Obrońca

Ciem­ność za­ci­ska­ła się wokół niego coraz cia­śniej, jakby pró­bu­jąc go zgnieść. A było po­łu­dnie, po­win­no być jasno, cie­plut­ko i w ogóle. Tylko że głu­pie słoń­ce po­sta­no­wi­ło znik­nąć za chmu­ra­mi dymu.

Nie miał siły, by wstać. W Pan­ce­rzu po­psuł się sys­tem fil­tra­cji i teraz w środ­ku za­gnieź­dzi­ły się go­rą­co i gry­zą­cy dym.

Na­than kaszl­nął gło­śno i spoj­rzał na me­ta­lo­we rę­ka­wi­ce. Po­gła­dził pla­zmo­wy ka­ra­bin. Dopóki miał go w rękach, mógł jeszcze trochę postrzelać. Wstał więc bardzo powoli, z wielkim trudem. Ru­szył wzdłuż jed­nej ze ścian, któ­rej gro­zi­ło za­wa­le­nie. Nie było to mądre, ale przy­zwy­cza­ił się już do swo­jej głu­po­ty.

Minął bu­dy­nek i w tym samym mo­men­cie usły­szał za sobą od­głos wa­lą­ce­go się be­to­nu. Ha, do­brze to wy­li­czył, miało się te zdol­no­ści ma­te­ma­tycz­ne. Nie od­wró­cił się, przy­śpie­szył tylko kroku. Do­tarł do mu­zeum i wbiegł do środ­ka.

Na par­te­rze le­ża­ły ciała mar­twych ludzi, a wszę­dzie wokół wa­la­ły się pa­pie­ry, książ­ki i to­reb­ki. Zaraz przy scho­dach do­pa­la­ła się be­stia wiel­ko­ści konia, zę­bi­ska ostre i jesz­cze nie­daw­no pew­nie brud­ne od krwi, teraz cał­kiem czar­ne, wy­sta­wa­ły z usma­żo­nej skóry. Po­czuł uderzający smród. Głupi filtr, musiał się zepsuć akurat teraz.

Na­than minął obrzy­dli­we ciel­sko i wbiegł na pierw­sze pię­tro. Ro­zej­rzał się wo­ko­ło. Śre­dnio­wiecz­ne zbro­je, mie­cze i zdo­bio­ne dy­wa­ny wa­la­ły się po pod­ło­dze wśród ka­wał­ków szkła. Wszędzie leżały zwłoki. 

Przy­mknął oczy i ru­szył po scho­dach na dru­gie pię­tro. Mu­siał przejść nad dwoma tru­pa­mi; chłop­cy, nie star­si niż pięt­na­ście lat, jeden z opa­da­ją­cą na oczy grzyw­ką. Taką samą nosił jego brat. Naj­wi­docz­niej nadal była w mo­dzie. Spró­bo­wał się uśmiech­nąć.

Za­gryzł wargę. Krew spły­nę­ła mu po brodzie. Prze­sko­czył kilka ostat­nich stop­ni i do­tarł na miej­sce. Po­biegł ko­ry­ta­rzem, aż zna­lazł się przy za­trza­śnię­tym oknie i wyjrzał na drugą część miasta położonego za rzeką. Tam jesz­cze nic się nie dy­mi­ło, nie widać było też ognia ani ście­lą­cych ulice tru­pów. Kar­ko­na­zy miały swoją dziw­ną, ale sys­te­ma­tycz­ną stra­te­gię, którą stosowały, odkąd tylko opuściły ogromne podziemne laboratoria. Naukowcy powinni się zająć badaniami kwiatków, a nie mutacjami. 

Na­than ude­rzył w szybę. Zi­gno­ro­wał deszcz odłam­ków od­bi­ja­ją­cych się od Pan­ce­rza i wy­chy­lił głowę przez okno. Most był jesz­cze wolny od be­stii. I wolny od ludzi. Za to przed wej­ściem trup ście­lił się gęsto. Kar­ko­na­zy zwy­czaj­nie od­cię­ły drogę uciecz­ki i wy­ci­na­ły po­zo­sta­łych przy życiu miesz­kań­ców.

Na­than wście­kle za­klął. Zwal­czył po­ku­sę ze­sko­cze­nia na zie­mię. Pan­cerz mógł­by nie wy­trzy­mać. Zbiegł po scho­dach i nie­mal wy­strze­lił z bu­dyn­ku, zo­sta­wia­jąc za sobą martwych ludzi, któ­rych nie uratował. 

