Lipka

Lipka le­d­wie po­ru­sza­ła obo­la­ły­mi człon­ka­mi, sa­piąc cięż­ko. Płuca pie­kły ją prze­mę­czo­ne, a ona sta­ra­ła się od­dy­chać tak, żeby nie od­dy­chać.

Wznie­sie­nie zda­wa­ło się twar­dym, ka­mien­nym kop­cem po­śród mnó­stwa jemu po­dob­nych, a oka­za­ło sypką kupą pia­chu drob­ne­go jak mąka, okry­te­go za­sty­głym błot­nym pa­skudz­twem niczym pą­czek lu­krem. Sko­ru­pa pę­ka­ła pod bu­ta­mi i rę­ko­ma, kru­szy­ła się pod łok­cia­mi i ko­la­na­mi, a wznie­co­ny pył ob­le­piał wszyst­ko. Zmie­sza­ny z potem za­sty­gał jak za­pra­wa, za­kle­jał płuca, dusił. Mor­do­wał.

Po pół­go­dzin­nej wspi­nacz­ce ska­mie­nia­łe ubra­nia zda­wa­ły się prze­ciw­sta­wiać mię­śniom, za­pew­nia­jąc do­dat­ko­wą atrak­cję. Wzgó­rze ro­bi­ło wszyst­ko, żeby po­zbyć się wdra­pu­ją­cych na nią ludzi. Jakby nie lu­bi­ło, żeby po nim dep­tać, ale i nikt prze­cież za ro­bac­twem zbyt­nio nie prze­pa­da.

– O, ja jebię – jęk­nę­ła Lipka.

Przed­ra­mio­na per­li­ły jej się potem, który zda­wał się szary. Jakby kurz nie tylko ją ob­le­piał, ale wlazł pod skórę, prze­nik­nął przez ciało i ska­ził krew. Lipka za­trzy­ma­ła się za­sta­na­wia­jąc, czy to w ogóle moż­li­we. Miała wra­że­nie, że na­sią­ka tym całym syfem jak gąbka i w końcu cała za­mie­ni się w ka­mień. Jak po­kru­szo­na rzeź­ba prze­wró­ci się na bok, za­ła­mie, po­le­gnie i tak bę­dzie leżeć w bez­ru­chu po wieki. Oba­lo­ny po­mnik na dnie nie­wiel­kie­go żlebu, na nic niewar­tym zbo­czu, w kom­plet­nym bez­ru­chu.

To wcale nie brzmia­ło tak źle. Wręcz wy­da­wa­ło się ku­szą­ce.

Słoń­ce za­cho­dzi­ło na bez­chmur­nym, mo­no­ton­nym nie­bie. Po­wo­li i le­ni­wie. Nie spie­szy­ło się, jakby chcia­ło na­cie­szyć wi­do­kiem udrę­czo­nej Lipki. Wy­glą­da­ło jak ja­śniut­ka źre­ni­ca na po­zba­wio­nym tę­czów­ki oku. Lipka ode­tchnę­ła głę­bo­ko raz jesz­cze i po­krę­ci­ła zre­zy­gno­wa­na głową. Jej suche płuca świsz­cza­ły jak u umie­ra­ją­cej ast­ma­tycz­ki, o od­pa­da­ją­cych ze sta­ro­ści człon­kach. Lipka ast­ma­tycz­ką nie była. Co do resz­ty, nie miała pew­no­ści. Miała za to mnó­stwo od­ci­sków i za­dra­pań. Nogi od­ma­wia­ły jej po­słu­szeń­stwa, stopy pie­kły jakby przy­pa­la­ne. Bar­dziej czoł­ga­ła się niż wcho­dzi­ła i w końcu opa­dła, po­ło­ży­ła w po­zy­cji em­brio­nal­nej i po pro­stu dy­sza­ła.

Do­szła do wnio­sku, że na świe­cie musi być mnó­stwo ludzi, bo śmierć, strasz­nie nimi za­ję­ta, opóź­nia się z przy­by­ciem po nią.

– No dawaj, Lipka, kilka kro­ków – usły­sza­ła.

Unio­sła głowę i zo­ba­czy­ła ku­ca­ją­ce­go przy ka­mie­niu Czer­stwe­go. Nie do­strze­gła go wcze­śniej. Gdyby to był wróg, wla­zła­by mu pro­sto w ob­ję­cia. Ale nie miała sił się tym przej­mo­wać. Prze­krę­ci­ła się i opa­dła na plecy, roz­kła­da­jąc ra­mio­na.

– Lipka! Nie leż na wi­do­ku – szep­nął Czer­stwy. – Tu jest skal­ny grze­bień. Wska­kuj za niego.

Lipka chcia­ła­by, ale nie była w sta­nie.

Zza przy­po­mi­na­ją­cej żu­chwę skały wy­chy­nę­ła owi­nię­ta szma­tą głowa. Wy­glą­da­ła jak mumia z go­gla­mi.

– Za stara je­stem na to – jęk­nę­ła Lipka bła­gal­nie.

– Daj spo­kój, je­steś dwa lata młod­sza od Za­pał­ki – szep­nął Czer­stwy. – I z de­ka­dę ode mnie.

Głowa owi­nię­ta szma­tą z pięk­ny­mi, do­pa­so­wa­ny­mi do twa­rzy go­gla­mi, ob­ró­ci­ła się w stro­nę Lipki.

– No dalej, sta­ru­cho – szep­nę­ła owi­nię­ta w szma­ty Za­pał­ka.

