O prorokach, pieniądzu i czterdziestu dwóch i pół orkach

Spra­wa za­czę­ła się od tego, że w ciem­no­ściach nocy za­świe­ci­ła tęcza.

Z po­cząt­ku zja­wi­sko to było przy­naj­mniej in­try­gu­ją­ce, o ile nie ładne, jed­nak ry­chło oka­za­ło się wy­so­ce uciąż­li­we. Trud­no bo­wiem spać, gdy za okna­mi trwa istna ba­lan­ga ko­lo­rów, o świe­tle tak sil­nym, że nie po­ma­ga­ją fi­ran­ki, ża­lu­zje i za­zdrost­ki. Jed­nym sło­wem nic nie mogło się oprzeć na­jaz­do­wi tęczy.

– Tęcza to twór magii. Po­cho­dzi z nie­bios i nie znik­nie, do­pó­ki nie speł­ni swo­je­go za­da­nia! – orzekł Wiel­ki Syn­op­tyk, gdy spro­wa­dzo­no go do wio­ski i za­py­ta­no o po­ra­dę.

– Jak to nie znik­nie?!

– Ja­kie­go za­da­nia?

– Mu­si­my coś zrobić, żeby znik­nę­ła!

Tak po­wstał nie­po­kój.

Wszyst­ko wska­zy­wa­ło, że na­le­ża­ło zadać okrut­ne py­ta­nie: „dla­cze­go?”. A że nikt nie lubi na nie od­po­wia­dać, to udano się po radę do wieszcz­ki.

Cał­kiem jesz­cze młoda dziew­czy­na, ob­da­rzo­na darem do­szczęt­ne­go obłą­ka­nia, po­du­ma­ła chwil­kę ma­su­jąc skro­nie, na­stęp­nie po­ob­gry­za­ła pa­znok­cie i wy­da­ła dźwięk przy­po­mi­na­ją­cy coś po­mię­dzy za­rzy­na­ną świ­nią a wy­ją­cym wil­kiem. Wresz­cie otwo­rzy­ła wie­lo­barw­ne oczę­ta, któ­ry­mi wi­dzia­ła wszyst­ko. Albo co naj­mniej tro­chę wszyst­kie­go.

– Tęcza to znak po­jed­na­nia czło­wie­ka z or­kiem! – krzyk­nę­ła za­do­wo­lo­na.

Za­pa­no­wa­ło pewne po­ru­sze­nie.

– Tylko że my je­ste­śmy el­fa­mi. Nie ma tu ludzi ani orków.

– A zatem… – Wieszcz­ka wzię­ła głę­bo­ki od­dech i za­sty­gła na nie­zno­śnie długą chwi­lę. – To sym­bol po­jed­na­nia elfa z czło­wie­kiem! Albo z or­kiem! Na pewno z or­kiem! Na pewno! Widzę… widzę…

– Co wi­dzisz?! Mówże!

– Jutro może padać – stwier­dzi­ła wieszcz­ka, grze­biąc pal­cem w uchu. – Ale zaraz… widzę… twarz po­jed­nań­ca… Po­wie­dzie lud do zgody, a imię jego bę­dzie nie mniej niż czter­dzie­ści trzy! Bez po­jed­na­nia, tęcza bę­dzie was prze­śla­do­wać na za­wsze!

Resz­tę wie­czo­ru wieszcz­ka nie prze­sta­ła wy­mie­niać prze­po­wied­ni, które jej wszech­wi­dzą­ce oczy wi­dzia­ły lub nie w in­nych świa­tach. Kon­cep­cje oscy­lu­ją­ce po­mię­dzy „to znak od bogów”, a „masło po­dro­że­je” wy­brzmie­wa­ły jesz­cze przez dobry ty­dzień, gdy go­ście dawno już sobie po­szli.

Ani nauka, ani wie­dza z za­świa­tów nie przy­nio­sły kon­kret­nej od­po­wie­dzi, co czy­nić, a pro­blem się na­si­lił. Na końcu nie­pro­szo­nej tęczy po­ja­wił się pięk­ny jak roz­gnie­cio­ny ka­ra­luch skrzat w me­lo­ni­ku. Był nie­na­gan­nie wy­cho­wa­ny i uprzej­my, z tym jed­nak za­strze­że­niem, że nic nie mogło go po­wstrzy­mać przed wy­gry­wa­niem me­lo­dyj­ki na skrzyp­cach. Bied­ne elfy mu­sia­ły znieść ko­lej­ne­go nie­pro­szo­ne­go in­tru­za. W zło­ści wy­rzu­co­no go pa­ro­krot­nie do prze­pa­ści za cmen­ta­rzem, ale po chwi­li po­ja­wiał się po­now­nie. Nie imały się go pęta, kaj­da­ny i kne­ble, z któ­rych elfy – z na­tu­ry pa­cy­fi­ści – nie­chęt­nie sko­rzy­sta­ły. Skrza­ta nie dało się po­zbyć, a nic nie mogło bar­dziej eska­lo­wać emo­cji niż jego uprzej­mość.

Tak za­czę­ła się iry­ta­cja.

Kłopoty nie miały końca. O ile skrzat był jeden i ten sam, o tyle z upły­wem każ­dej doby pod tęczą po­ja­wiał się nowy gar­nu­szek ze zło­tem. Elfy pie­nię­dzy nie uży­wa­ły, więc nie miały zie­lo­ne­go po­ję­cia, co z nimi zro­bić. Próby wy­wie­zie­nia lub za­ko­pa­nia mno­żą­cych się monet po­dzia­ła­ły tak samo, jak ze skrza­tem – po­ja­wia­ły się po­now­nie, w tym samym miej­scu pod tęczą.

Przez kilka trud­nych ty­go­dni złoto gro­ma­dzi­ło się w za­trwa­ża­ją­cym tem­pie. Raz ster­ta, wy­so­ka pra­wie jak sama tęcza, prze­wró­ci­ła się i za­sy­pa­ła dziec­ko. Z każ­dym dniem w osa­dzie na­si­la­ło się także śred­nie nie­wy­spa­nie na elfa. Do tego, duchy lasu roz­po­czę­ły strajk zwią­za­ny z prze­sy­py­wa­niem się ster­ty złota na ich te­ry­to­rium.

Tak za­czął się gniew.

Rada Star­szych el­fic­kiej osady de­ba­to­wa­ła już od dłuż­sze­go czasu, spo­czy­wa­jąc na świę­tych ka­mie­niach ru­nicz­nych. Jed­nak nawet od wy­sia­dy­wa­nia pra­daw­nych gła­zów nie przy­by­ło im mą­dro­ści po­zwa­la­ją­cej wy­my­ślić lo­gicz­ny spo­sób na po­zby­cie się utra­pie­nia.

Wio­sko­wi mę­dr­cy zja­wi­sko ro­sną­cej ilo­ści monet oraz po­wią­za­ne­go z tym spad­ku pie­nię­dzy z na­ra­sta­ją­cych stert na­zwa­li „in­fla­cja” (tłu­ma­cząc, że to imię ja­kie­goś mi­tycz­ne­go po­two­ra). Su­ge­ro­wa­li, że je­dy­nym wyj­ściem może być opusz­cze­nie ska­żo­nej osady, ale nikt nawet nie chciał o tym sły­szeć. Elfy miesz­ka­ły tylko tu, w swoim pięk­nym azylu. I tylko tu miały swoją Świę­tą Nić, naj­bar­dziej el­fic­ką ze wszyst­kich rze­czy pod słoń­cem. Próż­no też Rada Star­szych przy­po­mi­na­ła o na­dziei pły­ną­cej z po­jed­na­nia pod zna­kiem co naj­mniej czter­dzie­ści trzy. Lud nie słu­chał i w de­spe­rac­kim nie­wy­spa­niu żądał naj­bar­dziej ra­dy­kal­nych kro­ków.

– Zli­kwi­do­wać Radę Star­szych!

– Wy­pu­ścić Kra­ke­na!

– Prze­cież sie­dzi za gwałt i po­bi­cie.

– A fak­tycz­nie. Zatem wy­ko­rzy­stać Świę­tą Nić!

– Tak! Wy­ko­rzy­stać Świę­tą Nić, by po­zbyć się złota!

– Wy­ko­rzy­stać Świę­tą Nić!

Na to Rada Star­szych za­wsze miała jedną od­po­wiedź. W końcu od nie­pa­mięt­nych cza­sów naj­waż­niej­szym jej za­da­niem było pie­lę­gno­wa­nie i strze­że­nie Świę­tej Nici.

