Płomienna harmonia

Oko­li­ce wzgó­rza ota­cza­ła po­ran­na mgieł­ka, w któ­rej z gra­cją szy­bo­wa­ła grupa ja­skó­łek. Ptaki szyb­ko prze­my­ka­ły nad bie­gną­cym w górę trak­tem, wy­ko­nu­jąc akro­ba­tycz­ne zwro­ty i nic sobie nie ro­biąc z trój­ki wę­drow­ców zmie­rza­ją­cych ku ob­szer­ne­mu dwo­ro­wi, po­ło­żo­ne­mu na wznie­sie­niu. Oprócz niego, w oko­li­cy nie było nic, poza lasem i po­lan­ka­mi. Bu­dy­nek wznie­sio­no z dba­ło­ścią o es­te­ty­kę i pro­por­cje, za­kłó­ca­ne nieco przez pnące się po ścia­nach pędy blusz­czu i wi­cio­krze­wu. Spod ich przy­kry­cia wy­glą­da­ły, miej­sca­mi wy­bla­kłe, złote i srebr­ne zdo­bie­nia. Tam, gdzie krnąbr­na ro­ślin­ność nie do­tar­ła, wi­docz­ne były ja­skół­cze gniaz­da, z któ­rych do­by­wa­ło się nie­ustan­ne świer­go­ta­nie. Nie bez po­wo­du miej­sce od setek lat zwano „Ja­skół­czym Dwo­rem”.

Przed bu­dyn­kiem cze­ka­ła ko­bie­ta w dłu­giej sza­cie, z od­le­gło­ści ob­da­rza­jąc przy­by­szów de­li­kat­nym uśmie­chem.

– De­tek­tyw Kró­lew­ska Fryss, śled­cza Tylis, śled­cza Fi­reth. Niech Las i Niebo sprzy­ja­ją wa­szej wi­zy­cie w Ja­skół­czym Dwo­rze – głos ko­bie­ty był spo­koj­ny i cie­pły.

– Star­sza – od­burk­nę­ła środ­ko­wa po­stać, ścią­ga­jąc kap­tur i po­ka­zu­jąc in­ten­syw­nie fio­le­to­we, dłu­gie włosy. – Star­sza De­tek­tyff Kró­lef­fska Fryss, nie do­rę­czo­no mi jesz­cze de­gra­da­cji.

Ko­bie­ta uśmiech­nę­ła się ner­wo­wo.

– Wy­bacz, by­naj­mniej nie chcia­łam cię ura­zić, po pro­stu…

– Ffiem, hańba roz­no­si się jak za­ra­za – prze­rwa­ła Fryss. – Zatem, aby unik­nąć ffąt­plif­fo­ści, zffą mnie Śffisz­czą­cą De­tek­tyff, Fryss Podf­fój­nie Zaf­fsty­dzo­ną, lub też Fryss Nie­sku­tecz­ną.

Roz­mów­czy­ni za­mru­ga­ła ślicz­ny­mi ocza­mi, ki­wa­jąc uprzej­mie głową. Trzy­ma­ne przed sobą dło­nie za­ci­ska­ła coraz moc­niej.

– Je­steś tu bar­dzo mile wi­dzia­na. Am­ba­sa­dor Wład­cy Lasu i Nieba z ra­do­ścią ocze­ku­je wa­sze­go przy­by­cia. Pro­szę, po­zwól­cie za mną.

Udały się do środ­ka za ko­bie­tą, a śled­cza Tylis na­chy­li­ła się do Fryss.

– Nie pró­buj swoim nie­tak­tem ni­we­czyć śledz­twa. Ze sta­no­wi­ska De­tek­tyw Kró­lew­skiej jest jesz­cze wiele de­gra­da­cji lub go­rzej – syk­nę­ła szep­tem.

– Na ffszyst­kie do­me­ny magii, to nie ja ffy­bra­łam się do tej spraf­fy, słod­ka Tylis, tylko Pro­ku­ra­tor. Jeśli chcesz mnie upo­ka­rzać, to pro­szę, prze­cież cię nie ugry­zę ff ra­mach ze­msty. – Fryss wy­szcze­rzy­ła zęby, pre­zen­tu­jąc zie­ją­cy brak dwóch gór­nych sie­ka­czy, bu­dzą­cy taki nie­smak wśród elfów z Pro­ku­ra­tu­ry.

– Twoja ka­rie­ra jest skoń­czo­na. A tutaj to po­twier­dzisz, Świsz­czą­ca De­tek­tyw – prych­nę­ła Tylis, kasz­ląc. – Mo­gła­byś skoń­czyć z pa­le­niem tego cho­ler­stwa, cuch­niesz dymem.

Fryss wzru­szy­ła tylko ra­mio­na­mi, stu­ka­jąc pa­znok­cia­mi po wiecz­ku pu­de­łecz­ka na cy­ga­ret­ki, które od ja­kie­goś czasu za­wsze no­si­ła w kie­sze­ni.

– Am­ba­sa­dor gwa­ran­tu­je, że wszyst­ko po­trzeb­ne do śledz­twa bę­dzie za­pew­nio­ne – wtrą­ci­ła za­nie­po­ko­jo­nym gło­sem pro­wa­dzą­ca.

Fryss zmie­rzy­ła ją nie­chęt­nym spoj­rze­niem. Ko­bie­ta miała od­mien­ną urodę od elfek, choć po­zor­nie ni­czym się nie róż­ni­ła. De­li­kat­nie sko­śne oczy, wy­ra­zi­sty ma­ki­jaż, współ­gra­ją­cy z ostry­mi ry­sa­mi twa­rzy, długi nos, pro­ste i białe zęby. Cha­bro­we włosy upię­ła w war­kocz opla­ta­ją­cy głowę. Miała jed­nak w sobie coś eg­zo­tycz­ne­go jak każdy mir­tis.

Fak­tycz­nie, niech te wasze Las i Niebo nam sprzy­ja­ją – ode­zwał się we­wnętrz­ny głos Fryss.

***

– Jest nie­po­kor­na. Może drą­żyć temat.

– Brak po­ko­ry i ostat­nie nie­po­wo­dze­nia znisz­czy­ły jej re­pu­ta­cję. Nie bę­dzie chcia­ła się na­ra­zić.

– A jeśli bę­dzie chcia­ła, to nikt nie uwie­rzy w jej słowa.

– Matka ob­da­ro­wu­je nas spo­ko­jem. Cier­pli­wo­ści…

– Ja­skó­łecz­ka za­ta­cza kó­łecz­ka.

***

We­wnątrz bu­dy­nek bar­dzo wy­raź­nie od­bie­gał od ty­po­wych el­fic­kich gu­stów, przede wszyst­kim dla­te­go, że całą prze­strzeń po­ra­sta­ły ro­śli­ny; sufit i ścia­ny po­kry­wał in­ten­syw­nie zie­lo­ny mech, a w wy­so­kim holu po­sa­dzo­no nie­ma­łe drze­wo, w któ­re­go li­ściach sie­dzia­ły po­ćwier­ku­ją­ce ptaki.

Za­pro­wa­dzo­no je do sze­ro­kiej sali, przy­po­mi­na­ją­cej po­łą­cze­nie oran­że­rii i bi­blio­te­ki, po­ro­śnię­tej, a jakże, kwia­ta­mi oraz mchem, a za­ra­zem peł­nej szaf z księ­ga­mi i zwo­ja­mi. Pod su­fi­tem świer­go­ta­ły ptaki, a w po­wie­trzu wi­ro­wa­ły ko­lo­ro­we mo­ty­le. Fryss do­strze­gła nawet rudą wie­wiór­kę, trzy­ma­ją­cą się ścia­ny.

