie upa­dło.

– To wtedy po­sta­no­wi­łeś po­rzu­cić in­sy­gnia sa­mu­raj­skie?

– Przy­rze­kłem to swoim to­wa­rzy­szom i sobie. Nie zła­mię obiet­ni­cy. Nigdy już nie do­tknę mie­cza, włócz­ni, szty­le­tu, ani nie wożę zbroi.

Usui uśmiech­nął się do niego, po czym dodał z prze­ką­sem:

– Weź zatem mój kij. To bō. Od­po­wia­da dłu­go­ści wa­szych yari. Walcz cho­ciaż­by tym z Mu­sa­shim. Wkrót­ce dowie się kim je­steś i przy­bę­dzie cię zabić. Przy odro­bi­nie szczę­ścia może prze­ży­jesz, a potem… potem zo­ba­czy­my co dalej.

 

***

 

Parę dni było względ­nie spo­koj­nych. Muso zle­cił wy­ko­na­nie kil­ku­na­stu bō, zbli­żo­nych wiel­ko­ścią do bo­jo­wych yari i roz­po­czął tre­ning, dla sie­bie jak i dla wie­śnia­ków. Wy­brał paru naj­lep­szych i tre­no­wał z nimi pod­sta­wo­we for­ma­cje bo­jo­we. Dni mi­ja­ły także na me­dy­ta­cjach z Usui i fi­lo­zo­ficz­nych roz­mo­wach. Zwłasz­cza nad ranem, gdy obaj pili her­ba­tę przy wscho­dzą­cym słoń­cu.

– Usui, wspo­mnia­łeś, że do­świad­czy­łeś samo ini­cja­cji? – za­py­tał Muso sie­dząc na macie i przy­glą­da­jąc się bu­dzą­cej wła­śnie wio­sce. – Jak tego do­ko­na­łeś?

– Ka­my­ki.

– Ka­my­ki?

– Ka­my­ki – po­twier­dził z uśmie­chem Usui. – Wi­dzisz. Gdy na­uczy­łem się roz­czy­ty­wać dawne znaki i sym­bo­le, za­czą­łem na­uczać uzdra­wia­nia. Byłem pe­wien, że je­stem w sta­nie prze­ka­zać ten dar. Jed­nak nic się nie dzia­ło. Ka­pła­ni i mnisi wy­śmia­li mnie, wy­zy­wa­li nawet od bluź­nier­cy. Po­sta­no­wi­łem udać się po od­po­wiedź na świę­tą górę, tak jak to ro­bi­li nasi przod­ko­wie, by za­się­gnąć ich rady. Bogów i ener­gii. Na­zbie­ra­łem dwa­dzie­ścia jeden ka­my­ków i za­sia­dłem do me­dy­ta­cji. Me­dy­to­wa­łem od świtu do zmierz­chu, co­dzien­nie o brza­sku od­rzu­ca­jąc jeden kamyk. Za stra­wę ro­bi­ły mi kłą­cza i desz­czów­ka. Nic się jed­nak nie stało. Gdy nad­szedł ostat­ni po­ra­nek, od­rzu­ci­łem przed świ­tem dwu­dzie­sty pierw­szy kamyk i za­czą­łem me­dy­to­wać. Od stro­ny wscho­dzą­ce­go słoń­ca nad­szedł ośle­pia­ją­cy pro­mień, który ude­rzył mnie w czoło. Upa­dłem, a gdy śni­łem uj­rza­łem wszyst­kie te sym­bo­le i słowa, które wcze­śniej od­kry­wa­łem. Wszyst­kie w zło­tym ko­lo­rze, wy­ja­wi­ły mi co i jak mam zro­bić.

– I tyle?

– I tyle – po­wtó­rzył Usui. – Zsze­dłem z góry uzdro­wio­ny, pełen wi­go­ru, w peł­ni zdrów. Jed­nak ni­ko­go nie in­te­re­so­wał mój dar. Wcze­śniej śmia­no się ze mnie, że to nie dzia­ła­ło, a póź­niej, że to moc Buddy. Od­sze­dłem, prze­mie­rza­jąc drogi z lam­pio­nem. Świe­ci­łem nim za dnia, wkra­cza­jąc do wio­sek. Gdy lu­dzie py­ta­li, po co świe­cę nim w dzień? Od­po­wia­da­łem, że mam dar. Dar, którego nikt nie chce zo­ba­czyć. 