Rzu­cił się pro­stą ulicą. Zdo­łał tak po­ko­nać kil­ka­set me­trów; dal­szą drogę za­gra­dzał kon­wój roz­bi­tych sa­mo­cho­dów. Skrę­cił w prawo i po­biegł wzdłuż rzeki. Sta­rał się nie pa­trzeć w jej stro­nę. Ale ciała, su­ną­ce wolno po za­czer­wie­nio­nej wo­dzie, mi­ga­ły mu w polu wi­dze­nia.

Mu­siał jesz­cze chwi­lę po­cze­kać, zanim bę­dzie mógł strze­lić do tych prze­klę­tych… Z lewej mi­gnął mu kształt. La­ta­ją­cy stwór roz­to­czył skrzy­dła, by wy­ha­mo­wać pęd i roz­sze­rzył pasz­czę, z któ­rej wy­su­nę­ły się zę­bi­ska. Pre­zent od losu. Na­than nie mar­no­wał amu­ni­cji.

Wy­su­nął rękę. Po­cze­kał, aż wróg się zbli­ży i uru­cho­mił ostrze. Wy­sko­czy­ło do przo­du, za­głę­bia­jąc się w gło­wie stwo­ra. Po­trzą­snął dło­nią.

Ani na chwi­lę nie zwol­nił biegu. Most był już bli­sko. Prze­biegł obok placu dla dzie­ci i zna­lazł się na­prze­ciw­ko stada po­two­rów, kar­mią­cych się tru­pa­mi. Już nie było kogo ratować. Spóź­nił się.

To nie jego wina. Nie mógł po­ja­wić się tu tak wcze­śnie. A może? A może mógł? Gdyby nie ka­słał jak idio­ta, gdyby tak długo nie wsta­wał z ziemi…

Przy­ło­żył broń do ra­mie­nia w wy­uczo­nym przez wiele lat ruchu i strze­lił pla­zmą w pierw­sze­go gru­be­go po­two­ra, który wła­śnie prze­ły­kał po­si­łek.

Smacz­ne­go.

Prze­su­nął ce­low­nik i wy­pa­lił po raz ko­lej­ny. Tra­fił. Długi stwór, poruszający się na kilkunastu odnóżach, runął, by już nigdy się nie podnieść.

Na­than zi­gno­ro­wał kur­czą­cy się pasek ener­gii. Strze­lał tak szyb­ko, jak po­tra­fił. Be­stie rzu­ci­ły się w jego kie­run­ku, ale nie zdą­ży­ły zajść da­le­ko. Pa­da­ły, cza­sem z ci­chym ry­kiem, cza­sem w wy­mu­szo­nym mil­cze­niu.

Droga na drugą stro­nę stała otwo­rem. Z mia­sta su­nę­ły nowe po­two­ry. Na­than spoj­rzał na pasek wska­zu­ją­cy pięć pro­cent i z nie­za­do­wo­le­niem ru­szył mo­stem. W sta­rej czę­ści mia­sta nie było już kogo ra­to­wać, tam, gdzie szedł, mógł jesz­cze pomóc. Ochro­na oby­wa­te­li była naj­waż­niej­sza. Tak sta­no­wił ko­deks plu­to­nu Alfa. Plu­to­nu, który od­le­ciał.

Na­than zo­stał. Jakoś nie spie­szy­ło mu się na ko­lej­ną pa­ra­dę, gdzie razem z ko­leż­ka­mi zgry­wa­li­by bo­ha­te­rów. I tak już pra­wie nie miał kto tych parad oglą­dać. 

Obej­rzał się, będąc już w po­ło­wie mostu. Be­stie za­trzy­ma­ły się przed wej­ściem. Coś mu­sia­ło nimi kie­ro­wać i mieć nad nimi pełną wła­dzę. Wie­dział, że nie po­wstrzy­ma ich sam. Te, które zabił, były i tak słabe w sto­sun­ku do in­nych. Spoj­rzał na pasek. Nadal pięć pro­cent. Broń ła­do­wa­ła się sa­mo­ist­nie, ale był to pro­ces po­wol­ny. Do wie­czo­ra bę­dzie miał może czter­dzie­ści, może pięć­dzie­siąt pro­cent. A be­stie przyj­dą wcze­śniej, na pewno przyj­dą wcze­śniej. Z tam­tej czę­ści mia­sta już pra­wie nic nie zo­sta­ło.