– Am­ba­sa­dor Wład­cy Lasu i Nieba – za­anon­so­wa­ła pro­wa­dzą­ca, gdy zbli­ży­ły się do ma­syw­ne­go biur­ka. Do­pie­ro wtedy sto­ją­cy za nim męż­czy­zna prze­stał wy­glą­dać przez oszklo­ną ścia­nę i się od­wró­cił.

– Rad je­stem, że tak szyb­ko przy­by­ły­ście. Oby Las i Niebo sprzy­ja­ły wa­szej wi­zy­cie.

– Cała przy­jem­ność po stro­nie moich tof­fa­rzy­szek. Ja oszczę­dzę sobie ra­do­ści i spró­bu­ję rozf­fią­zać spraf­fę – Fryss zdo­ła­ła uprze­dzić od­po­wiedź Tylis, która teraz za­mar­ła w pół­u­kło­nie.

– Star­sza De­tek­tyw Kró­lew­ska, przy­jem­no­ścią dla mir­ti­sa za­wsze bę­dzie ob­co­wa­nie z mą­drym i pięk­nym na­ro­dem elfów. Tej ra­do­ści mi nie od­bie­raj, choć nie­wąt­pli­wie roz­wią­za­nie spra­wy przy­nie­sie nam wszyst­kim naj­wię­cej po­cie­chy. – Am­ba­sa­dor miał ak­sa­mit­ny, słod­ki głos, jak więk­szość jego po­bra­tym­ców.

Męż­czy­zna był zna­ko­mi­tym przed­sta­wi­cie­lem mir­ti­sów, Pierw­szej Rasy. Miał już kil­ka­na­ście setek lat, a mimo to nie wy­glą­dał staro lub nawet sta­rze­ją­co. Jego ciało było pięk­ne i atrak­cyj­ne pod każ­dym wzglę­dem, a twarz do­stoj­na i szla­chet­na. Nie aż tak dłu­go­wiecz­ne elfy mogły je­dy­nie za­zdro­ścić. Są­dząc po ro­ślin­nym wy­stro­ju ca­łe­go dworu, am­ba­sa­dor miał także umi­ło­wa­nie dla całej przy­ro­dy, czy też, jak wo­le­li mówić mir­ti­si, darów Matki Na­tu­ry. Czyli wszyst­kie­go, co prze­cięt­ny elf wolał wło­żyć do pro­bów­ki, bądź pod szkieł­ko optycz­ne, by pro­wa­dzić ba­da­nia na­uko­we.

Tylis pod­nio­sła się z ukło­nu.

– Star­sza De­tek­tyw Kró­lew­ska i ja bę­dzie­my prze­wo­dzić śledz­twu, śled­cza Fi­ryth wspo­mo­że nas wie­dzą świe­żej ab­sol­went­ki Aka­de­mii Śled­czej. Gwa­ran­tu­je­my zatem naj­wyższ…

Nie do­koń­czy­ła, bo­wiem nie­spo­dzie­wa­nie na biur­ko ze­sko­czy­ła wie­wiór­ka. Wy­lą­do­wa­ła cicho na bla­cie, ocie­ra­jąc pysz­czek i wą­si­ki, za­mo­czo­ne przez wil­got­ny mech na ścia­nie. Am­ba­sa­dor za­śmiał się, wy­sta­wia­jąc do niej rękę, po któ­rej na­tych­miast wdra­pa­ła się na ramię, gdzie przy­cup­nę­ła wy­god­nie.

– Mia­łeś się za­cho­wy­wać, praw­da, Urti? – za­py­tał, głasz­cząc zwie­rzę po głów­ce. – I nic nie po­wiesz?

– Roz­ma­wia­łam ostat­nio z wie­wiór­ka­mi, po­wie­dzia­ły, że od dłuż­sze­go czasu się nie od­zy­wa – wtrą­ci­ła mir­ti­ska z cha­bro­wy­mi wło­sa­mi.

– Cie­ka­we. Kie­dyś sporo ze mną roz­ma­wiał, a teraz nic. Hm… Ale dość wy­wo­dów o wie­wiór­kach! Po­zna­li­ście już naszą opie­kun­kę mo­ty­lar­ni.

– Wy­cho­dzi na to, że je­stem opie­kun­ką ca­łe­go dworu – rzu­ci­ła z uśmie­chem, ręką po­ka­zu­jąc wszech­obec­ne mo­ty­le. To­wa­rzysz­ki Fryss za­chi­cho­ta­ły. – Mo­ty­le tak pięk­nie wy­ra­ża­ją dary Matki Na­tu­ry i ich har­mo­nię, a my chce­my w całym dwo­rze pre­zen­to­wać go­ściom to, co dla nas naj­cen­niej­sze.

Wie­wiór­ka z ra­mie­nia am­ba­sa­do­ra czuj­nie oglą­da­ła mo­ty­le, aż wresz­cie sko­czy­ła, pró­bu­jąc do­się­gnąć jed­ne­go łap­ka­mi. Chy­bi­ła, a am­ba­sa­dor zła­pał ją w po­wie­trzu i po­now­nie po­sa­dził sobie na ra­mie­niu.

– Choć to może wąt­pli­we, ze wzglę­du na Urtie­go. Nie ma przy­jaź­ni mię­dzy wie­wiór­ka­mi a mo­ty­la­mi! – Po­ki­wał głową. – Jed­nak i to, na­tu­ral­nie, jest ele­men­tem har­mo­nii Matki. Nie­przy­jaźń, a nawet wro­gość, nie wy­klu­cza­ją ba­lan­su. Mam na­dzie­ję, że tak samo okaże się z fe­ral­nym wy­da­rze­niem, które was spro­wa­dza.

***

– Elfy nie znają har­mo­nii, nie zo­ba­czą też dys­har­mo­nii. Nie kon­tem­plu­ją do­brych darów Matki, nie zro­zu­mie­ją zatem jej po­zo­sta­łych darów.

– A jeśli? Świsz­czą­ca De­tek­tyw jest inna…

– Ale też próż­na i po­gar­dli­wa, nawet jak na elfa.

– Po­gar­dli­wa, le­d­wie żywa.

***

– Mir­ti­si po­zwo­lą wie­wiór­ce zjeść mo­ty­la, bo to druga stro­na har­mo­nii, ale nie będą bru­tal­nie mor­do­wać, czy­ta­łam o tym w „Hi­sto­rii naj­star­szych ras”. Ostat­nie mor­der­stwo… – Fi­ryth zro­bi­ła pauzę, by przej­rzeć swoje no­tat­ki, choć i tak nikt nie słu­chał jej wy­wo­dów.

Tylis z nie­wia­do­mych przy­czyn uzna­ła, że krą­że­nie po sa­lo­ni­ku z dłoń­mi sple­cio­ny­mi za ple­ca­mi bę­dzie słusz­niej­sze niż wy­słu­chi­wa­nie aka­de­mic­kich wy­kła­dów mło­dej śled­czej.

Fryss w pełni kon­cen­tro­wa­ła się na lo­be­lio­wej cy­ga­ret­ce – ostat­ni­mi czasy nie mogła się obejść bez pa­le­nia. Drę­czą­ce ją bóle głowy usta­wa­ły je­dy­nie przy lekko du­szą­cym, słod­ka­wym za­pa­chu. Wy­dy­cha­jąc dym, wy­obra­ża­ła sobie w nim twarz prze­ło­żo­ne­go, Pro­ku­ra­to­ra Okrę­go­we­go.

Su­kin­syn.

