Czarne kwiaty

Witaj. :)

Sprawy językowe i wątpliwości oraz sugestie (do przeanalizowania):

Czy celowo taki nietypowy zapis dialogów na początku każdej wypowiedzi we wstępie?

–– Jakieś wieści. – czy to nie zdanie pytające?

Ale (przecinek albo myślnik?) jakie mają szanse?

W skrzydle szpitalnym zawsze, nawet za dnia (przecinek?) panowała cisza.

Rozkwit poczynił już ogromne zmiany: wykwit pokrył całe ciało czarną (przecinek?) błyszczącą, skórzastą powłoką. – aliteracja?

– To inhibitor biosyntezy filmu: hamuje enzymy odpowiedzialne za produkcję warstwy ochronnej, co odsłania mikroorganizm i pozwala na jego eliminację przez zmodyfikowane limfocyty (czy tu nie powinno być kropki lub średnika?) T. Kowalski i Oluwole pracowali nad tym, zanim rozkwitli.

Czy te odrębne akapity to nie jest wypowiedź jednej osoby (Sary)?:

– To inhibitor biosyntezy filmu: hamuje enzymy odpowiedzialne za produkcję warstwy ochronnej, co odsłania mikroorganizm i pozwala na jego eliminację przez zmodyfikowane limfocyty T. Kowalski i Oluwole pracowali nad tym, zanim rozkwitli. Gdybyśmy mieli AI…

Udało mi się dopracować ich koncepcję. Wyniki badań in vitro są obiecujące. Lada dzień… zacznę testy in vivo.

Gdyby nie Demon 302 (przecinek?) moglibyśmy wysłać sondy. – czy liczebniki nie powinny być słownie?

Co my mamy do stracenia? – zbędny zaimek?

Twarze coraz mniej przerażone, pełne nadziei na lepsze życie – choć nie dla siebie (przecinek?) a dla potomków.

Pauli ledwie zdołała nakłonić Ericę, żeby wróciła do siebie. – posypała się składnia?

Uwielbiała opowiadać o rozmaitych skałach czy minerałach, ale Paula zazwyczaj jej nie słuchała, nudziła ja te paplanina. – dwie literówki?

Wreszcie wydało mu się, że coś usłyszał, jakiś szelest, szuranie, stłumione przekleństwo. – aliteracja?

Jego wysiłek został nagrodzony. Drzwi zostały otwarte. – powtórzenie?

Z barłogu wynurzył się rozczochrany (przecinek?) wymizerowany starzec.

– Tak w ogóle (przecinek albo myślnik?) to tak.

Wyraz „P/profesor” występuje kilkanaście razy, lecz jest pisane dwojako, zatem niepotrzebnie tworzy to błędy rzeczowe, bo czytelnik nie wie, jak zamierzałaś je zapisać.

Fragment poniższy jest niezrozumiały. Jesteśmy w pokoju profesora i Jimmy chce go posprzątać. Potem powinno się oddzielić kolejny akapit, bo przechodzimy do innej postaci – Pauli. I – czemu ona nagle jest w lesie, skoro ostatnio zakończyłaś na tym, że była przy łóżku chorej i zamierzała czuwać tam całą noc (ok, po przeczytaniu całości widać, że to sen, lecz trzeba jego opis chociaż oddzielić od rozmowy obu mężczyzn)?:

Ale Profesor nie słuchał. Zasnął.

– I to by było na tyle.

Jimmy wstał i rozejrzał się po pokoju.

– Może chociaż trochę tu posprzątam – mruknął.

Paula znajdowała się w lesie. Wiedziała, że to las – oglądali takie w szkole na filmach nakręconych w kilku ocalałych rezerwatach przyrody. Jednak tamten ziemski las wyglądał bardzo mizernie: zmarniałe drzewa (przecinek?) niszczone przez choroby i kwaśne deszcze, niebo zasnute mgłą, wyschnięta ściółka.

Po obu stronach ścieżki, którą szła Paula (przecinek?) rosły paprocie.

Powietrze, świeże (i tu?) czyste powietrze pachniało żywicą, butwiejącymi liśćmi, kwiatami.

Ostatnio na nic nie miał siły, najchętniej w ogóle nie wstawałby z łóżka. – aliteracja?

Kiedy ich czas nadszedł, wspięli się po ścianie, przywarli do niej i trwali – martwi pośród innych martwych, makabryczne (przecinek?) czarne kwiaty.

Siedziała na łóżku, wpatrzona w plamkę na nadgarstku, pocierała ją kciukiem, próbując ja zetrzeć. – powtórzenie i literówka? – może drugą usunąć?

