Odcienie snu

( Od­cień snu – Anna Słoncz)

Da­le­ko hen, poza kre­sa­mi wszel­kich zna­nych rze­czy, ist­nia­ła gwiaz­da. Wspo­mi­nam tylko o jed­nej – i nie bez po­wo­du. Już sam fakt jej ist­nie­nia zdra­dzał, że nie był to świat po­dob­ny na­sze­mu. Wokół ko­smicz­ne­go gi­gan­ta nie krą­ży­ły pla­ne­ty, jak na­ka­zu­je po­rzą­dek zna­nych sys­te­mów, lecz jedna je­dy­na Wyspa – ogrom­na, mil­czą­ca, su­ną­ca po pier­ście­niach pla­ne­ty ni­czym sen prze­su­wa­ją­cy się po gra­ni­cy jawy i snu. Pier­ście­nie mie­ni­ły się bar­wa­mi nie­zna­ny­mi żad­ne­mu oku, ko­lo­ra­mi, któ­rych nie spo­sób na­zwać, a które zda­wa­ły się ist­nieć tylko przez krót­ką chwi­lę – wy­star­cza­ją­co długo, by je za­pa­mię­tać, lecz zbyt krót­ko, by je pojąć.

Wyspa była oso­bli­wo­ścią nawet w tym ko­smo­sie. Zwano ją La­wen­do­wym Mo­rzem. Gdzie­kol­wiek się­gnął wzrok, fa­lo­wa­ły morza ro­ślin o od­cie­niu kró­lew­skiej la­wen­dy, a ich za­pach prze­ni­kał po­wie­trze jak słod­ka tru­ci­zna – gęsty, lepki, wpra­wia­ją­cy umysł w nie­mal nar­ko­tycz­ny stan upo­je­nia. Kwia­ty szep­ta­ły cicho, jakby śniły cudze sny, a ich ruch był tak sub­tel­ny, że zda­wa­ło się, iż same od­dy­cha­ją.

Wyspa miała za­le­d­wie dwoje miesz­kań­ców – nie li­cząc śpią­cych dusz, drze­mią­cych w par­kach utka­nych z od­cie­ni snu. Ad­ne­wall żyła tu od nie­pa­mięt­nych cza­sów i dawno prze­sta­ła li­czyć lata, gdy ich licz­ba prze­kro­czy­ła kilka mi­lio­nów. Mimo wieku po­zo­sta­wa­ła młodą li­si­cą o mlecz­no­bia­łym fu­trze, któ­re­go koń­ców­ki ła­god­nie prze­cho­dzi­ły w la­wen­do­wy pół­cień, jakby sama na­tu­ra uczy­ła ją har­mo­nii z kra­iną snów. Jej kar­ma­zy­no­we oczy ja­śnia­ły ni­czym krwa­wy księ­życ – zja­wi­sko rów­nie pięk­ne, co prze­raź­li­wie rzad­kie.

Pod­nio­sła się ze swo­je­go po­sła­nia i za­czę­ła sta­ran­nie lizać dwa­na­ście ogo­nów. Hi­gie­na była rze­czą świę­tą – nie mogła po­zwo­lić sobie na po­mie­sza­nie od­cie­ni snu, a tego dnia cze­ka­ły ją mi­lio­ny dusz do ob­słu­że­nia. Każdy ruch jej ję­zy­ka był pre­cy­zyj­ny, nie­mal ry­tu­al­ny, jak mo­dli­twa wy­ma­wia­na w ciszy ko­smo­su. Gdy wsta­ła, złote dzwo­necz­ki za­wie­szo­ne na jej szyi za­dźwię­cza­ły cicho, nie­mal nie­śmia­ło, prze­ry­wa­jąc ciszę po­ran­ka – to był znak, że już czas.

Tuż obok niej wy­lą­do­wał skry­ba Aryp – nie­wiel­ki, lecz krępy kruk w cy­lin­drze, z mo­no­klem i per­fek­cyj­nie skro­jo­nym gar­ni­tu­rem. Już cze­kał z pió­rem uwię­zio­nym w skrzy­dle oraz nie­koń­czą­cym się pa­pi­ru­so­wym zwo­jem, który roz­wi­jał się sam, jakby znał przy­szłość i prze­po­wia­dał każdy ko­lej­ny sen.

– Spiesz­my się, kra – za­kra­kał, głos drga­ją­cy ni­czym echo mię­dzy fa­la­mi la­wen­do­we­go morza.

Ad­ne­wall sta­nę­ła pew­nie na czte­rech ła­pach i po­gna­ła ku krań­co­wi wyspy, gdzie w pier­ście­niach pla­ne­ty zde­rza­ją­ce się mi­ne­ra­ły roz­bi­ja­ły się o sie­bie, ro­dząc mi­go­tli­wy, wie­lo­barw­ny pył. Za­nu­rza­ła w nim ogony – każdą koń­ców­kę w innym ko­lo­rze. Z każ­dym ru­chem świat sta­wał się ja­śniej­szy, jakby sama rze­czy­wi­stość na­bie­ra­ła od­de­chu, bu­dzi­ła się do życia. To był znak – pora roz­po­cząć pracę.

– Tu budzi się pierw­szy – za­kra­kał Aryp, lą­du­jąc obok pąka kwia­tu, który po­wo­li roz­chy­lał płat­ki, drżąc jakby przed pierw­szym od­de­chem życia.

W jego wnę­trzu spo­czy­wa­ła drob­na, wy­chu­dzo­na isto­ta ludz­ka, o nie­pro­por­cjo­nal­nie dużej gło­wie, sku­lo­na ni­czym za­ro­dek myśli, która nie zdą­ży­ła doj­rzeć. Jej ciało wy­da­wa­ło się jed­no­cze­śnie kru­che i pełne na­pię­cia.

– Jaki od­cień dziś dla tego człe­ka? – za­py­ta­ła Ad­ne­wall, głos mięk­ki, ale pełen sku­pie­nia.

– Czar­ny! Czar­ny! – od­kra­kał Aryp bez wa­ha­nia, tonem pew­nym i nie­ugię­tym.

– A więc pust­ka… roz­pacz… – wes­tchnę­ła li­si­ca.

Zbli­ży­ła czar­ny ko­niec ogona do ust stwo­rze­nia. Isto­ta za­czę­ła ssać, a po chwi­li jej ciało zwiot­cza­ło, twarz spo­wi­ła cięż­ka apa­tia. Roz­pła­ka­ła się cicho, bez­gło­śnie, i wy­peł­ni­ła la­wen­do­wy świat cie­niem smut­ku, zanim wy­su­nę­ła się z kwia­tu i znik­nę­ła mię­dzy fa­lu­ją­cy­mi ło­dy­ga­mi.

