Lengeloi

De­li­kat­ne pu­ka­nie roz­le­gło się przy­tłu­mio­nym dźwię­kiem w ma­lut­kiej celi.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku? Nie było cię na po­ran­nym spo­tka­niu, mszy ani obie­dzie. – Dał się sły­szeć ła­god­ny głos sto­ją­ce­go na ja­snym ko­ry­ta­rzu. Mężczyzna cier­pli­wie cze­kał na od­po­wiedź, ale kiedy cisza się prze­dłu­ża­ła, pod­szedł do drzwi i przy­ci­snął do nich ucho. – Bra­cie Len­ge­loi, je­steś tam?

Męż­czy­zna le­żą­cy w ciem­nym po­ko­ju na­cią­gnął koł­drę na głowę i zwi­nął się w kłę­bek. Pra­gnął, aby w końcu od­cze­pi­li się od niego, prze­sta­li do­bi­jać i po­zwo­li­li od­po­cząć, ale nie, wszy­scy tylko na­rze­ka­ją, pro­szą o pomoc w spra­wach, któ­rych wy­ko­na­nie jest nie­re­al­ne. Jesz­cze, żeby ktoś po­dzię­ko­wał. A już wczo­raj­sza proś­ba ja­kiejś nie­wy­ży­tej szes­nast­ki cał­ko­wi­cie go do­bi­ła.

Cza­sem za­sta­na­wiał się, jak Oj­ciec radzi sobie z ta­ki­mi pro­ble­ma­mi. Do nie­daw­na mógł Go za­py­tać. Kiedy jed­nak głów­no­do­wo­dzą­cym Ra­tow­nic­twa Aniel­skie­go zo­stał Mi­chał, spo­tka­nie z Sze­fem gra­ni­czy­ło z cudem.

– Czy nie po­trze­bu­jesz cze­goś?

Na­tar­czy­we pu­ka­nie nie usta­wa­ło, a osoba po dru­giej stro­nie była go­to­wa do nie­sie­nia po­mo­cy. Tyle że le­żą­ce­mu wcale nie śpie­szy­ło się do jej przyj­mo­wa­nia. Szcze­rze po­wie­dziaw­szy, mdli­ło go na samą myśl o tym.

Len­ge­loi, któ­re­mu je­dy­nie czu­bek nosa wy­sta­wał spod koł­dry, sap­nął po­iry­to­wa­ny:

– Odejdź, Rafał. – Nie miał naj­mniej­szej ocho­ty wy­cho­dzić, spo­ty­kać się z kim­kol­wiek czy roz­ma­wiać. Chciał tylko jed­ne­go: świę­te­go spo­ko­ju. Naj­le­piej, żeby już go za­ko­pa­li. Le­żał­by sobie w ciszy przez całą wiecz­ność i nikt nie za­wra­cał­by mu dupy pier­do­ła­mi.

– Nie mo­żesz tu sie­dzieć do końca świa­ta – usły­szał od­po­wiedź zza drzwi.

– Głu­chy je­steś?! Spa­daj! – wark­nął.

Rafał od­su­nął się od drzwi, zszo­ko­wa­ny. Me­cha­nicz­nie prze­cze­sał smu­kły­mi pal­ca­mi ele­ganc­ko uło­żo­ne, szpa­ko­wa­te włosy. Prze­cież Len­ge­loi, za­wsze taki miły, uprzej­my i uśmiech­nię­ty, był jed­nym z naj­lep­szych.

Rafał przez chwi­lę za­sta­na­wiał się, a stwier­dziw­szy, że sam sobie nie po­ra­dzi, po­wie­dział:

– Idę po pomoc. – I, stu­ka­jąc san­da­ła­mi o ka­mien­ną po­sadz­kę, po­pę­dził przed sie­bie.

– Leć, leć, tylko kla­pek nie pogub – prych­nął Lenge i zwlekł się z pry­czy.