Pełzła powoli po podłodze. – aliteracja w całym zdaniu?

– Szansę są marne, prawda? – literówka?

Pauli śniło się, że była sama w wielkim (przecinek?) starym domu. Daremnie krążyła po labiryncie korytarzy, próbując znaleźć inną istotę ludzką. Była zupełnie sama. – powtórzenia?

Czarna rozkwit znowu urósł, pokrywał teraz niemal całe przedramię. – czemu rodzaj żeński?

Nagrania wideo nie zostały zachowane, zdołał odtworzyć jedynie zapis głosu. – aliteracja?

Tylko (przecinek?) ze Rada się nie zgodzi. – literówka?

Niezgodność czasów – czemu w pierwszym zdaniu nagle jest czas teraźniejszy?:

Czas nieubłaganie kroczy do przodu. Dni mijały. Pomarańczowy karzeł rósł na niebie, światło powoli wygrywało z ciemnością. Lód pękał. Życie budziło się z długiego snu.

Wierzył, ze w kosmosie można znaleźć dom. – literówka?

Przez terrorystów (przecinek?) zamiast do Ziemi Obiecanej (i tu?) dotarliśmy na to przeklęte pustkowie.

Trzeba zmniejszyć ilość pustych wersów na końcu.

Niezwykle przerażająca, wręcz dobijająca wizja przyszłości. Realistycznie, przepięknie pokazane emocje bohaterów, rozmowy, próby życia w sposób normalny i zwyczajny w świecie, skazanym na makabryczną zagładę przybyłych tu Ziemian. Ich historia, podawana fragmentarycznie, powala i rzuca na kolana! Czyta się to jednym tchem. :)

Podwójny klik, pozdrawiam serdecznie, powodzenia. :)

Pecunia non olet

Niesamowita historia, a kwitnienie ogólnie super. 

Dla mnie historia po zakwitnięciu Ady, troszkę jakby siadła, ale generalnie wielkie brawa za pomysłowość. A co się działo z zarodnikami? Wyrastali z nich nowi osadnicy?

Chętnie poczytałabym więcej opowieści z tego świata i poznała odpowiedzi na wiele pytań. 

delulu managment

Moje uszanowanie!

Była noc. Długa, samotna, niekończąca się zimowa noc, kiedy mróz przenika ciało do kości pomimo włączonego ogrzewania, przewracasz się z boku na bok, próbując zasnąć, wsłuchany w zawodzenie wichru tuż za ścianą.

Stylistycznie lepiej byłoby w wersji;

“(…)zimowa noc, taka, w której mróz(…)”

–– Hej. Śpisz?

–– Nie. Ale zaraz zasnę. Wzięłam tabletkę. Masz dyżur?

Rety, cóż to za podwójne pauzy?

Rozkwit poczynił już ogromne zmiany: wykwit pokrył całe ciało czarną błyszczącą, skórzastą powłoką.

No to rozkwit, czy wykwit? Sugeruję ten drugi zmienić na coś innego, bo, jak rozumiem, ten rozkwit to tutaj neologizm, i może zostać, ale z tym “wykwitem” obok nie brzmi najlepiej. W ogóle później w jednym miejscu mamy obok siebie dużo tych “rozkwitów. Może pozamieniaj niektóre na chorobę, zarazę, wirus, czy coś?

. Zamierzała czuwać całą noc.

***

Jimmy nacisnął dzwonek,

Brzydko się zrobiły te separatory. Sugeruję je wyśrodkować, pogrubić, i oddzielić pustymi linijkami od bloków tekstu. 

Profesor wyjątkowo był trzeźwy. 

Rozumiem, co miałaś na myśli, ale tutaj bym się trochę pobawił. Bo gdyby profesor, stary alkoholik, nagle wytrzeźwiał i ruszył na ekspedycję, źle by się to dla niego skończyło. 

Sara, Jimmy i profesor wrócili do ślizgacza. Pojechali na południe.

Takie zakończenia uwielbiam.

Przyjemnie się czytało, ogromnie cenię takie kolonijne science fiction. Bohaterowie i ich problemy niewątpliwie bardzo dobrze i plastycznie nakreślone. Ponadto motywy te pięknie wyeksponowałaś na tle toposu przedsięwzięcia osadniczego na nowej planecie (swoją drogą doskonałego z natury). Opisy świata, zarówno na płaszczyźnie astronomii, jak i fauny i flory wyszły genialnie, momentami wręcz baśniowo. Jeśli chodzi o fabułę, to miałbym jedynie lekki problem z tą zarazą, owym rozkwitem – jest to pomysł całkiem dobry, do tego oryginalnie wykonany, jednak dla mnie odrobinę już groteskowy, przerysowany. Niewątpliwie straszny, jednak, jak na moje gusta, trochę już przekombinowany. 

