Wyspa

Na północnym morzu, tam gdzie fale wyglądają tak, jakby ktoś pomalował je kolorem mokrej stali z kroplą atramentu, znajdowała się wyspa. Nie miała nazwy. Rybacy z wybrzeża mówili o niej po prostu „wyspa”, marynarze przepływający obok rzucali „może następnym razem”, a mewy nie miały w tej sprawie zdania.

Była tak niegościnna, że nawet lato starało się tam nie zaglądać, a jeśli już się pojawiało, znikało po kilku dniach. Lokalna flora, zmęczona tym stanem rzeczy, poddała się – gdzieniegdzie spod śniegu wystawały tabliczki z napisem „do wynajęcia”. Wyspa nie była miejscem, które ktokolwiek chciałby nazwać domem. A jednak ktoś musiał – głównie dlatego, że nie miał innego wyboru.

Człowiek ten, choć słowo „człowiek” jest tu raczej uprzejmą metaforą, również nie miał imienia. Jego twórca planował go ochrzcić – ponownie metafora – ale żadna propozycja się nie przyjęła. Trudno się dziwić. Doktor – nazwijmy go tak, choć tytułu naukowego nigdy nie zdobył – nigdy wcześniej nie zaszedł tak daleko w swoich próbach ożywienia materii nieożywionej. Presja go zjadła. A właściwie nie tylko presja.

Gdy stworzony przez niego mężczyzna otworzył oczy, wypełnione świeżo nadanym życiem, i wyciągnął rękę, by po raz pierwszy poczuć ludzki dotyk, doktor krzyknął coś niezrozumiale, rozejrzał się nerwowo, po czym z przepraszającym uśmiechem wymamrotał, że „chyba zapomniał papierosów”. Wybiegł na chłód nocy, gdzie na plaży czekała już łódź, a nieco dalej – orka. I tyle go widziano.

***

Pozszywany mężczyzna znalazł się w krępującej sytuacji: leżał zupełnie nagi na stole operacyjnym, w obcym miejscu, z ręką wciąż wyciągniętą w stronę drzwi. Ręka nosiła ślady nieumiejętnych szwów i wyglądała, jakby jej elementy pochodziły z różnych źródeł. Słusznie.

Po odnalezieniu lustra kilka rzeczy stało się jasnych. Był zlepkiem – a może raczej zszywką – części, które w normalnych okolicznościach mogłyby co najwyżej minąć się na ulicy, a nie współistnieć w jednym ciele. Tęczówki oczu miały różne kolory, podobnie jak włosy na niektórych płatach skalpu. Skóra, sina i dopiero zaczynająca się zabarwiać pod wpływem krążącej krwi, również występowała w kilku odcieniach.

Gdyby na wyspie był ktoś jeszcze i chciał być miły, powiedziałby pewnie, że przypomina fascynującą ludzką układankę. Ale nikogo nie było. A on był sam. I było mu z tego powodu bardzo przykro. Bo choć nie urodził się z sercem, tylko je dostał, było ono dobre – dosłownie i w przenośni.

Dni mijały powoli. Odkrył, że lubi siedzieć na kamienistej plaży, obserwując fale i ptaki. Odkrył też, że wachlarz rozrywek na wyspie kończy się dokładnie w tym miejscu, ale nie przeszkadzało mu to. Mógł rozmyślać. A miał o czym – nie codziennie zostaje się poskładanym jak z klocków i ożywionym na stole operacyjnym. Jedynym, co mu naprawdę doskwierało, była samotność. Próbował rozmawiać z mewami, ale to nie to samo. Braki w słownictwie – po obu stronach – były nie do przeskoczenia.

***

Pewnego dnia sztorm, który wyglądał, jakby próbował pobić rekord w kategorii „najbardziej niepotrzebnie dramatyczny”, wyrzucił na brzeg łódź rybacką. W jej wnętrzu, przemoczona i trzęsąca się z zimna, ale żywa, była młoda kobieta. Po dłuższej walce z falami i wiatrem stanęła na mokrym piasku. Błyskawica rozświetliła niebo i w jej świetle dostrzegła budynek. Ruszyła w jego stronę.