Zbiegł z mostu. Tutaj przy­naj­mniej nie wi­dział żad­nych ciał, ale nie wi­dział też ży­wych ludzi, pew­nie ucie­ki­nie­rzy znaj­do­wa­li się gdzieś w po­ło­wie drogi, bo ra­czej nie byli dość szyb­cy, by już opu­ścić mia­sto, a może byli? Cóż, wtedy be­stie zła­pa­ły­by ich na ze­wnątrz, wśród pól i drzew. No tak, uciecz­ka je­dy­nie od­kła­da­ła w cza­sie śmierć. Więc, co wła­ści­wie za­mie­rzał zro­bić? Jak pomóc?

Prych­nął. Nigdy nie miał planu. Za­wsze uśmie­chał się do losu i li­czył, że uśmiech bę­dzie wy­star­cza­ją­co za­raź­li­wy. Pot coraz ob­fi­ciej spły­wał mu po czole, awa­ria kli­ma­ty­za­cji w Pan­ce­rzu była po­waż­na. Trud­no, mu­siał to jakoś wy­trzy­mać.

Dłu­gi­mi su­sa­mi po­ko­nał kilka ko­lej­nych ulic. W końcu do­strzegł pierw­szych, spóź­nio­nych ludzi, niewielu z nich miało ze sobą jakiś do­by­tek, więk­szość ucie­ka­ła, trzy­ma­jąc co naj­wy­żej ple­cak lub małą torbę. Jakiś męż­czy­zna pró­bo­wał prze­bić się sa­mo­cho­dem, ale trasę blo­ko­wa­ło mu kilka skle­jo­nych ze sobą aut. W jed­nym z nich ktoś wciąż sie­dział.

Na­than zmu­sił się do jesz­cze więk­sze­go wy­sił­ku i do­sko­czył do sa­mo­cho­du. Me­ta­lo­wą rę­ka­wi­cą prze­bił się przez szybę i wy­rwał drzwi. Spoj­rzał na męż­czy­znę sie­dzą­ce­go w środ­ku. W tym Pan­ce­rzu nie miał nawet jak mu pomóc. Zresz­tą, czy ten czło­wiek w ogóle nadal od­dy­chał? Na­than przez chwi­lę ob­ser­wo­wał jego klat­kę pier­sio­wą. Nie po­ru­szy­ła się. Prze­łknął ślinę, za­mknął oczy. Czuł, jak drży mu pięść.

Usłyszał kroki za plecami. 

– Pro­szę pana! Pro­szę… – Malec za­nie­mó­wił, gdy Na­than ob­ró­cił się w jego stro­nę.

Dzie­ci za­wsze pa­trzy­ły z uwiel­bie­niem na ogrom­ny Pan­cerz ze świe­cą­cy­mi wi­zje­ra­mi, po­ka­zy­wa­ły ro­dzi­com ich jed­nost­kę… To było na pa­ra­dach. Jesz­cze wtedy lu­dzie wie­rzy­li, że oni za­pew­nią im ochro­nę… Po­my­li­li się.

– Jak się na­zy­wasz, młody?

Chło­piec sku­lił się, ale oczy miał prze­peł­nio­ne na­dzie­ją.

– Jack, pro­szę pana…

Na­than przy­gryzł wargę.

– Mów mi Nat. – Nie wie­dział do końca, czemu wła­śnie tak po­pro­sił sie­bie na­zy­wać. Tak prze­cież nikt do niego nie mówił. Poza bra­tem, ale to było dawno temu. Dawno temu i… Tamto już nie ist­nia­ło.

Chło­piec kiw­nął głową i nagle z oczu po­le­cia­ły mu łzy.

– Moja bab­cia… Tam zo­sta­ła.

– Gdzie?

– Za­pro­wa­dzę.

Ru­szył bie­giem, a Na­than po­dą­żył za nim. Mi­nę­li dwie ulice i za­trzy­ma­li się przed sta­rym blo­kiem. Mu­siał uwa­żać, wcho­dząc do bu­dyn­ku, ale jakoś sobie z tym po­ra­dził, pro­blem miał rów­nież ze scho­da­mi, szczę­śli­wie cel znaj­do­wał się na pierw­szym pię­trze.