Co do całokształtu, to akcja mogłaby być nieco bardziej wyważona. Partie tekstu są miejscami szalenie nierówne, do tego skaczesz między teraźniejszością, a pradziejami kolonii, i to nie zawsze w sposób jasny. Samo w sobie nie jest to nic złego, jednak na pewno opowiadanie zyskałoby, gdybyś to wszystko rozciągnęła, powypełniała braki, a nawet i polała trochę wody. Bo czuję, że miałaś taką ochotę, ale coś Cię powstrzymało. Sama kolonia i wirus to świetny szablon opowieści, twoi bohaterowie mi się spodobali, a do tego pięknie opisujesz konkretne przedstawienia. Na pewno przeczytałbym więcej.

Pozdrawiam serdecznie, leci klik do biblioteki!!!

PS

Wiem, że byłaby to spora ingerencja w Twój zamysł, ale myślę, że “Rozkwit” idealnie sprawdziłby się jako tytuł tego opowiadania. Te czarne kwiaty nie brzmią źle, ale na pewno mniej w nich pazura. 

Kwestia wizji. CHRZANIĆ MATERIĘ, IDEA - TO JEST FIRMA!!!

Ładnie opowiedziana zajmująca historia i choć traktuje o mało przyjemnych sprawach, to zaciekawiła mnie od początku i z uwagą czytałam o losach osadników dotkniętych szczególną zarazą.

Pusiu, mam nadzieję, że poprawisz usterki, bo chciałabym zgłosić opowiadanie do Biblioteki. :)

Zrobię, co w mojej mocy dla Ingrid (ale nie spodziewajcie się cudów – dodała w myślach). → Myśli nie zapisuje się w nawiasach.

Proponuję: Zrobię, co w mojej mocy dla Ingrid. „Ale nie spodziewajcie się cudów” – dodała w myślach.

Tu znajdziesz wskazówki, jak można zapisywać myśli bohaterów.

Paula za­zwy­czaj jej nie słu­cha­ła, nu­dzi­ła ja te pa­pla­ni­na. → Literówki.

– Mó­wi­łem, psia mać, że tak bę­dzie! → – Mó­wi­łem, psiamać, że tak bę­dzie!

Sta­rzec po­ło­żył się z po­wro­tem, na­kry­wa­jąc się koł­drą po czu­bek głowy. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Sta­rzec po­ło­żył się z po­wro­tem, naciągając kołdrę po czu­bek głowy.

Ale Pro­fe­sor nie słu­chał. → Dlaczego wielka litera?

– I to by było na tyle. → To potoczny żart językowy. Nie wiem, czy ma rację bytu w tym opowiadaniu.

https://nck.pl/projekty-kulturalne/projekty/ojczysty-dodaj-do-ulubionych/ciekawostki-jezykowe/TO_BY_BYLO_NA_TYLE

,,Jak tu pięk­nie – po­my­śla­ła”. → „Jak tu pięk­nie” – po­my­śla­ła.

…po­cie­ra­ła ją kciu­kiem, pró­bu­jąc ja ze­trzeć. → Drugi zaimek z litrówką jest zbędny.

Po pro­stu cze­ka­li na swoją kolej.

W mil­cze­niu po­wró­ci­li do swo­ich zajęć. → Czy to celowe powtórzenie?

…na or­bi­tę ska­li­stej pla­ne­ty, krą­żą­cej wokół po­ma­rań­czo­we­go karła, znaj­du­ją­ce­go się w ukła­dzie po­dwój­nym z czer­wo­nym kar­łem. Pla­ne­ta wy­glą­da­ła jak ogrom­na śnież­na kula. Obec­ność dru­giej gwiaz­dy spra­wi­ła, że or­bi­ta pla­ne­ty była mocno eks­cen­trycz­na – czer­wo­ny ka­rzeł przy­cią­gał pla­ne­tę, gdy… → Czy to celowe powtórzenia?

Ode­pchnę­ła rękę Pro­fe­so­ra… → Dlaczego wielka litera?

Czar­na roz­kwit znowu urósł… → Literówka.

Po­chła­nia­ła ich lo­do­wa­ta ot­chłań… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Po­chła­nia­ła ich lo­do­wa­ta czeluść…

Wie­rzył, ze w ko­smo­sie można zna­leźć dom. → Literówka.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

bruce: Dzięki!