– Niech zgad­nę. Nie uj­rze­li – iro­nicz­nie dodał Muso.

– Nie. Zro­zu­mia­łem, że ener­gie te dzia­ła­ją po­wo­li, a lu­dzie wcale nie chcą się zmie­nić. Od­sze­dłem i osia­dłem tutaj. Cze­ka­jąc na znak.

– Znak?

– Znasz przy­po­wieść o sza­lo­nym ry­ba­ku?

– Yyy… nie?

– Był sobie pe­wien wy­so­ko uro­dzo­ny urzęd­nik. Do­rad­ca króla. Jed­nak król był ty­ra­nem i trak­to­wał go bar­dzo źle. Gdy urzęd­nik dożył sę­dzi­we­go wieku, po­pro­sił o to, aby mógł odejść. Chciał w spo­ko­ju prze­żyć resz­tę życia. Król zgo­dził się w po­dzię­ce za lo­jal­ną służ­bę. Ów urzęd­nik zo­stał ry­ba­kiem. Sia­dał nad rzeką, i wy­sta­wiał tylko kij. Bez ha­czy­ka, bez sznur­ka, bez przy­nę­ty. Lu­dzie py­ta­li go co robi, a on rzekł, że czeka na połów. Trwał tak i trwał. Aż stał się lo­kal­ną atrak­cją. Jedni mó­wi­li, że był sza­lo­ny, a inni, że był mę­dr­cem. W końcu do ry­ba­ka pod­szedł pe­wien męż­czy­zna i roz­po­znał w nim urzęd­ni­ka króla. Roz­ma­wia­li tak o jego rzą­dach, aż w końcu męż­czy­zna przy­znał, że jest księ­ciem pod­bi­tej pro­win­cji i ma dość rzą­dów ty­ra­na. Rybak uśmiech­nął się, wy­ja­wił mu se­kre­ty dworu, dzię­ki któ­rym ksią­żę oba­lił go i sam zo­stał kró­lem. Za wszyst­kim stał mę­drzec, który tym spo­so­bem ze­mścił się na swoim wład­cy.

– Coś dziw­nie po­dob­ny ten urzęd­nik do cie­bie… – uśmiech­nął się Muso.

– Także cze­ka­łem na swój połów. A gdy wszy­scy spo­dzie­wa­li się, że będę uzdra­wiać jeno wie­śnia­ków, ja cze­ka­łem na cie­bie, by uzdro­wić całą Ja­po­nię.

Za­śmia­li się ser­decz­nie, sior­b­iąc her­ba­tę. Do wsi przybyło konno paru jeźdź­ców, na któ­rych prze­dzie je­chał przy­wód­ca klanu Nanbu – Shi­gey­uki, oraz Mu­sa­shi w peł­nym rynsz­tun­ku sa­mu­ra­ja.

– Obyś oka­zał się mę­dr­cem Usui, a nie sza­leń­cem… – ode­zwał się cicho Muso.

 

***

 

– Ronin Muso… – po­wie­dział gniew­nie Mu­sa­shi. – A może Gen­no­su­ke Musō, czło­nek Trzy­na­stu, de­zer­ter i mor­der­ca swo­je­go do­wód­cy, jak i pana?!

Muso wy­szedł na śro­dek piasz­czy­ste­go skwe­ru, gdzie ostat­nio tre­no­wał wie­śnia­ków. Po­chy­lił głowę przed panem Nanbu i spoj­rzał rów­nie gniew­nie na Mu­sa­shie­go.

– Mój pan zgi­nął od ran za­da­nych przez Mon­go­łów, pod­czas ob­lę­że­nia twier­dzy w Heian. Moi bra­cia krwi po­peł­ni­li po tym sep­pu­ku.

– Ale ty prze­ży­łeś? Jakim cudem? Zna­le­zio­no ciało two­je­go pana i do­wód­cy, ge­ne­ra­ła Ōishi. Bez rany brzu­cha, bez ścię­tej głowy. Za to z prze­bi­tym ser­cem, ka­wał­kiem zła­ma­ne­go mie­cza…

Muso po­chy­lił głowę.

– Świad­kiem tego byli tylko bo­go­wie i oni po­win­ni to osą­dzić – od­po­wie­dział w za­du­mie.