Ła­zien­ka była skrom­na, jak wszyst­ko w jego celi. Przez chwi­lę pa­trzył z obrzy­dze­niem na za­nie­dba­ną twarz od­bi­ja­ją­cą się w brud­nym lu­strze. Bez­wied­nie do­tknął blizn – sta­rych, no­wych i cał­kiem świe­żych – na brzu­chu, w miej­scu, gdzie nikt ich nie za­uwa­ży. Za­dzi­wia­ją­ce, że to wła­śnie ból spra­wiał uko­je­nie, w jakiś po­kręt­ny spo­sób do­pro­wa­dzał wszyst­ko, choć na krót­ką chwi­lę, do nor­mal­no­ści.

Wes­tchnął z re­zy­gna­cją i po­czła­pał z po­wro­tem, mając na­dzie­ję, że gdzieś po dro­dze pęk­nie mu głowa albo serce, które nie­ustan­nie bolą. Rzu­cił się na pry­czę i chwi­lę leżał nie­ru­cho­mo. Spod po­kła­dów znie­chę­ce­nia i bez­na­dziei le­ni­wie wy­pły­nę­ły ko­lej­ne myśli.

Rafi po­le­ciał po Szefa, który pew­nie przyj­dzie tu z całą Trój­ką. Jak Len­ge­loi ma wy­tłu­ma­czyć ten syf w po­ko­ju, swój stan psy­chicz­ny, a przede wszyst­kim to, że nie ma mocy? Nie może do­pu­ścić, żeby co­kol­wiek za­uwa­ży­li. Ze­rwał się na nogi, roz­glą­da­jąc po celi. Jego wzrok padł na szafę z bro­nią. Tak, to było je­dy­ne słusz­ne roz­wią­za­nie.

Wszyst­ko przez ro­zejm Nieba z Luc­kiem. Do­kład­nie pa­mię­tał dzień, kiedy po­wie­dzia­no, że to ko­niec jego walki i ma zająć się czymś innym. To, co robił i ko­chał, zo­sta­ło nagle za­bra­ne. Nie po­tra­fił nic in­ne­go, a mu­siał na nowo zna­leźć miej­sce, gdzie mógł­by się wy­ka­zać. Jed­nak wszyst­ko było tylko marną na­miast­ką, nie­war­tą wy­sił­ku, jaki po­dej­mo­wał. Wiecz­nie po­god­ny Lenge był za­wsze go­to­wy do dzia­ła­nia i każ­de­go wspie­rał, teraz sam po­trze­bo­wał po­mo­cy. Nie chciał, żeby kto­kol­wiek zo­ba­czył, że jest słaby i bez­bron­ny, więc co­dzien­nie za­kła­dał uśmiech ni­czym pan­cerz i ru­szał do boju, szyb­ko stwier­dza­jąc, że jest to chyba naj­bar­dziej wy­czer­pu­ją­ca walka, jaką do tej pory to­czył. Wy­star­czy­ło, że na chwi­lę się roz­luź­nił, i już do­pa­dał go smu­tek.

Ro­zej­rzał się po po­ko­ju, rów­nie pu­stym i smęt­nym, co jego wnę­trze. Nie pa­mię­tał, kiedy czuł coś in­ne­go niż nie­chęć i zmę­cze­nie.

 

 

 

Ciem­ne wnę­trze po­miesz­cze­nia nie za­chę­ca­ło do wej­ścia, więc Ga­briel i Rafał sta­nę­li w drzwiach.

– Coś tu chyba zde­chło – oznaj­mił naj­młod­szy, Ga­bryś – i, są­dząc po fe­to­rze, to coś du­że­go.

Mi­chał prze­ci­snął się koło przy­ja­ciół i jed­nym ru­chem ręki roz­su­nął cięż­kie ko­ta­ry. Przez chwi­lę wszy­scy w mil­cze­niu przy­glą­da­li się brud­nym ścia­nom i łóżku, które wy­glą­da­ło ra­czej jak bar­łóg.