Możesz mi napisać, jak zmniejszyć ilość pustych wersów na końcu?

– To inhibitor biosyntezy filmu: hamuje enzymy odpowiedzialne za produkcję warstwy ochronnej, co odsłania mikroorganizm i pozwala na jego eliminację przez zmodyfikowane limfocyty (czy tu nie powinno być kropki lub średnika?) T. Kowalski i Oluwole pracowali nad tym, zanim rozkwitli.

– tu jest kropka – chodzi o limfocyty T (takie komórki odpornościowe), a nie T. Kowalskiego

Ambush: Dzięki. Nad pisaniem ciekawej fabuły muszę jeszcze popracować. Fajnie, że ci się podobało. 

A co się działo z zarodnikami? Wyrastali z nich nowi osadnicy?

– To bardzo ciekawe pytanie!

Bartkowski.robert: Dziękuję. 

Takie zakończenia uwielbiam.

Ttochę myślałam, jak zakończyć tekst i zostawiłam właśnie takie zakończenie, więc fajnie, że przypadło ci do gustu.

Tytuł chyba zostawię, choć twój też mi się podoba.

reg: Dzięki! Zawsze jestem taka dumna, kiedy napiszę opowiadanie, które ci się podoba Poprawiłam błędy, oczywiście.

– tu jest kropka – chodzi o limfocyty T (takie komórki odpornościowe), a nie T. Kowalskiego

Ahaaa, rozumiem, wszystko jasne, i ja bardzo dziękuję. :)

Możesz mi napisać, jak zmniejszyć ilość pustych wersów na końcu?

Klikasz edycję, jedziesz kursorem lub myszką na sam dół i enterami podnosisz się ciągle o wers wyżej. ;) Miałam z tym problem wielokrotnie. ;) 

Pozdrawiam i trzymam kciuki za Piórko! :)

Pecunia non olet

Cześć!

Miałem straszny problem z zabraniem się za to opowiadanie. Zaciekawiło od samego początku, ale nie miałem jakoś cierpliwości. Dlatego z góry przepraszam, komentarz będzie nieco chaotyczny, zapisywany w miarę czytania.

Kilka rzeczy, które rzuciły mi się z technikaliów…

Paula pomyślała, że zaraz trzeba ją będzie przenieść, lada moment nastąpi pełny rozkwit.

Ada była miłą dziewczyną. Przed rokiem rozkwit zabrał jej rodziców oraz brata, Ada została sama.

W każdej sali leżeli pacjenci w różnych stadiach rozkwitu. Przy niektórych czuwali bliscy. Większość nikogo już nie miała.

– profesor chyba nic nie wie. Powiem mu.

– Nie próbuj mnie pocieszać. Proszę. Przecież wiem, jak to wygląda.

Milczały jeszcze chwilę, nie wiedząc, co powiedzieć, ani co zrobić. Paula w końcu wstała, nie mogła tak siedzieć bez końca

– Sara mi powiedziała.

– Miała nikomu nie mówić.

– Mnie powiedziała.

– Nic nie mów. Proszę.

Osobiście mnie to trochę razi, ale w zasadzie to rozmowa i w ten sposób wygląda mimo wszystko naturalnie.

Na świecie panowała noc. Wicher dął, unosząc tumany śniegu. Wokół bazy nie było niczego oprócz lodowej pustyni.

Na całym świecie, to raczej nie.

Wprowadził go na orbitę skalistej planety, krążącej wokół pomarańczowego karła, znajdującego się w układzie podwójnym z czerwonym karłem.

Ruszyli, brodząc wśród szczątków robotów, wszędzie leżały ręce, głowy, nogi, korpusy.

To bym podzielił na dwa zdania.

– profesorze, niech pan wstanie!

O, znowu ten profesor, przez małe „P”. Zaczynam się zastanawiać, czy to nie celowy zabieg hihi

profesor wychynął spod kołdry. Jimmy mu nie odpowiedział.

Chyba jednak celowy. Masz awersję to profesorków, czy ten konkretny jest taki żałosny? ;-p Wiesz, to wszystko jest początek zdania, niezależnie od tego, czy lubisz to stanowisko, czy nie :D

Podoba mi się sposób, w jaki budujesz świat. Dozujesz informacje, czuć ponury klimat. Może nie dławiąco ciężki (a szkoda, bo jesteś bardzo blisko porządnego dreszczowca), ale jest tam moc. Całość ponura, obciążona poczuciem nieuchronności, czy ostateczność. Bardzo to miłe. Dobrze zbudowane i klimatyczne. Mniam!