– My­lisz się… Z racji tego, że je­steś… że byłeś sa­mu­ra­jem, po­zwo­lę ci wal­czyć o życie. Twoją po­raż­ka bę­dzie hańba, na którą za­słu­gu­jesz. Nie go­dzien je­steś ode­brać sobie życie. Masz broń?! Czy ci uży­czyć?! – krzyk­nął do niego kpią­co Mu­sa­shi.

Muso chwy­cił le­żą­cy bō i oparł się o niego. A Mu­sa­shi ro­ze­śmiał się, po­dob­nie jak cała świta.

Nawet Usui za­śmiał się, choć tym razem wy­jąt­ko­wo ner­wo­wo.

– Do­brze, twój kij jest tak długi jak moja yari. Walcz­my zatem, po­sta­ram się uda­wać, że wal­czę z wie­śnia­kiem.

Mu­sa­shi za­czął od agre­syw­ne­go pchnię­cia. Yari była dłuż­sza od bō, a ostrze do­dat­ko­wo po­tę­go­wa­ło wra­że­nie ab­so­lut­nej do­mi­na­cji w pełni uzbro­jo­ne­go sa­mu­ra­ja, wobec ro­ni­na z kijem w pro­stym ki­mo­nie.

Muso zszedł z linii i odbił kijem w włócz­nię. Mu­sa­shi po­no­wił ude­rze­nie z bio­dra, ale Muso prze­wi­dział to i od­sko­czył. Choć ledwo unik­nął dra­śnię­cia ostrzem po brzu­chu.

Wy­pro­wa­dził kontrę, kie­ru­jąc pchnię­ciem na twarz sa­mu­ra­ja.

Mu­sa­shi w ostat­nim mo­men­cie zblo­ko­wał ude­rze­nie. Zdał sobie spra­wę, że gdyby Muso miał włócz­nie, ostrze prze­bi­łoby mu już czasz­kę.

W zło­ści ude­rzył yari tak mocno w bō, że włócznia wy­pa­dła mu z rąk. Na­tych­miast dobył miecz i pro­stym cie­ciem sho­men uchi, prze­ciął bō bro­nią­ce­go się Muso na pół. Po czym kopnął go w pierś, a gdy ronin wywrócił się na plecy, zawisł nad nim z mieczem skierowanym w serce.

– Yame!

Usły­sze­li głos zza ple­ców. Nanbu Shi­gey­uki, głowa klanu prze­mó­wił i za­trzy­mał na­tar­cie sa­mu­ra­ja.

– Mu­sa­shi… Czyż twój włó­czę­ga, tchórz, zbir i de­zer­ter, jak mi go opi­sa­łeś, wła­śnie nie za­pra­co­wał sobie na oca­le­nie? – po­wie­dział Shi­gey­uki nieco szy­der­czym i roz­ba­wio­nym tonem. – A może spró­bu­jesz wy­zwać na po­je­dy­nek, któ­re­goś z obec­nych tutaj wie­śnia­ków? Wy­glą­da­ją do­kład­nie jak on…

Mu­sa­shi po­bladł ze zło­ści. Shi­gey­uki od­wró­cił się i ruszył z powrotem do twier­dzy, za nim zaś, z opo­rem, sa­mu­raj.

– No… cóż – za­czął iro­nicz­nie Usui. – Prze­ży­łeś i ura­zi­łeś Mu­sa­shie­go bar­dziej niż wcze­śniej. A to już sztu­ka sama w sobie.

– To źle? – Muso nie wie­dział co to wła­ści­wie ozna­cza.

– To do­brze. Wi­dział nas Shi­gey­uki i nie kazał zabić, pod­wa­ży­łeś też wia­ry­god­ność jego sa­mu­ra­ja. Ale Mu­sa­shi wróci i z pew­no­ścią bę­dzie chciał po­mścić tę znie­wa­gę. Bądź wtedy go­to­wy. Prze­pro­sisz się z mie­czem i włócz­nią?

– Nigdy – od­po­wie­dział pew­nie Muso.

– Ehh… a więc wy­myśl ko­niecz­nie coś lep­sze­go niż tylko bō.

– Tylko bō… – po­wtó­rzył za­my­ślo­ny. – Daj mi swój kij – rzekł do Usui.

– Mój kij? Co za­mie­rzasz?

– Wezmę parę ka­my­ków i udam się na górę…

– Noo… to ro­zu­miem! – krzyk­nął ura­do­wa­ny Usui.