– Cie­ka­we, co zo­ba­czył… kra – mruk­nął Aryp.

– Też chcia­ła­bym wie­dzieć – od­po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall, pa­trząc w mil­cze­niu na puste miej­sce po duszy. Choć była ma­lar­ką i daw­czy­nią od­cie­ni snu, nigdy nie wie­dzia­ła, co na­praw­dę zsy­ła­ła na te kru­che isto­ty. Każdy kolor niósł inne do­zna­nia, a moż­li­wość ich mie­sza­nia wcale nie czy­ni­ła za­da­nia ła­twiej­szym. 

– Tu! Tutaj! Tutaj! – kruk wzbił się w po­wie­trze, opa­da­jąc obok ko­lej­ne­go pąka. – Dla niego fio­let.

Li­si­ca pod­sko­czy­ła z ra­do­ścią i de­li­kat­no­ścią, na­kar­mia­jąc na­stęp­ne stwo­rze­nie. Na­tych­miast się uspo­ko­iło, po­licz­ki za­pło­nę­ły sub­tel­nym ru­mień­cem, a ciało za­czę­ło ko­ły­sać się w mięk­kim, nie­li­ne­ar­nym ryt­mie. Fio­let był jej ulu­bio­nym od­cie­niem – lu­dzie pod jego wpły­wem sta­wa­li się nie­zwy­kle po­ru­sze­ni, otu­le­ni oso­bli­wym, trud­nym do opi­sa­nia cie­płem. Nie była to czer­wień wsty­du, lecz coś głęb­sze­go, nie­mal du­cho­we­go.

Za­pew­ne za­py­ta­cie: czym były te isto­ty?

Od­po­wiedź była pro­sta – były to dusze ludzi, bu­dzą­ce się wtedy, gdy ich ciała na Ziemi za­pa­da­ły w sen. To tutaj prze­ży­wa­ły swoje sny. A gdy ciało się bu­dzi­ło, dusza za­sy­pia­ła na tej ta­jem­ni­czej wy­spie, po­śród fa­lu­ją­ce­go morza la­wen­do­wych kwia­tów, od­dy­cha­jąc obcym nie­bem i śniąc sny, któ­rych ziem­ski świat nigdy nie za­pa­mię­ta.

I tak mijał każdy dzień – po­dob­ny do po­przed­nie­go jak od­bi­cie w nie­ru­cho­mej wo­dzie. Ru­ty­na kar­mie­nia ludzi od­cie­nia­mi snów stała się dla Ad­ne­wall czymś na­tu­ral­nym, nie­mal me­cha­nicz­nym. Cza­sa­mi ba­wi­ła się z Ary­pem – grali w wy­my­ślo­ne gry, wsłu­chi­wa­li się w sze­lest la­wen­dy, ob­ser­wo­wa­li bu­dzą­ce się dusze – lecz nawet to z cza­sem za­czę­ło ją nużyć. Nawet wiecz­ność po­tra­fi się znu­dzić, gdy nie nie­sie żad­nej zmia­ny.

I wtedy to za­uwa­ży­ła. Jeden z kwia­tów więdł.

Ad­ne­wall po­de­szła bli­żej i w mil­cze­niu ob­ser­wo­wa­ła, jak pąk drży, jakby wal­czył z samym sobą. W końcu roz­chy­lił się z ci­chym trza­skiem, a z jego wnę­trza wy­su­nę­ła się wy­chu­dzo­na, drob­na ludz­ka isto­ta. Mały czło­wiek chwiał się na no­gach, a w jego oczach czaił się pa­nicz­ny strach.

– Ja… ja nie chcę umie­rać… – wy­chry­piał, łzy spły­wa­ły po za­pa­dłych po­licz­kach. – Nie teraz. Mam jesz­cze tyle do osią­gnię­cia…

– Już za późno, kra – ode­zwał się Aryp chłod­no, bez cie­nia li­to­ści.

– Twoje ciało już nie żyje – po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall, ki­wa­jąc po­wo­li głową. Złote dzwo­necz­ki na jej szyi za­dźwię­cza­ły cicho, jak ża­łob­ny sy­gnał.

Skóra ma­łe­go stwo­rze­nia za­czę­ła bled­nąć, potem ciem­nieć, jakby czas nagle przy­spie­szył. Ciało wiot­cza­ło, a gni­ją­ce plamy roz­le­wa­ły się po nim ni­czym atra­ment, two­rząc obraz prze­mi­ja­nia, który był jed­no­cze­śnie prze­ra­ża­ją­cy i hip­no­ty­zu­ją­cy.

– Zły… zły! – za­kra­kał Aryp ostro, głos jego prze­szy­wał ciszę ni­czym bły­ska­wi­ca. – Za życia po­peł­ni­łeś wiele świństw.

Ad­ne­wall bez gnie­wu, bez li­to­ści chwy­ci­ła isto­tę w zęby. Czło­wiek szar­pał się, wy­da­jąc stłu­mio­ne, zwie­rzę­ce dźwię­ki, lecz li­si­ca nie oka­zy­wa­ła sła­bo­ści. Za­nio­sła go do miej­sca, gdzie ro­śli­ny rosły blade i po­wy­krę­ca­ne, jakby sama zie­mia od­wró­ci­ła się od nich, od­rzu­ca­jąc życie, które nio­sły.

– Nie szarp się tak – rze­kła spo­koj­nie. – Prze­cież wró­cisz do życia. Po pro­stu… nie bę­dziesz pa­mię­tać po­przed­nie­go.

De­li­kat­nie po­ło­ży­ła go po­śród cho­rych łodyg i mar­twe­go pyłu.

– Ja­ło­we miej­sce dla złych ludzi – wy­mó­wi­ła cicho, nie­mal ce­re­mo­nial­nie. – Złe na­stęp­ne życie dla czar­nych dusz, ku od­ku­pie­niu.

La­wen­do­we pola za­szu­mia­ły, jakby przy­ta­ku­jąc wy­ro­ko­wi. Li­si­ca wy­ko­pa­ła dół, wrzu­ci­ła duszę do wnę­trza i za­sy­pa­ła zie­mią. Piach za­sze­le­ścił, a z jego wnę­trza do­cho­dzi­ły stłu­mio­ne jęki roz­pa­czy, po czym wszyst­ko uci­chło.

– Oby w na­stęp­nym życiu się po­pra­wił… 

– Lu­dzie się nie zmie­nia­ją. Czar­ny po­zo­sta­nie ze­psu­ty – od­rzekł Aryp sucho.

– Nie bądź takim pe­sy­mi­stą – od­po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall.