Czytając pomyślałem sobie, że fajnie byłoby, gdyby tych rozkwitniętych grzebano, aż kilku ostatnich, wciąż zakażonych, nie miało na to siły i położyło się umrzeć gdzie popadło. To byłby fajny horror psychologiczny, gdyby się potem okazało, że po rozkwitnięciu budzą się i wciąż żyją, nieco tylko zmienieni. Czy więc ukochani pogrzebani dawno temu, zostali pogrzebani żywcem? Ktoś może chcieć ekshumować bliskiego w nadziei na powrót do życia, ktoś inny wręcz przeciwnie. Powodów do napięcia mnóstwo.

Taki tam luźny pomysł. Ja go nie wykorzystam, może ktoś :-) Inspirujące opowiadanie :-)

Ciężko mi sobie wyobrazić jak Ingrid wróciła, skoro była w tak ciężkim stanie, że mogła się nie obudzić, do tego nieprzytomna. Domyślam się, że ledwie doczłapała i padła, ale pierwsze wrażenie było dość irracjonalne. Potem doczytałem o auto-noszach :D

Zgodzę się z Ambush – historia siadła po zakwitnięciu głównej bohaterki. A szkoda. Wolałbym zobaczyć, jak walczy. Może we własnej głowie, może inaczej? Może targuje się z liskiem, a może rzuca w niego co najmniej inwektywy ;-p. Tymczasem mamy finał o akceptacji (Bo nie uważam ucieczki do jeziora, zamiast alternatywnego mauzoleum, za walkę).

Dziękuję i pozdawiam!

reg: Dzięki! Zawsze jestem taka dumna, kiedy napiszę opowiadanie, które ci się podoba

Pusiu, życzę Tobie i sobie, aby moje zadowolenie z lektury Twoich opowiadań dostarczało Ci nieustannej dumy. :)

A skoro dokonałaś poprawek, mogę iść do klikarni. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

bruce: 

Klikasz edycję, jedziesz kursorem lub myszką na sam dół i enterami podnosisz się ciągle o wers wyżej.

– nie działa

kurojatka: Cieszę się, że znalazłeś w sobie dość cierpliwości, żeby przeczytać mój tekst. Dzięki za wartościowe uwagi! 

reg: Dzięki!

No bardzo ładne, nastrojowe sci-fi. Atmosfera tego dogorywającego statku pokoleniowego daje się mocno odczuć. Tajemnicze kwiaty intrygują, sytuację wyjaśniasz po troszku, więc chce się to czytać. Zakończenie, w którym Paula tak zwyczajnie umiera kopie mocno, bo spodziewałem się jednak czegoś innego.

Bardzo, bardzo ładnie.

Klikam i pozdrawiam

Niespokojne oddechy, jęki, westchnienia zakłócają nocną ciszę. Inni też mają koszmary. ,,Ale przynajmniej śpią”, myślisz sobie, czekając na rozpoczęcie dziennej zmiany. Kolejny dzień. Kolejny krok w stronę przepaści.

A czego czas teraźniejszy i druga osoba?

od lat chyba na stacji nikt się nie uśmiechał

Chyba od lat, moim zdaniem, ale nie umiem tego dobrze uzasadnić.

Jednak tamten ziemski las wyglądał bardzo mizernie: zmarniałe drzewa, niszczone przez choroby i kwaśne deszcze, niebo zasnute mgłą, wyschnięta ściółka.

To… wyglądało zupełnie inaczej.

– profesorze, niech pan wstanie!

profesor wyjątkowo był trzeźwy.

Wielką.

Może to dlatego, że mieli to we krwi?

Dwuznaczne ciut.

Nie wiem, czy to tak specjalnie? Czy się źle wkleiło?

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

– nie działa

Hmmm… Pusiu, nie wiem, jak pomóc, mnie zawsze ta metoda pomagała i była niezawodna. 

Pecunia non olet

Hej,

to chyba czwarte Twoje opowiadanie, które przeczytałam. Lubię Twój styl i pomysły, a najbardziej to, że z każdym kolejnym tekstem widać jak Twój warsztat się rozwija!