Rafał prze­stą­pił próg i wdep­nął w coś lep­kie­go. Skrzy­wił się z nie­sma­kiem. Szara ka­mien­na pod­ło­ga upstrzo­na była rdza­wy­mi pla­ma­mi, a więk­szość z nich pro­wa­dzi­ła do ma­lut­kiej ła­zien­ki. Tutaj smród był obez­wład­nia­ją­cy i nawet ta­kie­mu do­świad­czo­ne­mu wo­jow­ni­ko­wi jak Mi­chał, wy­ci­snął łzy z oczu.

Umy­wal­ka upstrzo­na była za­schnię­tą krwią, a na pod­ło­dze le­ża­ła brud­na brzy­twa. Ar­cha­nioł schy­lił się po nią.

„…ciąć trze­ba równo i głę­bo­ko…”

Wspo­mnie­nia, które na­pły­nę­ły, były jesz­cze cie­płe i drga­ją­ce jak roz­ci­na­ne mię­śnie.

– Sprawdź­cie, czy jest broń – za­ko­men­de­ro­wał wo­jow­nik, od­kła­da­jąc ostrze na umy­wal­kę i otrze­pu­jąc się z bo­le­snych myśli przy­ja­cie­la.

– Nie ma – od­parł Ga­briel, prze­glą­da­jąc szafę, w któ­rej zwy­kle trzy­ma­li rynsz­tu­nek.

Mi­chał przez chwi­lę pa­trzył w lu­stro, wy­czu­wa­jąc wi­szą­ce w po­wie­trzu emo­cje wła­ści­cie­la po­miesz­cze­nia.

– Ra­fa­le, po­in­for­muj wszyst­kich, aby nie zbli­ża­li się do Lenge, tylko prze­ka­za­li, gdzie jest. – Wy­mie­nio­ny ski­nął głową i sku­pił się, wy­sy­ła­jąc in­for­ma­cje. – Skon­tak­tuj­cie się z ziem­ski­mi in­for­ma­to­ra­mi – do­rzu­cił w progu, zo­sta­wia­jąc dwóch anio­łów, a sam udał się do Ojca.

 

 

 

Śnieg pró­szył, de­li­kat­nie przy­kry­wa­jąc mar­z­ną­cą ulicę i chod­ni­ki. Po­wo­li ro­bi­ła się sza­rów­ka i tylko nie­licz­ni spóź­nie­ni wra­ca­li do domów. Gdzie­nie­gdzie za­pa­li­ły się lampy przy­stro­jo­ne w ko­lo­ro­we świa­teł­ka, a sa­mot­ne drze­wo na rynku za­lśni­ło biało. Miało się wra­że­nie, że ru­cho­me świetl­ne sople zwi­sa­ją z jego ga­łę­zi, po­wo­li zsu­wa­jąc się w dół.

Sa­mot­na po­stać sie­dzia­ła na ła­wecz­ce, a był to męż­czy­zna w śred­nim wieku. Szczu­pły i za­nie­dba­ny, z ru­da­wy­mi wło­sa­mi zwią­za­ny­mi w byle jaką kitkę. Pa­trzył na drze­wo, obej­mu­jąc się ra­mio­na­mi. Znisz­czo­ny, wio­sen­ny płaszcz nie dawał zbyt wiele cie­pła. Uwagę męż­czy­zny przy­cią­gnę­ła osoba prze­cho­dzą­ca przez rynek. Cią­gnę­ła za sobą torbę na kół­kach, wy­ła­do­wa­ną za­ku­pa­mi, i co chwi­lę za­trzy­my­wa­ła się, aby po­pra­wić dużą siatę na ra­mie­niu, wy­pcha­ną do gra­nic moż­li­wo­ści.

Ko­bie­ta prze­szła ka­wa­łe­czek i znowu za­trzy­ma­ła się w od­le­gło­ści może dwóch me­trów od męż­czy­zny. Cięż­ko dy­sząc i roz­ma­so­wu­jąc ramię, spoj­rza­ła w jego stro­nę nieco dłu­żej.