 

***

 

Muso me­dy­to­wał. Roz­wa­żał wszyst­ko co wie­dział. Co mu po­wie­dział Usui, czego sam do­świad­czył. Ana­li­zo­wał swoją walkę z Mu­sa­shim i szu­kał od­po­wie­dzi na to, co zro­bić z po­my­słem Usui. W końcu mijał ostat­ni dzień me­dy­ta­cji, a Muso nie otrzy­mał żad­nej od­po­wie­dzi.

Po­smut­niał. Zre­zy­gno­wa­ny po­sta­no­wił od­two­rzyć swoją walkę z Mu­sa­shim. Krok po kroku. Każdy gest i ruch. I coś za­czę­ło się dziać. Kij bō jakby się… skró­cił. Nadal mógł utrzy­mać od­po­wied­ni dy­stans, jed­nak zy­skał na szyb­ko­ści. Złoty kij siał spu­sto­sze­nie, zwłasz­cza wśród prze­ciw­ni­ków, któ­rzy przy­po­mi­na­li sa­mu­ra­jów.

Obu­dził się z dziw­nym prze­sła­niem. Joo, jo­jut­su, jō. Jōtsu…

– Jō! – krzyk­nął.

Na­stęp­nie wziął swój kij i skró­cił go o dwa łok­cie.

– Jō – raz jesz­cze po­wtó­rzył pełen ener­gii.

Ru­szył w drogę do wio­ski. Szedł wy­peł­nio­ny po­my­sła­mi i od­wa­gą. Choć po ty­go­dniach me­dy­ta­cji wy­glą­dał jak że­brak, w podartym ki­mo­nie i sło­mia­nym ka­pe­lu­szu. Za­ro­śnię­ty i brud­ny, wy­chu­dzo­ny, jed­nak pełen na­dziei. Na­szła go taka ra­dość, że za­czął biec.

– Stój! – krzyk­nął nie­zna­jo­my.

Muso za­trzy­mał się i spoj­rzał spod ka­pe­lu­sza. Było ich czte­rech. Czte­rech ludzi z mie­cza­mi. Jed­nak bez zbroi. Roz­mie­ści­li się sze­rzej i do­by­li mie­cze. Jeden z nich pod­szedł bli­żej.

– Ścią­gnij rōnin­ga­sa – roz­ka­zał.

Muso za­sta­na­wiał się chwi­lę. Byli to jacyś ban­dy­ci, nie sa­mu­ra­jo­wie. Wy­na­ję­ci? Uśmiech­nął się, po czym lekko pod­niósł ka­pe­lusz. Od­krył przy tym ta­tu­aże na oboj­czy­kach.

– To on! Zabić!

Ru­szy­li pra­wie jed­no­cze­śnie. Muso cof­nął się i zszedł na bok, by sta­rać się wal­czyć tylko z jed­nym naraz. Ban­dy­ta ciął na wprost, Muso zszedł z linii i ude­rzył koń­cem kija w skroń. Ten padł jak ra­żo­ny pio­ru­nem.

Ko­lej­ny pod­biegł lecz już z dy­stan­su Muso tra­fił go wprost w krtań, by na­stęp­nie po­no­wić ude­rze­nie w skroń, co także za­bi­ło prze­ciw­ni­ka.

Po­zo­sta­li zwąt­pi­li.

W końcu ko­lej­ny zde­cy­do­wał się na atak. Pierw­sze cię­cie zadał od dołu do góry, chcąc tra­fić w dło­nie Muso, ale dy­stans był zbyt duży. W trak­cie po­dej­ścia Muso ude­rzył kijem w jego nad­garst­ki, ła­miąc je i po­zba­wia­jąc na­past­ni­ka mie­cza.

Gdy na od­siecz ru­szył jego kom­pan, do­stał kijem wprost w czoło, oraz po­praw­kę na krtań. Wy­pluł tro­chę krwi i upadł.

Ban­dy­ta, który upu­ścił miecz, uciekł. Muso stał nad trze­ma tru­pa­mi.

 

***

 

– Wró­ci­łeś… – po­wi­tał go Usui. – Szu­ka­ją cię.

– Mu­sa­shi?

– I jego świta.

– A więc cze­kam, je­stem gotów…

Ko­lej­ne­go dnia już nad ranem ob­ja­wił się Mu­sa­shi ze swoją stra­żą przy­bocz­ną. Muso cze­kał już na niego, me­dy­tu­jąc wcze­śniej w okrę­gu, który wy­ry­so­wał nową bro­nią.

