O tym, co przeczytałem ostatnio w starym dzienniku – 1985

Wyszliśmy w plener, poza horyzont codzienności. W cieniu drzew i krzewów kryła się cała poziomkowa brać, a bezpańskie pszczoły zbijały się w chmurne, pulsujące kominy.

Nad opolską wsią wiła się droga – kurz, czereśnie, śmiech. My, dzieci Słodkopolski, nazwaliśmy ją Szmaragdową, na pamiątkę bajki o Szmaragdowym Grodzie. Nie wiedzieliśmy, dokąd prowadzi. Chcieliśmy wierzyć, że tam, daleko, na antypodach naszego grajdołka, czeka coś nie z tego świata. Że wydarzy się magia.

Za jednym wzniesieniem było drugie. Za drugim – następne. I jeszcze jedno. Szliśmy bez lęku, niemal pewni, że jesteśmy blisko celu.

Wtedy wybiła dwunasta. Głód okazał się silniejszy od mitu. Dom znaczył obiad. Znaczył powrót.

Lato się skończyło. Czereśnie zniknęły. Przemknął wrzesień, potem październik. Tęcza rozpłynęła się w szarości.

Szmaragdowa stała się zwykłym pagórkiem. Zniknęła we mgle wspomnień – takich, które już prawie nie bolą. Tylko czasem, bardzo cicho, jeszcze kłują.

Koniec

Hej, Maćku; ależ smutno i nostalgicznie się zrobiło… :)

Myślę, że każdy ma taką kartę w swym starym dzienniku i podobne wspomnienia. ;)

Opolszczyzna jest mi bliska, tam mieszka(ła) cała moja Rodzina ze strony Taty, począwszy od Dziadków, poprzez Ciocie i Wujków, skończywszy na Kuzynkach i Kuzynach, a także Ich Dzieciach. :)

Pozdrawiam serdecznie, klik za klimat. :)

Pecunia non olet

“Wyszliśmy w plener, poza horyzont codzienności.” – Bardzo ładne zdanie.

“…a bezpańskie pszczoły…” – pszczoły nie są bezpańskie. Pszczoły mają królową.

“… daleko, na antypodach naszego grajdołka, czeka coś nie z tego świata. Że wydarzy się magia…” – grajdołek to takie potoczne słowo, niezbyt pasujące do takiego całuśnego tekstu.

Miniaczek bardzo słodki, ładny i cieplutki. Lubię takie teksty.

Ech, bywa tak, że Magiczne Wzgórza z przeszłości stają się zwykłymi pagórkami, ale na szczęście są jecze tacy jak Ty, Maćku, którzy zachowali je w pamięci i dziś dzielą się dobrymi wspomnieniami. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Bardzo nastrojowy i subtelny tekst. Pięknie oddajesz dziecięce poczucie odkrywania świata i to ciche rozczarowanie, które przychodzi razem z dorastaniem.

Przy okazji dodam, że pochodzę z Opolszczyzny i często wracam w rodzinne strony, więc ten tekst szczególnie mocno ze mną rezonuje i budzi bardzo osobiste skojarzenia.

https://www.wattpad.com/user/Pankovski