– Hej, ty! Je­steś głod­ny? – za­py­ta­ła. Nie miała po­ję­cia, jakie licho pod­ku­si­ło ją do za­cze­pia­nia lumpa, który wy­glą­dał na zzięb­nię­te­go. Tym bar­dziej, że pierw­szy raz wi­dzia­ła tego czło­wie­ka w oko­li­cy i nie wie­dzia­ła, kim jest.

– Nie ro­zu­miem? – od­parł py­ta­niem męż­czy­zna.

– A co tu do ro­zu­mie­nia. Po­mo­żesz mi za­tar­gać do domu za­ku­py, a w za­mian ogrze­jesz się i zjesz coś cie­płe­go.

Bez­dom­ny uśmiech­nął się po chwi­li mil­cze­nia i po­wo­li wstał.

– Niech tak bę­dzie – po­wie­dział mięk­kim ba­ry­to­nem, wy­cią­ga­jąc rękę po torbę, w któ­rej, miał wra­że­nie, jest tona ka­mie­ni.

– Za­ku­py – rze­kła, uśmie­cha­jąc się na widok jego miny. – Na świę­ta. Jutro nie będę miała czasu cho­dzić po skle­pach. – Za­my­śli­ła się na chwi­lę. – Ame­lia.

– Lenge – przed­sta­wił się.

– Nie je­steś stąd? – upew­ni­ła się, cią­gnąc torbę. Męż­czy­zna ski­nął głową. Nie miał ocho­ty roz­ma­wiać.

Za­trzy­ma­li się na pu­stym o tej porze przy­stan­ku. Ame­lia zer­k­nę­ła na roz­kład jazdy i usia­dła na ła­wecz­ce, torbę na kół­kach sta­wia­jąc przed sobą. Bez­dom­ny klap­nął obok. Od­dzie­la­ła ich duża siata, a mimo bar­dzo sła­be­go węchu ko­bie­ta czuła nie­zbyt przy­jem­ny za­pach.

– To nie­da­le­ko – po­wie­dzia­ła, kiedy chwi­lę póź­niej wsie­dli do au­to­bu­su. – Rap­tem dwa przy­stan­ki. – Wy­gi­na­ła ner­wo­wo palce.

– Nie mu­sisz tego robić – za­czął mówić, a ona spoj­rza­ła, nie ro­zu­mie­jąc, więc spre­cy­zo­wał myśl: – Nie mu­sisz mnie za­pra­szać i kar­mić.

– Prze­cież już to zro­bi­łam, więc nie ma czego roz­trzą­sać.

Miesz­ka­nie mie­ści­ło się w bloku na trze­cim pię­trze. Było to stare bu­dow­nic­two i na górę do­tar­li na pie­cho­tę, cięż­ko sa­piąc pod drzwia­mi wej­ścio­wy­mi, za któ­ry­mi skry­wa­ły się dwa skrom­ne po­ko­je, nie­wiel­ka kuch­nia i jesz­cze mniej­sza ła­zien­ka. Zaraz po otwar­ciu rzu­ci­ła się na niego akita inu, usi­łu­ją­ca nie tyle go za­gryźć, co ra­czej za­li­zać.

Rudy pies wiel­ko­ści ma­łe­go cie­la­ka od­sko­czył od męż­czy­zny i krę­cąc tył­kiem, po­le­ciał na swoje po­sła­nie, zo­sta­wia­jąc zdę­bia­łą ko­bie­tę w drzwiach bez przy­wi­ta­nia. W chwi­lę póź­niej Ruda przy­nio­sła swo­je­go ulu­bio­ne­go miśka i rzu­ci­ła pod nogi męż­czy­zny. Za­wró­ci­ła, by przy­tar­gać starą kość, pisz­czą­ce­go kur­cza­ka i po­dusz­kę z ob­gry­zio­ny­mi ro­ga­mi i wy­fla­czo­nym środ­kiem.

– Prze­pra­szam za nią – mruk­nę­ła Ame­lia, czer­wo­na ze wsty­du. – Nie wiem, co jej się stało. Zwy­kle nie prze­pa­da za ludź­mi.

– Zwie­rzę­ta mnie lubią – prze­rwał jej cicho. – Czy mógł­bym się wy­ką­pać?