– To nasze El­fic­kie Bło­go­sła­wień­stwo. Dzię­ki niemu elfy prze­wyż­sza­ją ludzi oraz orków i mogą le­czyć każdą ranę! Ale Świę­ta Nić nie sta­no­wi roz­wią­za­nia każ­de­go pro­ble­mu! – przy­po­mi­na­li z wiel­ką po­wa­gą mę­dr­cy.

Tłusz­cza el­fic­ka nie za­mie­rza­ła się uspo­ko­ić i go­to­wa była wy­drzeć cenne za­so­by Nici, by zro­bić z nią… wła­ści­wie nikt nie wie­dział, co. Lud nie zdą­żył jed­nak się­gnąć po widły i po­chod­nie, bo­wiem z da­le­kich pa­gór­ków przy­był zwia­dow­ca z wia­do­mo­ścią.

„Idą or­ko­wie”.

***

– To ma być „mała mo­dli­twa”? Sły­szę twój głos! – syk­nął.

Zwia­dow­ca Erikh nie na­le­żał do istot spo­łecz­nych, a prze­by­wa­nie w to­wa­rzy­stwie ze­spo­łu śmiał­ków szyb­ko przy­po­mnia­ło mu, dla­cze­go.

– Prze­cież szep­czę! – obu­rzy­ła się gło­śno młoda elfka i do­koń­czy­ła swoje modły, kil­ka­na­ście razy wspo­mi­na­ją­ce o Świę­tej Nici. – Le­piej wy­tłu­macz, dla­cze­go cze­ka­my aku­rat tutaj. Te ka­mie­nie się wrzy­na­ją!

– Góra, do­li­na, góra. – Za­de­mon­stro­wał ręką Erikh. – Któ­rę­dy byś po­szła? A w do­li­nie łatwo ich ubić.

Młód­ka, którą Erikh prze­zwał sobie „Panią Szlach­cian­ką”, prych­nę­ła ura­żo­na.

– Nie ubić. Po­jed­na­nie! Po­jed­na­nie zgasi pie­kiel­ne świa­tła tęczy i po­wstrzy­ma in­fla­cję, któ­ry­mi po­ka­ra­li nas bo­go­wie! – wtrą­ci­ła się de­le­go­wa­na do spra­wy człon­ki­ni Rady Star­szych, którą Erikh na­zwał na wła­sny uży­tek „Wiel­ko­gło­wą”.

– Tak wła­śnie my­śla­łem, że or­ko­wie przy­szli się tu po­jed­nać. – Ko­lej­ny, prze­zwa­ny „Żoł­nie­rzy­kiem”, włą­czył się do roz­mo­wy, pre­zen­tu­jąc swój ogrom­ny miecz. Omal nie roz­sie­kał przy tym Pani Szlach­cian­ki. – To chyba dobre na zgodę? – za­śmiał się, a śmiech miał rów­nie po­tęż­ny, co wzrost.

Jak to jest, że do misji po­jed­naw­czych za­wsze wy­sy­ła się naj­bar­dziej tę­pych za­bi­ja­ków. Odkąd Erikh przy­niósł wie­ści o od­dzia­le orków i pod­jął się pro­wa­dze­nia grupy bo­ha­te­rów z el­fic­kiej osady, czę­sto wzdy­chał w my­ślach.

Kom­pa­nię śmiał­ków do­peł­nia­li cza­ro­dziej­ka „Cza­ry-Ma­ry” oraz jej uczeń „Cza­rek-Ma­rek”. Erikh miał obawy, czy na orków to wy­star­czy, ale… to byli or­ko­wie. Nie mieli Świę­tej Nici.

– Ktoś z was ma w ogóle jakiś spór z or­ka­mi? – za­py­tał, skoro i tak sie­dzie­li bez­czyn­nie.

– Raz tylko byłam za gó­ra­mi. Mili z nich lu­dzie… zna­czy or­ko­wie – wy­rwa­ło się Pani Szlach­cian­ce.

– Ubi­łem pię­ciu w jed­nej walce. Z po­zo­sta­ły­mi się upi­łem. Twar­de mają głowy! – uśmiech­nął się Żoł­nie­rzyk. – Ale smut­na to hi­sto­ria i upi­łem się na smut­no, bo stra­ci­łem druha.

– Or­ko­wie ubili elfa? Nie uwie­rzę – prych­nę­ła Cza­ry-Ma­ry.

– Nie ob­ra­żaj ho­no­ru mego druha, cza­ro­dziej­ko. Wal­czył męż­nie tego dnia…

Hi­sto­ria Żoł­nie­rzy­ka za­no­si­ła się na zbyt długą, by Erikh chciał jej słu­chać. Wbił wzrok w do­li­nę, ale tam rów­nież nie dzia­ło się wiele cie­ka­we­go. Pod­jął więc czyn­ność nie­bez­piecz­ną, którą z za­wo­du trud­ni­li się je­dy­nie człon­ko­wie Rady Star­szych. Za­czął my­śleć.

W osa­dzie nocą świe­ci­ła tęcza, a oprócz jej świa­tła, wio­skę na­wie­dził uprzej­my skrzat i nie­koń­czą­cy się stru­mień mo­ne­t. Po­zor­nie nie była to może naj­gor­sza z klątw, ale dość przy­kra, by z cza­sem za­ją­trzyć się, jak po­zor­nie nie­groź­na rana, od któ­rej za­czy­na się gan­gre­na. Tylko że rany zszy­wa­ło się Świę­tą Nicią.

Erikh za­czy­nał ża­ło­wać, że się w to wplą­tał.

Bo czy wła­ści­wie na­praw­dę wi­dział tych orków, o któ­rych za­mel­do­wał? To było w nocy, a wie­czo­rem nie­źle się napił wraz ze swoim od­bi­ciem w je­zio­rze. Za­snął z jedną nogą w wo­dzie, co mu­sia­ło skoń­czyć się źle. Obu­dził się z mo­kry­mi ga­cia­mi i bólem głowy, gdy księ­życ jesz­cze świe­cił na nie­bie. Wtedy usły­szał dźwięk równo sta­wia­nych kro­ków. Na szczę­ście był dość przy­tom­ny, by prze­kraść się nie­zau­wa­żo­nym w trzci­nach do punk­tu ob­ser­wa­cyj­ne­go.

Doj­rzał ko­lum­nę kil­ku­dzie­się­ciu istot ma­sze­ru­ją­cych trak­tem. Barw­ne, po­marsz­czo­ne twa­rze, od sza­rych, przez fio­le­to­we, po bru­nat­ne, so­lid­na bu­do­wa. ni­skie głosy i jesz­cze niż­sze czoła su­ge­ro­wa­ły orków, choć ci nigdy nie za­pusz­cza­li się na te­re­ny w oko­li­cy osady elfów.

Jakby to nie było wy­star­cza­ją­co dziw­ne, to ko­lum­nę za­my­ka­ło naj­więk­sze cudo, jakie Erikh wi­dział. Dwóch wo­jow­ni­ków nio­sło deskę, na któ­rej urzę­do­wał rów­niut­ko ścię­ty na wy­so­ko­ści pępka tułów z rę­ka­mi i głową, z któ­rej spły­wa­ły ko­lo­ro­we włosy, zwień­czo­ne drew­nia­ną ko­ro­ną. Wszyst­ko zwi­sa­ło luźno i mar­two. Na­to­miast naj­gor­sza była druga część ciała. Nogi ubra­ne w sło­mia­ną spód­nicz­kę, jak gdyby nigdy nic we­so­ło plą­sa­ją­ce wokół tru­piej lek­ty­ki. Same tań­czą­ce nogi. Co wię­cej, były to ty­po­wo el­fic­kie, gład­kie i ład­nie umię­śnio­ne koń­czy­ny. Erikh aż ode­tchnął cię­żej i spo­licz­ko­wał się celem wy­trzeź­wie­nia. Nie­wie­le to dało, ale naj­wy­raź­niej dźwięk do­tarł do orków. Nogi za­trzy­ma­ły się i na tyle, na ile po­tra­fi­ły, „spoj­rza­ły” na zwia­dow­cę. Zaraz potem bez­wład­ny tułów drgnął, głowa zo­sta­ła pod­nie­sio­na. Oczy za­pa­li­ły się wie­lo­ko­lo­ro­wym pło­mie­niem i rzu­ci­ły Eri­kho­wi prze­szy­wa­ją­ce spoj­rze­nie. Żywe spoj­rze­nie.

Zwia­dow­ca uciekł tak szyb­ko, jak tylko mógł. Wsko­czył do swo­je­go czół­na i wio­sło­wał jakby go­ni­ła go nie jedna para nóg, ale cała sto­no­ga z el­fic­ki­mi od­nó­ża­mi. Choć nikt nie ru­szył w pogoń, do­pie­ro na środ­ku je­zio­ra po­zwo­lił sobie prze­stać. Dy­szał cięż­ko, pró­bu­jąc się uspo­ko­ić. Spoj­rzał w swoje od­bi­cie w wo­dzie, wy­raź­ne w świe­tle księ­ży­ca.