Historia kolonistów z Arystofanesa była wciągająca. Do końca trzymałam kciuki za główną bohaterkę i miałam nadzieję, że jednak uda jej się wygrać z tajemniczą chorobą. Mam wrażenie, że jej śmierć ma wymiar głównie emocjonalny i symboliczny, domyka jej historię, ale nie pełni funkcji fabularnego punktu zwrotnego. Może gdyby świadoma nieuchronnego końca, zdecydowała się wyruszyć na ryzykowną ekspedycję i coś odkryć (np. co się wydarzyło z poprzednią wyprawą), a następnie przekazać tę wiedzę dalej przez komunikator na nadgarstku, to wtedy bardziej można było się z jej śmiercią pogodzić.

Uczynienie z niej kolejnej ofiary tajemniczego rozkwitu oczywiście też ma sens, bo podkreśla bezradność bohaterów i wpisuje się w mroczny i przyłączający nastrój opowiadania o wymierającej kolonii.  

Kilka notatek, które sobie robiłam podczas czytania.

Paula wstała z łóżka, zmęczona bezsennością.

O, moja imienniczka. Już ją lubię! xD

Spojrzała na umieszczony na nadgarstku komunikator. Jedna nieodczytana wiadomość – od Jimmy’ego:

– Hej. Śpisz?

– Nie. Ale zaraz zasnę. Wzięłam tabletkę. Masz dyżur?

– Tak. Trochę tu nudno. Nic się nie dzieje.

(…)

Tu brakuje mi informacji jak jest prowadzona ta rozmowa. Czy te wiadomości piszą, nagrywają, a może następuje jakiś przesył myśli.

Ada była miłą dziewczyną. Przed rokiem rozkwit zabrał jej rodziców oraz brata, Ada została sama.

– Hej. Kiepsko wyglądasz.

– Dzięki. To jest to, co chciałam usłyszeć z samego rana.

 

Brakuje mi czasami informacji kto to mówi.

Duszkiem wypiła gorący płyn.

Nie powinien stać przysłówek po orzeczeniu? Czyli „Wypiła duszkiem gorący płyn.”?

Nagle – alarm. Paula błyskawicznie narzuciła uniform i pobiegła do szpitala. Zmęczenie zniknęło.

 

Niektóre fragmenty brzmią trochę sprawozdaniowo.

W korytarzu niemal wpadła na Jimmy’ego.

– Słyszałaś? (Jimmy?)

– Ingrid wróciła! (powinna być Paula, ale nie pasuje?)

– Ingrid… Ktoś jeszcze? (powinien być Jimmy, ale też nie pasuje?)

Jimmy zaprzeczył.

Tu się chyba coś sknociło?

Ingrid uczestniczyła w ekspedycji mającej zbadać tereny na południe od bazy.

Wróciła sama…

Chyba niepotrzebne. Dowiadujemy się tego z dialogu

Znowu zadzwonił. Jego wysiłek został nagrodzony. Gospodarz otworzył drzwi.

Wydaje mi się, że naciskanie na dzwonek to nie jest duży wysiłek. :D

Może lepiej jego upór albo nieustępliwość?

Wtedy zobaczyła przed sobą białego lisa. Patrzył na nią intensywnie.

– Cześć. Chcesz mi coś powiedzieć?

Z jakiegoś powodu uznała to pytanie za całkiem sensowne. Lis jednak uparcie milczał.

Myślałam, że to powiedział lis. :D

Odwiedzał czasem rodziców w Mauzoleum. Kiedy ich czas nadszedł, wspięli się po ścianie, przywarli do niej i trwali – martwi pośród innych martwych, makabryczne czarne kwiaty. Ogród śmierci.

 

O, bardzo obrazowe. Jednocześnie przerażające i piękne.

Paula powiedziała Sarze o plamce. Sara potwierdziła diagnozę. Siedziały w gabinecie Sary, po obu stronach biurka, z głowami opartymi na rękach, przypominały jakąś dziwną rzeźbę.

Jimmy’emu już nie wypadało, schował więc ręce w do kieszeni, udawał odważnego.

– profesorze, niech pan wstanie!

profesor wyjątkowo był trzeźwy.

Klikam i pozdrawiam! 

GalicyjskiZakapior: Dzięki.

Nie wiem, czy to tak specjalnie? Czy się źle wkleiło?

– Nie wiem, dlaczego tak się porobiło

bruce: Nie wiem, czemu u mnie nie działa. 

Marszawa: Dzięki!

bruce: Nie wiem, czemu u mnie nie działa. 

Pecunia non olet

od Jimmy’ego:

– Hej. Śpisz? – napisała.

Jimmy to kobieta?

– Cholera, źle to wygląda. Myślisz, że żyją?

– Chciałbym.

Aha, czyli Jimmy jest mężczyzną i wcześniej zaplątała się literówka :)

– To inhibitor biosyntezy filmu

Byłoby cudowne, gdyby się udało.

cudownie

Kolejne niepotrzebne śmierci.