– Zmie­ści się pan?

Na­than po­wstrzy­mał się od prze­kleń­stwa. Drzwi pro­wa­dzą­ce do miesz­ka­nia były małe, za małe na wej­ście w Pan­ce­rzu. Po­krę­cił głową.

Jack wzdrygnął się, pchnął klam­kę i wbiegł do jed­ne­go z pokoi. Na­than usły­szał ko­bie­cy, prze­peł­nio­ny tro­ską głos. Wci­snął przy­cisk. Pan­cerz za­czął się roz­su­wać. Pro­ces był po­wol­ny. Wście­kle po­wol­ny. Ale miał prze­cież jesz­cze sporo czasu, po­two­ry nie po­win­ny się teraz prze­do­stać przez most. „Nie po­win­ny” oczy­wi­ście nie zna­czy­ło, że tego nie zro­bią, jed­nak nie mógł być na wszyst­ko przy­go­to­wa­ny, pewne spra­wy trze­ba było po­zo­sta­wić szczę­ściu. Takie życie Obroń­cy. Skrzy­wił się na myśl o tym ty­tu­le, który nie­wie­le miał wspól­ne­go z rze­czy­wi­sto­ścią. Je­że­li co­kol­wiek.

Jack wy­szedł na ko­ry­tarz, a potem krzyk­nął ra­do­śnie.

– Po­mo­że pan, po­mo­że! Bab­ciu! – Znów znik­nął w po­ko­ju.

Na­than mi­mo­wol­nie się uśmiech­nął.

– Byleś nie za­wiódł tego chło­pa­ka – szep­nął sam do sie­bie. – Zro­bi­łeś to już zbyt wielu lu­dziom.

Pan­cerz w końcu się otwo­rzył. Na­than po­wo­li wy­szedł na ze­wnątrz, spraw­dza­jąc, czy wszyst­ko do­brze dzia­ła. Spoj­rzał jesz­cze w dół scho­dów, czy nie idzie nikt, kto mógł­by mu za­gro­zić, a potem wbiegł do po­ko­ju.

Bab­cia le­ża­ła na łóżku, po jej twa­rzy błą­kał się pół­u­śmiech. Jack klę­czał obok i obej­mo­wał po­marsz­czo­ną dłoń.

– To miło z pana stro­ny, że przy­szedł pomóc – odezwała się za­chryp­nię­tym gło­sem. – Ale… – Wska­za­ła na wózek w po­ko­ju. – Mój śro­dek trans­por­tu umarł… A ja my­śla­łam, iż mnie prze­ży­je. – Po­krę­ci­ła głową. – Na sta­rość się naj­wy­raź­niej źle myśli.

Na­than za­prze­czył dło­nią. Nie wy­glą­da­ło to naj­le­piej, ale miał Pan­cerz, w Pan­ce­rzu mógł ją prze­cież nieść. Tyle po­tra­fił zro­bić, więc tyle mu­siał zro­bić.

– Nat… Może mi tak pani mówić.

Pod­szedł do łóżka i de­li­kat­nie ją pod­niósł. Wciąż czuł na sobie wzrok Jacka, nieważne, co by się teraz stało, nie od­mó­wił­by im po­mo­cy. Przez krót­ką chwi­lę doświadczył tego przelotnego szczę­ścia. Re­ali­zo­wał to, do czego zo­stał stwo­rzo­ny, był Obroń­cą. Praw­dzi­wym.

Nie. Głu­pio było się tak oszu­ki­wać.

Prze­szedł ostroż­nie przez drzwi i wy­szedł na klat­kę. Ro­zej­rzał się wo­ko­ło.

– Może pani oprzeć się o ścia­nę? W po­zy­cji sie­dzą­cej?

– Dam radę – po­wie­dzia­ła twar­do.

Odło­żył ją de­li­kat­nie na pod­ło­gę.

– Muszę się znowu za­pa­ko­wać w tę kupę złomu. Jack?

Chło­piec ski­nął głową.

– Będę strzec babci, do­wód­co.

Na­than chciał się szcze­rze uśmiech­nąć, ale czuł, że mu nie wy­szło. Wszedł w Pan­cerz i wci­snął przy­cisk. Naj­pierw za­pię­cia przy­ci­snę­ły się do jego nóg, a póź­niej wszyst­ko naraz za­czę­ło wcho­dzić na swoje miej­sce. Mi­nę­ła jesz­cze długa chwi­la, zanim mógł ste­ro­wać ca­ło­ścią, ale w końcu po­czuł pełną kon­tro­lę.