– Wsta­waj! – krzyk­nął sa­mu­raj. – Je­steś oskar­żo­ny o za­bi­cie trzech ludzi. Każdy z nich miał na skro­ni lub czole, od­cisk w kształ­cie pół­księ­ży­ca. Pa­su­je to, do kra­wę­dzi kija. Ta­kie­go jakim na­uczasz wie­śnia­ków walki. Co jest ko­lej­nym za­rzu­tem wobec cie­bie.

Muso spoj­rzał na niego spo­koj­nie i wstał, pod­pie­ra­jąc się swoim jō.

– Za­bi­ci zo­sta­li wy­sła­ni by mnie zabić, czy być prze­ze mnie za­bi­ci? – za­ry­zy­ko­wał utarcz­kę.

– Tego się już nie do­wiesz, do­by­waj miecz!

– Nie mam.

– Chcesz znów wal­czyć na włócz­nie?!

– Star­czy mi mój kij – od­po­wie­dział z uśmie­chem Muso.

Mu­sa­shi nie od­po­wie­dział. W gnie­wie dobył mie­cz i ciął na wprost. Chy­bił. Muso od­su­nął się w bok i ude­rzył sa­mu­ra­ja do­tkli­wie w po­li­czek.

Mu­sa­shi zdzi­wio­ny po­no­wił atak, tnąc w po­zio­mie z bio­dra, ale i tym razem Muso od­sko­czył i ude­rzył w nos. Sa­mu­raj zalał się krwią.

Raz jesz­cze za­ata­ko­wał tnąc z ca­łych sił na ukos, ale Muso kijem zblo­ko­wał jego dło­nie i kontrą ude­rzył, choć nie śmier­tel­nie w skroń.

Mu­sa­shi upad po­ko­na­ny. Wy­pu­ścił miecz.

Jego świta z początku nie wiedziała co zrobić. Wzię­li go w końcu na konia i po­gna­li do twier­dzy.

– Tak! Krzyk­nął Usui. Taaak! O to cho­dzi­ło! Pędzę po konia i jadę na spo­tka­nie z Shi­gey­uki! Do­łą­czysz?!

– Le­piej nie…

– Tak, to zro­zu­mia­łe – za­śmiał się Usui. – Cze­kaj, przy­wio­zę wie­ści!

 

***

 

Mi­nę­ło kilka dni. Usui wró­cił i był zdzi­wio­ny bra­kiem swo­je­go to­wa­rzy­sza. Pod­szedł do wie­śnia­ka w polu by do­wie­dzieć się, co się stało.

– Gdzie Muso?

– Od­szedł

– Od­szedł? Jak to… Mam dla niego wie­ści! Dla nas. Oba­lo­no ce­sa­rza, Mon­go­ło­wie prze­ję­li cał­ko­wi­tą wła­dzę. Pan tych ziem już wy­po­wie­dział po­słu­szeń­stwo i zbie­ra so­jusz­ni­ków! Za­ak­cep­to­wał nasz plan uzbro­je­nia wie­śnia­ków i prze­szko­le­nia nas. Utwo­rzy spe­cjal­ny od­dział po­spo­li­te­go ru­sze­nia – ashi­ga­ru! Ruszy cała Ja­po­nia!

– Ruszy cała Ja­po­nia – po­wtó­rzył za­my­ślo­ny wie­śniak. – Muso zo­sta­wił list. Jest w cha­cie.

Usui po­biegł od­czy­tać list. Nie był długi.

„Drogi mę­dr­cze. Nie mo­głem dłu­żej cze­kać. Do­tar­ły do mnie wie­ści o Mu­sa­shim, ponoć oddał się me­dy­ta­cji po prze­gra­nej walce. Je­stem cie­kaw co osią­gnie. Lu­dzie też ga­da­ją, że chcą wal­czyć. Widzę to w ich oczach. Mu­si­my być go­to­wi. Wy­ru­szam na­uczać walki do każ­dej wio­ski jaką spo­tkam na dro­dze do sto­li­cy. Czas odbić nasz kraj. Czas oba­lić ty­ra­nię ry­ba­ku.

Twój to­wa­rzysz Gon­no­su­ke Musō"

– Taak! – krzyk­nął z ra­do­ści Usui. – Po­wstań z kolan sa­mu­ra­ju!