– Żyję wy­star­cza­ją­co długo, by znać ludzi. Oni nigdy nie ko­rzy­sta­ją z szan­sy.

– Zda­rza­ją się do­brzy lu­dzie. Są wy­jąt­ka­mi… i jest ich coraz mniej.

*

W po­ko­ju pa­no­wa­ła cisza gęsta jak kurz osia­da­ją­cy na wspo­mnie­niach, prze­ry­wa­na je­dy­nie mo­no­ton­nym, nie­ubła­ga­nym ty­ka­niem ze­ga­ra. Każde ude­rze­nie wska­zó­wek było jak krok czasu zbli­ża­ją­ce­go się do kresu. Na dużym, bia­łym łóżku le­ża­ła stara, scho­ro­wa­na ko­bie­ta. Jej od­dech był płyt­ki i nie­rów­ny, jakby ciało za­po­mi­na­ło już, jak od­dy­chać. Wie­dzia­ła – bez złu­dzeń i bez stra­chu – że czas ją do­ga­nia, a dni, które jej po­zo­sta­ły, można by po­li­czyć na pal­cach jed­nej dłoni.

Była sama. Nie pa­mię­ta­ła już, kiedy ostat­ni raz od­wie­dził ją ktoś bli­ski, kiedy czy­jaś obec­ność roz­pra­sza­ła chłód tego miej­sca. Cho­ro­ba po­że­ra­ła jej pa­mięć ka­wa­łek po ka­wał­ku, kra­dła imio­na, daty, drob­ne szcze­gó­ły co­dzien­no­ści. A jed­nak teraz, tuż przed śmier­cią, pa­mię­ta­ła wię­cej niż kie­dy­kol­wiek wcze­śniej. Jakby umysł, świa­do­my końca, roz­pacz­li­wie pró­bo­wał oca­lić to, co naj­waż­niej­sze. Przed jej ocza­mi mi­go­ta­ły twa­rze bli­skich – za­ma­za­ne, lecz cie­płe, pełne daw­ne­go życia.

Czuła żal. Cichy, nie­wy­po­wie­dzia­ny. Dla­cze­go nie przy­cho­dzi­li już tak czę­sto jak kie­dyś? Czy na­praw­dę umrze sama? W obcym miej­scu, po­śród bez­i­mien­nych le­ka­rzy i pie­lę­gnia­rek, w po­ko­ju, który nigdy nie był jej domem? Przez całe życie była in­tro­wer­tycz­ką, przy­zwy­cza­jo­ną do sa­mot­no­ści. Teraz jed­nak pra­gnę­ła cze­goś pro­ste­go i ludz­kie­go – czy­je­goś do­ty­ku, dłoni, która ści­snę­ła­by jej rękę i dała znak, że nie od­cho­dzi zu­peł­nie sama.

Ale ni­ko­go nie było.

Z łzami zbie­ra­ją­cy­mi się w oczach za­czę­ła li­czyć po­wo­li, cicho, jak dziec­ko pró­bu­ją­ce za­snąć po kosz­ma­rze. Każda licz­ba była mo­dli­twą, każda pauza – na­dzie­ją. Pra­gnę­ła za­snąć i już się nie obu­dzić, odejść we śnie, ła­god­nie, bez bólu, za­bie­ra­jąc ze sobą ostat­nie okru­chy wspo­mnień, zanim zga­śnie ostat­nie tyk­nię­cie ze­ga­ra.

*

Płat­ki kwia­tu drgnę­ły i po­wo­li roz­chy­li­ły się, jakby nie­chęt­nie ustę­po­wa­ły świa­tłu. W tej samej chwi­li ko­bie­ta od­zy­ska­ła świa­do­mość. Otwo­rzy­ła oczy i zo­ba­czy­ła, że z góry przy­glą­da jej się dziw­ny lis o wielu ogo­nach, a tuż obok niego stał kruk w cy­lin­drze, po­chy­lo­ny z god­no­ścią.

– Od­zy­ska­ła świa­do­mość? – za­py­tał lis z wy­raź­nym za­cie­ka­wie­niem. Jego ogony po­ru­szy­ły się nie­spo­koj­nie. – To nie zda­rza się zbyt czę­sto.

– Kim je­ste­ście…? Gdzie ja je­stem? – spy­ta­ła cicho Ma­rze­na, uno­sząc się na łok­ciach.

– Je­stem Ad­ne­wall, dawca od­cie­ni snów – od­po­wie­dzia­ła li­si­ca mięk­kim, lecz zmę­czo­nym gło­sem. – A to Aryp, skry­ba snów.

– Do usług – za­kra­kał kruk, uchy­la­jąc cy­lin­der i kła­nia­jąc się nisko w jej stro­nę.

– Znaj­du­jesz się w Kra­inie Snów. Rzad­ko, lecz cza­sa­mi, lu­dzie od­zy­sku­ją tu świa­do­mość pod­czas snu – do­da­ła Ad­ne­wall.

Czło­wie­czek ostroż­nie wy­szedł z kwia­tu i ro­zej­rzał się wokół. Le­ża­ła na la­wen­do­wym po­sła­niu z mięk­kiej trawy, po któ­rym peł­za­ły, bie­ga­ły i tur­la­ły się setki ma­łych, po­kracz­nych istot. Spoj­rza­ła na swoje dło­nie – były drob­ne, zde­for­mo­wa­ne, dziw­nie nie-ludz­kie. Wtedy do­tar­ło do niej, że wy­glą­da do­kład­nie tak samo jak one.

– Czemu… czemu tak wy­glą­dam? – wy­szep­ta­ła.

– Tak wy­glą­da­ją dusze ludz­kie – od­parł kruk. – Tylko one mogą prze­by­wać w Kra­inie Snów. Kra.

– Mam na imię Ma­rze­na – po­wie­dzia­ła, kła­nia­jąc się nie­zdar­nie na dwóch krót­kich no­gach. – Wciąż nie wie­rzę… to musi być sen.

– Jeśli chcesz, mogę ze­słać ci sen – za­pro­po­no­wa­ła li­si­ca, po­ru­sza­jąc ogo­na­mi. – Taki, z któ­re­go się nie pa­mię­ta.

– Nie trze­ba – od­po­wie­dzia­ła Ma­rze­na po chwi­li. – I tak… nie zo­sta­ło mi dużo czasu.

– Czas na ocenę! Czas na ocenę! – za­wo­łał Aryp, wzbi­ja­jąc się w po­wie­trze, trze­po­cząc skrzy­dła­mi.

– Oce­ni­my czy­stość two­jej duszy – rze­kła Ad­ne­wall i po­ru­szy­ła dzwon­ka­mi.