– Ostat­nie mor­der­stwo wśród mir­ti­sów miało miej­sce pra­wie dwa ty­sią­ce lat temu, a za­bój­ca był do­szczęt­nie chory psy­chicz­nie. I wtedy ciało rów­nież nie znik­nę­ło. Ale w każ­dym innym przy­pad­ku ciała zni­ka­ją wraz ze śmier­cią – Fi­ryth od­na­la­zła no­tat­kę i nie prze­sta­wa­ła mówić, ze wzro­kiem wbi­tym w książ­kę, na któ­rej mar­gi­ne­sie skro­ba­ła jakiś do­pi­sek. W dru­giej ręce trzy­ma­ła kredę, którą co jakiś czas ry­so­wa­ła dal­szy ciąg wy­kre­su na ta­bli­cy.

– Tak wiemy, „od­da­ją swe moce Matce” – prze­drzeź­ni­ła elo­kwen­cję Tylis, wciąż krą­żąc po sa­lo­ni­ku.

Fryss w mię­dzy­cza­sie zdą­ży­ła wy­pa­lić już dwie cy­ga­ret­ki i się­ga­ła po trze­cią. W gło­wie nu­ci­ła we­so­łą me­lo­dyj­kę z fe­sty­nu księ­ży­co­we­go, my­śląc o tym, w jak bez­na­dziej­nej sy­tu­acji się zna­la­zła. Jej ka­rie­ra i re­pu­ta­cja miały się jesz­cze go­rzej niż śledz­two po pierw­szym dniu.

– Zba­da­łam ciało za­mor­do­wa­ne­go straż­ni­ka. Nie ma żad­nych śla­dów ani ran. Oprócz do­mow­ni­ków: mo­ty­lar­ki, ogrod­ni­ka i po­zo­sta­łych straż­ni­ków, są jesz­cze go­ście: dy­gni­ta­rze z na­szych kró­lestw i przed­sta­wi­cie­le pół­noc­nych ple­mion orków. I oczy­wi­ście am­ba­sa­dor. To po­win­no dać ja­kieś po­szla­ki – głos Fi­ryth wy­brzmie­wał jakby w tle. W mię­dzy­cza­sie sche­mat na ta­bli­cy przy­brał wy­gląd wie­lo­ką­ta fo­rem­ne­go.

– Wy­obra­żasz to sobie? Or­kow­ski dy­plo­ma­ta przy­jeż­dża w od­wie­dzi­ny do mir­ti­sań­skie­go am­ba­sa­do­ra i za­bi­ja do­wód­cę jego warty? Bez mo­ty­wu, bez po­ten­cjal­ne­go zysku? Na wszel­ką magię, prze­cież to nie­do­rzecz­ne! – prych­nę­ła Tylis, kasz­ląc cięż­ko i od­wra­ca­jąc się do Fryss. – Mu­sisz teraz palić to tru­ją­ce ziel­sko? Na wszyst­kie do­me­ny magii, czy ty w ogóle słu­chasz?!

Nad Fryss po­ja­wi­ła się roz­gnie­wa­na syl­wet­ka „ko­le­żan­ki” osnu­ta dymem z cy­ga­ret­ki. Aż dziw brał, że taka ślicz­not­ka jak Tylis wstą­pi­ła do Pro­ku­ra­tu­ry, a tym więk­szy, że taka ka­rie­ro­wicz­ka po­tra­fi­ła być wiecz­nie na­dą­sa­na.

– Nie mamy żad­nej po­szla­ki poza cia­łem, któ­re­go być nie po­win­no, więc mo­gła­byś cho­ciaż uda­wać, że cię to in­te­re­su­je, za­miast nar­ko­ty­zo­wać się tym świń­stwem! – Tylis za­czer­wie­ni­ła się na po­licz­kach, które teraz przy­bra­ły barwę jej wło­sów.

Fryss wzru­szy­ła ra­mio­na­mi i wy­szła z po­miesz­cze­nia, po dro­dze pusz­cza­jąc kłąb dymu na to­wa­rzysz­kę.

– Jeśli jesz­cze nie wiesz, to od mo­je­go ra­por­tu o tobie za­le­ży twoja dal­sza ka­rie­ra! Słowa Pro­ku­ra­to­ra Okrę­go­we­go! – za­wo­ła­ła za nią Tylis.

Nie wiem, ale miło, że to mó­wisz.

Głowa Fryss pę­ka­ła z bólu, więc nie miała ocho­ty na ko­lej­ną sprzecz­kę. Za­cią­gnę­ła się dymem, który dawał chwi­lo­wą ulgę i wy­szła na taras.

Jej ciała do­tknął przy­jem­ny, wie­czor­ny chłód. Ptaki i mo­ty­le po­szły już spać, w prze­ci­wień­stwie do mir­ti­sań­skie­go ogrod­ni­ka, który w rze­czy­wi­sto­ści był za­rząd­cą całej zie­le­ni w dwo­rze. Nie miało to nic wspól­ne­go z umo­ru­sa­nym zie­mią czło­wie­kiem, czy nawet ba­da­ją­cym w la­bo­ra­to­rium naj­więk­szą efek­tyw­ność upra­wy ziar­na elfem; mir­ti­si roz­ma­wia­li z ro­śli­na­mi, za­wie­ra­jąc z nimi kom­pro­mi­sy co do ich wzro­stu i roz­wo­ju, dzię­ki czemu tak czę­sto sta­no­wi­ły one do­mi­nu­ją­ce ele­men­ty ar­chi­tek­tu­ry. To, co elf wy­mu­sił­by nauką na przy­ro­dzie, mir­tis wy­ne­go­cjo­wał.

– Może pof­fi­ni­śmy prze­słu­chać ro­śli­ny jako śffiad­kóff, hmm? – za­gad­nę­ła Fryss.

Mir­tis pod­niósł głowę znad li­ścia, do któ­re­go szep­tał i po­słał jej ten uprzej­my uśmiech, który mieli wszy­scy jego po­bra­tym­cy.

– Być może oka­za­ło­by się to przy­dat­ne, choć wąt­pię. Ro­śli­ny mówią innym ję­zy­kiem, który opi­su­je ich świat. Wie­dzą wiele o śmier­ci, ale nie pojmą mor­der­stwa – wy­ja­śnił grzecz­nie.

Nie­śpiesz­nym kro­kiem pod­szedł do Fryss, po dro­dze szep­cząc do kilku kwia­tów.

– Ffie­dzą ffie­le o śmier­ci, hmm? – za­py­ta­ła, gdy sta­nął obok niej.

Mir­tis nie od­po­wie­dział. Za­miast tego, wy­cią­gnął rękę przed sie­bie, do­ty­ka­jąc pal­cem pną­cza wi­cio­krze­wu i szep­cząc coś pod nosem. Ro­śli­na za­re­ago­wa­ła, płyn­nym, wol­nym ru­chem opla­ta­jąc ko­lej­ne krat­ki ażu­ro­we­go płot­ka. Na ko­niec po­wstał kwie­ci­sty, pach­ną­cy wzór uło­żo­ny z zie­lo­nych pną­czy.

– Darem Matki Na­tu­ry jest życie. To oczy­wi­ste. Jed­nak nie­któ­rzy za­po­mi­na­ją, że także śmierć. – Po­ka­zał na uschły krzew w ogro­dzie. – Jego czas nad­szedł.

– I czas tffo­je­go ko­le­gi róf­f­niesz nad­szedł?

– Są­dzi­łem, że prze­słu­cha­nia będą prze­pro­wa­dza­ne pod za­klę­ciem praw­do­mów­no­ści.

– To nie jest prze­słu­cha­nie, tylko roz­mof­fa.

Mir­tis nie wy­glą­dał wcale na zmie­sza­ne­go, choć w pew­nym mo­men­cie za­mru­gał pa­ro­krot­nie ocza­mi. Fryss nie zwró­ci­ła na to więk­szej uwagi, nucąc w gło­wie me­lo­dyj­kę.