Śmierć nie ma liczby mnogiej. Może zamiast tego zgony, ofiary?

Zrobię, co w mojej mocy dla Ingrid. ,,Ale nie spodziewajcie się cudów” – dodała w myślach.

Te zdania powinny być rozdzielone akapitem.

– Profesor chyba nic nie wie. Powiem mu.

Nie wiadomo, kto to mówi, dowiadujemy się dopiero kilka linijek później.

ona nie poddawała się jednak

Zmieniłabym szyk:

→ ona jednak się nie poddawała

Gospodarz otworzył drzwi.

W ciasnym pokoju panował nieład, na podłodze oraz nielicznych meblach leżały porozrzucane ubrania, w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach, który Jimmy od razu rozpoznał.

Bimber.

Jimmy podniósł leżącą na podłodze pustą butelkę i postawił ją na stole.

– Wiesz, że to nielegalne?

– No to mnie zamknijcie – odpowiedział spod kołdry zachrypnięty głos.

Gospodarz po otwarciu drzwi teleportował się do łóżka?

Z barłogu wynurzył się rozczochrany, wymizerowany starzec. Patrzył na Jimmy’ego półprzytomnym wzrokiem.

– Poznajesz mnie w ogóle?

Domyślam się, że to pytanie zadał Jimmy, ale z zapisu wynika starzec.

Paula powiedziała Sarze o plamce, a ona potwierdziła diagnozę. Siedziały w gabinecie biotechnolożki, po obu stronach biurka, z głowami opartymi na rękach, przypominały jakąś dziwną rzeźbę.

Wydaje mi się, że ta scena jest dość ważna i zyskałaby na tym, gdyby ją przybliżyć i zwolnić.

Milczały jeszcze chwilę, mając pojęcia, co powiedzieć, ani co zrobić.

Zjadłaś nie.

Drzwi otworzyły się. Ktoś wszedł do środka. Ciemna sylwetka pochyliła się nad Paulą, która poczuła przykry zapach przetrawionego alkoholu.

– Moje dziecko! Mmmoje… biedne dziecko…

– Zostaw mnie! Słyszysz? Nie dotykaj mnie!

– Paula, tak bardzo mi przykro…

Odepchnęła rękę profesora, odsuwając się pod ścianę.

– Wynoś się! Wyjdź! Nie chcę cię widzieć, rozumiesz?

– Prze… praszam…

– Wyjdź!

Profesor jakby zwiotczał, skulił się i zmniejszył. Chwilę stał, kołysząc się w miejscu, nie rozumiejąc. Wreszcie wyszedł powoli, łkając.

– Paula…

– Jak mogłeś mu powiedzieć? Dlaczego to zrobiłeś? Nie prosiłam cię o to!

– Przepraszam…

– Odejdź. Chcę zostać sama.

– Ja…

– Proszę.

Jimmy wyszedł. Paula została sama w ciemności.

Hę? Przecież do środka wszedł starzec, a nie Jimmy.

Kiedy oczy przywykły to światła

do światła

W jakiś tajemniczy sposób wyczuwało się, że ktoś rozkwita. Może to dlatego, że mieli to we krwi?

W sensie, mieli chorobę we krwi?

Tylko, że Rada się nie zgodzi.

Tylko że

https://www.ortograf.pl/zasady-pisowni/przecinek-przed-tylko-ze

Czasem słowa wydają się zbędne, czasem po prostu nie mogą oddać naciskającej zewsząd na człowieka grozy.

→ Czasem słowa wydają się zbędne, czasem po prostu nie mogą oddać obezwładniającej grozy.

Czasem słowa wydają się zbędne, czasem po prostu nie mogą oddać naciskającej zewsząd na człowieka grozy. Ciążyło im poczucie całkowitej bezbronności

Ciążyło słowom?

Czas nieubłaganie kroczył do przodu.

Brzmi niezgrabnie. Może zwykłe: Czas mijał nieubłaganie?

Czas nieubłaganie kroczył do przodu.

Dni mijały. Pomarańczowy karzeł rósł na niebie

→ Czas mijał nieubłaganie.