– Wię­cej z tobą nie piję – mruk­nął i ru­szył po­wia­do­mić osadę.

To było za­le­d­wie parę dni temu, a wy­da­wa­ło się tak dawno.

– … mówię wam, hi­sto­ria, ja­kich mało! Żeby w jed­nej po­tycz­ce prze­po­ło­wił się or­kow­ski sza­man i el­fic­ki wo­jow­nik! Żal, że mój druh stra­cił wtedy Nić. Żyłby do dziś! – Żoł­nie­rzyk wła­śnie koń­czył opo­wieść.

Prze­po­ło­wił…

– Co ty po­wie­dzia­łeś? Jesz­cze raz, jak to się stało? – za­py­tał Erikh, ska­cząc do Żoł­nie­rzy­ka tak nagle, jakby chciał go zabić.

– Mó­wi­łem już, ejże! – Wo­jow­nik ode­pchnął go i od­ru­cho­wo za­krę­cił mie­czem.

Erikh od­sko­czył, a wtedy jego trze­cie oko (każdy zwia­dow­ca elfów z tyłu głowy po­sia­da trze­cie oko – nie lubią się tym chwa­lić, stąd dłu­gie włosy ze spe­cjal­ną szpar­ką dla wizji) do­strze­gło ruch w do­li­nie. Za­po­mniał o swo­ich prze­my­śle­niach, sku­pia­jąc się na za­da­niu zwia­dow­cy – pa­trze­niu.

– Ach! Nad­cho­dzą i oni! Ależ szpet­na banda! – oznaj­mi­ła Pani Szlach­cian­ka, dość do­no­śnie, by głos zsu­nął się zbo­czem góry i roz­go­ścił w do­li­nie.

– Nie­źle uzbro­je­ni, jak na po­jed­ny­wa­czy! – rzu­cił rów­nie gło­śno Żoł­nie­rzyk.

Erikh pró­bo­wał do­kład­niej przyj­rzeć się od­dzia­ło­wi, li­cząc, że nie zo­ba­czy tego, co tam­tej nocy. Or­ko­wie, uprzej­mie po­wia­do­mie­ni okrzy­ka­mi elfów, za­czę­li usta­wiać for­ma­cję bo­jo­wą. Mieli nawet kilku kusz­ni­ków, z któ­rych dwóch już wy­strze­li­ło bełty. Po­ci­ski z brzdę­kiem od­bi­ły się od skał.

– Nie mamy za­tar­gu z or­ka­mi, ale po­trze­bu­je­my po­jed­na­nia. Wieszcz­ka mogła mówić o spo­rze, który do­pie­ro ma na­stą­pić! Tęcza prze­waż­nie po­ja­wia się po desz­czu, w świe­tle słoń­ca. Jej znak w ciem­no­ści mówi o tym, że to, czego się nie spo­dzie­wa­my, może być na­szym utra­pie­niem. Trze­ba za­że­gnać to, co nie­na­tu­ral­ne, a zatem spór z or­ka­mi, któ­re­go jesz­cze nie ma! Do boju! Tylko bierz­cie ich żyw­cem, potem się po­jed­na­my! – oznaj­mi­ła za­chwy­co­na Wiel­ko­gło­wa, aż klasz­cząc w dło­nie z ra­do­ści.

– Po­ło­wa z nich jest moja. Druga po­ło­wa też! – krzyk­nął Żoł­nie­rzyk, krę­cąc mie­czem wiel­kie koło w po­wie­trzu i ru­szył do po­jed­naw­cze­go na­tar­cia.

Po­ło­wa. Brrhh. Erikh aż się wzdry­gnął. Wresz­cie do­strzegł wśród orków prze­po­ło­wio­ne ciało na desce. Ni­g­dzie nie było jed­nak plą­sa­ją­cych el­fic­kich nóg. Ork zresz­tą wy­da­wał się cał­kiem mar­twy, co po­cie­szy­ło zwia­dow­cę.

– A ilu ich tam jest? – za­sta­no­wi­ła się Cza­ry-Ma­ry, przy­go­to­wu­jąc z Czar­kiem-Mar­kiem za­klę­cia bo­jo­we w po­sta­ci wiel­kiej, nie­bie­skiej i lep­kiej kuli. Magia pły­ną­ca we krwi elfów po­zwa­la­ła na spe­cjal­ne kształ­to­wa­nie ma­te­rii, co tym razem przy­bie­ra­ło bar­dzo nie­efek­tow­ny kształt.

Erikh za­czął zli­czać.

– Czter­dzie­stu trzech! – krzyk­nę­ła Pani Szlach­cian­ka.

Nie do końca czter­dzie­stu trzech.

***

Pani Szlach­cian­ka miała uśmiech, który przy­po­mi­nał wspo­mnie­nia słod­kie­go dzie­ciń­stwa i z tym wy­ra­zem twa­rzy po­sy­ła­ła ko­lej­ne strza­ły w kie­run­ku orków. Żoł­nie­rzyk wpadł mię­dzy wro­gów, nisz­cząc ich for­ma­cję samym swoim im­pe­tem. Jego obu­ręcz­ny miecz za­czął prze­bi­jać zbro­je i ści­nać głowy. Dwój­ka cza­ro­dzie­jów do­tur­la­ła swoje za­klę­cie i jak­kol­wiek wy­glą­da­ło to nie­po­waż­nie, tak jed­nak udało się im przy­kle­ić kilku orków do ma­gicz­nej, lep­kiej kuli. Po­zba­wie­ni magii w ciele or­ko­wie byli bez­rad­ni wobec za­cza­ro­wa­nej ma­te­rii i kleili się jak muchy do lepu. Wyż­szość elfów nad wro­giem była oczy­wi­sta. Po­nad­to nie mu­sie­li przej­mo­wać się ra­na­mi.

Erikh sku­pił się na naj­bar­dziej in­te­re­su­ją­cym go orku. A ra­czej „pół-or­ku”. Ciało dość bez­tro­sko zwi­sa­ło bez życia. Dzier­ży­cie­li jego deski już za­rą­bał Żoł­nie­rzyk i „lek­ty­ka” le­ża­ła na ziemi.

Zwia­dow­ca prze­mknął przez do­ga­sa­ją­cą bitwę, by przyj­rzeć się z bli­ska. Z całą pew­no­ścią to coś nie żyło. Widok z nocy mu­siał być tylko wy­my­słem fan­ta­zji. Z ta­kich lub in­nych przy­czyn or­ko­wie mogli sobie nieść ka­wa­łek za­bi­te­go to­wa­rzy­sza, prze­cież nie było to za­bro­nio­ne. I nie ozna­cza­ło od razu, że ten ka­wa­łek żył.

Erikh zdą­żył zła­pać od­dech i nawet chciał włą­czyć się do walki z ostat­ni­mi wro­ga­mi, gdy jego trze­cie oko zo­ba­czy­ło, że głowa pół-or­ka od­wró­ci­ła się i po­sła­ła mu upior­ny uśmiech, świe­cąc tę­czo­wy­mi ocza­mi. Prze­ra­żo­ny, kop­nął mon­strum, które prze­wró­ci­ło się na zie­mię, tak bez­wład­nie, jak przy­sta­ło na ciało mar­twe­go.

– Ach, nic nie jest w po­ło­wie tak słod­kie, jak zwy­cię­stwo! – oznaj­mił Żoł­nie­rzyk, trium­fu­jąc nad po­bo­jo­wi­skiem ję­czą­cych orków.

W po­ło­wie…

– Gra­tu­la­cje, za­bi­łeś chyba po­ło­wę. Wiesz, ile teraz będę mu­sia­ła zmar­no­wać Świę­tej Nici?! A jesz­cze na ran­nych zej­dzie! – zde­ner­wo­wa­ła się Wiel­ko­gło­wa, przy­stę­pu­jąc do zszy­wa­nia, naj­pierw po­wierz­chow­nych ran elfów, potem co bar­dziej po­roz­ci­na­nych orków.

Po­ło­wę…

Erikh długo trwał w miej­scu jak słup, nie mogąc dojść do sie­bie. Czy umysł znów spła­tał mu figla? Po­chło­nę­ła go go­rącz­ka bitwy? Dla­cze­go jesz­cze przed chwi­lą po­ło­wa orka się na niego ga­pi­ła? Da­rem­nie pró­bo­wał uspo­ko­ić od­dech.