Odło­żył ka­ra­bin na plecy. Ma­gnes za­dzia­łał i broń przy­lgnę­ła do Pan­ce­rza. Potem ob­ró­cił się w stro­nę babci.

– Jak pani na imię? – za­py­tał i skło­nił głowę.

– Eli­za­beth, przy­ja­cie­lu.

Zmarsz­czył brwi.

– Brzmi, jakby pani po­cho­dzi­ła z ja­kie­goś ary­sto­kra­tycz­ne­go rodu.

Uśmiech­nę­ła się.

– Nie mu­sia­łeś, Nat, aż tak pod­kre­ślać mo­je­go wieku.

Prze­pro­sił ge­stem, pod­szedł i de­li­kat­nie spró­bo­wał ją unieść. Za pierw­szym razem po­szło słabo. Musiał znaleźć dobre ułożenie, tak, by nie uciskać starszej pani i jednocześnie zmieścić się w drzwiach. Ująwszy babcię Jacka pod kolanami i plecami, udało mu się powoli ją podnieść.

– Wy­god­nie pani?

– Spa­łam na wy­god­niej­szych łóż­kach, ale na uciecz­kę przed po­two­ra­mi chyba wy­star­czy.

Kiw­nął głową.

– Dasz radę otwo­rzyć drzwi? – zwró­cił się do Jacka.

Chło­pak przy­tak­nął i bły­ska­wicz­nie zna­lazł się na dole.

– Ma złote serce malec, mó­wi­łam mu, żeby sam ucie­kał, żeby mnie zo­sta­wił, ale… – Nagle głos jej się za­ła­mał i już nic wię­cej nie do­da­ła.

Na­than chciał coś od­po­wie­dzieć, co­kol­wiek, ale jakoś nie po­tra­fił zna­leźć od­po­wied­nich słów. W mil­cze­niu zszedł na dół.

Bo­kiem prze­ci­snął się przez drzwi. Jack trzymał palce na klam­ce, ner­wo­wo roz­glą­da­jąc się wo­ko­ło.

– Coś wi­dzia­łeś? – spy­tał Na­than.

– Ni­ko­go tu już nie ma.

Kiw­nął chłop­cu głową. Ru­szy­li szyb­kim kro­kiem pro­sto, Na­than obej­rzał się jesz­cze kil­ku­krot­nie, czy za ple­ca­mi nie ma be­stii, ale wy­glą­da­ło na to, że nadal tu nie do­tar­ły.

– Jack?

– Je­stem – po­wie­dział chło­piec.

– Patrz, czy nic nas nie goni, do­brze?

– Tak jest!

Ulice wy­glą­da­ły strasz­nie. Co chwi­la mu­sie­li omi­jać po­roz­bi­ja­ne sa­mo­cho­dy. W przy­pad­ku uciecz­ki przed Kar­ko­na­za­mi był to czę­sty widok; strach spra­wiał, że lu­dzie nie przestrzegali prze­pi­sów ruchu dro­go­we­go, każdy chciał uciec jak naj­szyb­ciej i w kon­se­kwen­cji pra­wie nikt nie ucie­kał.

Ulice szyb­ko za­le­wa­ła wów­czas fala bie­gną­cych ucie­ki­nie­rów. Łatwy cel dla be­stii. Może przy­naj­mniej tym miesz­kań­com uda się gdzieś schro­nić, tylko gdzie? Wyj­ście poza mia­sto nie­wie­le zmie­nia­ło.

Na­than wes­tchnął. Ten świat był prze­zna­czo­ny na stra­ce­nie, każda jego część. Nie wszy­scy jesz­cze o tym wie­dzie­li i może tak było po pro­stu le­piej. Nie. Tak mó­wi­li ci u góry. A ci u góry już się o sie­bie za­trosz­czy­li. I nie mieli racji. Lu­dzie po­win­ni wie­dzieć, każdy z nich, nie­za­leż­nie od tego, jak wy­so­ko stał w hie­rar­chii. Mieli do tego prawo.

Szedł naj­szyb­ciej, jak po­tra­fił, Jack dziel­nie do­trzy­my­wał mu kroku, wciąż roz­glą­da­jąc się wo­ko­ło. Na­than za­ufał chło­pa­ko­wi i nie od­wra­cał głowy. Całą uwagę po­świę­cał znaj­do­wa­niu no­wych dróg i omi­ja­niu prze­szkód.