Skóra Ma­rze­ny za­czę­ła sza­rzeć w nie­któ­rych miej­scach, jakby cień po­wo­li ją obej­mo­wał. Inne frag­men­ty po­zo­sta­ły jed­nak jasne, nie­mal świe­tli­ste.

– Je­steś czy­sta – oznaj­mił kruk, sia­da­jąc obok niej.

– Chodź z nami. Czas cię za­sa­dzić do no­we­go życia.

Wszy­scy ru­szy­li ku buj­nej po­ła­ci ro­ślin, która pul­so­wa­ła ci­chym, zie­lo­nym świa­tłem. Li­si­ca wy­ko­pa­ła w ziemi nie­wiel­ki dół i od­su­nę­ła się o krok.

– Mo­żesz wejść do środ­ka?

– Po co? – za­py­ta­ła Ma­rze­na, marsz­cząc brwi.

– Mu­si­my cię za­sa­dzić na nowe życie – za­kra­kał Aryp.

Ma­rze­na po­dra­pa­ła się po gło­wie, pa­trząc na nich z ab­so­lut­nym nie­zro­zu­mie­niem.

– Ale ja je­stem czło­wie­kiem, nie ro­śli­ną! – pro­te­sto­wa­ła.

– W ten spo­sób wró­cisz do cyklu życia – od­po­wie­dzia­ła znu­żo­nym tonem Ad­ne­wall.

– Ale ja nie chcę żyć! – krzyk­nę­ła Ma­rze­na, nagle rzu­ca­jąc się do uciecz­ki.

– Aryp, goń ją!

 

Ma­rze­na bie­gła, ile sił miała w no­gach, mi­ja­jąc isto­ty po­dob­ne do niej samej – drob­ne, kru­che, za­gu­bio­ne. Każda z nich była po­chło­nię­ta po­go­nią za czymś, czego nie mogły do­tknąć: wy­cią­ga­ły ręce ku pu­st­ce, ucie­ka­ły przed wła­sny­mi cie­nia­mi albo stały nie­ru­cho­mo, uwię­zio­ne w le­tar­gu. Każde stwo­rze­nie nio­sło w sobie inną emo­cję – strach, żal, na­dzie­ję, tę­sk­no­tę – splą­ta­ne jak barwy snu, któ­rych nie dało się roz­dzie­lić ani na­zwać.

Gdy do­bie­gła do krań­ca wyspy, za­trzy­ma­ła się nagle.

Widok ode­brał jej dech.

La­wen­do­we Morze su­nę­ło po pier­ście­niach pla­ne­ty ni­czym liść uno­szo­ny przez ko­smicz­ny prąd. Ka­my­ki i frag­men­ty mi­ne­ra­łów zde­rza­ły się ze sobą w bez­gło­śnym tańcu, roz­pa­da­jąc na pył mie­nią­cy się set­ka­mi barw – ko­lo­rów, któ­rych Ma­rze­na nie po­tra­fi­ła na­zwać, a które czuła pod skórą, w głębi kości, w każ­dym od­de­chu. Usia­dła na samym skra­ju wyspy, zwie­si­ła nogi w prze­strzeń, a ko­lo­ro­wy pro­szek mu­skał je de­li­kat­nie, pie­ścił zmy­sły, jakby sama rze­czy­wi­stość pró­bo­wa­ła ją uspo­ko­ić.

– Czemu ucie­kasz, kra?! – za­wo­łał Aryp, nad­la­tu­jąc i sia­da­jąc obok z trze­po­tem skrzy­deł.

– Nie chcę wra­cać… – wy­szep­ta­ła Ma­rze­na. – Tu jest pięk­nie. I pa­mię­tam wszyst­ko, co za­po­mnia­łam.

Ad­ne­wall po­de­szła po­wol­nym kro­kiem i usia­dła obok, ob­ser­wu­jąc kru­che stwo­rze­nie ba­wią­ce się od­cie­nia­mi snów, prze­sy­pu­ją­cy­mi się mię­dzy pal­ca­mi jak pia­sek.

– Mu­sisz wró­cić do kręgu życia – po­wie­dzia­ła spo­koj­nie. – Takie są za­sa­dy.

– Ale kiedy wrócę, nie będę już sobą! – za­pro­te­sto­wa­ła Ma­rze­na, a jej głos drżał jak li­sto­wie na wie­trze.

– Czemu? – za­py­ta­ła zdzi­wio­na Ad­ne­wall.

– Bo nie będę pa­mię­tać tego, co mnie two­rzy­ło… tego wszyst­kie­go, kim byłam… – głos jej za­drżał.

– Ale czeka cię nowe życie! – za­kra­kał Aryp, dzio­biąc drob­ne ka­my­ki le­żą­ce przy kra­wę­dzi wyspy.

Ma­rze­na spu­ści­ła wzrok, a w jej oczach za­szkli­ły się łzy.

– A co, jeśli w nowym życiu znów będę cho­ro­wać? – wy­szep­ta­ła. – Nie chcę prze­ży­wać tego jesz­cze raz.

Li­si­ca przez chwi­lę mil­cza­ła. Potem po­wo­li za­czę­ła lizać swoje futro, jakby po­rząd­ko­wa­ła wła­sne myśli, a każdy ruch ogo­nów two­rzył mięk­ką, spo­koj­ną me­lo­dię.

– Nikt nie wie, co cię czeka w nowym życiu – od­par­ła w końcu. – Ale twoja dusza jest w miarę czy­sta. Nie spo­tka cię nic złego… przy­naj­mniej nie od razu.

I tak sie­dzie­li razem w ciszy, ob­ser­wu­jąc barwy prze­su­wa­ją­ce się po pier­ście­niach pla­ne­ty, ba­wiąc się od­cie­nia­mi snów, które mi­go­ta­ły mię­dzy nimi jak wspo­mnie­nia nie­chcą­ce odejść.

 

Gdy Ma­rze­na obu­dzi­ła się w swoim łóżku, kur­czo­wo trzy­ma­ła się no­wych wspo­mnień, jakby były kru­che, nie­trwa­łe, jakby każde mogło roz­paść się w pył. Bała się, że cho­ro­ba pożre świe­żo ufor­mo­wa­ne ob­ra­zy, zanim zdążą za­ko­rze­nić się w jej umy­śle. Unio­sła dłoń – po­marsz­czo­ną, cien­ką, prze­świ­tu­ją­cą, po­kry­tą pla­ma­mi star­czy­mi. Jakże była teraz kru­cha.