– Mój spo­kój i har­mo­nia do­pro­wa­dzi­ły do tego skut­ku – po­wie­dział, po­ka­zu­jąc na wzór z pną­cza. – Tylko wtedy na­tu­ra ze­chce mnie wy­słu­chać. Spo­kój jest wszyst­kim, co mogę mieć wobec tego przej­mu­ją­ce­go mor­der­stwa.

– Spo­kój może także ffy­ni­kać z ffie­dzy o tym, co się stało – za­uwa­ży­ła Fryss, dla za­ba­wy przy­pa­la­jąc pro­stym za­klę­ciem koń­ców­kę ro­ślin­ne­go wzoru. Za­ska­ku­ją­co łatwo za­ję­ła się ogniem.

Mir­tis po­pa­trzył na nią z lekką dez­apro­ba­tą, ale też iry­tu­ją­cą wy­ro­zu­mia­ło­ścią, nie re­agu­jąc, gdy kon­tro­lo­wa­ny pło­mień spa­lił ko­lej­ny kwia­tek.

– Nauka jest ścież­ką do har­mo­nii dla elfów. Łak­nie­cie wie­dzy i w każ­dej moż­li­wej dzie­dzi­nie po­szer­za­cie jej ho­ry­zon­ty. Dla mir­ti­sa, mimo do­świad­cze­nia i kunsz­tu, tylko spo­kój pro­wa­dzi do har­mo­nii – od­po­wie­dział, po czym się skło­nił. – Od­ra­dzał­bym prze­sa­dzić z za­ba­wą ogniem. O tej porze roku łatwo może się zająć cały dwór.

Mir­tis od­szedł, a Fryss zo­sta­ła sama z chłod­nym wie­czo­rem. Ba­wi­ła się jesz­cze chwil­kę przy­pa­la­niem pną­czy, przy­glą­da­jąc się im uważ­nie. Idąc za radą, zga­si­ła ogień, nim zdą­żył się roz­prze­strze­nić.

***

– Od­pusz­cza bez ja­snej od­po­wie­dzi. Coś knuje ta fio­le­to­wo­wło­sa lalka…

– Spo­koj­nie. Nie do­wie­dzia­ła się ni­cze­go. Wkrót­ce wła­sne pro­ble­my ją przy­gwoż­dżą, śled­cza Tylis o to zadba.

– A jeśli wpad­nie na trop?

– Nie ma żad­ne­go tropu. Ma ciało, któ­re­go nie po­win­no być. I nic poza.

– Mo­ty­lek po­my­ka i mo­ty­lek znika.

***

Dzień póź­niej ze­spół de­tek­ty­wi­stycz­ny dalej nie miał żad­nych po­szlak. Prze­słu­chi­wa­ni byli zgod­ni, że po­ko­nać war­tow­ni­ka mógł­by tylko naj­wy­bit­niej­szy wo­jow­nik lub ktoś wy­jąt­ko­wo pod­stęp­ny. Po zba­da­niu ciała sto­sow­ny­mi cza­ra­mi nie wy­kry­to, by mir­tis zo­stał otru­ty lub by rzu­co­no na niego za­klę­cie.

– Nie mamy nic, poza tym, że za­schło mi w gar­dle – wark­nę­ła Tylis, gdy ostat­ni świa­dek opu­ścił pokój prze­słu­chań.

Zre­zy­gno­wa­na ude­rzy­ła w ta­bli­cę, przy któ­rej stała Fi­ryth, ilu­stru­ją­ca wy­kre­sem wszyst­kie do­tych­cza­so­we ze­zna­nia, zgod­nie z el­fic­kim zwy­cza­jem. Od środ­ko­we­go punk­tu, któ­rym było mor­der­stwo, pro­wa­dzi­ły pro­ste, opi­sa­ne pa­ra­me­tra­mi po­szcze­gól­nych po­szlak, mo­ty­wów i oko­licz­no­ści.

– Wynik wszę­dzie wy­cho­dzi zero lub jeden – wes­tchnę­ła świe­ża ab­sol­went­ka aka­de­mii.

– Czyli albo nikt nie jest winny, albo wszy­scy. Dru­gie jesz­cze głup­sze od pierw­sze­go – wark­nę­ła Tylis, na co Fryss tylko prych­nę­ła. W trak­cie ca­łe­go dnia wie­lo­krot­nie miały oka­zję, by sobie wza­jem­nie do­piec i je­dy­nie po­grą­żo­na w pod­ręcz­ni­kach Fi­ryth zda­wa­ła się nie za­uwa­żać na­pię­cia mię­dzy nimi.

– Wpi­szę to jesz­cze w sche­mat prze­strzen­ny Po­ir­hel­da…

– Daruj sobie – rzu­ci­ła Tylis, za­my­ka­jąc za­klę­ciem ksią­żkę z teo­rii śledz­twa.

Spe­szo­na Fi­ryth odło­ży­ła kredę i przyj­rza­ła się ist­nie­ją­ce­mu sche­ma­to­wi, rów­no­cze­śnie pa­trząc na wzór w innym pod­ręcz­ni­ku.

– Or­ko­wie cały dzień spę­dzi­li z ogrod­ni­kiem, od któ­re­go uczy­li się tech­nik sa­dze­nia ro­ślin. Wśród elfów, dwóch przy­je­cha­ło bar­dzo późno w nocy i wtedy to­wa­rzy­szył im straż­nik. Wspól­nie spę­dza­li wie­czór na grach, służ­ba do­no­si­ła im re­gu­lar­nie wino i po­twier­dza, że wszy­scy byli w salce. Każdy ze­zna­wał pod za­klę­ciem. Żaden z gości nie wi­dział ni­cze­go po­dej­rza­ne­go. Z do­mow­ni­ków, mo­ty­lar­ka była w po­bli­żu miej­sca zbrod­ni, ale nie mogła tam­tę­dy przejść i nie zo­stać do­strze­żo­ną przez ogrod­ni­ka. Ogrod­nik był za domem, roz­ma­wiał z ro­śli­na­mi. Przez więk­szość czasu wi­dział go drugi straż­nik i na od­wrót, ogrod­nik wi­dział jego. Do tego, brak ja­kie­go­kol­wiek mo­ty­wu i na­rzę­dzia. Wszy­scy zga­dza­li się, że w walce bez­po­śred­niej nikt nie dałby rady za­mor­do­wa­ne­mu, mu­siał to być pod­stęp – re­cy­to­wa­ła Fi­ryth, za­kła­da­jąc nogę na nogę i ro­biąc minę sie­rot­ki pa­są­cej owce.

– Czyli, albo ktoś omi­nął za­klę­cia, albo fak­tycz­nie nikt nie wie nic – wes­tchnę­ła Tylis, dra­piąc się po bro­dzie.

– Ffąt­pię, by omi­nię­to za­klę­cia praf­fdo­móf­f­no­ści – przy­zna­ła z tru­dem Fryss, ma­su­jąc skro­nie. Od pa­le­nia bo­la­ła ją głowa, ale pul­so­wa­nie usta­wa­ło tylko, gdy pa­li­ła. To aku­rat dość łatwo byłoby roz­ry­so­wać na sche­ma­cie.

Wy­cią­gnę­ła cy­ga­ret­kę i za­pa­li­ła za po­mo­cą pro­ste­go za­klę­cia.

– Prze­waż­nie by­wasz nie­mi­ła i nie­przy­dat­na, teraz tylko nie­przy­dat­na. Wiel­kie dzię­ki. – Tylis ukło­ni­ła się z nad­mier­ną ele­gan­cją.

Zdzi­ra.