Lipka wy­my­śli­ła kilka prze­kleństw, ale nie miała siły, by wy­po­wie­dzieć żad­ne­go z nich. Za­miast tego spoj­rza­ła w dół, na trasę, którą prze­by­ła i ludzi wciąż pną­cych się mo­zol­nie. Cie­szy­ła się, że nie jest na ich miej­scu i nie musi po­ko­ny­wać tych me­trów po­now­nie.

– Jak ja się dałam w to wpa­ko­wać? – spy­ta­ła cien­kim, drżą­cym gło­sem.

Za­pał­ka prych­nę­ła.

Po­ni­żej pięła się Zuza o czer­wo­nej twa­rzy, rów­nie wy­cień­czo­nej, co wszy­scy. Z tyłu lazł jesz­cze Mucha i choć sam le­d­wie zipał, wpa­try­wał się w tyłek Zuzy jak za­hip­no­ty­zo­wa­ny. Przy­naj­mniej raz nie kleił się do Lipki i to jej od­po­wia­da­ło. Doj­rzał ją i uśmiech­nął, na co od­po­wie­dzia­ła nie­za­do­wo­lo­ną miną, pró­bu­jąc za­kryć fi­zycz­ne wy­czer­pa­nie.

Niżej, w wą­skiej prze­łę­czy stała długa te­re­nów­ka, a obok go­to­wi do drogi Wło­sień, Salim i Widły. Roz­glą­da­li się za­nie­po­ko­je­ni i spo­glą­da­li co chwi­la w górę, wy­pa­tru­jąc znaku. Ale Czer­stwy żad­ne­go nie dawał. Tkwił na szczy­cie, przy­tu­lo­ny do ze­ro­do­wa­nej skały, razem z nie­od­łącz­nym Bo­che­nem, Ko­var­chen­kiem i Za­pał­ką.

– Jak ja się dałam na to na­mó­wić? – Lipka jęk­nę­ła po­now­nie.

– To nie było trud­ne – po­wie­dzia­ła Zuza. Sama sa­pa­ła, miała czer­wo­ne wy­pie­ki na po­licz­kach, ale to jej nie prze­szka­dza­ło do­ka­zy­wać. – Z tego, co pa­mię­tam, zgo­dzi­łaś się sły­sząc „gruba forsa”. Zgo­dzi­łaś się, nie cze­ka­jąc nawet na dal­sze „mo­że­my zdo­być”.

– Za­mknij się – burk­nę­ła Lipka. – Wiem prze­cież, że na wszyst­ko trze­ba sobie za­pra­co­wać.

– Nie­któ­re rze­czy można do­stać za darmo – pod­po­wie­dział Mucha, wy­chy­la­jąc się zza tyłka Zuzi. Uśmiech­nął się do tego bez­czel­nie.

– Na przy­kład po ryju – wark­nę­ła Lipka.

– Przy­mknij­cie się tam na dole – zga­nił ich Czer­stwy.

Bohen za­bul­go­tał, co w jego wy­da­niu było ro­dza­jem śmie­chu. Lipka była pewna, że chłop ma nie­rów­no pod su­fi­tem. Wszy­scy mieli, ale on w spo­sób spek­ta­ku­lar­ny.

Wes­tchnę­ła i za­czę­ła się wdra­py­wać wyżej. Jesz­cze tych kilka me­trów. Do­tar­ła na szczyt znów sa­piąc i dy­sząc, a my­śla­ła, że zdą­ży­ła od­po­cząć. Jej nogi opa­dły z sił i trzę­sły się wy­raź­nie. I nie była w sta­nie nad tym za­pa­no­wać. Po­my­śla­ła, że to do­brze, że jest czer­wo­na ze zmę­cze­nia, bo było widać jej ru­mień­ce. Bar­dzo nie chcia­ła, żeby ktoś po­my­ślał, że się boi.

– I co? My­ślisz, że się uda? – spy­ta­ła, sa­do­wiąc się obok Za­pał­ki.

Za­pał­ka zer­k­nę­ła na nią. A przy­naj­mniej tak się Lipce wy­da­wa­ło, bo przez cu­dacz­ne gogle dziew­czy­ny cięż­ko to było stwier­dzić. Lipka chcia­ła­by mieć takie. Może wtedy jej oczy nie wy­sy­cha­ły­by, ob­le­pio­ne pyłem.

– Nie – mruk­nę­ła Za­pał­ka.

– Nie? – burk­nął Czer­stwy, od­kła­da­jąc od oczu lor­net­kę. – Za­mi­no­wa­łaś ten wóz, który na­wa­lił?

– Tak – od­par­ła Za­pał­ka.

– No to za­dzia­ła – po­wie­dział Czer­stwy bez­tro­sko i po­dra­pał się po od­ra­sta­ją­cych mu na gło­wie wło­skach lśnią­cych potem. – Za­trzy­ma­ją się przy nim, wyjdą, żeby spraw­dzić dla­cze­go tak stoi. Gra­nat wy­buch­nie a my ich wtedy roz­strze­la­my. Zanim się po­ła­pią, co się dzie­je. Dobry plan, nie?

– No – wtrą­cił Bo­chen.

Lipka przyj­rza­ła się Za­pał­ce i Czer­stwe­mu z nie­pew­no­ścią. Czer­stwy zda­wał się bez­tro­sko pewny sie­bie. Jego aro­gan­cja już dawno wkro­czy­ła na nie­bez­piecz­ny po­ziom. A Lipka wie­dzia­ła do­brze, że plany, nie­za­leż­nie jak do­kład­nie prze­my­śla­ne, są zło­śli­we i lubią się par­ta­czyć.