Po­ru­sza­li się i tak wolno, ale mieli szan­sę do­go­nić grupę ucie­ka­ją­cych. Byle nie było za późno. Mu­siał ura­to­wać tę bab­cię i jej chłop­ca. Co­kol­wiek to zna­czy­ło. Nie wie­dział jak, ale jakoś mu­siał. Do­go­nie­nie po­zo­sta­łych ucie­ki­nie­rów było pierw­szym kro­kiem.

 

***

 

Mi­nę­ło kil­ka­na­ście minut, zanim zo­ba­czy­li pierw­sze­go ucie­ka­ją­ce­go czło­wie­ka. Wła­ści­wie męż­czy­zna nie ucie­kał. Stał opar­ty na lasce. Dy­szał cięż­ko. Nikt wcze­śniej nie za­trzy­mał się, by mu pomóc. Zresz­tą, jak kto­kol­wiek miał­by to zro­bić?

Na­than czuł, że będą spo­ty­kać coraz wię­cej ta­kich osób, sta­rych, ledwo się po­ru­sza­ją­cych albo też nie­peł­no­spraw­nych. Tacy siłą rze­czy zo­sta­wa­li na końcu. Jak miał im pomóc? No, jak? Za­dy­go­tał z wście­kło­ści. Co miał zro­bić, do ja­snej…

Prze­szedł obok, nie za­trzy­mu­jąc się. Nie od­wró­cił głowy, gdy usły­szał rozpaczliwe wołanie. Nie po­tra­fił­by znieść tego wi­do­ku. Nie mógł prze­cież pomóc każ­de­mu. Praw­da?

Praw­da?

Oczy zaszły mu łzami. Za­ci­snął po­wie­ki. Gdy je otwo­rzył, w ostat­nim mo­men­cie wy­mi­nął nie­wy­raź­ny sa­mo­chód.

Z przo­du wi­dział ko­lej­ne­go ledwo po­ru­sza­ją­ce­go się star­ca, który na wózku wiózł star­szą ko­bie­tę. Za­pew­ne swoją żonę. Ich też minął.

Nie był Obroń­cą. Był głu­pim nie­udacz­ni­kiem. Ale co miał zro­bić, no co? Brat by coś wy­my­ślił. Ale brata nie było.

Uni­kał wzro­kiem twa­rzy Eli­za­beth i Jacka. Czuł, że nie bę­dzie już po­tra­fił na nich spoj­rzeć. Prze­szli przez ko­lej­ne skrzy­żo­wa­nie, tu ucie­ki­nie­rów za sła­bych, by na­dą­żyć za tłu­mem, było jesz­cze wię­cej.

Ich też zo­sta­wił.

 

***

 

Z bloku wy­sko­czył męż­czy­zna w pi­ża­mie i po­gnał ulicą, do­łą­cza­jąc się do wart­kiej rzeki. Prze­krój ludzi był coraz szer­szy. Ucie­ka­ły całe ro­dzi­ny.

– Czemu wy­sła­li cię tu sa­me­go? – za­py­ta­ła Eli­za­beth.

Wsty­dził się na nią spoj­rzeć.

– Nie wy­sła­li.

– To zna­czy?

– Przy­by­łem razem z plu­to­nem.

– Zgi­nę­li? – W jej gło­sie sły­chać było wy­raź­ne zmar­twie­nie.

Wahał się nad od­po­wie­dzią.

– Od­le­cie­li – po­wie­dział cicho, z bólem. Głos wy­do­by­wa­ją­cy się z Pan­ce­rza pew­nie i tak nie oddał emo­cji.

– I zo­sta­wi­li cię?

– Nie po­zwo­li­łem im się za­brać.

Usły­szał sze­lest z boku. Spoj­rzał w tamtą stro­nę. Kilku na­sto­lat­ków wy­sko­czy­ło ze skle­pu, nio­sąc pacz­ki chrup­ków i ja­kieś ba­to­ny. W biegu za­czę­li jeść.

Zer­k­nął kątem oka na Jacka. Chło­piec nadal się roz­glą­dał, ale głowa mu opa­da­ła, a po­licz­ki miał mokre od łez.