– Po­zf­fól zatem, że się przy­dam – wark­nę­ła Fryss, wsta­jąc. – Jest jesz­cze jedna osoba, któ­rej nie prze­słu­chiffa­ły­śmy pod za­klę­ciem.

***

– Może jed­nak coś po­dej­rze­wa?

– Fru­stra­cja ją tu spro­wa­dzi­ła, a my mamy re­me­dium. To tej dru­giej się bar­dziej oba­wia­li­śmy, ale jest jesz­cze głup­sza.

– Ostat­ni trop mogą drą­żyć.

– Wtedy pod­rą­ży­my je.

– Ostat­ni trop… Ostat­ni trop. Wie­wió­recz­ka robi hop…

***

– Muszę przy­znać, że dziw­na to pora na do­dat­ko­we py­ta­nia.

Fryss spo­tka­ła am­ba­sa­do­ra w ogro­dzie, gdzie wpa­try­wał się w nocne niebo.

– Mir­ti­si po­cho­dzą z nie­zwy­kłe­go po­łą­cze­nia pyłu gwiazd i na­sion, w które swoje bło­go­sła­wień­stwo pchnę­ła Matka Na­tu­ra. W to­wa­rzy­stwie gwiazd każdy mir­tis czuje się tak samo do­brze, jak w słoń­cu. I tak wła­śnie że­gna­łem ostat­nich z wy­jeż­dża­ją­cych gości. Po prze­słu­cha­niach nie chcie­li dłu­żej prze­by­wać w miej­scu mor­der­stwa. Wszyst­ko za zgodą śled­czej Tylis – wy­ja­śnił, od­po­wia­da­jąc na py­ta­nia, któ­rych Fryss i tak nie za­mie­rza­ła zadać. – Zresz­tą, w nocy le­piej wy­cho­dzić na spa­cer z Urtim. Nie łapie wtedy mo­ty­li – dodał z cie­płym uśmie­chem.

Zatem mir­ti­si są jak mo­ty­le. Do­brze czują się nawet w to­wa­rzy­stwie tych, któ­rzy ich mor­du­ją.

Am­ba­sa­do­ra trud­no było nie lubić. Ocho­czo wsparł śledz­two, udo­stęp­nił swój czas i za­an­ga­żo­wał służ­bę. We wszyst­kim po­zo­stał uprzej­my i przy­ja­zny, po­dob­nie jak mo­ty­lar­ka, ogrod­nik i straż­ni­cy. Za to wła­śnie Fryss ich nie lu­bi­ła.

Za­ło­ży­ła za­klę­cie praw­do­mów­no­ści, ale na nie­wie­le się zdało. Mo­ty­lar­ka wi­dzia­ła am­ba­sa­do­ra przed zmro­kiem w ga­bi­ne­cie, a jeden ze straż­ni­ków peł­nił wartę w holu i nie spo­strzegł, by opu­ścił pokój przed środ­kiem nocy. Do tego czasu ofia­ra była już dawno mar­twa. Wszyst­ko zga­dza­ło się z po­zo­sta­ły­mi ze­zna­nia­mi.

– A to ciało? Dla­cze­go nie znik­nę­ło? – do­py­ta­ła.

– Nasze ciała nie zni­ka­ją w sen­sie do­słow­nym. Wy, elfy, macie jasno zde­fi­nio­wa­ną śmierć. My w taki spo­sób nie umie­ra­my. Gdy mir­tis czuje, że nad­szedł jego czas, od­da­je całą swoją siłę Matce Na­tu­rze. Ciało nie ulega roz­kła­do­wi, po pro­stu się roz­pły­wa, a moc roz­le­wa się na ota­cza­ją­cą go na­tu­rę – wy­ja­śnił am­ba­sa­dor.

Fryss była prze­ko­na­na, że przed­sta­wi­cie­le el­fic­kich nauk zlin­czo­wa­li­by am­ba­sa­do­ra za uży­cie pojęć ta­kich jak „od­da­je siły Matce Na­tu­rze” lub „roz­pły­wa się”.

– Czyli jego moc zo­sta­ła ff nim? Nie oddał jej, tak jak ffy to ro­zu­mie­cie?

Am­ba­sa­dor za­trzy­mał się i za­my­ślił na chwil­kę, marsz­cząc szla­chet­ne czoło. Za­mru­gał kil­ka­krot­nie, a Fryss mogła przy­siąc, że barwa jego oczu się zmie­ni­ła. Za­my­śle­nie prze­rwał ci­chym wes­tchnię­ciem i na­głym ru­chem ręki.

– Urti to urwis. Cza­sa­mi gry­zie – wy­tłu­ma­czył, po­cie­ra­jąc za­krwa­wio­ny palec.

Może i za­gryzł tego straż­ni­ka, co? W to do­pie­ro Pro­ku­ra­tor uwie­rzył­by z ra­do­ścią.

Fryss po­pa­trzy­ła za wie­wiór­ką, która zdą­ży­ła dać susa i znik­nąć gdzieś w ogro­dzie, a na­stęp­nie wni­kli­wiej przyj­rza­ła się am­ba­sa­do­ro­wi. Męż­czy­zna wy­da­wał się z tru­dem utrzy­my­wać pion, a po chwi­li prze­wró­cił się, jakby był dziec­kiem sta­wia­ją­cym pierw­sze kroki. Wstał, zanim zdą­ży­ła za­re­ago­wać i otrze­pał się zdez­o­rien­to­wa­ny. Na jego nie­ska­zi­tel­nej twa­rzy po­ja­wi­ło się kilka zmarsz­czek oraz struż­ka potu.

Może to jed­nak na­praw­dę mor­der­cza wie­wiór­ka…

Fryss rzu­ci­ła mu py­ta­ją­ce spoj­rze­nie.

– Po­tkną­łem się – wy­ja­śnił zmie­sza­ny.

Pierw­szy raz w ty­siąc­let­nim życiu? Wię­cej po­ka­zu­jesz niż mó­wisz.

– Mhm… A zatem? – Fryss po­trze­bo­wa­ła od­po­wie­dzi, a swoje po­dej­rze­nia po­sta­no­wi­ła na ten mo­ment za­cho­wać dla sie­bie. W końcu ugry­zie­nia i po­tknię­cia, mimo dziw­nej ko­in­cy­den­cji, nie łą­czy­ło ze sobą wiele.

– Tak… Jakie było py­ta­nie? – Wzrok am­ba­sa­do­ra za­błą­dził chwi­lę na noc­nym nie­bie, nim wró­cił do Fryss.

– Czy ff takim razie moc zo­sta­ła w za­mor­dof­fa­nym straż­ni­ku?

– Tak to uj­mu­jąc, hmmm… Ra­czej tak. Czy­ta­łem kie­dyś za­ka­za­ne trak­ta­ty o opę­ta­niach, mó­wią­ce o moż­li­wo­ści prze­ję­cia mocy umie­ra­ją­ce­go mir­ti­sa, ale nie wiem, po co ktoś… – Am­ba­sa­dor znów za­mru­gał roz­tar­gnio­ny. – Zresz­tą i tak były nie­do­rzecz­ne, a w na­szym przy­pad­ku moc po­zo­sta­ła w ciele za­bi­te­go. Śled­cza Tylis mó­wi­ła, że nie od­kry­ły­ście żad­ne­go mo­ty­wu.

Fryss po­ki­wa­ła głową w za­my­śle­niu.

Och, nie na wszyst­ko po­trzeb­ny jest motyw. Zatem to nie wie­wiór­ka.

***

– Ona prze­czu­wa.

– Każdy by coś prze­czu­wał. A ze wszyst­kich De­tek­ty­wów Kró­lew­skich, jej jed­nej nikt nie bę­dzie słu­chał. Dla­te­go po nią po­sła­li­śmy.