Za­pał­ka wró­ci­ła do prze­pa­try­wa­nia te­re­nu przez swoją opty­kę. Miała wspa­nia­ły, długi ka­ra­bin z dwoma ce­low­ni­ka­mi na szy­nie mon­ta­żo­wej. Lipka nie bar­dzo się na tym znała, ale dwa, to chyba le­piej, niż jeden, nie?

– Dla­cze­go mó­wisz, że to nie za­dzia­ła? – szep­nę­ła do Za­pał­ki.

Przez chwi­lę my­śla­ła, że dziew­czy­na nie od­po­wie. Nie znały się długo, ale zauważyła już jej ma­nie­rę po­zo­sta­wia­nia pytań bez od­po­wie­dzi. Za­du­fa­na w sobie, wy­mą­drza­ją­ca się sucz myśli, że jest lep­sza – po­my­śla­ła Lipka.

– Bo jest nas dzie­się­cio­ro – od­par­ła Za­pał­ka. – W jed­nej te­re­nów­ce się nie po­mie­ści­my, mu­si­my prze­jąć wóz po­ści­gu, a na to się nie za­nosi. Wy­glą­da­li na do­brze wy­po­sa­żo­nych i zor­ga­ni­zo­wa­nych. A jeśli coś pój­dzie źle, nawet nie mamy jak dalej ucie­kać. Zresz­tą…

– Za­mknij się – wark­nął Czer­stwy. – Tylko gębę otwo­rzysz i od razu kra­czesz. Nie po­trze­ba nam tu czar­no­widz­twa. Wszyst­ko bę­dzie do­brze.

To po­wie­dziaw­szy spoj­rzał znów w stro­nę, z któ­rej przy­je­cha­li.

– Wszyst­ko bę­dzie do­brze – po­wtó­rzył po chwi­li, jakby nawet sa­me­go sie­bie trud­no mu było prze­ko­nać.

Po­fał­do­wa­ny teren, który ob­ser­wo­wa­li, usia­ny był brył­ka­mi be­to­nu, na­szpi­ko­wa­ny po­skrę­ca­ny­mi dru­ta­mi zbro­je­nio­wy­mi. Jak reszt­ki gi­gan­tycz­ne­go węża, spę­ka­ne płyty be­to­no­we daw­nej drogi ster­cza­ły spod pia­sku, dzie­ląc mo­no­ton­ny kra­jo­braz pa­skud­ną kre­chą. Ster­czą­ce spod pia­chu reszt­ki rzu­ca­ły coraz dłuż­sze cie­nie. Na jed­nej z nie­wiel­kich wydm stał ich po­rzu­co­ny sa­mo­chód. Wcze­śniej wje­cha­li w ka­wa­łek gruzu, ude­rzy­li w ster­czą­cy spod pia­sku pręt lub inne cho­ler­stwo mniej po­rdze­wia­łe od za­wie­sze­nia i urwa­li przed­nie koło wraz z pia­stą, wa­ha­czem i pół­osią. Omal nie da­cho­wa­li.

Po­zo­stał im tylko jeden wóz, a w dzie­siąt­kę nie mogli się do niego zmie­ścić. Jedynym wyjściem była za­sadz­ka. Lipka uwa­ża­ła po­mysł za dobry, do­pó­ki nie mu­sia­ła się wspi­nać. Teraz coraz mniej jej się to po­do­ba­ło, sły­sząc Za­pał­kę. Za­du­fa­na w sobie, ozię­bła sucz zda­wa­ła się być pewna tego, co mówi. Ro­bi­ła to bar­dzo prze­ko­nu­ją­co i Lipka pra­wie od razu brała jej słowa za nieza­prze­czal­ny fakt.

Pra­wie, bo Lipka tej ko­bie­ty nie lu­bi­ła. Nie po­do­ba­ły jej się po­rząd­ne por­t­ki ani ochra­nia­cze na ko­la­nach i łok­ciach, któ­rych jej za­zdro­ści­ła, zła była na gogle, które jej też by się przy­da­ły i ka­ra­bin, który sama chcia­ła­by mieć. Krów­sko ob­rzu­co­no za­baw­ka­mi i teraz się wy­wyż­sza – bur­cza­ła Lipka do sie­bie. Ale nie martw się – my­śla­ła. – Kiedy spra­wie­dli­wa kula cię do­się­gnie, będę obok, żeby się tym ka­ra­bi­nem na­le­ży­cie za­opie­ko­wać.

– Napij się cze­goś – usły­sza­ła Czer­stwe­go.

– Co?

– Napij się wody, bo wy­glą­dasz, jakbyś miała zaraz ze­mdleć – po­wtó­rzył Czer­stwy.

– Nie mam. Zo­sta­wi­łam na dole – jęk­nę­ła Lipka, spo­glą­da­jąc na dru­gie auto, które ukry­li za wzgó­rzem. – Po­wie­dzia­łeś, że tylko naj­po­trzeb­niej­sze rze­czy!

To mó­wiąc po­trzą­snę­ła swoim au­to­ma­tem.

– Naj­po­trzeb­niej­sze są: woda, je­dze­nie, broń i amu­ni­cja – burk­nął Czer­stwy, krę­cąc głową z nie­za­do­wo­le­niem. – I mózg. A ty wzię­łaś tylko jedną z tych rze­czy.