W świe­cie snów mogła bie­gać. Nic jej nie bo­la­ło. Nie czuła głodu ani in­nych przy­ziem­nych pra­gnień. Tam ist­nie­nie było lek­kie, nie­mal bez­cie­le­sne. Tutaj każdy od­dech, każdy ruch, każdy ude­rza­ją­cy rytm serca przy­po­mi­nał jej o ogra­ni­cze­niach ciała.

Jakże okrut­ny jest ten świat – po­my­śla­ła. Przy­cho­dzi­my do niego mali i bez­rad­ni, w bólu i krzy­ku, a od­cho­dzi­my w po­dob­ny spo­sób: słabi, za­leż­ni, za­po­mi­na­ni.

Od czasu do czasu za­glą­da­li do niej le­ka­rze. Ich twa­rze zmie­nia­ły się, imio­na nie miały zna­cze­nia, a słowa brzmia­ły za­wsze po­dob­nie – rze­czo­we, chłod­ne, po­zba­wio­ne czu­ło­ści. Ro­dzi­na jakby o niej za­po­mnia­ła. Obcy in­te­re­so­wa­li się jej sta­nem bar­dziej niż ci, któ­rzy kie­dyś na­zy­wa­li ją bli­ską. To bo­la­ło bar­dziej niż cho­ro­ba.

Za­czę­ła my­śleć o tym, co po sobie zo­sta­wi. O tym, kim była i co osią­gnę­ła. Od­po­wiedź przy­szła szyb­ko, bru­tal­nie pro­sta: nie­wie­le. Pa­mięć o niej bę­dzie krót­ka. Roz­pad­nie się szyb­ko, stra­wio­na przez za­po­mnie­nie, jak wszyst­ko inne.

Za­sta­na­wia­ła się, czy mogła zro­bić wię­cej. Czy mogła bar­dziej się sta­rać, od­wa­żyć, po­wie­dzieć coś gło­śniej, żyć in­ten­syw­niej. Może wtedy życie wy­glą­da­ło­by ina­czej. Może by­ło­by lep­sze. A może tylko ina­czej bo­la­ło­by na końcu.

Le­ża­ła więc w ciszy, wsłu­cha­na w wła­sny od­dech, sta­ra­jąc się nie po­zwo­lić, by nowe wspo­mnie­nia – la­wen­da, ko­lo­ry, pier­ście­nie i li­si­ca o wielu ogo­nach – roz­pły­nę­ły się jak sen o po­ran­ku.

*

Ma­rze­na od­zy­ska­ła świa­do­mość na wy­spie po raz ko­lej­ny. La­wen­do­we morze ro­ślin fa­lo­wa­ło le­ni­wie pod obcym, bez­kre­snym nie­bem, a po­wie­trze było cięż­kie od za­pa­chu snów – słod­kie, lep­kie, obie­cu­ją­ce i ta­jem­ni­cze za­ra­zem. Tego dnia po­ma­ga­ła kar­mić dusze od­cie­nia­mi snów – za­da­nie pro­ste, a za­ra­zem dziw­nie ko­ją­ce, jakby każdy ruch rąk wy­ci­szał puls rze­czy­wi­sto­ści. Nio­sła w drob­nych dło­niach ró­żo­wy pro­szek, lekki ni­czym pyłek kwia­to­wy, mięk­ki jak wspo­mnie­nie do­ty­ku. Zgod­nie ze wska­za­nia­mi Arypa po­de­szła do jed­nej z istot i ostroż­nie wsu­nę­ła w jej wnę­trze barwę.

– Czym jest kolor ró­żo­wy? – za­py­ta­ła, ob­ser­wu­jąc, jak pro­szek znika, wchło­nię­ty przez ciało duszy.

– To kolor mi­ło­ści! – za­kra­kał Aryp, sia­da­jąc obok niej i po­pra­wia­jąc cy­lin­der.

– Na­ta­lia Ko­wal­ska dziś bę­dzie śnić o mi­ło­ści swo­je­go życia – cią­gnął tonem kro­ni­ka­rza. – O mi­ło­ści nie­speł­nio­nej, o tej, o którą nigdy nie od­wa­ży­ła się za­py­tać. Po­wia­da­ją, że mi­łość uskrzy­dla… Też chciał­bym kie­dyś to po­czuć, kra.

– Nigdy ni­ko­go nie ko­cha­łeś? – za­py­ta­ła Ma­rze­na, sia­da­jąc w mięk­kiej tra­wie la­wen­do­wej.

– My, przed­wiecz­ni, nie mamy uczuć – od­parł Aryp, a na jego pta­sim dziobie igrał cień znu­dze­nia. – Życie by­ło­by cie­kaw­sze z emo­cja­mi.

– Nie mo­że­cie zażyć od­cie­ni snów?

– Na nas nie dzia­ła­ją – od­parł kruk, po­trzą­sa­jąc głową. – Macie szczę­ście, wy lu­dzie. Choć wasze życie jest krót­kie, bywa pięk­ne.

– Jest pełne cier­pie­nia – wy­szep­ta­ła Ma­rze­na.

– Ale też pełne pięk­nych chwil – od­po­wie­dział Aryp, pod­cho­dząc bli­żej i de­li­kat­nie dzio­biąc ją w ramię. – Uśmiech­nij się. Twoje na­stęp­ne życie bę­dzie lep­sze.

Ma­rze­na spu­ści­ła wzrok. W jej oczach mi­go­tał strach i me­lan­cho­lia.

– Czy będę pa­mię­tać?

– Co ta­kie­go? – za­py­tał kruk.

– To wszyst­ko… – wska­za­ła ręką na ho­ry­zont, na la­wen­do­we pola, pier­ście­nie pla­ne­ty, barwy snów.

Aryp spu­ścił wzrok.

– Za­po­mnisz o wszyst­kim.

Po chwi­li dodał ci­szej:

– Chodź. Czeka nas jesz­cze sporo pracy.

Ma­rze­na wsta­ła po­wo­li, a ró­żo­wy pył roz­sy­pał się mię­dzy jej pal­ca­mi jak uczu­cie, któ­re­go nie zdą­ży­ła na­zwać.

– Mę­czą­ce to za­ję­cie – wes­tchnę­ła, nio­sąc ko­lej­ną garść prosz­ku. – Czy bez tego nie będą śnić?

– Nie. Sen jest im po­trzeb­ny. Bez niego nie mogą żyć, uczyć się, trwać… – od­po­wie­dzia­ła spo­koj­nie Ad­ne­wall.

Ma­rze­na pa­trzy­ła z prze­ra­że­niem na la­wen­do­we pola, z któ­rych wy­ła­nia­ły się drob­ne lu­dzi­ki. Jedne pąki do­pie­ro się ro­dzi­ły, inne już wię­dły, za­pa­da­jąc się w sobie jak wy­pa­lo­ne świe­ce.