– Za­mknie śledz­two i umo­rzy spra­wę albo zda nie­wia­ry­god­ny ra­port, który ją skoń­czy…

– A ty, dokąd?! Zo­staw! Znów nas zdra­dzisz!

– Niby takie nic, na el­fi­ka hyc!

***

– Po­stra­da­łaś zmy­sły?! Nie mam po­ję­cia, co pró­bu­jesz tu ugrać, ale oskar­ża­jąc cały dwór, do­pro­wa­dzisz do skan­da­lu i za­koń­czysz wszyst­kie nasze ka­rie­ry. Dla cie­bie to może już nic, ale…

– Ffła­śnie! Ze­zna­nia nie po­zf­fa­la­ją ni­ko­go ffy­klu­czyć.

– Ani ni­ko­go ob­cią­żyć.

– Opę­ta­nie pa­su­je ide­al­nie. Ofia­ra opę­ta­nia jest nie­śf­fia­do­ma, ffięc zezna nie­praf­fdę naf­fet pod za­klę­ciem. A straż­nik mógł zo­stać za­mor­dof­fa­ny je­dy­nie, jeśli ffszy­scy do­mof­f­ni­cy o tym ffie­dzie­li!

Fryss dawno nie pa­mię­ta­ła, by mó­wi­ła z takim en­tu­zja­zmem. Dla tego uczu­cia zo­sta­ła de­tek­ty­wem i wciąż, mimo nie­po­wo­dzeń, oszpe­ce­nia i upo­ko­rze­nia, po­tra­fi­ło ono ją pod­nie­cić. Wszyst­ko to zdą­ży­ła wy­my­ślić w dro­dze od am­ba­sa­do­ra do sy­pial­ni Tylis, którą wy­rwa­ła z głę­bo­kiej, noc­nej me­dy­ta­cji.

Mimo pul­su­ją­ce­go w skro­niach bó­lu i drżą­cej dłoni, nie się­gnę­ła po cy­ga­ret­kę.

– Co za bzdu­ry – mruk­nę­ła Tylis, pa­trząc na Fryss, jak na orka do­sia­da­ją­ce­go smoka z głową mrów­ki.

Krą­ży­ła po sa­lo­ni­ku w noc­nym stro­ju, a za nią po­dą­żał tań­czą­cy wraz z pło­mie­niem świe­cy cień. Pod­ło­ga wdzięcz­nie skrzy­pia­ła, gdy elfka wy­ko­ny­wa­ła ko­lej­ne kółka. Po dłuż­szej chwi­li mil­cze­nia za­trzy­ma­ła się, rzu­ca­jąc Fryss nie­chęt­ne spoj­rze­nie.

– To jest chyba naj­głup­sza teo­ria, jaką kie­dy­kol­wiek wy­my­śli­łaś – rzu­ci­ła gniew­nie. – Ale sądzę, że ro­bisz to ce­lo­wo, chcąc wy­wo­łać skan­dal dy­plo­ma­tycz­ny. Tacy nie­udacz­ni­cy jak ty świet­nie od­naj­du­ją się w cha­osie, praw­da?

Fryss za­ci­snę­ła pię­ści. Dała Pro­ku­ra­tu­rze ostat­nią szan­sę na sko­rzy­sta­nie ze swo­je­go ta­len­tu, a oni w za­mian ob­da­ro­wa­li ją nad­zo­rem Tylis. To tak, jakby szczur miał na­uczać pro­fe­so­rów al­che­mii o wła­ści­wo­ściach ma­gicz­nych pier­wiast­ków.

Zanim zdą­ży­ła co­kol­wiek zro­bić, w dwo­rze roz­legł się głu­chy krzyk.

Tylis z obawą spoj­rza­ła na otwar­ty, ciem­ny ko­ry­tarz. Po­de­szła do drzwi i je za­mknę­ła.

– Wie­wiór­ka na kogoś znowu na­sko­czy­ła – wzru­szy­ła ra­mio­na­mi. – Żaden z do­mow­ni­ków nie ma mo­ty­wu, a twoja teo­ria o opę­ta­niu jest ab­sur­dal­na. Jutro umo­rzy­my śledz­two i przed­sta­wi­my ra­port o braku po­szlak, wska­zu­jąc na wy­pa­dek.

Fryss nie sku­pi­ła się na tym, co mó­wi­ła Tylis. Od zde­ner­wo­wa­nia bar­dziej roz­bo­la­ła ją głowa, a gdy chcia­ła się­gnąć po cy­ga­ret­kę, pu­de­łecz­ko oka­za­ło się puste. Mimo otę­pia­ją­ce­go pul­so­wa­nia wy­da­wa­ło się jej, że sły­szy ciche kroki na ko­ry­ta­rzu.

Tylis cia­śniej otu­li­ła się szla­fro­kiem, cze­ka­jąc na od­po­wiedź. Gdy ta nie na­stą­pi­ła, otwo­rzy­ła usta, ale nie zdą­ży­ła nic po­wie­dzieć.

Nagle do środ­ka wbie­gła zdy­sza­na Fi­ryth, także w noc­nym szla­fro­ku. Po­dmuch zga­sił tlące się świe­ce, a skrzy­dło drzwi ude­rzy­ło Tylis w po­ty­li­cę.

– Obie je­ste­ście nie­zrów­no­wa­żo­ne! – wark­nę­ła Tylis, od­ska­ku­jąc na bok.

Fryss przy­pa­trzy­ła się bli­żej przy­ciem­nio­nej syl­wet­ce mło­dej ko­le­żan­ki.

– Fi­ryth? To ty krzy­cza­łaś? – za­py­ta­ła, wsta­jąc z fo­te­la. Dłoń wciąż jej drża­ła, stu­ka­jąc o me­ta­lo­wy po­jem­ni­czek na cy­ga­ret­ki.

Fi­ryth wzię­ła głęb­szy od­dech.

– Ja już chyba wiem… – wy­dy­sza­ła i za­mil­kła, jakby wię­cej nie za­mie­rza­ła mówić.

– Co wiesz, hę? – burk­nę­ła Tylis, ma­su­jąc głowę.

Fi­ryth za­mru­ga­ła i po­trzą­sła głową.

– Ana­li­zo­wa­łam sche­mat i po­pra­wia­łam go zgod­nie z Pod­ręcz­ni­kiem Po­szlak Nie­oczy­wi­stych. Tylko jedno roz­wią­za­nie pa­su­je…

Znów prze­rwa­ła na głęb­szy wdech. Za­mru­ga­ła ocza­mi, które mie­ni­ły się tur­ku­so­wym bły­skiem. Jej twarz wy­gię­ła się w dziw­nym gry­ma­sie: jedna po­ło­wa wy­ra­ża­ła prze­ra­że­nie, druga łap­czy­wą agre­sję, z którą łowca pa­trzy na ofia­rę. Wy­glą­da­ła, jakby chcia­ła mówić dalej, jed­nak z ust nie wy­do­by­wał się żaden dźwięk.

Ma­te­riał do­wo­do­wy za­czy­na się robić nie­bez­piecz­ny.

Fryss przy­go­to­wa­ła w drżą­cej dłoni za­klę­cie ochron­ne. Serce za­bi­ło jej szyb­ciej, a każde ude­rze­nie było jak dzwon w otu­ma­nio­nej mi­gre­ną gło­wie. Z tru­dem utrzy­ma­ła rów­no­wa­gę.