Lipka splu­nę­ła­by chęt­nie, ale nie miała za bar­dzo czym. A nawet gdyby miała, ślina była w tej chwi­li zbyt cenna. Nie lu­bi­ła Czer­stwe­go. Stary pier­nik po­tra­fił tylko się wy­mą­drzać i nie było za co go lubić, oprócz oczy­wi­ście obiet­ni­cy za­rob­ku. Teraz nawet ta obiet­ni­ca zda­wa­ła się mrzon­ką. Za­miast na­paść na kon­wój, na­pa­dli na na­pa­da­ją­cych na kon­wój.

Po­środ­ku ni­cze­go – po­my­śla­ła Lipka. Czy to na­praw­dę moż­li­we? Wo­ko­ło pusto jak w żo­łąd­ku, tylko piach i ka­mie­nie. A po­śród tego dwie ekipy na­pa­da­ją na mały kon­wój. W tym samym cza­sie i miej­scu. Lipka za­czy­na­ła po­dej­rze­wać, że to wcale nie przy­pa­dek.

 

Jadą

 

– Jadą – mruk­nę­ła Za­pał­ka.

– Gdzie? – spy­tał Czer­stwy, pod­niósł się i wyj­rzał zza skały, przy któ­rej leżał.

Od­po­wie­dzi nie otrzy­mał. Jakie to ty­po­we – po­my­śla­ła Lipka, po czym też się pod­nio­sła. Zo­ba­czy­ła chmur­kę pyłu uno­szą­cą się w od­da­li. Za­po­wiedź po­ści­gu, nie­unik­nio­nej kon­fron­ta­cji, od któ­rej Lipka nigdy nie ucie­ka­ła. No, prawie nigdy. Tym razem po­czu­ła pust­kę gdzieś pod płu­ca­mi, mały dreszcz stra­chu.

– Nie boję się – po­wtó­rzy­ła w my­ślach.

Na ho­ry­zon­cie po­ja­wił się po­jazd. Spore, owi­nię­te łań­cu­chem opony wznie­ca­ły o wiele mniej pyłu niż po­win­ny. Sil­nik i szo­fer­kę osła­nia­ło po­łą­cze­nie resz­tek ory­gi­nal­nej ka­ro­se­rii, bla­sza­nych łat i szmat po­ścią­ga­nych sznu­rem. Wy­glą­dał nieco jak świą­tecz­ny pre­zent za­wi­nię­ty w bre­zent, z ko­nop­ną ko­kard­ką. Nie­mi­le wi­dzia­na nie­spo­dzian­ka, za­baw­na, gdyby nie tak po­nu­ra jed­no­cze­śnie. Tuż za nim drugi po­jazd, mniej ko­micz­ny, bo bar­dziej przy­po­mi­nał fur­go­net­kę.

Czer­stwy syk­nął.

Tak na­praw­dę wszy­scy mieli na­dzie­ję, że urwa­li się po­ści­go­wi. Wcze­śniej ostrze­la­li się i ucie­kli przed wście­kłą na­wa­łą ognia z cze­goś wy­jąt­ko­wo szyb­ko­strzel­ne­go. Tam­tych było zbyt wielu i nawet Lipka wie­dzia­ła, że le­piej bę­dzie zo­sta­wić im kon­wój i uciec. Bo tak, ucie­kli, ale jeśli przy tym prze­ży­li, nie ma w tym nic wsty­dli­we­go, praw­da?

– Upar­te skur­wy­sy­ny – mruk­nął Czer­stwy.

No wła­śnie – po­my­śla­ła Lipka. Skoro tamci mieli kon­wój, dla­cze­go dalej ich ści­ga­li?

Nie było przy­jem­nie ucie­kać po­rzu­ca­jąc łup, a jesz­cze go­rzej było zwie­wać przed po­ści­giem. Rolą ata­ku­ją­ce­go jest ata­ko­wać, a rolą zwie­rzy­ny dać się do­paść i wierz­gać, gdy się ją za­gry­za. Zwie­rzy­ną nikt nie lubi być. Mu­sie­li prze­ła­mać sche­mat. Za­cząć gryźć, żeby nie dać się za­szczuć. Jak to się za­wsze łatwo mówi. Jedną pu­łap­kę na swo­ich prze­śla­dow­ców już spar­to­li­li.

Wje­cha­li wtedy w po­zo­sta­ło­ści daw­ne­go mia­sta. La­bi­rynt uli­czek i gru­zo­wisk, resz­tek ścian, ster­czą­cych spod pia­sku jak zgni­te zęby z dzią­seł, witał obiet­ni­cą uda­nej za­sadz­ki. Jeden z po­jaz­dów skrę­cił w bocz­ną ulicz­kę, pod­czas gdy Lipka w dru­gim przy­kle­iła nos do tyl­nej szyby. Od­da­la­li się po­wo­li, żeby wspo­móc bocz­ne ude­rze­nie Bo­che­na. Za­pał­ka z tru­dem wy­ci­snę­ła tułów przez okno, gra­mo­ląc się nie­zgrab­nie ze swoim przy­dłu­gim na wnę­trze sa­mo­cho­du ka­ra­bi­nem. Lipka uśmiech­nę­ła się wtedy sze­ro­ko, wi­dząc to nie­zgul­stwo.