– O, zna­ko­mi­cie, zwia­dow­co, zna­la­złeś jesz­cze jed­ne­go! – ucie­szy­ła się Wiel­ko­gło­wa, pod­cho­dząc. Zdą­ży­ła już zszyć więk­szość orków. Świę­ta Nić po­zwa­la­ła za­skle­pić każdą ranę, nawet śmier­tel­ną, pod wa­run­kiem, że w miarę świe­żą, w tym przy­wró­cić ledwo co za­bra­ne życie. Dla­te­go żaden elf nie mu­siał bać się orka. – Tego to do­pie­ro po­ha­ra­ta­li­śmy! Ale kilka szyb­kich szwów i bę­dzie jak nowy! In­ne­mu przy­szy­łam głowę i żyje!

– Hm… – mruk­nął Erikh, przy­glą­da­jąc się uważ­nie.

Rzad­ko mógł oglą­dać Świę­tą Nić. Wiel­ko­gło­wa od­krę­ci­ła ko­lej­ny sło­iczek i wy­ję­ła z niego „Elfie Bło­go­sła­wień­stwo”. Sre­brzy­sta, pięk­na i so­lid­na. Jakby wy­ko­na­na z gwiaz­dy lub z księ­ży­ca.

– Zaraz, ten nie umarł przed chwi­lą. Zresz­tą, gdzie są jego nogi? Nie mogę go zszyć bez nóg! – ob­ru­szy­ła się Wiel­ko­gło­wa.

– Oba­wiam się… – za­wa­hał się Erikh. Po­sta­no­wił jed­nak sta­wić czoło lę­ko­wi. – Oba­wiam się, że on przed chwi­lą żył. Bez nóg.

– Co? Pół orka tak po pro­stu sobie żyło?!

– Tak. Spró­buj go do­szyć do tej deski. Zo­ba­czysz, że ożyje – po­wie­dział Erikh, mo­dląc się, by był w błę­dzie. Le­piej wyjść na sza­leń­ca, niż prze­ko­nać się, że świat jest sza­lo­ny.

– Zmar­nu­ję na to Świę­tą Nić – żach­nę­ła się Wiel­ko­gło­wa.

– Jeśli trze­ba, to oddam, mam chyba jeden sło­iczek. A i tak do po­jed­na­nia po­trze­bu­je­my co naj­mniej czter­dzie­stu trzech orków. Tak mó­wi­łaś, „po­jed­na­nie pod zna­kiem co naj­mniej czter­dzie­ści trzy” – za­uwa­żył zwia­dow­ca, nie wie­dząc, dla­cze­go pró­bu­je bro­nić tak bez­sen­sow­nej tezy. Coś mu ka­za­ło. Może to samo „coś”, co oży­wia­ło tego stwo­ra.

– Masz rację. Co naj­mniej czter­dzie­ści trzy. Tak! Do­brze po­my­śla… po­wie­dzia­łeś, zwia­dow­co! Jest nam po­trzeb­nych czter­dzie­stu trzech orków, a mamy czter­dzie­stu dwóch! Jeśli to za­dzia­ła, być może doj­dzie do po­jed­na­nia, a tęcza znik­nie!

Wiel­ko­gło­wa szyb­ko za­bra­ła się do pracy, zręcz­nie przy­szy­wa­jąc Świę­tą Nicią tułów do deski. Erikh miał wąt­pli­wość, czy to w ogóle jest moż­li­we, ale za­po­mniał, że Nić jest ma­te­ria­łem nie­bios, spły­wa­ją­cym na zie­mię wraz z Bło­go­sła­wio­nym Desz­czem. Mogła na­pra­wić nie­mal wszyst­ko, choć elfy nie wie­dzia­ły do końca, dla­cze­go.

Praca zo­sta­ła ukoń­czo­na, Nić wchło­nę­ła się w ciało i drew­no, jed­nak tułów po­zo­stał mar­twy.

– Czyli je­steś mi dłuż­ny słoik Nici – mruk­nę­ła Wiel­ko­gło­wa.

Erikh chciał od­po­wie­dzieć, ale zanim to zro­bił, ode­zwał się inny, za­chryp­nię­ty głos, któ­re­mu to­wa­rzy­szył wie­lo­ko­lo­ro­wy pło­mień w oczo­do­łach.

– Czas leczy rany…

***

Wszyst­kie li­ście były brą­zo­we, a niebo szare. Jak na złość, aura ta tylko pod­kre­śla­ła ja­skra­we ko­lo­ry. Efek­ty ich dzia­ła­nia dało się do­brze wi­dzieć po zmę­czo­nych i smut­nych twa­rzach miesz­kań­ców.

– Przy­pro­wa­dzi­li­śmy czter­dzie­stu trzech ży­wych orków. Po­jed­naj­my się z nimi, a speł­ni się prze­po­wied­nia! – prze­mó­wi­ła Wiel­ko­gło­wa, gdy przed­sta­wio­no jeń­ców Ra­dzie Star­szych.

Kil­ku­na­stu sę­dzi­wych elfów na­chy­li­ło się, rzu­ca­jąc ba­daw­cze spoj­rze­nie prze­dziw­nej gru­pie. Pro­wa­dze­nie czter­dzie­stu dwóch poj­ma­nych nie było wcale pro­ste. Szczę­śli­wie Cza­ry-Ma­ry po­tra­fi­ła prze­kształ­cić lepką nie­bie­ską kulę w coś na kształt jesz­cze bar­dziej lep­kiej i nie­bie­skiej dżdżow­ni­cy, do któ­rej po­przy­kle­ja­no orków, jakby skuto wszyst­kich dłu­gim łań­cu­chem. Wy­star­czy­ło, by silny Żoł­nie­rzyk mógł ich za­pro­wa­dzić do osady.

– A ten tu? Nie­zbyt on żywy. – Wska­za­no na tułów przy­szy­ty do deski, który aku­rat nie­śli osob­no.

– Nie do końca – od­par­ła uśmiech­nię­ta Pani Szlach­cian­ka i po­trzą­snę­ła cia­łem.

Nic się nie wy­da­rzy­ło.

– Po­wiedz­że coś! Nie pod­da­waj się teraz! Nie teraz! – wrza­snę­ła gło­sem, który wy­bu­dził­by i zmar­łe­go od stu lat, ale nie tego orka.

– Czter­dzie­stu dwóch orków nie dam nam po­jed­na­nia!

Za­czął się wspól­ny la­ment, szyb­ko i spraw­nie prze­kształ­co­ny we wza­jem­ne oskar­że­nia. Do­szło nawet do rę­ko­czy­nu, w któ­rym jeden z miesz­kań­ców kop­nął któ­re­goś z orków, prze­ry­wa­jąc świe­ży szew na jego ranie. Przez chwi­lę wy­da­wa­ło się, że noga agre­so­ra nie­na­tu­ral­nie za­głę­bi­ła się w ciele jeńca, ale efekt szyb­ko ustą­pił, a w za­mie­sza­niu nikt nie zwró­cił na to uwagi. Może poza Eri­khiem, który miał już dość dziw­nych wi­do­ków. Trzy­mał się na ubo­czu, omi­ja­jąc po­chwa­ły dla zwy­cięz­ców i kuk­sań­ce dla prze­gra­nych. Zresz­tą na­praw­dę źle się czuł ob­cu­jąc z in­ny­mi isto­ta­mi. Zwia­dow­ca był od pa­trze­nia, nie od słu­cha­nia czy mó­wie­nia.

Po­szedł do źró­dła pro­ble­mu. Łuk tęczy za­czy­nał się na jed­nym krań­cu osady, a koń­czył na dru­gim, ale zło­śli­wie biegł dość pła­sko i nie­wy­so­ko nad zie­mią, tak, że raził świa­tłem po całej dłu­go­ści. Przy jed­nym krań­cu znaj­do­wa­ła się wiel­ka jak góra ster­ta złota.

– Dobry wie­czór sza­now­ne­mu panu! – po­zdro­wił go skrze­kli­wy głos.

Erikh spoj­rzał w dół i na skra­ju ster­ty doj­rzał ma­lut­ką, po­marsz­czo­ną isto­tę z ha­czy­ko­wa­tym nosem i wiel­ki­mi usza­mi. Wy­glą­da­ła, jak po­mie­sza­nie go­bli­na z… wła­ści­wie wy­glą­da­ła, jak go­blin.

– Je­steś skrza­tem – stwier­dził po­dejrz­li­wie zwia­dow­ca. – Dla­cze­go się po­ja­wi­łeś? – dodał po chwi­li na­my­słu.

– A ty je­steś elfem. Dla­cze­go się po­ja­wi­łeś? – od­parł cał­kiem we­so­ło skrzat, roz­sia­du­jąc się wy­god­niej na garncz­ku złota.