Ciszę prze­rwał krzyk Tylis. Nie­wiel­ki kształt spadł na nią ze ścia­ny. Ciem­na kulka od­bi­ła się od ra­mie­nia i wpa­dła pro­sto na Fi­ryth, która wy­da­ła z sie­bie nie­na­tu­ral­ny sko­wyt. Do­szło do krót­kiej sza­mo­ta­ni­ny, po któ­rej elfka osu­nę­ła się bez­wład­nie na pod­ło­gę. Huk z pew­no­ścią dało się sły­szeć w całym dwo­rze. Z po­ko­ju wy­mknął się po­dmuch po­wie­trza, który od­da­la­jąc się, sze­le­ścił ro­ślin­no­ścią na ko­ry­ta­rzu.

Fryss miała też wrażenie, że sły­szy nie­zro­zu­mia­ły szept, ale nie była w sta­nie skon­cen­tro­wać zmy­słów. Nie ścią­ga­jąc za­klę­cia ochron­ne­go, pod­bie­gła do ko­le­żan­ki, od­wra­ca­jąc ją na bok. Z ką­ci­ka ust Fi­ryth cie­kła piana, lecz ob­li­cze znów było spo­koj­ne i nie­win­ne, jakby słu­cha­ła wy­kła­du na stu­diach.

Z tym że na za­ję­ciach nie prze­sta­ła­by od­dy­chać.

– Im­puls, taki jak ugry­zie­nie, od­bie­ra kon­tro­lę in­tru­zo­wi. Waszą to­wa­rzysz­kę spo­tka­ło to samo, co za­mor­do­wa­ne­go mir­ti­sa, śmierć po opę­ta­niu – wy­ja­śnił niski ba­ry­ton zaraz obok ucha Fryss. Od­wró­ci­ła się gwał­tow­nie, a ruda wie­wiór­ka zręcz­nie ze­sko­czy­ła i wy­lą­do­wa­ła.

– Urti?

Wie­wiór łap­ka­mi oczy­ścił wą­si­ki oraz wiel­kie sie­ka­cze z krwi i po­pa­trzył świa­do­mym spoj­rze­niem na Fryss.

– Mir­ti­si opie­ku­ją się nami, a my nimi, na tyle, na ile mo­że­my. Chce­my pomóc, ale wobec tego, co za­do­mo­wi­ło się w dwo­rze, je­ste­śmy bez­rad­ni. Mo­że­my tylko tym­cza­so­wo wy­ry­wać ich z opę­ta­nia. Cza­sa­mi się to udaje, innym razem nie.

– Co… za­do­mo­wi­ło się w dwo­rze? – Z kąta sa­lo­nu wy­brzmiał głos Tylis.

– Upio­ry. Ciem­ne Dzie­ci Matki. Tak ma­wia­ją mir­ti­si. Zjawy stare jak sam las. Dla nich ener­gia ży­cio­wa mir­ti­sów jest jak woda dla ro­ślin. Nie po­tra­fią im jesz­cze ode­brać całej mocy, ale wy­star­czy, by tym­cza­so­wo wy­ko­rzy­sty­wać ciała. Do morderstwa albo my­le­nia śledz­twa. A może dla za­ba­wy? Tak jak tu. – Urti wska­zał łapką na mar­twą Fi­ryth.

– Skoro chcą przej­mo­wać moc mir­ti­sów, to dla­cze­go za­mor­do­wa­ły tam­te­go straż­ni­ka? – spy­ta­ła Fryss.

Nie ma to jak wia­ry­god­ne roz­wią­za­nie śledz­twa. Pro­ku­ra­tor Okrę­go­wy uwie­rzy w tę hi­sto­rię o opę­ta­niu z wiel­ką ocho­tą, już to widzę.

– Chcia­ły po­siąść jego moc, ale jesz­cze tego nie po­tra­fią. Mir­tis nie prze­żył ataku, ale moc w nim zo­sta­ła, a ciało nie znik­nę­ło. – Urti skoń­czył hi­gie­nę pyszcz­ka i wsko­czył na omszo­ną ścia­nę.

Skoro tak łatwo ci to wy­ja­śniać, to może zło­żysz ra­port do Pro­ku­ra­tu­ry, hę?

Fryss nie mogła się po­wstrzy­mać i rzu­ci­ła Tylis spoj­rze­nie ro­dza­ju „A nie mó­wi­łam?”. Ko­le­żan­ka jed­nak nie wy­glą­da­ła na skru­szo­ną.

– Zaraz, skąd to wszyst­ko wiesz? – Tylis wy­szła z kąta i po­now­nie za­pa­li­ła świe­ce za­klę­ciem.

– Lubię czy­tać i no­ca­mi prze­glą­dam księ­gi am­ba­sa­do­ra. Zwi­ną­łem mu trak­tat o opę­ta­niach wśród mir­ti­sów. – Urti wy­ko­nał gest, który naj­praw­do­po­dob­niej był wie­wiór­czym wzru­sze­niem ra­mio­na­mi. – Upio­ry rosną w siłę z każ­dym dniem. Oba­wiam się, że los tam­te­go mir­ti­sa i wa­szej to­wa­rzysz­ki to naj­lep­sze, co może spo­tkać opę­ta­nych – mówił fa­cho­wo, gło­sem god­nym el­fic­kie­go pro­fe­so­ra. Potem wy­ko­nał zgrab­nie kilka sko­ków i zna­lazł się na ko­ry­ta­rzu. – Odejdź­cie stąd i spro­wadź­cie swo­ich cza­ro­dzie­jów. Mir­ti­sów już nie ura­tu­ją, ale muszą po­ko­nać te zjawy nim one od­kry­ją, jak prze­jąć moc ży­wych.

– A ty? – mruk­nę­ła Fryss, ra­czej z cie­ka­wo­ści niż z tro­ski.

– Na­tu­ra za­wsze sobie po­ra­dzi.

***

– Wie­dzą! Wie­dzą! Nie mo­gli­ście wy­trzy­mać choć chwi­li!

– Elfka była przez mo­ment sma­ko­wi­ta…

– Ale celem jest mir­tis! Mają w sobie bło­go­sła­wień­stwo Matki, któ­re­go brak elfom!

– I znów coś wy­trą­ci­ło nas z kon­tro­li.

– Wy­star­czy, żeby żadna z elfek nie opu­ści­ła dworu.

– Ależ wręcz prze­ciw­nie… Jeden elfik wio­sny nie czyni…

***

Fryss miała wrażenie, że każdy dźwięk jest zwia­stu­nem nad­cią­ga­ją­ce­go upio­ra. Ból głowy na­si­lił się i ledwo po­zwa­lał sta­wiać ko­lej­ne kroki.

– Nie mo­żesz tego kon­sul­tof­fać z am­ba­sa­do­rem! Prze­cież sły­sza­łaś, dla opę­ta­nych nie ma ra­tun­ku! – syk­nę­ła. Ma­sze­ru­ją­ca przed nią Tylis, sama wy­glą­da­ją­ca w szla­fro­ku jak nocna mara, nawet się nie od­wró­ci­ła.

Oczy­wi­ście, że może, jest wy­star­cza­ją­co głu­pia, a cho­dze­nie za nią czyni cię jesz­cze głup­szą.

– Chcesz oprzeć ra­port na ze­zna­niach wie­wiór­ki! Nawet jeśli to praw­da, am­ba­sa­dor nie jest opę­ta­ny cały czas, może się pod­pi­sać na for­mu­la­rzu i nas uwia­ry­god­nić.

– Stój! – tym razem Fryss krzyk­nę­ła i rów­no­cze­śnie po­sta­wi­ła przed Tylis nie­wi­dzial­ną ba­rie­rę, unie­moż­li­wia­jąc jej przej­ście. – Prze­cież ffi­dzia­łaś Fi­ryth. To też za mało?

Tylis ob­ró­ci­ła się wście­kła.

