Echo kroków

Jako czytelnik uśmiechnąłem się od pierwszego zdania :)

Krótka forma, a działa jak zapach po deszczu – nagle człowiek sam wraca do swoich „słoików” z dzieciństwa. Bardzo lubię to niedopowiedzenie i to, że tajemnica nie chce dać się złapać, mimo że ręce już „tuż-tuż”. Fajny, lekki tekst, który zostaje w głowie dłużej, niż się spodziewałem.

https://www.wattpad.com/story/406947996-kroniki-eidonu-korekta

Bardzo fajne :) Takie prozą wydłużone haiku.

XXI century is a fucking failure!

Maćku, jestem przekonana, że z kopalni dzieciństwa dobędziesz jeszcze mnóstwo urobku. Jestem też pewna, że zaprezentujesz mnóstwo równie ślicznych szortów. A może trafi się także znacznie dłuższe opowiadanie. :)

Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak odwiedzić klikarnię. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Bardzo ładny szorciak :)

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Na razie tylko ogólnie podziękuję za oceny i komentarze, potem jeszcze wrócę. 

Pięknie ożywione wspomnienie Faktycznie, ma taki wydźwięk haiku. Bardzo sympatyczne, a to tylko tysiąc znaków!

Witaj. :)

Bardzo poetyckie, wzruszające, nostalgiczne. ;) 

Mnie taki słoik kojarzy się zawsze i nieodmiennie z łapaniem pająków. Nadal stoi i czeka na półce. Zawsze jest w pogotowiu. :) A kiedy w domu zjawia się ów nieproszony gość – łapię szybko i wypuszczam w bezpiecznym miejscu, z dala od Dzieci. :) Od dzieciństwa mam wpojone: pająków zabijać nie wolno! :) I tylko błogosławię, że polskie pająki takie małe i raczej niegroźne. ;) 

A teraz słoik ze złapanym stworzonkiem kojarzy się Milusińskim głównie z robieniem mięsnych pierożków (”Smacznego”, serial MiN, YT):

 Pozdrawiam serdecznie, klik. :) 

Pecunia non olet

Musiałem kilka razy przeczytać, żeby wczuć się w całą sytuację. I chyba zabrakło mi opisu, jak wygląda “on”.

i nagle znowu mam pięć lat, a w rękach słoik.

Ciii. Jestem już tuż-tuż…

I znowu – tylko echo własnych kroków.

Jakie to smutne. Cofamy się w wyobraźnii i już jest dobrze, świetnie nawet… – i odbijamy się od ściany. Pozostaje tajemnica i to, w jaki sposób rzecz zapamiętaliśmy, przy czym to zapamiętane ma się nijak do rzeczywistości. I właśnie to jest najlepsze. To jest fenomen.

Cześć Bruce!

Dzięki za ilustrację, komentarz i ocenę (klik). Nie mów, proszę, nic o robakach spożywczych.

No proszę: dowiaduję się o Tobie coraz więcej, wiem np., że robisz doskonałe nalewki. ;)

Dzięki, Droga Reg. 

A może trafi się także znacznie dłuższe opowiadanie.

Oj! Trafi się, trafi. :)

Bardzo lubię to niedopowiedzenie i to, że tajemnica nie chce dać się złapać…

Trzeba szanować czytelnika. Czytelnik jest inteligentny i sam sobie wiele rzeczy dopowie, bo ma wyobraźnię. Ja o tym czasami zapominam. Niestety. Wielkie dzięki za wizytę tutaj, d.pankovski.

Tomaszg, Galicyjski, Beeeecki, Caern – dziękuję. Faktycznie, to konkretne mikroopowiadanie coś z haiku ma. Haiku też się nie rymuje, choć może. I jest krótkie, mięsiste, zagęszczone do esencji. 

Ujęło mnie wszystkimi łapkami i trzyma! Pięknie napisane! Z cyklu takich: Chciałabym tak napisać! 

Zagęszczenie emocjonalne tego krótkiego tekstu sprawia, że zostaje pod skórą. Moje gratulacje! Udało Ci się zmieścić i poezję i codzienność w krótkim wspomnieniu z dzieciństwa. I dodać magię. 

Klik! 

Pozdrawiam serdecznie!