– Chodź, po­mo­żesz za­sa­dzić czło­wie­ka – za­wo­ła­ła li­si­ca.

Gdy po­de­szli bli­żej, jeden z kwia­tów nagle zgasł. Stwo­rze­nie uwię­zio­ne w jego wnę­trzu za­czę­ło wyć z bólu, cien­kim, roz­pacz­li­wym gło­sem. Li­si­ca jed­nym szyb­kim ru­chem po­chwy­ci­ła je w łapy – jakby ła­pa­ła mysz.

– Aryp, wy­ko­piesz dół? – za­py­ta­ła.

– Po­bru­dzę swój gar­ni­tur? – obu­rzył się kruk. – Jako urzęd­nik wy­so­kie­go szcze­bla muszę być wiecz­nie czy­sty i go­to­wy na kon­tro­lę wyż­szych in­stan­cji! Eech… niech Ma­rzen­ka ci po­mo­że.

Ma­rze­na uklę­kła i za­czę­ła roz­gar­niać piach, dra­piąc zie­mię go­ły­mi dłoń­mi. Gdy zo­ba­czy­ła, jak li­si­ca wrzu­ca pro­te­stu­ją­ce stwo­rze­nie do dołu i za­sy­pu­je je zie­mią, prze­szedł ją lo­do­wa­ty dreszcz. Po chwi­li pia­sek prze­stał drgać, a z ziemi wy­ło­ni­ła się cien­ka ło­dy­ga kieł­ku­ją­ce­go kwia­tu.

– Czy… czy to go bo­la­ło? – za­py­ta­ła cicho.

– W Kra­inie Snu nie czu­je­cie zbyt wiele – od­par­ła Ad­ne­wall. – On po pro­stu się bał.

Ma­rze­na stała nie­ru­cho­mo, pa­trząc na świe­żo usy­pa­ny kop­czyk ziemi. Nie po­tra­fi­ła wy­obra­zić sobie, że kie­dyś ona sama pój­dzie tą drogą. A jed­nak wie­dzia­ła, że na­dej­dzie jej kolej.

Po skoń­czo­nej pracy wszy­scy usie­dli w tra­wie, wpa­tru­jąc się w chaos wy­wo­ła­ny przez krzą­ta­ją­ce się stwo­rze­nia.

– I co dalej? – za­py­ta­ła Ma­rze­na.

– Nic. Cze­ka­my na na­stęp­ny dzień – za­kra­kał Aryp.

– Bę­dzie­cie się tak nu­dzić przez kilka go­dzin?

– Za­graj­my w li­cze­nie – za­pro­po­no­wa­ła Ad­ne­wall. Li­si­ca i kruk za­czę­li po­wo­li li­czyć ludz­kie dusze. Jedną po dru­giej.

– Ale to strasz­nie nudne! – pro­te­sto­wa­ła Ma­rze­na.

– Jak taka mądra, to za­pro­po­nuj coś in­ne­go – od­parł kruk.

– Za­graj­my w cho­wa­ne­go, berka… co­kol­wiek. – Uśmiech­nę­ła się Ma­rze­na, przy­po­mi­na­jąc sobie dzie­ciń­stwo.

Ko­lej­ne dni mi­ja­ły na no­wych za­ba­wach, naj­czę­ściej wy­my­śla­nych przez Ma­rze­nę. La­wen­do­we morze roz­kwi­tło jak nigdy dotąd – jakby śmiech i bez­tro­ska po­tra­fi­ły oszu­kać czas. Fio­le­to­we łany fa­lo­wa­ły pod ich kro­ka­mi, na­sy­co­ne echem ra­do­ści, któ­rej ta kra­ina dawno nie znała.

Dni jed­nak pły­nę­ły dalej, nie­ubła­ga­ne, a Ma­rze­na z każ­dym po­ran­kiem była coraz bar­dziej świa­do­ma wła­sne­go końca.

– Wy, nie­śmier­tel­ni, macie szczę­ście – po­wie­dzia­ła w końcu, z tę­sk­no­tą drżą­cą w gło­sie.

– A to niby dla­cze­go? – za­py­ta­ła Ad­ne­wall, uno­sząc pysk znad trawy.

– Nie umie­ra­cie. Ży­je­cie wiecz­nie.

Aryp, le­żą­cy wśród la­wen­dy, za­kra­kał cicho:

– Gdy­by­śmy mogli, za­mie­ni­li­by­śmy się z tobą bez wa­ha­nia.

– Nie­śmier­tel­ne życie jest nudne – do­da­ła li­si­ca, kła­dąc się obok niego.

– I po­zba­wio­ne sensu – do­rzu­cił kruk.

Ma­rze­na spoj­rza­ła na nich ze smut­kiem, po raz pierw­szy pró­bu­jąc na­praw­dę zro­zu­mieć ich słowa.

– Nigdy nie pa­trzy­łam na to w ten spo­sób…

– Wasze życie, choć krót­kie, ma zna­cze­nie – ode­zwa­ła się li­si­ca, wpa­tru­jąc się w niebo bez chmur, jakby szu­ka­ła tam od­po­wie­dzi. – Macie do czego dążyć.

– Macie przed czym ucie­kać – za­kra­kał Aryp. – Śmierć na­da­je wa­sze­mu ist­nie­niu sens.

Nagle ze­rwał się na równe nogi.

– Wied­nie! Wied­nie! Mu­si­my za­sa­dzić no­we­go czło­wie­ka!

– Czy mogę tym razem zro­bić to ja? – za­py­ta­ła cicho Ma­rze­na.

Wszy­scy po­de­szli do ga­sną­ce­go kwia­tu. Płat­ki drża­ły, a małe stwo­rze­nie wy­pa­dło z wnę­trza, osu­wa­jąc się na zie­mię. Ma­rze­na uklę­kła i wy­cią­gnę­ła do niego dłoń.

– Umar­łeś – wy­szep­ta­ła mięk­ko, ko­ją­co. – Ale mo­żesz wró­cić. Dalej żyć, w nowym wcie­le­niu.

Mały czło­wie­czek bez oporu ujął jej dłoń. Razem po­de­szli do dołu wy­ko­pa­ne­go przez li­si­cę. Ma­rze­na przy­tu­li­ła drżą­ce stwo­rze­nie, a ono po­wo­li się uspo­ko­iło.

– To po­trwa tylko chwi­lę. Nie bę­dzie bo­la­ło – wy­szep­ta­ła. – Za­mknij oczy. Bę­dzie ła­twiej. I… po­wo­dze­nia w na­stęp­nym życiu.

La­wen­da znów po­ru­szy­ła się lekko, jakby od­dy­cha­ła.

