Za wcześnie

Leżałam w płytkim pisarskim grobie

Na pustyni bezsłowia

Na pustyni milczenia

Gdzie nic nie powstaje

i nic nie jest zapamiętywane

Dziesiątki podobnych do mojego

Płytkich dołów, szarych trumien

Jednakowych nagrobków

nieruszonych dłutem

Wątły był nasz płomień

Zgasł od najlżejszego podmuchu

Pozostały nam proch i popiół

i cisza

Leżałam w płytkim pisarskim grobie

Pod pustą kamienną płytą

Bez nazwiska czy daty urodzenia

ani śmierci

A jednak ktoś

Znał moje imię –

Ktoś pamiętał

Ktoś czekał

Na tej pustyni

Za wcześnie było na nagrobek

Sama się złożyłam do dołu

A może czas przemówić

i wstać