Płomień pośród śniegu

Długa i żmudna wspinaczka dobiegła końca. Wulfhere stanął na szczycie ośnieżonej góry, a przed jego oczyma rozciągała się Dolina Wiecznej Zimy – cel podróży Nordlandczyka. Królestwo wielkiego Praojca, władcy lodowych olbrzymów. Miejsce przeszywające chłodem serce każdej śmiertelnej istoty, na tyle głupiej, by przekroczyć ogromne garby pradawnych gór i zstąpić do krainy boga. Wulfhere bez zastanowienia zszedł w dolinę. Nie bał się zimna, Praojca ani jego przerażającego potomstwa. Kroczył przed siebie niczym w transie. Czas na wątpliwości czy strach już dawno minął. Minął, kiedy wojownik opuszczał zgliszcza rodzinnej wioski i zadecydował o roznieceniu ognia zemsty w Dolinie Wiecznej Zimy. Był skupiony na celu wędrówki, pewny i spokojny jak nigdy w życiu. Oko za oko, ząb za ząb, życie za życie.

Wciąż szedł naprzód w stronę kolejnego, piętrzącego się na horyzoncie łańcucha górskiego. Przedwiecznej sadyby potępionego przez swą nieśmiertelną brać bóstwa. Władca olbrzymów nie zdawał sobie sprawy z prawdziwej siły oraz potencjału śmiertelników. Takich jak Wulfhere miał za nędzne, nic nieznaczące robactwo, którego krew stanowiła jedynie pożywkę dla jego wiecznie spragnionych pomiotów.

Ciężkie, wysokie buty Nordlandczyka tonęły w śniegu. Ciało drżało mimo okrycia z kilku warstw zwierzęcych futer. Wszędzie wokół biel, ani jednego drzewa, krzewu czy źdźbła trawy wychylającego się nieśmiało spod śnieżnego kobierca. Okropny wicher gwizdał szyderczo wśród licznych górskich jaskiń. Przypominał śmiech, okrutny, wysoki rechot.

– Śmiej się do woli! Śniegiem czy chłodem nie uda ci się złamać ostrza ludzkiej woli! – wykrzyczał wojownik na cały głos.

Udział w wielu wojnach z innymi klanami Nordlandu nauczył Wulfhere'a, że śmiech wroga oznacza paniczny strach i w takich przypadkach należy niezwłocznie roztrzaskać mu czerep toporem.

Rechot nagle ucichł, a czyste jak dotąd niebo zasnuły gęste chmury.

Instynkt podpowiadał Wulfherowi, że za chwilę coś się wydarzy. I nie zawiódł go. Nagle zadął potężny wicher, wzbijając w powietrze śnieżne drobiny. Zakrywające błękit północnego nieba obłoki, które pojawiły się niespodziewanie, szybko zstąpiły na ziemię i otoczyły wojownika niczym zasłona dymna. Nordlandczyk dobył topora. Nadchodzili wrogowie, forpoczta armii okrutnych sługusów. Wyczuł ich smród, zanim znaleźli się w zasięgu jego wzroku. Pierwszy zaatakował z lewej, wyskoczył zza woalu chmur niczym dziki zwierz. Wulfhere w porę zrobił unik, szybko odwrócił się w stronę potwora i rąbnął toporem w plugawy łeb. Monstrum padło bez życia na śnieżny kobierzec, jednak na ostrzu broni nie było ani kropli krwi.

To draugr – pomyślał wojownik.

Pojawiły się kolejne dwa monstra. Nieumarli mięsożercy o gorejących bluźnierczą energią życiową ślepiach. Uzbrojeni w zardzewiałe miecze i odziani w rozpadające się zbroje ruszyli do ataku. Prowadzony wprawną ręką Wulfhere'a topór zaśpiewał pieśń mordu pośród mroźnej zawieruchy. Poczwary nie miały szans, lecz po chwili spoza chaotycznego wiru przybyły następne. I kolejne, i kolejne. Nordlandczyk nienawidził uciekać z pola bitwy, lecz w tym przypadku nie miał innego wyjścia, draugrów było zbyt wiele. Zwinnie skoczył za zasłonę chmur i zaczął biec.

Byle szybko, byle przed siebie. Mimo wyjącego wiatru, cały czas słyszał za sobą trzask śniegu, odgłos pokracznie stawianych przez potwory kroków. Doskonały słuch wojownika jeszcze nie zawodził, niestety wzrok już tak. Gęste obłoki oraz śnieżyca bardzo ograniczały widoczność. Obawiał się, iż przez to wpadnie do jakiejś rozpadliny, która nagle pojawi się przed nim niczym szamańska iluzja. W końcu jego wróg na pewno miał w zanadrzu więcej niespodzianek i innych sztuczek.