– Jak ty to zro­bi­łaś? – za­py­ta­ła z po­dzi­wem Ad­ne­wall. – Przed nami za­wsze ucie­ka­ją.

– Wy­star­czy odro­bi­na współ­czu­cia – od­po­wie­dzia­ła Ma­rze­na z cichą dumą. – I uczuć. Mogę was tego na­uczyć.

I tak przez ko­lej­ne go­dzi­ny Ma­rze­na uczy­ła ich cze­goś, co było dla nich obce, nie­po­ję­te – a co dla ludzi od za­wsze było naj­prost­sze i naj­trud­niej­sze za­ra­zem.

– Czemu je­steś smut­na? – za­py­tał Aryp, pod­la­tu­jąc do Ma­rze­ny.

– Nie­dłu­go się obu­dzę… i wrócę do świa­ta ludzi – od­po­wie­dzia­ła cicho, pa­trząc w dal.

– Sen duszy jest aż tak zły? – za­py­tał z tro­ską skrzy­dla­ty to­wa­rzysz.

– A więc… rze­czy­wi­stość to tylko ko­lej­ny sen śnio­ny przez duszę? – spy­ta­ła zre­zy­gno­wa­na.

– Nie­ste­ty, tak wła­śnie jest – od­po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall, prze­cho­dząc obok nich i sia­da­jąc w mięk­kiej, la­wen­do­wej tra­wie. Jej głos brzmiał jak echo wia­tru mię­dzy kwia­ta­mi.

– A więc co jest praw­dzi­we? – za­py­ta­ła Ma­rze­na z łzami w oczach.

– Tego nikt nie wie – wes­tchnę­ła Lisca. – Może nawet kra­ina snu jest tylko snem w śnie.

– Praw­dzi­we jest to, co zo­sta­je w na­szej pa­mię­ci – po­cie­szył ją Aryp, lekko trze­po­cząc skrzy­dła­mi, jakby chciał strzą­snąć z po­wie­trza cień smut­ku.

– A więc życie to nie­koń­czą­cy się cykl śnie­nia duszy i ciała? – spy­ta­ła Ma­rze­na za­in­try­go­wa­na.

– Chyba tak – od­po­wie­dział z dumą w gło­sie Ad­ne­wall. – Takie jest życie ludzi. Je­ste­ście źró­dłem ener­gii ca­łe­go świa­ta… dla­te­go ist­nie­je­cie.

– Bóg… o ile ist­nie­je… jest okrut­ny – wy­szep­ta­ła po chwi­li ciszy.

– Gdyby był okrut­ny, ze­słał­by wam nie­śmier­tel­ność – od­parł spo­koj­nie Aryp. – To do­pie­ro by­ło­by prze­kleń­stwo.

– Moje ciało tam umie­ra… moja ro­dzi­na… – po­wie­dzia­ła Ma­rze­na, spusz­cza­jąc głowę.

Ad­ne­wall unio­sła rękę, a jej długi, czar­ny ogon za­drżał w po­wie­trzu ni­czym kłąb dymu.

– Jeśli chcesz… mo­że­my dać im na­ucz­kę. Aryp ma w spi­sie ich imio­na. Wy­star­czy, że je po­dasz, a ze­sła­li­by­śmy im kosz­ma­ry.

– Czy to… nie bę­dzie czymś złym? – za­py­ta­ła z wa­ha­niem Ma­rze­na.

– Tu nie ist­nie­je dobro ani zło – od­parł Aryp cicho. – Tutaj ist­nie­je tylko sen.

I tak, jak uzgod­ni­li, ze­sła­li kosz­ma­ry na człon­ków ro­dzi­ny Ma­rze­ny.

Tam­tej nocy wszyst­kim śniła się sta­rusz­ka, która po­ja­wi­ła się dzień przed śmier­cią – i spoj­rza­ła na nich tak, jakby znała wszyst­kie ich se­kre­ty.

– Gdy­byś mógł zmie­nić swoje życie, Ary­pie… co byś uczy­nił? Kim byś był?

– Nigdy się nad tym nie za­sta­na­wia­łem. Pa­ra­doks tkwi w tym, że choć je­stem nie­śmier­tel­ny i mam czasu pod do­stat­kiem, zo­sta­łem skry­bą. Mógł­bym, ko­rzy­sta­jąc z da­ro­wa­ne­go mi czasu, spró­bo­wać wszyst­kie­go, co ist­nie­je i co do­pie­ro za­ist­nie­je, ale moje miej­sce jest tutaj – przy Ad­ne­wall. Tu czuję sens i mam cel. Wielu z nas, nie­śmier­tel­nych, błą­dzi, bro­dząc w no­wych po­my­słach i pró­bu­jąc wciąż in­nych dróg, aż w końcu prze­pa­da bez po­wro­tu. Mno­gość wy­bo­ru po­tra­fi nam nie­źle na­mie­szać w gło­wach.Może sens ist­nie­nia to zwy­kła owsian­ka – nie za cie­pła i nie za wy­kwint­na, taka, jaka jest. Nie­któ­rzy nie po­trze­bu­ją ni­cze­go wię­cej. Może to wła­śnie pogoń za wiecz­nie lep­szym jest po­mył­ką.

– I nigdy nie wąt­pi­łeś?

– Każdy, kto od­dy­cha, wątpi, moja droga Ma­rze­no. Nawet my. A może zwłasz­cza my, nie­śmier­tel­ni.

– A ty, Ad­ne­wall? – spy­ta­ła Ma­rze­na, wi­dząc pod­cho­dzą­cą li­si­cę. – Nigdy nie chcia­łaś cze­goś wię­cej… niż tego? – wska­za­ła Kra­inę Snów.

– Chodź, mała. Ta kra­ina jest dla mnie całym świa­tem. Bycie w tym, co znane, jest miłe i wy­god­ne. Nie kusi mnie nie­zna­ne, bo choć to za­ję­cie bywa nudne i mo­no­ton­ne, dla mnie wciąż jest wszyst­kim, co mam.

*

Ma­rze­na obu­dzi­ła się w łóżku.

Jej od­dech był cięż­ki – każdy wdech przy­cho­dził wol­niej od po­przed­nie­go, jakby po­wie­trze mu­sia­ło prze­dzie­rać się przez gęstą, lepką wodę. Ból znik­nął gdzieś po dro­dze, po­zo­sta­wia­jąc je­dy­nie zmę­cze­nie i cie­płą obo­jęt­ność.

A więc tak wy­glą­da śmierć? – po­my­śla­ła.