Jej radość zma­lała, gdy zo­ba­czy­ła dwa ści­ga­ją­ce ich po­jaz­dy. Potem poczuła wzbierającą dumę, wi­dząc nagły ostrzał. Bo­chen zro­bił dobry uży­tek ze swej po­tęż­nej ma­szy­nów­ki. Tak wtedy my­śla­ła, wi­dząc tu­ma­ny kurzu i fru­wa­ją­ce w po­wie­trzu frag­men­ty ode­rwa­ne­go z wro­gie­go po­jaz­du po­szy­cia oraz roz­pa­da­ją­cej się ścia­ny, na tle któ­rej je­chał. Cieszyła się prawie tak, jakby to był jej plan.

A potem wszystko szlag trafił. Bo­che­na obrzucono gra­na­ta­mi, a grad po­ci­sków wpadł przez tylną szybę po­jaz­du Lipki. Prawe ucho wciąż pulsowało bólem gdzieś w środku po tym, jak po­cisk odbił jej się od hełmu ze świ­stem roz­ci­na­ne­go po­wie­trza. Znów mu­sie­li ucie­kać i prze­sta­ło być we­so­ło. Ode­rwa­li się wtedy co praw­da od po­ści­gu, ale ich ra­dość była naj­wy­raź­niej przed­wcze­sna.

– Kto to może być? – spy­tał Czer­stwy, wy­ry­wa­jąc Lipkę ze wspo­mnień.

Za­pał­ka mie­rzy­ła, jak zwy­kle nie od­po­wia­da­jąc. Bo­chen za­char­czał, co zwy­kle czy­nił nie mając nic do po­wie­dze­nia.

– Co za róż­ni­ca? – spy­tał Ko­var­chen­ko, po­pra­wia­jąc małe, okrą­głe oku­la­ry.

Czer­stwy obej­rzał się na niego, potem na Za­pał­kę.

– Co? A ty, jak my­ślisz? – spy­tał.

Lipka za­sta­na­wia­ła się, dla­cze­go ten stary pier­nik tak bar­dzo zdaje się po­le­gać na tym wred­nym bab­sku. Wyżej sra niż dupę ma – my­śla­ła Lipka. Czyż­by męż­czyź­ni to wła­śnie lu­bi­li? Żeby na nich na­srać?

W od­da­li dwa po­jaz­dy za­trzy­ma­ły się w pew­nej od­le­gło­ści od za­mi­no­wa­ne­go wraku, który po­zo­sta­wi­li. Kilka po­sta­ci po­ja­wi­ło się na pia­sku, ostroż­nie ob­cho­dząc wy­bu­cho­wy upo­mi­nek.

– Mia­łem na­dzie­ję, że cho­ciaż jeden wóz im za­ła­twi­li­śmy – mruk­nął Mucha.

Sie­dzą­ca obok Zuza unio­sła udrę­czo­ne spoj­rze­nie.

– Mają tam jakiś spory ka­ra­bin, na dachu oso­bów­ki – mruk­nę­ła Za­pał­ka.

– My­ślisz, że nas się­gną? – spy­tał Czer­stwy.

Za­pał­ka spoj­rza­ła na niego i to mu wy­star­czy­ło za od­po­wiedź. Lipka nie wi­dzia­ła jej twa­rzy, ale i tak strzępy na­dziei po­wo­li ją opuszczały. Nie bę­dzie łatwo.

– Dziw­ne, że nas nie ścią­gnę­li wtedy w ru­inach – mruk­nę­ła Za­pał­ka.

– Może nie mają amu­ni­cji? – za­su­ge­ro­wał Mucha.

Lipka też o tym po­my­śla­ła. Z cze­go­kol­wiek ich wtedy ostrze­la­no, ilość po­ci­sków była przy­tła­cza­ją­ca. Kto wali tak dłu­gi­mi se­ria­mi? Kto w ogóle ma tyle pe­stek? Ona sama miała już tylko pół ma­ga­zyn­ka. Amu­ni­cja jako jedna z walut była zu­ży­wa­na dość oszczęd­nie i to w osta­tecz­no­ści.

– Może – mruk­nął Czer­stwy, wpa­tru­jąc się w od­le­głe po­jaz­dy. – Może tak, a może nie.

– Dużo ich – burk­nął Bo­chen.

Lipka uzna­ła, że to dość nie­ty­po­we stwier­dze­nie u tego ma­ło­mów­ne­go idio­ty, bo zgod­ne z jej wła­sny­mi my­śla­mi.

– Może jed­nak po­win­ni­śmy na­wiać, póki jesz­cze można – mruk­nął Czer­stwy.

Odło­żył lor­net­kę i po­dra­pał się po spo­co­nym łbie. Potem ro­zej­rzał się po ze­bra­nych.

– Nie zmie­ści­my się wszy­scy w jed­nym wozie – za­uwa­żył Ko­var­chen­ko. – A na pie­cho­tę nie damy rady.

– Ktoś musi zo­stać – po­wie­dział Czer­stwy.

– O nie, na mnie nie patrz! – ob­ru­szył się nagle Mucha.

– Wcale na cie­bie nie pa­trzę – mruk­nął Czer­stwy, uśmie­cha­jąc się wred­nie.

– Ty nas w to wpa­ko­wa­łeś! – war­czał dalej Mucha. – To wszyst­ko był twój po­mysł! Kon­wój ty wy­na­la­złeś, to ty do nas przy­sze­dłeś! To twój pech wszyst­ko spier­do­lił i nie za­mie­rzam za to pła­cić!