– Znam Świę­tą Nić i mam trze­cie oko. Dla­te­go je­stem elfem i zwia­dow­cą. I chcę ra­to­wać swój lud, który z ja­kichś przy­czyn na­pa­stu­jesz. Dla­cze­go się po­ja­wi­łeś? – po­no­wił py­ta­nie Erikh.

Po­marsz­czo­ne stwo­rzon­ko za­my­śli­ło się. Du­ma­ło cał­kiem długo, maj­ta­jąc luźno nogą.

– Je­steś elfem z wielu in­nych przy­czyn. Masz sko­śne oczy, duży mózg i magię pły­ną­cą we krwi. Świę­ta Nić to coś poza tobą – stwier­dził.

Erikh chciał odpo­wie­dzieć, ale zanim to zro­bił, skrzat od­sko­czył zwin­nie, a w miej­scu, gdzie przed chwi­lą sie­dział, z dźwię­kiem pę­ka­ją­cej bańki my­dla­nej po­ja­wił się nowy gar­czek złota.

– Oho, za­czę­li­śmy nową dobę! – oznaj­mił skrzat.

Erikh wziął do ręki kilka monet.

– Pie­nią­dze są bez­war­to­ścio­we. Co mamy z nimi robić? – prych­nął.

– Lu­dzie ku­pu­ją za to rze­czy – za­uwa­żył skrzat i za­czął do­stra­jać swoje skrzyp­ce.

– Nie po­trze­bu­je­my ni­cze­go, co można kupić – mruk­nął Erikh. – Sły­sza­łem, że zda­rza­ją się la­wi­ny złota. Że za­sy­pa­ło już kilka domów, eme­ryt­kę i tu­ry­stę w klap­kach. Prze­stań nas tym za­sy­py­wać… I mu­sisz teraz grać?!

– Je­stem bo­ga­ty,

Da-ba da-ba da-ba dum!

Całą wiecz­ność zbie­ram baty,

Tra-la-la-la-la!

Skrzat prze­stał śpie­wać i odło­żył smy­czek.

– Za­py­ta­łeś, dla­cze­go się po­ja­wi­łem – po­wie­dział po­waż­niej. – Nie mam po­ję­cia. Jak każdy skrzat, je­stem nie­wol­ni­kiem tęczy i muszę zja­wiać się tam, gdzie ona i grać na skrzyp­cach. I za­wsze to­wa­rzy­szy temu złoto.

Bez­rad­ność w gło­sie skrza­ta spo­wo­do­wa­ła gniew Eri­kha. Chwy­cił ma­lut­kie­go stwor­ka i pod­niósł wy­so­ko.

– Ale dla­cze­go zni­ka­łeś z po­przed­nich miejsc?! Co mamy zro­bić, żebyś sobie po­szedł?! – wark­nął.

– Prze-stań, bo mi u-szko-dzisz stru-ny! – wy­mam­ro­tał skrzat. Erikh opu­ścił go na zie­mię. – Tęcza za­wsze ma jakiś cel. Osią­ga go i znika – wy­ja­śnił stwo­rek.

– To samo po­wie­dzia­ła wieszcz­ka. „Po­jed­naj­cie się z or­ka­mi pod zna­kiem czter­dzie­ści trzy”.

– To, na li­tość elfią, po­jed­naj­cie się i daj­cie mi spo­kój. Jak świe­ci­li­śmy u orków, to dużo le­piej nas trak­to­wa­li, bar­dzo chęt­nie stąd znik­nę. Wiesz, ile razy zrzu­ca­no mnie tutaj z urwi­ska?!

– Byłeś wcze­śniej u orków?! To ty ich tu spro­wa­dzi­łeś?! – Erikh pra­wie znów po­chwy­cił skrza­ta, ale po­wstrzy­mał od­ruch.

Skrzat po­now­nie za­czął rzę­po­lić.

– A ja wiem? Tęcza de­cy­du­je. Or­ko­wie aku­rat chęt­nie brali złoto, ale tak jak u was, też za­wsze po­wra­ca­ło ono pod łuk. I nagle prze­nio­sło nas tutaj – stwier­dził i już w pełni za­an­ga­żo­wał się w grę.

Ję­czą­ca me­lo­dia wznio­sła się wzdłuż ko­lo­ro­wej tęczy. Pa­trząc i słu­cha­jąc Erikh zro­zu­miał, dla­cze­go miesz­kań­cy osady nie mogą sy­piać.

***

– Gdzieś ponad tęczą jest pięk­ny, cichy świat. Mamy Świę­tą Nić, mamy magię pły­ną­cą w ży­łach, a mimo to nie po­tra­fi­my prze­gnać tego prze­kleń­stwa – zmar­twi­ła się Wiel­ko­gło­wa.

Wszy­scy po­zo­sta­li ro­bi­li mniej wię­cej to samo, smut­no wpa­tru­jąc się w nie­wy­star­cza­ją­cą ilość orków. Nawet jeń­com zro­bi­ło się przy­kro i za­czę­li po­cie­szać elfy. Li­tość z kolei po­iry­to­wa­ła miesz­kań­ców i znowu do­szło do prze­py­cha­nek.

– Żył, prze­cież wi­dzie­li­śmy! – po­wta­rza­ła Pani Szlach­cian­ka, jakby to miało uchro­nić jej re­pu­ta­cję.

– Cóż po­cząć, cóż mamy po­cząć – za­sta­na­wia­li się mę­dr­cy, sie­dząc w pół­ko­lu na ru­nicz­nych ka­mie­niach.

I wtedy w tułów orka wstą­pi­ło życie i ro­zej­rzał po wszyst­kich. Pło­ną­ce, ko­lo­ro­we oczy za­trzy­ma­ły się na Eri­khu, któ­rzy za­drżał ze stra­chu i obrzy­dze­nia.

– Śledź – oznaj­mi­ło pół orka.

Przez chwi­lę nikt nie od­po­wia­dał, by potem wszy­scy za­czę­li mówić naraz i prze­rzu­cać się ko­lej­ny­mi py­ta­nia­mi do nie­spo­dzie­wa­ne­go roz­mów­cy.

– Śledź – po­wtó­rzył ork. – Śledź. Nogi. Śledź. Nogi. Po­jed­na­nie.

Ko­mu­ni­kat za­koń­czył ak­tyw­ność tu­ło­wia, który znów osu­nął się bez­wład­nie, a pło­ną­ce oczy przy­ga­sły. Wtedy za­czę­ła się praw­dzi­wa na­ra­da.

– Śledź jest zna­kiem po­jed­na­nia! Mu­si­my dać orkom śle­dzia!

– Prze­cież mówił też o no­gach. Śledź nie ma nóg.

– Ork nie ma nóg! A my nie mamy czter­dzie­stu trzech orków, tylko czter­dzie­stu dwóch i pół! Po­trze­bu­je­my jego nóg!

– I śle­dzia!

– Albo mamy wy­śle­dzić jego nogi!

– I po­jed­nać się z czter­dzie­sto­ma trze­ma or­ka­mi!

Za­ska­ku­ją­co, burza mó­zgów przy­nio­sła kla­row­ne roz­wią­za­nie, które oczy­wi­ście po­wie­rzo­no Eri­kho­wi jako zwia­dow­cy. Nie miał w sobie dość siły, by spie­rać się z wolą wszyst­kich. Zwłasz­cza, że lud już trzy­mał widły i po­chod­nie, choć na razie jesz­cze nie czy­nił z nich użyt­ku. Mimo wszyst­ko, nie warto było sta­no­wić wroga tłusz­czy.

Eri­kha wy­po­sa­żo­no we wszyst­ko, co po­trzeb­ne, w tym dwie flasz­ki moc­nej go­rzał­ki i słoik Świę­tej Nici. Przy­jął, co dali i ru­szył na po­szu­ki­wa­nia dru­giej czę­ści swo­je­go kosz­ma­ru.

***

„Idź, synu, idź do wody” ma­wiał za­wsze oj­ciec Eri­kha. Tak też zro­bił teraz, nie mając lep­sze­go po­my­słu niż prze­pra­wić się przez je­zio­ro i za­cząć po­szu­ki­wa­nia od miej­sca, gdzie ostat­nio wi­dział nogi.

Jak to w ogóle brzmi?! Czego ja szu­kam?! Plą­sa­ją­cych el­fic­kich nóg? Które na­le­żą do orka?

To nie brzmia­ło, jak po­waż­ne zda­nie dla bo­ha­te­ra z epic­kiej opo­wie­ści. Spoj­rzał na swoje od­bi­cie w tafli wody. Nie było nawet zmę­czo­ne czy znu­żo­ne, a ra­czej wąt­pią­ce.