Je­dy­nym, co jesz­cze trzy­ma­ło ją przy życiu, była Kra­ina Snów. Pra­gnie­nie, by trwać – choć­by tylko tam – spra­wia­ło, że kur­czo­wo obej­mo­wa­ła nowe wspo­mnie­nia, jakby mogły stać się ko­twi­cą dla duszy. La­wen­do­we pola, śmiech, za­ba­wy, ciche roz­mo­wy z isto­ta­mi, które nigdy nie umie­ra­ły, otu­la­ły ją swoim spo­ko­jem.

Po­wo­li czuła, jak życie od­pły­wa z jej ciała. Apa­ra­tu­ra, do któ­rej była pod­łą­czo­na, wy­da­wa­ła coraz rzad­sze, coraz wol­niej­sze dźwię­ki – me­ta­licz­ny rytm końca. Każdy sy­gnał brzmiał jak od­li­cza­nie, jakby czas wy­co­fy­wał się z jej życia.

Myśli ko­tło­wa­ły się w jej gło­wie, wszyst­kie naraz, bez po­rząd­ku. Życie prze­la­ty­wa­ło przed ocza­mi klat­ka po klat­ce – uryw­ki dzie­ciń­stwa, twa­rze, głosy, chwi­le, które kie­dyś wy­da­wa­ły się nie­istot­ne, a teraz były wszyst­kim. Zro­zu­mia­ła, że nie ma się czego bać. Nie wie­dzia­ła, jakie bę­dzie jej na­stęp­ne życie, ale może cho­ro­ba, z którą wal­czy­ła przez całe lata i która tra­wi­ła jej pa­mięć, nie bę­dzie jej już do­skwie­rać. Chcia­ła za­ry­zy­ko­wać. Zro­zu­mia­ła, że życie jest pięk­ne wła­śnie dla­te­go, że ma swoje wzlo­ty i upad­ki oraz wy­raź­ny po­czą­tek i nie­uchron­ny ko­niec.

Od­dech za­trzy­mał się.

Ma­rze­na zmar­ła w obec­no­ści le­ka­rzy. Jej ro­dzi­na nie przy­szła. Ostat­nim dźwię­kiem, jaki usły­sza­ła, było mil­cze­nie po usta­niu wła­sne­go serca.

 

Otwo­rzy­ła oczy i zo­ba­czy­ła usy­cha­ją­cy kwiat. Jej małe ciało opa­dło bez­wład­nie na zie­mię. Wokół pa­no­wa­ła cisza, prze­ry­wa­na je­dy­nie sze­le­stem la­wen­do­wych łodyg, które fa­lo­wa­ły cicho, jakby wspo­mi­na­ły każdy jej od­dech. Spo­strze­gła lisa i kruka sto­ją­cych spo­koj­nie obok, jak straż­ni­ków czasu i snów.

– A więc… to już ko­niec? – za­py­ta­ła, a w gło­sie drżał strach.

– Tak, to już ko­niec – od­po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall, pod­cho­dząc po­wo­li. Jej pu­cha­te ogony otu­li­ły Ma­rze­nę ni­czym mięk­ki, cie­pły koc. – Nie ży­jesz.

Schy­li­ła się i de­li­kat­nie po­li­za­ła ją w po­li­czek, jakby chcia­ła prze­ka­zać ostat­nie cie­pło.

– Oca­le­nie… mo­głaś mi je da­ro­wać? – szep­nę­ła Ma­rze­na z lek­kim uśmie­chem, choć świat wy­da­wał się nagle od­le­gły i nie­rze­czy­wi­sty.

Aryp stał przy wy­ko­pa­nym rowie, skrzy­dła zło­żo­ne sta­ran­nie, mo­nokl błysz­czał w sła­bym świe­tle. Wszy­scy po­de­szli razem, w mil­cze­niu, każdy krok od­bi­jał się echem w prze­strze­ni mię­dzy kwia­ta­mi.

– Hmmm… tak, to już ko­niec – po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall spo­koj­nym, ak­sa­mit­nym gło­sem. – Ale nie dla cie­bie… o ile ze­chcesz.

– Co? – za­py­ta­ła Ma­rze­na, zdez­o­rien­to­wa­na, uno­sząc po­wie­ki coraz cięż­sze od zmę­cze­nia i życia.

– Mo­że­my cię za­trud­nić jako spe­cja­list­kę od po­grze­bów i spraw ludzi – za­kra­kał Aryp, lekko uno­sząc się w po­wie­trzu. – O ile nie prze­szka­dza ci gar­ni­tur i wiecz­ność w na­szym to­wa­rzy­stwie.

Ma­rze­na przez chwi­lę mil­cza­ła, wpa­tru­jąc się w za­głę­bie­nie wy­ko­pa­ne w ziemi, w któ­rym miała teraz sta­nąć.

– Dużo my­śla­łam o życiu – po­wie­dzia­ła w końcu cicho, sta­wia­jąc pierw­szy krok w dół. – I prze­pra­szam… ja po­trze­bu­ję sensu. Jest jedna rzecz ktora chcia­la bym bysmy zro­bi­li razem.

Wszy­scy po­szli na skraj wyspy. Ma­rze­na umo­czy­ła palce w od­cie­niach snów i za­czę­ła ma­lo­wać swoje ciało, jak i oko­licz­ną zie­mię.

– Czas nadać tej kra­inie nowe ko­lo­ry, Ad­ne­wall. Aryp, do­łą­czy­cie?

Razem za­czę­li ma­lo­wać swoje ciała, a także ciała dusz.

– Co?! Ej, co wy ro­bi­cie? To nie­do­pusz­czal­ne! – pro­te­sto­wał Aryp, lecz po dłuż­szej chwi­li do­łą­czył do przy­ja­ciół i uznał, że jest to… miłe.

– Od teraz, w ten jeden dzień, bę­dzie­my ma­lo­wać całą wyspę – po­wie­dzia­ła Ad­ne­wall. – To bę­dzie Dzień Od­cie­ni Snów.

 Dło­nie Ma­rze­ny drża­ły lekko, ale pew­ność w oczach rosła z każ­dym ru­chem. We­szła w dół, a la­wen­do­we pola wy­da­wa­ły się szep­nąć jej po­że­gna­nie i po­wi­ta­nie jed­no­cze­śnie, jakby cała Kra­ina Snów ob­ser­wo­wa­ła jej de­cy­zję, re­spek­tu­jąc wolę no­we­go życia.

– Że­gnam was, Pyra i La­wen­da – za­wo­ła­ła z dołu, zanim za­snę­ła.

– Zaraz, czemu Pyra i La­wen­da? – za­kra­kał Aryp.

– Jesz­cze tego nie po­ją­łeś? – za­śmia­ła się Ad­ne­wall. – Kie­dyś ci wy­tłu­ma­czę.