To mó­wiąc cof­nął się nieco. Lipka była tak zdzi­wio­na, że le­d­wie otwo­rzy­ła usta. Zuzia otwo­rzy­ła sze­ro­ko oczy, małe dło­nie za­ci­ska­jąc na dwu­rur­ce o krzy­wo urżnię­tych lu­fach.

 – Co ty mó­wisz? – spy­ta­ła.

– Nie ro­zu­miesz? – za­pe­rzył się Mucha. – Oni chcą tu kogoś zo­sta­wić, żeby od­cią­gnął uwagę, a sami zwie­ją sa­mo­cho­dem. Nie dam się wy­ru­chać, o nie. Ty też nie!

– Cóż za do­myśl­ny chło­piec – mruk­nął Czer­stwy.

Ko­var­chen­ko wstał, ale Mucha wy­mie­rzył w niego pi­sto­le­cik.

– Nawet nie pró­buj nas po­wstrzy­mać.

– Nie pró­bu­ję – Ko­var­chen­ko uniósł do góry ręce. – Jadę z wami.

– Spo­koj­nie – mruk­nął Czer­stwy. – To praw­da, ja was w to wpa­ko­wa­łem. Zo­sta­nę tu i będę was osła­niał.

– Co? – zdzi­wił się Mucha. – Co to za nowy pod­stęp?

– Do­kład­nie to, co sły­sza­łeś. Już swoje prze­ży­łem – wes­tchnął. – Poza tym, czło­wiek musi za­pła­cić za swoje błędy.

– Ja też zo­sta­nę – po­wie­dział Bo­chen.

– Nie – Czer­stwy za­pro­te­sto­wał. – Ty idź.

– Nie zo­sta­wię wła­sne­go brata. Nawet jeśli jest nim taki tępy wołek, jak ty. Poza tym mój ka­ra­bin się tutaj przy­da bar­dziej.

Lipka roz­dzia­wi­ła twarz ze zdzi­wie­nia, słysząc te słowa. Nagła szla­chet­ność zu­peł­nie nie pa­so­wa­ła jej do ob­ra­zu, który sobie w gło­wie wy­kla­ro­wa­ła. Dwóch awan­tur­ni­ków i cwa­niacz­ków. Naj­star­si z całej dru­ży­ny byli przy oka­zji naj­więk­szy­mi krę­ta­cza­mi. 

Bo­chen po­ło­żył się na brzu­chu i wpa­so­wał w kolbę swo­je­go ka­ra­bi­nu za­par­te­go na ka­mie­niach na dwój­no­gu. Wy­mie­rzył w stro­nę ata­ku­ją­cych i tak po­zo­stał.

– Nie zwy­kłam ucie­kać – po­wie­dzia­ła Za­pał­ka.

Lipka roz­dzia­wi­ła gębę ze zdzi­wie­nia jesz­cze bar­dziej.

– Jeśli taka wasza wola – mruk­nął Mucha. Cof­nął się po­chy­lo­ny, po czym od­wró­cił. – Prze­pra­szam, źle was oce­ni­łem.

– Na nic tru­pom god­ność – mruk­nął Ko­var­chen­ko. – Ale będę was pa­mię­tał.

To mó­wiąc od­wró­cił się i przy­gar­bio­ny za­czął scho­dzić w dół zbo­cza, kry­jąc się w żle­bie, któ­rym tu we­szli. Mucha ru­szył tuż za nim, a wraz z nimi Zuzia. Ła­twość, z jaką scho­dzi­li coraz niżej, zda­wa­ła się kpić z wy­sił­ku jaki po­świę­ci­li, by się tu wdra­pać. Lipka pa­trzy­ła na to onie­mia­ła, nie bar­dzo wie­dząc, co po­win­na zro­bić. Potem obej­rza­ła się na po­ścig. Kilka po­sta­ci w od­da­li po­wo­li zbli­ża­ło się do ich pu­łap­ki.

– Ty nie scho­dzisz? – spy­tał Czer­stwy.

Lipka spoj­rza­ła na niego. To był stary facet, o wy­mię­tej cza­sem gębie. Miał ze trzy­dzie­ści lat i był atle­tycz­nie zbu­do­wa­ny. Gdyby nie ten wiek, uzna­ła­by go za atrak­cyj­ne­go, ale nigdy nie po­my­śla­ła­by, że tkwi tam szla­chet­ność. Ani nic, co jesz­cze nie zgni­ło.

W za­sa­dzie, to Lipka nie wi­dzia­ła ni­cze­go szla­chet­ne­go w więk­szo­ści ota­cza­ją­cych ją ludzi, co czę­sto po­twier­dza­li uczyn­kiem. Oj­ciec jej kie­dyś po­wie­dział, że czło­wiek po­wi­nien żyć i za­cho­wy­wać się tak, jak uważa za słusz­ne. Czę­sto zresz­tą to po­wta­rzał. Że każdy po­wi­nien nie tylko mówić o wiel­kich czy­nach, ale je prak­ty­ko­wać, bo to wła­śnie etyka i mo­ral­ność od­róż­nia ludzi od zwie­rząt. Gdyby ludzie po­tra­fili odło­żyć na bok wła­sne po­trze­by i po­kie­ro­wać się wyż­szym do­brem, wszyst­ko byłoby pięk­niej­sze.

Lipka uwa­ża­ła, że świat nie po­trze­bu­je bo­ha­te­rów, tylko roz­sąd­ku i współ­czu­cia. Ale to było dawno. Teraz bo­wiem twier­dzi­ła, że świat po­trze­bu­je tych, któ­rzy wska­żą innym drogę. Ktoś za­wsze musi po­czy­nić pierw­szy krok w nie­zna­ne, zanim inni będą mogli ru­szyć za nim. Ktoś musi wy­cią­gnąć rękę. Ktoś musi po­ka­zać, czym jest dobro.