Nathan za to odpowiadał. Do­sta­ł Pan­cerz i… Może po­wi­nien za­wró­cić? Ale nie mógł prze­cież pomóc im wszyst­kim. A może po­wi­nien zgi­nąć z bro­nią w ręku, ku­pu­jąc im czas? Tylko, co wtedy z chłop­cem i jego bab­cią?

Uniósł głowę ku niebu, jakby stamtąd miała przyjść jakaś pomoc.

Lu­dzie też tak ro­bi­li, za­wsze, gdy przy­la­ty­wał śmi­gło­wiec Obroń­ców, krzy­cze­li ra­do­śnie, a potem gi­nę­li sa­mot­nie, zo­sta­wie­ni z głu­pią na­dzie­ją.

Teraz w górze nie było nawet śmi­głow­ca. Tylko jasne, bez­chmur­ne niebo, które nie­dłu­go miał za­snuć dym z wa­lą­cych się bu­dyn­ków i wy­bu­cha­ją­cych aut. Nie­któ­re Kar­ko­na­zy były małe, inne miały po trzy­dzie­ści, czter­dzie­ści me­trów wy­so­ko­ści i choć te dru­gie po­ru­sza­ły się wol­niej, to nisz­czy­ły ze znacz­nie więk­szą sku­tecz­no­ścią.

– Czemu zo­sta­łeś? – za­py­ta­ła.

Roz­chy­lił usta. Nie wie­dział, co od­po­wie­dzieć. Szedł dalej, słu­cha­jąc me­ta­lo­wych stóp, ryt­micz­ne­go kroku, jakby to miało przy­nieść od­po­wiedź. Nie czuł wia­tru, który pew­nie teraz sma­gał ludzi po twa­rzach, ani za­pa­chu obec­ne­go wszę­dzie prze­ra­że­nia.

– Bo nie po­tra­fi­łem wró­cić.

Ro­ze­śmia­ła się, ale tak jakby smut­no. Nadal nie pa­trzył jej w oczy. Wsty­dził się.

– A czemu nie po­tra­fi­łeś wró­cić?

Znów długą chwi­lę nie od­po­wia­dał.

– Nie chcia­łem się zgo­dzić na to, że Zie­mia jest prze­zna­czo­na na stra­ty, nie chcia­łem się zgo­dzić na śmierć mi­liar­dów ludzi. Tak minął rok. Misja za misją, zo­sta­wia­nie ko­lej­nych miast. To było ostat­nie, do któ­re­go zo­sta­li­śmy wy­sła­ni. Już nie bę­dzie obro­ny. – Prze­rwał. Wi­dział, że Jack go słu­cha. Każdy miał prawo znać praw­dę, zwłasz­cza jeśli nie­dłu­go mógł zgi­nąć. – Ucie­ka­ją w inną część ko­smo­su, zo­sta­wia­ją Zie­mię, bo nie po­tra­fią sobie po­ra­dzić z czymś, co sami stwo­rzy­li. Mój plu­ton po­le­ci razem z nimi jako ochro­na.

Mil­cze­li, idąc teraz nieco wol­niej. Prze­bie­gło obok nich kilku ludzi. Zmę­czo­nych, zdy­sza­nych i prze­ra­żo­nych.

– Więc to tak – po­wie­dzia­ła Eli­za­beth. Głos miała nadal spo­koj­ny, ale po­ja­wi­ła się w nim jakby fał­szy­wa nuta.

Na­than od­wa­żył się na nią spoj­rzeć. Pa­trzy­ła za­szklo­ny­mi ocza­mi na chłop­ca. Na­tych­miast od­wró­cił wzrok.

Mu­siał ich ura­to­wać. Mu­siał.

– Dzię­ku­ję – usły­szał.

Coś ści­snę­ło go w sercu. Nie miała za co mu dzię­ko­wać, zbyt wiele rze­czy zro­bił nie tak, jak po­wi­nien. Zo­sta­wił za sobą tylu ludzi…

– Mo­głeś z nimi po­le­cieć, ura­to­wać swoje życie, a jed­nak zo­sta­łeś, by pomóc – szep­nę­ła.

Nie było w tym nic bo­ha­ter­skie­go. Nie po­tra­fił­by żyć w innej czę­ści ko­smo­su z ludź­mi, któ­rych nie ro­zu­miał, nie po­tra­fił­by bu­dzić się każ­dej nocy z kosz­ma­rów, które nigdy by nie znik­nę­ły, nie po­tra­fił­by za­po­mnieć o bra­cie, który po­świę­cił wła­sne życie, by on mógł dalej od­dy­chać.