Wi­dzia­łeś mó­wią­cą górę orka. Znaj­dziesz cho­dzą­cy dół.

Ale to były nogi elfa! Nie orka!

Cóż, to je­dy­ne nogi stanu wol­ne­go, jakie znasz.

Od­bi­cie za­wsze oka­zy­wa­ło się lep­szym dys­ku­tan­tem niż Erikh. Były tylko jedne wolne i ży­ją­ce nogi i jeden ży­ją­cy tułów. To do­pa­so­wa­nie prze­zwy­cię­ża­ło chyba róż­ni­ce ra­so­we. Sły­szał zresz­tą kie­dyś o mał­żeń­stwie mię­dzy czło­wie­kiem i elfką. Może zatem były też mał­żeń­stwa orków i elfów? Skoro to do sie­bie pa­so­wa­ło, czemu dolna po­ło­wa jed­ne­go i górna dru­gie­go miały nie współ­grać?

Nie­spo­dzie­wa­nie, coś zmą­ci­ło przej­rzy­stość tafli i wy­rwa­ło go z za­my­śle­nia. W je­zio­rze zda­rza­ły się ryby, ale nie aż tak duże. Erikh wy­tę­żył wzrok i przy­go­to­wał nóż. W oko­li­cy krę­ci­ły się coraz dziw­niej­sze stwo­ry. Może ktoś rze­czy­wi­ście uwol­nił Kra­ke­na, mimo cią­żą­ce­go na nim wy­ro­ku?

Woda za­fa­lo­wa­ła in­ten­syw­niej. Wresz­cie roz­legł się gło­śny plusk, a z wody wy­sko­czy­ło coś wy­glą­da­ją­ce, jak sy­re­na. Erikh po­dą­żył tym tro­pem do brze­gu, gdzie stwo­rze­nie wy­szło z wody. By­ła­by to sy­re­na, gdyby sy­re­ny miały nogi i wła­ści­wie nic poza tym. Tak czy ina­czej, od­na­lazł swój cel. Pięk­ne, ocie­ka­ją­ce sre­brzy­stą wodą, el­fic­kie nogi.

Zwia­dow­ca za­mru­gał i rzu­cił swo­je­mu od­bi­ciu spoj­rze­nie ocze­ku­ją­ce po­mo­cy. Nie otrzy­mał jej. Zmu­szo­ny był zatem za­po­lo­wać. Na nogi.

Wy­szedł na brzeg w pew­nej od­le­gło­ści od ofia­ry i za­czął skra­dać się w wy­so­kich tra­wach. Nie spusz­czał celu z oczu, wi­dząc jak od­po­czy­wa na brze­gu. Krok po kroku był coraz bli­żej. Przy­go­to­wał sieć. Za­ta­czał koła, ma­sko­wał dźwię­ki. I wresz­cie…

Rzu­cił się na ofia­rę, pę­ta­jąc ją sie­cią. Nogi wierz­ga­ły, ko­pa­ły, ale nie były w sta­nie wiele zro­bić, gdy przy­gniótł je swoim cia­łem. Erikh trium­fo­wał i mógł przyj­rzeć się zdo­by­czy.

Nogi były bar­dzo el­fic­kie, ład­nie umię­śnio­ne, jak koń­czy­ny wo­jow­ni­ka. Od góry wień­czy­ło je się po­szar­pa­ne coś, co kie­dyś sta­no­wi­ło ciąg dal­szy elfa, choć rany na swój dziw­ny spo­sób się za­skle­pi­ły.

Jest tylko jedna rzecz na świe­cie, która tak za­skle­pia rany. Ale nawet Świę­ta Nić nie oży­wi­ła­by dol­nej po­ło­wy ciała. Chyba…

Za­nie­sie­nie po­chwy­co­nych nóg do wio­ski nie przy­spo­rzy­ło wielu pro­ble­mów, choć głów­ny trakt za­ję­ty był przez straj­ku­ją­ce duchy lasu, z któ­rych część opę­ta­ła drogę i na­ka­za­ła jej nie prze­pusz­czać wę­drow­ców. Ugo­do­we ro­ko­wa­nia ze Związ­kiem Zjaw utknę­ły w mar­twym punk­cie, a związ­kow­cy sku­tecz­nie wią­za­li ręce dro­go­wcom. Erikh ob­szedł utrud­nie­nia i cał­kiem za­do­wo­lo­ny do­tarł do osady.

Umę­czo­ne twa­rze, roz­pro­mie­nia­ją­ce się na jego widok, obu­dzi­ły w zwia­dow­cy cie­płe uczu­cia.

– Całe szczę­ście, że je­steś! Ze­szły już trzy la­wi­ny złota! Kilka domów jest w gru­zach!

– Mam nogi orka. Można przy­szy­wać – po­wie­dział Erikh, rzu­ca­jąc sieć na zie­mię.

Z pew­nym tru­dem nogi wy­swo­bo­dzi­ły się i teraz każdy mógł się im przyj­rzeć. Za­pa­no­wa­ła pełna kon­ster­na­cji cisza.

– Toż to nogi mo­je­go prze­po­ło­wio­ne­go druha! Po­zna­ję te buty! – ryk­nął Żoł­nie­rzyk.

– To miały być nogi orka!

– He­re­zja!

– Świę­to­kradz­two!

– Cham­stwo!

– Drob­no­miesz­czań­stwo!

Wzbu­rzo­nym krzy­kom nie było końca.

– Nie ro­zu­mie­cie. Ja wi­dzia­łem te nogi przy orku! To w jakiś spo­sób są jego nogi. Przy­szyj­cie je, a klą­twa ustą­pi! – Da­rem­nie Erikh pró­bo­wał wy­ja­śnić swoje racje.

– Nigdy nie uży­je­my Świę­tej Nici dla tak cho­re­go po­my­słu. Le­piej zgi­nąć od klą­twy niż stać się prze­klę­tym! – od­krzyk­nął ktoś z Rady Star­szych.

– Ale tylko po­jed­na­nie prze­gna tęczę i złoto! – upie­rał się zwia­dow­ca, trze­cim okiem wi­dząc, jak wście­kły tłum za­cho­dzi go od tyłu.

– Wynoś się, he­re­ty­ku!

– Wynoś się!

***

– To wię­cej niż uczu­cie! – oznaj­mił pu­stej prze­pa­ści, do­pi­ja­jąc pierw­szą bu­tel­kę go­rzał­ki.

Po spon­ta­nicz­nym wy­gna­niu, Erikh ukrył się na skra­ju cmen­ta­rza przy prze­pa­ści. Trze­cim okiem oglą­dał sym­bo­licz­ne po­że­gna­nie to­wa­rzy­sza Żoł­nie­rzy­ka i po­grzeb wciąż ży­ją­cych nóg. Mimo wierz­gań i kop­nia­ków, elfy za­mknę­ły je w trum­nie i za­ko­pa­ły. Po ja­kimś cza­sie dud­nie­nie spod ziemi usta­ło. Prze­wi­dze­nie czy nie, ale prze­sta­ło ist­nieć.

Na­sta­ła noc, wszy­scy udali się na kiep­ski spo­czy­nek w świe­tle tęczy i przy dźwię­kach zsy­pu­ją­ce­go się złota. Kres wio­ski był bli­ski i ponoć coraz po­waż­niej roz­wa­ża­no ewa­ku­ację.

Skoro to pół elfa było to­wa­rzy­szem Żoł­nie­rzy­ka, który po­legł przy prze­po­ło­wie­niu orka, to może… Może to wszyst­ko pa­su­je. Może to na­praw­dę el­fic­kie nogi po­łą­czo­ne z tu­ło­wiem orka. Tylko, co z tego? Jedno wiel­kie gówno. Złote gówno.

Za­śmiał się gło­śno, czknął i kon­ty­nu­ował są­cze­nie dru­giej bu­tel­ki.

– Za Eri­kha, Łowcę Nóg! – krzyk­nął i wy­koń­czył wódkę dłu­gim hau­stem.

Potem po­szedł spać. Był tak spity i zmę­czo­ny, że nawet wszech­obec­ne, ko­lo­ro­we świa­tło nie prze­szka­dza­ło mu bar­dzo, choć sen miał płyt­ki.

Zbu­dził go ryt­micz­ny, gło­śny stu­kot, do­cho­dzą­cy jakby ze­wsząd.

Zmy­sły stę­pił mu al­ko­hol. Za­ta­cza­jąc się, spró­bo­wał wstać. Upadł kil­ka­krot­nie, ale wresz­cie chwy­cił się drze­wa i po­pa­trzył za źró­dłem dźwię­ku. Stu­kot był coraz gło­śniej­szy, coraz bliż­szy. Zie­mia drża­ła pod sto­pa­mi.