– Za mało to ze­zna­nie wie­wiór­ki po­par­te opi­nią zwol­nio­nej z Pro­ku­ra­tu­ry śled­czej! A ja nie za­mie­rzam skoń­czyć jak ty, mam choć tyle sza­cun­ku do sie­bie! Mogę sobie wie­rzyć w co­kol­wiek, ale muszę prze­ko­nać Pro­ku­ra­to­ra.

Fryss wy­pu­ści­ła z gnie­wem po­wie­trze. Opa­no­wa­ło ją je­dy­nie to, że pró­bu­jąc za­ci­snąć zęby, na­po­tka­ła, jak za­wsze, na pust­kę z przo­du. Po­wstrzy­ma­ła w gło­wie na­pływ wszyst­kich za­klęć, które przy­szły jej na myśl i ode­tchnę­ła głę­biej.

– Zffol­nio­nej, po­ffia­dasz? – jej głos wydał się nagle cichy w ob­ro­śnię­tym mchem ko­ry­ta­rzu.

– Pro­ku­ra­tor pod­pi­sał wy­po­wie­dze­nie jesz­cze przed na­szym wy­ru­sze­niem. Co wię­cej, przy­słał cię tutaj na wy­raź­ną proś­bę am­ba­sa­do­ra, więc pew­nie i ty je­steś wplą­ta­na w ten spi­sek, hę? – uśmiech­nę­ła się zło­śli­wie Tylis, ale po chwi­li zła­god­nia­ła, przy­wra­ca­jąc twa­rzy ślicz­ny wy­gląd. – Ale, jeśli pój­dziesz ze mną i zdo­bę­dzie­my pod­pis am­ba­sa­do­ra, to na­pi­szę ra­port, po któ­rym nie tylko zo­sta­niesz na­tych­miast przy­wró­co­na, ale obej­miesz też sta­no­wi­sko Star­szej De­tek­tyw. Za­kończ­my śledz­two sku­tecz­nie. Albo skoń­czę twoją ka­rie­rę, a sama i tak do­mknę tę spra­wę.

Zwol­nio­na. Jeśli nie je­steś De­tek­ty­wem Kró­lew­skim, je­steś nikim.

Fryss po­gła­dzi­ła ję­zy­kiem puste dzią­sła, naj­do­bit­niej­szy dowód nie­gdy­siej­szej po­raż­ki, gdy uzna­ła, że może wy­grać po­je­dy­nek z or­kow­skim czar­no­księż­ni­kiem. Nie mogła. Tak samo, gdy uwa­ża­ła, że da radę roz­bi­jać szaj­ki prze­myt­ni­ków da­le­ko poza gra­ni­ca­mi Kró­le­stwa. Nie dała rady. Am­bi­cja i wiecz­ne si­le­nie się na od­mien­ność wobec in­nych elfów spro­wa­dzi­ło ją do mo­men­tu, gdzie naj­wy­raź­niej nawet upio­ry lasu prze­wi­dy­wa­ły, jak się za­cho­wa. Była tu na proś­bę opę­ta­ne­go am­ba­sa­do­ra oraz Pro­ku­ra­to­ra Ge­ne­ral­ne­go tylko ze wzglę­du na swoje poprzednie nie­po­wo­dze­nia.

I naj­wyż­szy czas, by prze­sta­ło mi to prze­szka­dzać.

– Je­steś nie­za­leż­ną śled­czą. Sffo­je śledz­tffo uffa­żam za skoń­czo­ne, a spra­ffę za roz­ffią­za­ną – po­wie­dzia­ła szorst­ko, ukło­ni­ła się prze­sad­nie i od­wró­ci­ła, nie słu­cha­jąc wy­krzy­ki­wa­nych po­gró­żek Tylis.

Idąc ciem­nym ko­ry­ta­rzem, zo­ba­czy­ła prze­my­ka­ją­cy mały cień.

– Urti! – syk­nę­ła, a kształt się za­trzy­mał. – Prze­każ ffszyst­kim zffie­rzę­tom, by na­tych­miast ucie­ka­ły z dffo­ru. Naj­po­tęż­niej­si el­fic­cy cza­ro­dzie­je nie będą po­trzeb­ni.

Od­po­wie­dzia­ła jej cisza, choć miała wra­że­nie, że pu­cha­ty kształt po­ki­wał twier­dzą­co głową. Potem sko­ka­mi od­da­lił się w głąb ko­ry­ta­rza.

Zatem wszyst­ko z głowy. Spra­wa, ka­rie­ra i życie Fryss, Star­szej De­tek­tyw Kró­lew­skiej.

Wy­cho­dzi­ła z dworu, ro­biąc jedną rzecz, która od utra­ty zębów wy­cho­dzi­ła jej znacz­nie le­piej – gwiż­dżąc. We­so­ła me­lo­dia pio­sen­ki z księ­ży­co­we­go fe­sty­nu ci­chut­ko ula­ty­wa­ła w prze­strzeń nocy.

Gdzieś z wnę­trza dworu roz­legł się roz­pacz­li­wy krzyk Tylis. Fryss nawet się nie za­trzy­ma­ła.

***

– Może i nie­wie­le w nich mocy, ale są sma­ko­wi­te, te el­fic­kie du­szycz­ki!

– A gdzie Świsz­czą­ca De­tek­tyw?

– Opu­ści­ła dwór.

– I na pewno nam nie za­szko­dzi?

– Da nam czas. Naj­pierw ją osą­dzą, potem do­pie­ro za­czną się za­sta­na­wiać nad Ja­skół­czym Dwo­rem. A jeśli po­rzu­ci spra­wę, to tym le­piej.

– Ona wcale nie od­cho­dzi.

– Co?

– Prze­szła do­oko­ła i za­sta­wi­ła blo­ka­dą wschod­nie i za­chod­nie drzwi.

– Za­sta­wia teraz głów­ne.

– Po co ona… Prze­cież… Nie! Nie! Nie zdą­ży­my uciec z mir­ti­sa­mi!

– Nieee!

– Nie­eeeee!

***

Ogrod­nik miał rację. Cały dwór mógł za­pa­lić się dość szyb­ko. Pło­mie­nie wdzięcz­nie tań­czy­ły wzdłuż pną­czy i blusz­czy, bez trudu sta­wia­jąc w ogniu ze­wnętrz­ne ścia­ny. Wnę­trze było bar­dziej od­por­ne, jed­nak wkrót­ce i ono zo­sta­ło za­pro­szo­ne do de­struk­cyj­ne­go pląsu, za wcze­śniej­szym oka­dze­niem tru­ją­cym dymem. Nikt nie wy­do­stał się z bu­dyn­ku, za­klę­cia za­bez­pie­cza­ją­ce były wy­trzy­ma­łe i kar­mi­ły się siłą ognia.

Fryss długo wpa­try­wa­ła się w wi­do­wi­sko­we pło­mie­nie, które w zu­peł­no­ści roz­go­ni­ły mrok nocy. Cały dwór wy­glą­dał jak prze­nie­sio­ny do in­ne­go, ogni­ste­go świa­ta, w któ­rym nikt, nawet duch, nie ma przy­szło­ści.

U stóp Fryss le­ża­ła kupka fio­le­to­wych wło­sów. Ścię­ła nożem ostat­nie kilka kępek z głowy, do­rzu­ca­jąc do po­zo­sta­łych, a na­stęp­nie wszyst­kie po­trak­to­wa­ła ogniem i star­ła stopą na proch. Z lekką obawą po­kle­pa­ła się po ogo­lo­nej czasz­ce i za­cią­gnę­ła kap­tur.

„Urti” to od­po­wied­nio dziw­ne imię, by za­cząć z nim od nowa.

Drze­wa, mię­dzy które ode­szła, mogły sły­szeć cicho gwiz­da­ną, we­so­łą me­lo­dię o tańcu w świe­tle księ­ży­ca.