Dobro nie znik­nę­ło ze świa­ta. To my, lu­dzie, za­po­mnie­li­śmy o nim.

– Lipka! – za­wo­ła­ła Zuza. – Chodź!

Lipka za­prze­czy­ła ru­chem głowy. Za­ci­snę­ła hardo usta, a oczy za­szkli­ły jej się. Wie­dzia­ła, że przez to zgi­nie, ale tak trze­ba było zro­bić.

– Wolę zo­stać za­pa­mię­ta­na jak bo­ha­ter, niż prze­żyć jak tchórz­li­wy szczur – stwier­dzi­ła.

Zu­zan­na o wiele już niżej na stoku nie mogła sły­szeć jej słów, ale coś tam odpowiedziała, czmychając w pośpiechu. Po chwi­li znik­nę­li za grzbie­tem, wznie­ca­jąc nie­wiel­ką chmur­kę pyłu.

Lipka otar­ła brud­nym pal­cem łzę, krę­cą­cą jej się w oku. Dobro i zło to dwie stro­ny czło­wie­ka, podobnie jak jasność i ciem­ność są dwiema war­to­ścia­mi okre­śla­ją­cy­mi ogól­ne na­tę­że­nie świa­tła. Czło­wiek musi obrać swoją stro­nę i jej się trzy­mać, bo jeśli raz prze­wa­ży tę szalę, bę­dzie to skazą na jego duszy do śmierci. Jeden zły uczy­nek za­wsze bę­dzie pla­mił jego ist­nie­nie, wwier­cał się w umysł, uwie­rał gdzieś na dnie pa­mię­ci. Cza­sa­mi ból uczy­nio­ne­go zła da się za­kryć kłam­stwa­mi jak plamę oleju brud­ną szma­tą, ale to droga pro­wa­dzą­ca coraz dalej od ide­ału. A Lipka po pro­stu miała za­sa­dy. Tak, jak ją oj­ciec uczył. Pa­mię­ta­ła te nauki, czuła je. Tak ją ukształ­to­wał. Co z tego, że mu się wy­ko­pyrt­nę­ło, po­zo­sta­wia­jąc Lipkę samą i sa­mot­ną? Co z tego, że kilka razy mu­sia­ła za­mknąć oczy i zro­bić coś prze­ciw­ko tym za­sa­dom?

– Ostroż­ni są – sko­men­to­wa­ła Za­pał­ka.

Lipka znów otar­ła oczy i spoj­rza­ła w stro­nę grup­ki po­ści­go­wej. Byli tuż przy za­mi­no­wa­nym sa­mo­cho­dzie.

– Chciał­bym wie­dzieć, kto to może być? – mruk­nął Czer­stwy. – I dla­cze­go taki za­ja­dły.

Lipka wie­dzia­ła, że ta wie­dza na nic im się nie przy­da. Prze­tar­ła z kurzu swój pi­sto­let ma­szy­no­wy. Wy­ję­ła ma­ga­zy­nek i prze­dmu­cha­ła ko­mo­rę na­bo­jo­wą. Za­uwa­ży­ła, że ręce jej drżą, a od­dech przy­spie­szył. Spo­koj­nie – po­wta­rza­ła sobie.

Lu­dzie ota­cza­ją­cy ich sa­mo­chód-pu­łap­kę roz­bie­gli się na boki. Nie­wiel­ka chmur­ka kurzu nio­sła się w po­wie­trze. Usły­sze­li tłu­mio­ny od­głos wy­bu­chu kilka se­kund póź­niej. Wi­dzie­li, że żaden z wro­gów nie zo­stał nawet ranny.

– Do dupy z cie­bie saper – mruk­nął Czer­stwy.

– Za to z cie­bie złoty mówca i ora­tor – od­par­ła Za­pał­ka.

– Dzię­ku­ję.

– Łaj­dak do tego i skur­wy­syn – do­da­ła Za­pał­ka.

– Och, okrut­ne słowa – mruk­nął Czer­stwy. – Skąd takie pa­skud­ne słow­nic­two w tak mło­dych ustecz­kach?

Bo­chen za­chi­cho­tał. Nie od­wró­cił się, wciąż wpa­tru­jąc w grupę po­ści­go­wą przez musz­kę i szczer­bin­kę. Lipka za­ci­snę­ła moc­niej dło­nie na swoim pi­sto­le­cie. Nie przy­słu­chi­wa­ła się za­nad­to roz­mo­wie wie­dząc, że przed walką lu­dzie różne głu­po­ty po­tra­fią wy­ga­dy­wać. Ale po­ja­wi­ło się wra­że­nie, że coś jej umyka.

– Mło­dość koń­czy się wraz z igno­ran­cją – od­pa­ro­wa­ła Za­pał­ka.

– Ale zo­sta­łaś – mruk­nął Czer­stwy, uśmie­cha­jąc się.

Usły­sze­li war­kot od­pa­la­ne­go sil­ni­ka. Lipka zer­k­nę­ła w dół zbo­cza, by od­pro­wa­dzić wzro­kiem opusz­cza­ją­cych ich to­wa­rzy­szy. Szczę­śliw­cy – po­my­śla­ła, pa­trząc na obłok pyłu uno­szą­cy się spod kół.