Po­sta­wił kilka chwiej­nych kro­ków, ale znów się prze­wró­cił. Nie zdą­żył wstać, gdy z ziemi nie­da­le­ko jego głowy wy­do­by­ła się odzia­na w el­fic­ki but noga. Ni­czym upiór z kosz­ma­ru, wier­ci­ła się na wszyst­kie stro­ny, roz­sy­pu­jąc grud­ki ziemi. Erikh przy­glą­dał się temu jak spa­ra­li­żo­wa­ny. Ry­chło po­ja­wi­ła się druga koń­czy­na i obie, dzię­ki efek­tow­ne­mu saltu, osią­gnę­ły pion. A na­stęp­nie dolne pół elfa od­wró­ci­ło się fron­tem do Eri­kha.

Zwia­dow­ca pró­bo­wał wstać, ale było to jesz­cze trud­niej­sze niż przed chwi­lą. Za­czął od­czoł­gi­wać się od upior­ne­go zmar­twych­wstań­ca, ale nogi były szyb­sze. Wy­ko­na­ły dwa szyb­kie susy w jego kie­run­ku, a potem Erikh stra­cił na moment ja­ką­kol­wiek wizję, po otrzy­ma­niu kop­nia­ka z pół­ob­ro­tu w czoło. Po­de­szwa buta mięk­ko po­ca­ło­wa­ła jego twarz. Pod­czas prze­bły­sków świa­do­mo­ści mógł zo­ba­czyć tylko, jak nogi za­bie­ra­ją jego słoik ze Świę­tą Nicią i w cu­dacz­ny spo­sób, trzy­ma­jąc zdo­bycz mię­dzy ko­la­na­mi, od­ska­ku­ją w mrok.

***

Witaj, ciem­no­ści, moja przy­ja­ciół­ko. Prze­bły­ski wizji de­li­kat­nie wkra­da­ły się w umysł Eri­kha i za­sa­dza­ły na­sio­na tego, co się dzia­ło. Nie był w sta­nie prze­ciw­dzia­łać, ale ro­zu­miał.

Ktoś go pod­niósł i wy­mie­rzył parę cio­sów. Rzu­co­no go na zie­mię, a cie­nie prze­my­ka­ły obok. Ko­lo­ro­we ognie. Za­padł się w coś mięk­kie­go, jak w ma­te­rac… To coś szyb­ko oka­za­ło się także lep­kie i śmier­dzą­ce spo­co­nym or­kiem. Wie­lo­ma spo­co­ny­mi or­ka­mi.

– Twoja krew zwia­dow­cy jest mniej prze­peł­nio­na magią i przez chwi­lę bę­dziesz się kleił – wy­ja­śnił uprzej­mie niski głos z chryp­ką.

Jego brzmie­nie do­peł­ni­ło ry­tu­ału wy­bu­dze­nia. Erikh z tru­dem otwo­rzył wszyst­kie oczy, przy czym tyl­nym zo­ba­czył je­dy­nie ciem­ność. Przed­ni­mi zaś uj­rzał pło­mien­ne, ko­lo­ro­we śle­pia wpa­trzo­ne w niego.

Otrzą­snął się, choć było to trud­ne. Jego ciało przyklejono do nie­bie­skiej mazi za­klę­cia, przy któ­rym wcze­śniej trzy­ma­no or­kow­skich jeń­ców. Co gor­sza, tą samą mazią miał za­kle­jo­ne usta. Sma­ko­wa­ła znacz­nie go­rzej niż pach­nia­ła.

Roz­legł się za­do­wo­lo­ny śmiech.

– Gdy bez­czel­nie nas pod­glą­da­łeś, chyba nie są­dzi­łeś, że w tak krót­kim cza­sie, tak da­le­ko zajdę?

Zajdę…

Erikh przyj­rzał się roz­mów­cy i szyb­ko po­ża­ło­wał. Wi­dział wiele mon­strów, ale ta­kiej ob­le­śnej cu­dacz­no­ści jesz­cze nie uświad­czył. Pra­wie zwy­mio­to­wał z wra­że­nia.

Przed nim, ni­czym flir­tu­ją­ca panna na wy­da­niu, pa­ra­do­wał ork, który jesz­cze do nie­daw­na był po­ło­wą orka. Z tym że teraz wy­da­wał się mieć w sobie o wiele wię­cej życia, a przede wszyst­kim utrzy­my­wał ele­ganc­ki krok za po­mo­cą el­fic­kich nóg. Choć przy­szy­te zo­sta­ły spraw­nie, to i tak wy­glą­da­ło to prze­ra­ża­ją­co.

– Wierz mi, też pra­gnę, by to wszyst­ko się skoń­czy­ło – przy­znał wy­ro­zu­mia­le ork, nie prze­sta­jąc cho­dzić. – Wiele mie­się­cy trwa­łem na ni­kłej nici życia. Wła­ści­wie to na jed­nym, przy­pad­ko­wo roz­bi­tym w po­je­dyn­ku, sło­icz­ku.

Erikh nie mógł się po­wstrzy­mać przed po­wie­dze­niem, że już wszyst­ko ro­zu­mie. Efekt był taki, że pra­wie wy­rwał sobie zęba i po­łknął grud­kę obrzy­dli­wej, ma­gicz­nej papki.

– Byłem znacz­nie mą­drzej­szy od resz­ty orków jesz­cze przed prze­po­ło­wie­niem, ale potem… Oni nie są w sta­nie zro­zu­mieć, a mój ge­niusz po­zo­sta­je nie­wy­po­wie­dzia­ny. Wy­słu­chasz mnie zatem, elfie. Takie do­sta­łem po­le­ce­nie od niej – po­wie­dział.

Od niej. Od niej! Erikh wbił wzrok w pło­ną­ce na tę­czo­wo oczy orka, a potem ro­zej­rzał się na tyle, na ile mógł. Nie ma świa­tła tęczy. Jest ciem­na noc.

– A tak, tęcza znik­nę­ła, by wasz elfi lud mógł smacz­nie spać, pod­czas, gdy my za­bie­rze­my to, co nam obie­ca­ła. Uczci­wie, osią­gnąw­szy więk­sze od elfów mi­strzo­stwo w po­słu­gi­wa­niu się Świę­tą Nicią, za­bie­ram, co do mnie na­le­ży – mówił spo­koj­nie ork. – Ale za­cznij­my od po­cząt­ku, gdy uro­dzi­łem się w bied­nej i smut­nej le­pian­ce moich po­czci­wych, ale nie­za­rad­nych ro­dzi­ców…

Erikh spraw­nie wy­czuł, że to jest mo­ment, w któ­rym może nie słu­chać i spró­bo­wać po­łą­czyć wszyst­kie tropy.

– …na uni­wer­sy­tet, ale zo­stał wy­szy­dzo­ny i wzgar­dzo­ny… – Cza­sa­mi przez roz­my­śle­nia prze­bi­jał się głos orka, który z ogrom­nym za­an­ga­żo­wa­niem i emo­cja­mi opo­wia­dał swoją hi­sto­rię.

– …prze­ro­słem swego mi­strza i po­rzu­ci­łem służ­bę…

Głowa Eri­kha pul­so­wa­ła od kaca po go­rzał­ce i jesz­cze bar­dziej po kop­nię­ciu. Nie uła­twia­ło to sku­pie­nia.

– …i wtedy na­stą­pił fe­ral­ny po­je­dy­nek, w któ­rym obaj zo­sta­li­śmy prze­po­ło­wie­ni…

Erikh bar­dzo chciał roz­ma­so­wać skro­nie, ale nie był w sta­nie ru­szyć choć­by pal­cem. Czy tęcza fak­tycz­nie zga­sła? Czy na­praw­dę wszy­scy śpią? Przez le­pią­cą maź za­klę­cia nie mógł nawet od­wró­cić głowy i mu­siał pa­trzeć na opo­wia­da­ją­ce­go orka. Gdzieś za nim, w ciem­no­ści, or­ko­wie ła­do­wa­li wozy.

– …mia­łem tylko jeden słoik Świę­tej Nici…

Erikh zdał sobie spra­wę, że hi­sto­ria zmie­rza­ła do in­te­re­su­ją­ce­go mo­men­tu.