Ponownie przeczucie go nie zawiodło. Niespodziewanie stracił grunt pod stopami i upadł. Stoczył się z jakiegoś urwiska ukrytego wśród magicznej zasłony. Turlał się dłuższą chwilę, by ostatecznie legnąć plackiem w miękkim śniegu. Był tylko nieco poobijany, toteż szybko wstał na równe nogi. Dziękował bogom, że nie wyrżnął głową o jakiś wystający głaz, inaczej tlący się w nim płomień zemsty prędko by zgasł. Podziękował niebiańskim raz jeszcze, gdy zauważył, iż nie stracił swego wiernego topora. Spojrzał do tyłu, aby przyjrzeć się urwisku, z którego tak spektakularnie zleciał, jednakże nie dostrzegł ani zbocza ani draugrów. Jedynie płaski śnieżny kobierzec i otulony woalem mgły szczyt, na który nie tak dawno się wspinał.

Cóż za plugawa sztuczka! – pomyślał.

Skierował wzrok naprzód. Zobaczył w oddali znajomy łańcuch górski – sadybę Praojca oraz las, nad którym zawisła gęsta chmura, jedna z tych, które wcześniej zasnuły całe niebo.

Nie było czasu na odpoczynek czy mitrężenie. Wulfhere ruszył dalej, popychany naprzód przez własny gniew i pragnienie odpłacenia się władcy skutych lodem ziem.

Szedł w stronę lasu. Śnieżna okrywa wyglądała na cieńszą niż wcześniej. Spod martwej bieli wychylały się liche źdźbła trawy oraz krzewy. Słabe i żałosne jak dusze potępionych cierpiące w najgłębszych czeluściach zaświatów.

Gdy ołowiane niebo przysłoniły korony pradawnych sosen, ciało Nordlandczyka przeszedł dreszcz. W otoczeniu drzew chłód jeszcze bardziej dawał się we znaki. Kolejna zapowiedź czegoś niedobrego. Zasadzka draugrów, pułapka, a może atak jakiegoś nowego monstrum na usługach Praojca i jego świty? Wulfhere drżał jak osika, lecz nie mógł się poddać. Chwilowe przycupnięcie na jednym z pobliskich głazów oznaczałoby porażkę. Musiał zmuszać swe ciało do ciągłego ruchu, inaczej zamarzłby na śmierć.

Niepokojąco cichy bór powoli gęstniał, w miarę szeroka ścieżka zwężała się coraz bardziej. Chorobliwa martwota otoczenia na szczęście nie przytępiła wyostrzonych zmysłów wojownika. Trzask zdeptanej gałązki, który usłyszał, był niczym okrzyk bojowy stu wojów szarżujących na wroga. Odwrócił się szybko, dobył topora. Zaczął kręcić nim młynki w powietrzu, nie mógł trwać w bezruchu.

Na wąziutką ścieżynę wyskoczył czarny jak noc wilk o gorejących ślepiach. Bez wahania ruszył na Wulfhere'a. Zęby oraz pazury zwierzęcia nie miały szans w starciu z ostrzem topora. Czerwień wilczej krwi ozdobiła biel śniegu. Kolejne wściekłe bestie wychynęły z zarośli. Wulfhere ciął dziko i bezlitośnie. Gdy jeden z atakujących wilków wbił zębiska w jego łydkę, wojownik zaśmiał się tylko i rozpłatał stworowi czaszkę. Czarnofutre monstra wciąż napierały, lecz Nordlandczyk nie dawał za wygraną. Walczył jak na prawdziwego syna północy przystało.

Kiedy ostatnie wilczysko zwaliło się bez życia na ziemię, Wulfhere padł na kolana. Krwawił z łydki oraz boku. Był zdyszany, wychłodzony i głodny, jednakże ponownie zbył śmiechem swe nieszczęśliwe położenie.

– Tylko na tyle cię stać? No już, wyjdź z ukrycia i spróbuj się ze mną w honorowej walce, wiedźmo! – wywrzeszczał.

Zjawiła się wreszcie. Ta, którą miał nadzieję odnaleźć i zabić. Córka Praojca. Wyłoniła się zza drzewa. Biała niczym otaczający ją śnieg i zupełnie naga. Piękną twarz otulały kasztanowe loki.

– Nie jesteś tak głupi jak myślałam, barbarzyńco – odezwała się melodyjnym, hipnotyzującym głosem.

Wulfhere uśmiechnął się.

– Doskonale wiedziałem, że twój tchórzliwy ojciec nie zmierzy się ze mną osobiście i wyśle swą małą czarownicę, by szybko zabiła nieproszonego gościa. Ale ty lubisz bawić się z ofiarą jak kot. Tak, dużo o tobie wiem, trzeba znać swego przeciwnika. Dobądź broni, Signe, i przygotuj się na śmierć – rzekł, usiłując z trudem wstać na równe nogi.