Pracownia doktora nie była projektowana z myślą o estetyce. Mroczna, ponura, z burzą w tle wyglądała jak wyjęta z horroru. Ale miała jedną zaletę: w środku nie padało. Gdy tylko weszła i zobaczyła jedynego mieszkańca – który akurat jadł kolację i nie spodziewał się gości – zaczęła kwestionować, czy plaża nie była jednak lepszym wyborem.

Mężczyzna wstał. Słabo widoczne wcześniej szwy stały się wyraźne.

– Eee? – wymruczał, zaskoczony własną elokwencją. – Owsianki? – dodał rozpaczliwie.

Dziewczyna ostrożnie usiadła przy stole, unikając jego wzroku. W końcu spojrzała w jego różnokolorowe oczy i skrzywiła się. Chciała coś powiedzieć, ale jej mózg uznał, że dzień dostarczył już wystarczająco dużo wrażeń i czas je przeanalizować – najlepiej bez udziału świadomości.

***

Obudziła się na pryczy. Burza ucichła, za oknem było jasno. Nad nią – popękany sufit. Obok, na krześle, siedział pozszywany mężczyzna.

– Kim jesteś? – zapytała.

Zaskoczyło go to. W wyobraźni przygotowywał się na krzyki i wymachiwanie rękami, nie na konkretne pytania.

– Jestem… ja. Chyba – odpowiedział najuczciwiej, jak potrafił.

Dziewczyna uznała to za wystarczające.

– Ja jestem Liv – powiedziała, wskazując na siebie.

Powstrzymała pokusę, by sprawdzić, czy na jej rękach nie ma szwów.

– Gdzie jestem?

Nie wiedział, jak odpowiedzieć. Zaczął więc od początku.

***

Przez kilka dni rozmawiali. Liv opowiadała o świecie poza wyspą, o ludziach, którzy nie są zrobieni z części innych ludzi, i o tym, że życie bywa dziwne – choć rzadko aż tak dziwne jak on. Gdy morze się uspokoiło, zaproponowała, że może go zabrać ze sobą.

Spojrzał na nią, potem na swoje dłonie, i znów na nią.

– Świat może nie być gotowy na… mnie. A ja chyba nie jestem gotowy na świat.

Liv skinęła głową. Nie wyglądała na rozczarowaną. Raczej na kogoś, kto zrozumiał, że niektórzy ludzie są jak wyspy – samotne, ale niekoniecznie puste.

– Chciałabym ci coś zostawić – powiedziała. – Czy chciałbyś mieć imię?

Pokiwał głową. Nikt nigdy go o to nie zapytał.

Usiedli przy stole. Liv znalazła kartkę i ołówek, wypisała jak najwięcej imion – część wymyśliła, uznając, że to nie zaszkodzi. Potem zaczęła je czytać.

– Sven?

– Nie.

– Eryk?

– Mmm-mmm.

– Adolf?

– Coś mi w nim nie pasuje.

Przeczytała całą listę. Potem jeszcze raz. I kolejny. Nie chodziło o to, że imiona mu się nie podobały – po prostu czuł, że podejmuje ważną decyzję, a nigdy wcześniej tego nie robił.

– Zastanowię się – powiedział w końcu.

Niedługo potem się pożegnali. Pomógł jej wepchnąć łódź do morza. Pomachała mu i odpłynęła. Stał na plaży, aż zniknęła za horyzontem.

Potem wrócił do domu, usiadł przy stole i spojrzał na kartkę. Postanowił, że sam wybierze. Postanowił też, że fakt, iż nie umie czytać, nie będzie problemem.

Przesuwał palcem po papierze, zatrzymując się przy każdym imieniu. W końcu dotarł do słowa, którego kształt mu się spodobał. Postukał w nie dwa razy, jakby przypieczętowując decyzję.

Nie wiedział, jak brzmi. Ale to nie miało znaczenia. Najważniejsze, że było jego.