Budyneczek

Budynek nawiedziła migrena. Otworzył wewnętrzne Oko, wyciągnął fundamenty przypominające ludzkie odnóża i w wisielczym humorze poczłapał do góry. Schody trzeszczały, belki poręczy niebezpiecznie odginały się, a ściany szpeciły malunki artysty bez wyobraźni. Wypuścił przeciąg. Podsłuchał na zebraniu wspólnoty, że dwunogi mają w planie jego remont, ale nie otrzymali jeszcze środków. Jak zwykle – pomyślał – niepotrzebne nikomu przedszkola były ważniejsze.

Z cienia klatki dobiegło warknięcie. Skupił na nim uwagę i zadrżał w posadach. W ciemności zaświeciły żółte ślepia, głośno mlaszczące. Mlaszczące?

Czarna smuga, śmierdząca kiełbasą, wypadła z kąta. Bestia zaszczekała i kłapnęła blisko fundamentów. Podskoczył i z paniką pobiegł po rozlatujących się stopniach.

– Dobre te ciastka. Skąd są? – zapytała Maria Kowalikowa, gdy stanął w wejściu na strych. Jej mały palec wygiął się niebezpiecznie, a filiżanka zagroziła upadkiem na haftowany obrus.

– Ze Stonki – burknęła Helenka, wiercąc się na krześle.

Jej powłóczyste spojrzenie omiotło Budynek. Usta kobiety wykrzywił miły uśmiech i poczuł, jak cegły zrzucają kurz, prezentując jaskrawą czerwień. Demon znowu szczeknął, tym razem już znacznie bliżej.

– O, Budynek przyszedł!

– Siła nieczysta! – sarknęła Kowalikowa, wykonując płynnie znak krzyża.

Siła przybrudzona i spanikowana, a nie nieczysta, wyminęła staruszki jednym zrywem i schowała się w najdalszym kącie strychu. Kryjąc się pod przeciekającym dachem, zobaczył, jak do pomieszczenia wpada również demoniątko. Zjeżyło sierść i ruszyło na Budynek.

– Belzebub, spokój!

Dłoń Kowalikowej huknęła w stół. Warkot przerodził się w nieśmiały pisk i demon, kuląc pod sobą ogon, podbiegł do moherowego berecika.

– Maria, a skąd ty wiesz, jak on się nazywa? I czemu cię słucha? – zapytała Janka, podchodząc do drżącego Oka. – No już, Budyneczku, nie skrzywdzi cię.

Budynek nie wiedział, czy mówi o demonie, czy też Marii wiecznie odgrażającej się ogniem piekielnym na jego widok. Z wdzięcznością wtulił się w wyciągniętą dłoń. Lubił ją – zawsze emanowała ciepłem, które coś mu przypominało. Dawno już zapomniał, co to było.

– Nie wiem.

– Ja też go znam – zamruczała Helenka, stukając czerwonym paznokciem w zamyśleniu.

– Dziwne, ja też mam jakieś przebłyski – dobiegło z boku. – No nic, chodźmy już. Budyneczek potrzebuje odpocząć. Prawda, Budyneczku?

Zaskrzypiał oknem potwierdzająco.

Staruszki jak na komendę zamknęły oczy. Ich poświata zamigotała i z frustracją otworzyły powieki.

– Wam też nie działa dematerializacja?

– Nie.

– No to trzeba iść. Włosy same się nie zrobią, a za dwie godziny mam randkę.

– Ja pierogi muszę zrobić. – Janka ostatni raz poklepała Oko i dołączyła do przyjaciółek.

– A ja przeczytać List do Koryntian.

Gdy staruszki wyszły, planując nadchodzący dzień, Budynek poczuł, jak dach przeszywa mu myśl. Dlaczego jego duchy nie wiedziały, kim jest demon terroryzujący go już od dobrych kilku dni?