– Och, jakie to urocze, znasz nawet me imię – odparła z przekąsem.

– No już, wiedźmo! Pewnie się boisz, co? Całą moc przeznaczyłaś na magiczne sztuczki i przywoływanie potworów. Jesteś bezbronna. Stawaj do walki lub giń bez honoru!

– Ledwo żyjesz, nie dasz rady nawet mnie drasnąć! Skończysz jak twoi pobratymcy.

– Ty, przeklęta ladacznico, skrócę cię o głowę!

– Najpierw mnie złap, wojowniku!

Zaczęła biec. Szybko i zwinnie niczym łania. Nordlandczyk wyprostował się, zacieśnił uchwyt zaczerwienionej dłoni na toporze i ruszył za nią. Bolały go mięśnie, skóra szczypała z zimna, błysk w niebieskich oczach przygasał, lecz nie mógł się poddać. Nie teraz, gdy miał szansę wreszcie dokonać zemsty. Musiał przyspieszyć. Szybciej, jeszcze szybciej. Dyszał ciężko, serce waliło jak młotem, trzymana broń i przywdziane futra okropnie mu ciążyły. Musiał ją dogonić. Był już blisko, jeszcze bardziej przyspieszył, jednak ona wciąż się oddalała, śmiejąc się szyderczo.

– No już, złap mnie, złap, a będę twoja. Jesteś zbyt przystojny, aby tak po prostu wyssać z ciebie krew i porzucić na lodzie! – powiedziała Signe.

– Nie podzielę losu mego klanu ani nie dam sobie zamroczyć umysłu! Zabiję cię! – wysapał.

– To może dołączysz do naszej świty? Potrzebujemy takich silnych mężów! Byłby z ciebie doskonały olbrzym albo draugr.

– Nigdy! Już po tobie, podstępna żmijo!

Coraz szybciej i szybciej. Był już blisko, jeszcze kilka kroków, jeden zamach toporem i koniec. Otaczający Wulfhere'a świat rozmywał się, mężczyzna był skrajnie wyczerpany.

Nie! Nie teraz, muszę biec dalej, dogonię ją – mówił sobie w myślach.

Oboje wybiegli z lasu na otwartą przestrzeń. Warstwa śniegu stawała się coraz grubsza, Nordlandczykowi trudniej było przeć naprzód, Signe natomiast biegła tak samo szybko i zwinnie, chichocząc radośnie. Po dłuższej chwili biały kobierzec zastąpiła lodowa tafla – znaleźli się na zamarzniętej rzece. Było strasznie ślisko i Wulfhere upadł z impetem ku wielkiej uciesze boskiej córy. Nie miał już sił biec dalej, podniósł się z wielkim trudem, wziął zamach i rzucił toporem. Ostatnia nadzieja na zwycięstwo w tym szalonym pościgu. Broń przecinała powietrze w drodze do celu. Signe popełniła największy błąd, jaki można popełnić podczas bitwy. Widząc powalonego wroga natychmiastowo odwróciła się do niego plecami, pewna własnego triumfu. Jej uszu dobiegł świst nadlatującej śmierci, obejrzała się. Ostrze topora rozcięło gardło wiedźmy, a ona upadła na lodową taflę rzeki.

– Nie zwyciężyłaś, jeśli nie pozbawiłaś swego przeciwnika życia – szepnął Wulfhere i padł na twarz.

– Ty… Mój ojciec rozerwie cię na strzępy… Bragi, Bori… bracia kochani… uratujcie waszą siostrę… proszę… – wykrztusiła i zamknęła oczy na zawsze.

Wulfhere z ogromnym trudem przewrócił się na plecy, ostatni raz spojrzał śmiertelnymi oczyma na ołowiane niebo Doliny Wiecznej Zimy i wyzionął ducha.

Zemsta dokonana. Głód wewnętrznego płomienia Nordlandczyka został zaspokojony na zawsze. Tak jak mroźne legiony Praojca odebrały mu rodzinę i cały klan, tak on odebrał bogu jedyną córkę. Tamtej nocy cała dolina zadrżała w posadach, z gór stoczyły się ogromne głazy, lodowa tafla zamarzniętej rzeki pękła. Draugry, wilki oraz lodowe olbrzymy utworzyły żałobny kondukt i wniosły ciało Signe na najwyższy szczyt ośnieżonych gór.

Skute lodem królestwo zasnuł kir bezgwiezdnej nocy, lecz rządy martwej ciemności nie trwały długo, bowiem nagle mrok rozświetliła zorza polarna. I każdy wojownik północy spoglądając na pokaz widmowych świateł wiedział, że jest on symbolem wielkiego żalu oraz rozpaczy.

Praojciec złożył swą córę do lodowej trumny i tym samym utracił część siebie. 

Oko za oko, ząb za ząb, życie za życie.

„Zima”, Anna Słoncz