Pomarańczowy karzeł rósł na niebie…

– Mój dziadek był operatorem maszyn górniczych w Pasie Planetoid. Oddychał cuchnącym powietrzem. Prawie nie widywał żony i dzieci mieszkających na Ziemi – ohydnej, brudnej, nękanej klęskami żywiołowymi i wojnami. Pewnego dnia wygrał w loterii bilet na Arystofanesa. Wyruszył w drogę, bo wierzył, że to szansa na lepsze życie dla jego rodziny. Wierzył, że w kosmosie można znaleźć dom. A my wylądowaliśmy tu. Przez terrorystów, zamiast do Ziemi Obiecanej, dotarliśmy na to przeklęte pustkowie. Uczyłem się całe życie. Zostałem nauczycielem, żeby dać dzieciakom siłę, wiedzę, szanse na zbudowanie czegoś dobrego. A teraz wszyscy umrzemy tutaj. Daleko od celu podróży.

– Na trzeźwo… jeszcze bardziej marudzisz niż po pijaku… wiesz?

Na samym początku wypowiedzi należałoby napisać w didaskaliach, kto to mówi, bo wypowiedź jest długa, a ja cały czas nie wiedziałam, komu ją w głowie przypisać.

– Pójdę już. Żegnajcie.

Ruszyła chwiejnym krokiem.

Kto to mówi? Domyślam się, że Paula, ale dobrze byłoby doprecyzować, by czytelnik nie musiał ciągle zgadywać i się domyślać.

Sara, Jimmy i profesor wrócili do ślizgacza. Pojechali na południe.

Usunęłabym to ostatnie zdanie, jest zbędne i burzy efekt końcowy.

Możesz usunąć tę wielką enterową przerwę na końcu.

Tekst mocno stoi dialogami, opisy są znikome. Tym bardziej dziwi mnie, że jednego z kluczowych momentów, jak przyznanie się Sarze do zarażenia, nie przybliżyłaś, tylko zdawkowo opisałaś. Ogólnie miałam wrażenie, że się spieszysz, biegniesz. Gdyby historię zwolnić, nabrałyby atrakcyjniejszego i bardziej emocjonalnego wydźwięku. Przez ten pośpiech i zdawkowe opisy nie wczułam się należycie w losy bohaterów.

Irytowały mnie też niedopowiedzenia w kwestii wypowiedzi bohaterów. Często musiałam zgadywać, do kogo należy wypowiedź, co wybijało mnie z tzw. “wczuty”. Nie bój się doprecyzować kto co mówi.

Pomysł na fabułę nie należy do oryginalnych, skojarzenia z Obcym i demigorgonem ze Stranger Things były bardzo silne. Ktoś może powiedzieć, że przecież wszystko już było i chyba niemożliwym jest, żeby napisać coś naprawdę oryginalnego, jednak odniosłam wrażenie, że czytam jakiś fanfik wspomnianych przeze mnie filmów tudzież seriali.

Tak czy siak, życzę wszystkiego dobrego i satysfakcjonującego rozwoju warsztatu. Pozdrawiam serdecznie! :)

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Możesz usunąć tę wielką enterową przerwę na końcu.

Holly, właśnie Pusia pisała, że próbowała według moich rad i – nie umie. 

Pecunia non olet

Hm, to dziwne. Przecież to zwykłe entery… A jeśli nie?

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Otóż to. Też mnie to dziwi. 

Pecunia non olet

Interesujący pomysł na chorobę. Ciekawe, skąd się bierze.

Najwyraźniej postawiłaś na dialogi. OK, ciekawy zabieg, ale opisy pewnie by nie zaszkodziły.

Bardzo dużo postaci, z żadną nie zdążyłam się zżyć.

Możesz mi napisać, jak zmniejszyć ilość pustych wersów na końcu?

Najprostszy sposób: edytować, ustawić się na końcu tekstu (na przykład ctrl+end) i wciskać backspace aż skrócisz białą przestrzeń.

Jeśli to nie działa, możesz spróbować wejść w tryb edycji, skopiować cały tekst do edytora, tam usunąć zbędne entery i skopiować z powrotem do okienka portalowego.

Babska logika rządzi!

bruce: Udało się! 

HollyHell91: Dzięki. Postaram się tak nie pędzić następnym razem.

Finkla: Dzięki!

bruce: Udało się!

 

Finkla: Dzięki!

I ja dziękuję.

Pecunia non olet

Ave, Pusia!

Ciekawy, dość klimatyczny tekst, który mocno stoi dialogami. Może odrobinę zbyt mocno, bo trochę ucierpiał na tym świat przedstawiony. Fabuła gna do przodu z szybkością błyskawicy i aż prosi się o delikatne spowolnienie.

W zasadzie mogłaś Pauli nie zabijać, pod względem fabularnym chyba nie było to konieczne.

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

cezary_cezary: Ave, cezary! Dzięki za komentarz!