– Nic in­ne­go… – Nie do­koń­czył. Ale chyba zro­zu­mia­ła.

Usły­szał krzy­ki do­cho­dzą­ce z na­prze­ciw­ka. Nie, krzy­ki to złe okre­śle­nie. Wrza­ski prze­ci­na­ją­ce po­wie­trze. Wy­cią­gnął głowę, jakby to miało mu pomóc zo­ba­czyć coś wię­cej. Lu­dzie bie­gli z na­prze­ciw­ka w jego stro­nę, ma­cha­jąc rę­ka­mi w po­wie­trzu. Niebo ubru­dzi­ła wstę­ga dymu.

Jesz­cze przez chwi­lę nie ro­zu­miał. Nie była to długa chwi­la. Nie­mal osu­nął się na ko­la­na, czu­jąc przy­tła­cza­ją­cą go bez­sil­ność. Jak to się stało? Jak?

Zza bloku, ki­lo­metr dalej, wy­chy­li­ła się ogrom­na czer­wo­na głowa pełna nie­rów­no­mier­nie roz­ło­żo­nych zębów. Obok wy­sko­czy­ła bru­nat­no­sza­ra ży­la­sta be­stia i na ośmiu od­nó­żach za­czę­ła prze­mie­rzać ulice. Do­pa­dła do naj­bliż­sze­go czło­wie­ka i po­wa­li­ła go na as­falt.

Na­than chciał wyć. Po­wstrzy­mał się od krzy­ku peł­ne­go bez­rad­no­ści. Do­strzegł, jak jakaś młoda matka chwy­ta dziec­ko na ręce i chowa się za plecami Pancerza. Jakby to miało jakoś pomóc.

Spoj­rzał w prawo. Stała tam ga­le­ria han­dlo­wa. Mógł­by spró­bo­wać scho­wać Jacka i Eli­za­beth w jej podziemiach. Ale nie. Po­two­ry wcze­śniej czy póź­niej by tam do­tar­ły, a oni po pro­stu dłu­żej cze­ka­li­by na śmierć, pełni prze­ra­że­nia. Taki los był jesz­cze gor­szy.

Jack przy­kle­ił się do jego nogi. Na­than za­drżał.

– Spo­koj­nie, mały, bę­dzie do­brze.

Co on w ogóle mówił? Pod­szedł do ścia­ny bu­dyn­ku i odło­żył Eli­za­beth w po­zy­cji sie­dzą­cej. Nie pa­trzy­ła na niego. Całą uwagę sku­pi­ła na Jacku. I pła­ka­ła.

Od­wró­cił się.

– Jack?

Chło­piec nic nie od­po­wie­dział. Pod­biegł do babci i wtu­lił się w jej ra­mio­na. Na­than stał tak jesz­cze przez chwi­lę, nie mając po­ję­cia, na co czeka.

Ru­szył po­wo­li w stro­nę nad­cią­ga­ją­cych po­two­rów. Zdjął ka­ra­bin z ple­ców i przy­ło­żył do ra­mie­nia. Nie wie­dział, co chciał zro­bić. Może jesz­cze w tym głu­pim po­ry­wie udo­wod­nić bratu, że jego po­świę­ce­nie nie po­szło na marne, a może chciał dać tym lu­dziom tro­chę czasu, by mogli po­że­gnać się z bli­skim. Czasu, któ­re­go on nigdy nie do­stał.

Ostat­ni raz się od­wró­cił. Eli­za­beth ki­wa­ła mia­ro­wo głową, przy­ci­ska­jąc do pier­si wnuka. Był sam. I ni­ko­go nie ura­to­wał.

– No i los nie od­po­wie­dział ci uśmie­chem, Nat – szep­nął sam do sie­bie.

A potem ro­ze­śmiał się dziw­nie, ru­szył do przo­du. Strze­lił raz i drugi, a czer­wo­na be­stia po­tknę­ła się raz i drugi, i już nie wsta­ła. Za­baw­nie tak wy­glą­da­ła, skrę­co­na jak ogrom­ny ru­lo­nik na as­fal­cie. Ha, tra­fił ide­al­nie, miało się te zdol­no­ści ce­low­ni­cze…