– Jed­nak, z woli tęczy i magii, roz­bi­ty słoik Świę­tej Nici utwo­rzył więź mię­dzy moim cia­łem i cia­łem elfa. Dość, by utrzy­mać życie w jego no­gach i moim tu­ło­wiu. Ta wą­tlut­ka moc wy­star­czy­ła jed­nak, by ob­ja­wi­ła mi się ona. Kró­lo­wa Ko­lo­rów, Prze­wod­nicz­ka Losu. Zro­zu­mia­łem, że uczy­ni mnie wiel­kim, jeśli tylko speł­nię jej prze­zna­cze­nie. Że muszę po­zy­skać wię­cej Nici, by prze­żyć! Że muszę, ja­kimś cudem, ode­brać wam ten je­dy­ny skarb, mo­gą­cy utrzy­mać mnie przy życiu!

Wtedy roz­le­gło się skrzyp­nię­cie drzwi i błysk la­tar­ni. Erikh nie są­dził, że kie­dy­kol­wiek tak się ucie­szy na widok Żoł­nie­rzy­ka.

Teraz się do­igra­łeś, panie pro­ro­ku tęczy!

Po­krzy­ki­wa­nia wy­peł­ni­ły całą osadę, a z nie­da­le­kich cha­tek wy­szły za­spa­ne elfy. Or­ko­wie spa­ni­ko­wa­li i rzu­ci­li się do uciecz­ki. Wszy­scy poza jed­nym.

– I na tym po­le­ga wła­śnie moja wyż­szość nad wami – uśmiech­nął się lider na­jeźdź­ców, po czym wy­cią­gnął ka­wa­łek Świę­tej Nici, który szyb­ko za­plótł mię­dzy pal­ca­mi w coś na kształt dziw­nej, trój­kąt­nej pętli, jakby fi­gu­ry nie­mo­gą­cej ist­nieć na­praw­dę.

Erikh nie zdą­żył mru­gnąć i znów pa­no­wa­ła cisza, a nikt z miesz­kań­ców nie biegł z od­sie­czą. Wszyst­ko wró­ci­ło do stanu sprzed chwi­li.

– Tro­chę pro­stej geo­me­trii, figur nie­moż­li­wych i mogę cof­nąć czas. Nie­złe, co? A wy uży­wa­li­ście Nici tylko do le­cze­nia ran! – za­śmiał się ork. – Oświe­co­ny przez tęczę, zro­zu­mia­łem tę pro­stą za­leż­ność. Obie­ca­ła mi Świę­tą Nić, bym mógł zgłę­biać jej taj­ni­ki, a moim or­kow­skim bra­ciom złoto, ina­czej nigdy nie zgo­dzi­li­by się pomóc. Teraz mają go tyle, że aż wam sporo zo­sta­nie. Szczę­ścia­rze! Oby nasz los znów się kie­dyś prze­ciął, będę was cie­pło wspo­mi­nał, zwia­dow­co!

Ork ukło­nił się nisko, a jego oczy utra­ci­ły swoją ko­lo­ro­wą barwę. Na­stęp­nie ta­necz­nym kro­kiem ru­szył w kie­run­ku za­ła­do­wa­nych zło­tem i sło­ika­mi z Nicią wozów. Wkrót­ce szep­ty orków i tur­kot kół uci­chły, gdy zło­dzie­je od­je­cha­li. Zo­sta­ła osada, po­grą­żo­na w długo wy­cze­ki­wa­nej ciszy.

***

Erikh od­szedł nad ranem, gdy wresz­cie od­kle­ił się od mazi za­klę­cia. Bez słowa opu­ścił po­zba­wio­ną Świę­tej Nici wio­skę zanim kto­kol­wiek wstał, zo­sta­wia­jąc za ple­ca­mi wciąż nie­ma­łą górę złota i wresz­cie śpią­cych miesz­kań­ców. Nie chciał nawet my­śleć, co bę­dzie się dzia­ło, gdy prze­bu­dzą się pierw­sze elfy.

Był wście­kły na swoje słabe ciało i jesz­cze słab­szy umysł. W ustach wciąż miał gorz­ki po­smak mazi śmier­dzą­cej or­kiem. Jed­nak jesz­cze gor­sze było po­czu­cie po­raż­ki. Nie jego, ale wszyst­kich elfów.

Parę dni błą­kał się bez celu po wzgó­rzach. Ob­ser­wo­wał świat trze­ma ocza­mi, jakby ocze­ku­jąc, że ry­chło na­stą­pi praw­dzi­wy ka­ta­klizm lub inny or­ko­ge­don. Mil­czą­ce pa­gór­ki wciąż były jed­nak takie same, a czas biegł jak do­tych­czas.

Prze­pra­wia­jąc się przez je­zio­ro swoim czół­nem, nie miał ocho­ty roz­ma­wiać z od­bi­ciem. Cóż zresz­tą mógł­by po­wie­dzieć? Kto w ogóle miał od­po­wie­dzi na wszyst­kie po­wsta­łe wąt­pli­wo­ści?

Oj, wiesz, kto ma.

Od­bi­cie jak za­wsze miało rację.

Po kilku dniach po­dró­ży do­tarł do celu. Przed za­py­zia­łą chat­ką na da­le­kim ubo­czu, pięk­na dziew­czy­na w żół­tej sukni ob­gry­za­ła pa­znok­cie.

– Ponoć po­wie­dzia­łaś, że po­jed­na­nie z or­ka­mi roz­wią­że pro­blem, wieszcz­ko. To mia­łaś na myśli?! – krzyk­nął do niej na po­wi­ta­nie, czu­jąc wzra­sta­ją­cy gniew.

Dziew­czę rzu­ci­ło mu spoj­rze­nie obłą­ka­nych oczu, z któ­rych jedno spo­ra­dycz­nie od­wra­ca­ło się gdzieś w głąb czaszki.

– Rzad­ko mie­wam rację, ale tym razem mia­łam – stwier­dzi­ła, dra­piąc się po nosie. – Tak, jak wtedy, gdy zja­dłam swo­je­go piega. Był bar­dzo smacz­ny. W prze­ci­wień­stwie do tam­te­go grzy­ba.

Erikh wy­pu­ścił po­wie­trze i pod­szedł bli­żej.

– Elfy utra­ci­ły swoją naj­cen­niej­szą sztu­kę. Bez Świę­tej Nici je­ste­śmy pro­ści, jak lu­dzie! – wark­nął, gotów ude­rzyć bez­czel­nie uśmie­cha­ją­cą się wieszcz­kę.

– I nawet macie pie­nią­dze! Lu­dzie też lubią pie­nią­dze! – po­wie­dzia­ła za­do­wo­lo­na i za­mknę­ła oczy. – Widzę… Widzę… Widzę, że za dwa ty­go­dnie ku­pi­cie od du­chów lasu dzie­sięć hek­ta­rów. Albo posąg z masła. Któ­reś z tych. A poza tym, bę­dzie padać. Więc le­piej kup­cie hek­ta­ry.

– Jakie hek­ta­ry, co ty ple­ciesz?! Pie­nią­dze nie mają war­to­ści dla du­chów lasu! – Erikh usiadł za­ła­ma­ny na ka­mie­niu obok wieszcz­ki.

Dziew­czy­na po­kle­pa­ła go po ra­mie­niu.

– Mają, mają. Kupią za nie kra­sno­ludz­ki de­na­tu­rat. I tak to już pój­dzie. Go­spo­dar­ka, kre­dy­ty hi­po­tecz­ne, przed­się­bior­stwa pań­stwo­we, pro­mo­cje dwie kost­ki masła w cenie jed­nej…

– Od po­cząt­ku wie­dzia­łaś, że tak się to skoń­czy. Byłaś w zmo­wie z tym or­kiem – wark­nął, gotów się­gnąć po nóż.

– Bar­dziej z tęczą, ale tak – od­po­wie­dzia­ła z roz­bra­ja­ją­cą szcze­ro­ścią. – Wi­dzia­łam do­kład­nie to, co się wy­da­rzy­ło. I ceny masła, na­praw­dę, za ty­dzień będą ni­skie jak nigdy, za­pa­mię­taj! Taka jest przy­szłość, nie może być te­raź­niej­szo­ścią! Coś musi się zmie­nić.

Erikh wes­tchnął i po­ki­wał głową zre­zy­gno­wa­ny.

– Ten ork po­siadł umie­jęt­ność ma­ni­pu­lo­wa­nia cza­sem, a my stra­ci­li­śmy Świę­tą Nić, która leczy wszel­kie rany. Co w tym mogą zmie­nić pie­nią­dze?

Wieszcz­ka ze­sko­czy­ła z ka­mie­nia, po­ca­ło­wa­ła go w czoło i cicho czknę­ła.

– Och, wcale nie tak do­brze jest mieć wła­dzę nad cza­sem. Miło po pro­stu pod­dać się jego bie­go­wi – stwier­dzi­ła, rzu­ca­jąc mu złotą mo­ne­tę. – A zresz­tą, czas to pie­niądz, mój drogi!