– Tylko głupi by po­stą­pił ina­czej – po­wie­dzia­ła Za­pał­ka.

– I głup­cy po­stą­pi­li.

Lipka nie za­wra­ca­ła sobie roz­mo­wą głowy. Zo­ba­czy­ła bo­wiem prze­ciw­ni­ków, po­spiesz­nie bie­gną­cych w stro­nę swo­ich po­jaz­dów. W górę strze­lił kłąb spa­lin. Ru­szy­li, szyb­ko zwięk­sza­jąc pręd­kość.

Czer­stwy wy­cią­gnął mapę i za­czął się jej przy­glą­dać. Ob­ró­cił ją kil­ku­krot­nie, po­rów­nu­jąc ze wska­za­nia­mi kom­pa­su i wid­no­krę­giem. Lipka sły­sza­ła już pracę sil­ni­ków. Spię­ła się, za­par­ła o frag­ment ze­ro­do­wa­nej skały, opar­ła kolbę na ra­mie­niu. Dwa po­jaz­dy po­ści­gu nie kie­ro­wa­ły się wprost na wzgó­rze. Ra­czej po­dą­ża­ły po za­tar­tych śla­dach.

– Naj­le­piej bę­dzie zejść tak, jak po­zo­sta­li i z ki­lo­metr ich śle­dzić – mruk­nął spo­koj­nie Czer­stwy. – Do­pie­ro potem od­bi­je­my na za­chód.

Sens jego słów do­tarł do Lipki po chwi­li. Ob­ser­wo­wa­ła, jak dwa wozy po­ści­gu prze­jeż­dża­ją pod wzgó­rzem i kie­ru­ją się dymem wznie­ca­nym przez ucie­ka­ją­cych.

– Co się stało? – spy­ta­ła. – Co to ma zna­czyć?

– Nic – od­parł Czer­stwy. – Sprawdź­cie, czy wszyst­ko macie. Ru­sza­my tak szyb­ko, jak się da. Nie chcę, żeby nas noc tutaj za­sta­ła.

Lipka wsta­ła, a nogi jej się trzę­sły. Bohen pod­niósł się i za­czął ro­lo­wać koc, który pod sobą roz­ło­żył. Czer­stwy pa­ko­wał mapę i po­zo­sta­łe graty, które zdą­żył z ple­ca­ka po­wy­cią­gać. Za­pał­ka miała już wszyst­ko na sobie. A dwa po­jaz­dy po­ści­gu po­wo­li zni­ka­ły za ko­lej­nym wznie­sie­niem, tro­piąc ucie­ka­ją­cych.

– Ale… – jęk­nę­ła Lipka. Potem spoj­rza­ła na sto­ją­cą naj­bli­żej Za­pał­kę. – Ty masz ple­cak!

– Sta­ram się za­wsze mieć wszyst­ko przy sobie – od­par­ła.

Lipka wska­za­ła pal­cem Czer­stwe­go.

– Ty też! Wzią­łeś wszyst­kie swoje graty, a mi ka­za­łeś wziąć tylko to, co naj­po­trzeb­niej­sze.

– Po­trze­bu­ję tych wszyst­kich, jak to na­zwa­łaś, gra­tów.

– Wie­dzia­łeś! – Lipka krzyk­nę­ła, a głos jej za­drżał.

– Bra­łem taką moż­li­wość pod roz­wa­gę – mruk­nął Czer­stwy. – Nikt ni­ko­go do ni­cze­go nie zmu­szał. Tchó­rze ucie­kli. My prze­ży­li­śmy, póki co przy­naj­mniej. To się na­zy­wa spra­wie­dli­wość, czyż nie tak? Czy bar­dziej se­lek­cja na­tu­ral­na?

– To się na­zy­wa życie – burk­nął Bo­chen.

– To się na­zy­wa skur­wy­syń­stwo! – krzyk­nę­ła Lipka. – Po­wie­dzia­łeś tym lu­dziom, że ich osło­nisz! A w rze­czy­wi­sto­ści wy­ko­rzy­sta­łeś ich, żeby to oni osło­ni­li cie­bie!

– Nas, ma­leń­ka – po­wie­dział Czer­stwy, do­pi­na­jąc ple­cak. – Też tu je­steś. Po dru­gie, je­ste­śmy poza za­się­giem strza­łu. Na pewno byśmy po­stą­pi­li ina­czej, ale sama wi­dzia­łaś, że po­ścig po­je­chał w zu­peł­nie inną stro­nę.

– Po­wie­dzia­łam, że bym ich ścią­gnę­ła z tej od­le­gło­ści – za­uwa­ży­ła Za­pał­ka.

– A ja ci nie wie­rzę. Za­mknij się zresz­tą, po­wie­dzia­łem! Co was opę­ta­ło, dziew­czy­ny? Jesz­cze tę gów­nia­rę ro­zu­miem, bo na nią pół życia chu­cha­no – po­wie­dział Czer­stwy wska­zu­jąc na Lipkę. – Ale ty?

– W życiu cho­dzi o życie wła­śnie. Cza­sem, żeby prze­żyć, trze­ba zro­bić świń­stwo, ro­zu­miem to – po­wie­dzia­ła Za­pał­ka. – Ale po­rząd­ny czło­wiek po­tra­fi to przy­znać.

– Niby co przy­znać? – burk­nął Czer­stwy, za­rzu­ca­jąc ple­cak. – Tu już nie zo­sta­ło nic do opo­wia­da­nia. Trze­ba stąd spa­dać i tyle.