– Jasne. Przy­nio­sę ubra­nie.

Przez chwi­lę szu­ka­ła w szaf­kach, by wy­cią­gnąć ko­szu­lę i spodnie na­le­żą­ce do jej męża.

– Dzię­ku­ję – od­parł, od­bie­ra­jąc fla­nel­kę i dżin­sy, ba­daw­czo przy­glą­da­jąc się jej. – Tę­sk­nisz za nim – bar­dziej stwier­dził, niż za­py­tał.

– Jak się z kimś spę­dzi­ło całe życie, to się tę­sk­ni, bez wzglę­du na złe rze­czy, i za tymi do­bry­mi.

– Śmierć to nie­od­łącz­ny ele­ment życia, ale wiem, że jesz­cze się spo­tka­cie.

– Nie mu­sisz mnie po­cie­szać – uśmiech­nę­ła się, zmie­nia­jąc temat i wska­zu­jąc spodnie. – Myślę, że będą dobre.

Po­dzię­ko­wał jej i znik­nął w ła­zien­ce.

Z kuch­ni uno­sił się sma­ko­wi­ty za­pach i to chyba on wy­wa­bił przy­by­sza z to­a­le­ty. Ogo­lo­ny i wy­szo­ro­wa­ny usiadł na stoł­ku w nie­wiel­kiej kuch­ni przy chy­bo­czą­cym się stole, ob­ser­wu­jąc krzą­ta­ją­cą się ko­bie­tę.

– Nie boisz się? – za­py­tał cicho.

– Boję się mnó­stwa rze­czy, a o które kon­kret­nie py­tasz?

– O te z za­bi­ja­niem i gwał­ta­mi.

– Mam pra­wie pięć­dzie­siąt lat, a ty nie wy­glą­dasz na zde­spe­ro­wa­ne­go.

– Po­zo­ry mylą.

– Zga­dza się – od­par­ła, od­wra­ca­jąc się i od­kła­da­jąc wi­de­lec do zlewu. Przez chwi­lę mil­cza­ła. – Chcesz mnie skrzyw­dzić?

– Nie – uśmiech­nął się le­ciut­ko.

– Po co więc te py­ta­nia? – Wy­cią­gnę­ła ta­le­rze z sza­fki i na­ło­ży­ła je­dze­nie. Usia­dła na­prze­ciw­ko, po­da­jąc wi­de­lec. – Sa­mot­ność jest strasz­na. Za­bi­ja na­dzie­ję i chęć do życia, kiedy nie masz z kim dzie­lić się dro­bia­zga­mi i wiesz, że nikt cię nie zro­zu­mie.

Lenge cmok­nął zi­ry­to­wa­ny, bo to, co mó­wi­ła, było dla niego nie­mi­łą praw­dą. Chciał zjeść, umyć się i ogrzać, a nie słu­chać wy­wo­dów na temat sa­mot­no­ści. Szyb­ko do­koń­czył jeść. Po­dzię­ko­wał i wstał od stołu.

– Myślę, że nie po­wi­nie­nem wię­cej się na­przy­krzać i pójdę już.

Ame­lia chrząk­nę­ła, rów­nież wsta­jąc.

– Na pewno nie chcesz jesz­cze zo­stać? – Za­prze­czył szyb­ko. – Po­cze­kaj chwi­lę. – Znik­nę­ła w po­ko­ju. Len­ge­loi za­ci­snął zęby, ale cier­pli­wie cze­kał. – Weź. Nie zmar­z­niesz. – Po­da­ła mu czar­ną, pu­cho­wą kurt­kę, którą nie­chęt­nie ode­brał.

– My­ślisz, że czeka cię za to od­pusz­cze­nie grze­chów?

Ko­bie­ta unio­sła brwi.

– Nie sądzę, ale mi nie jest po­trzeb­na, a tobie się przy­da.

Ski­nął głową i wło­żył kurt­kę. Pies stał przy drzwiach ze smy­czą w zę­bach i cier­pli­wie cze­kał. Wy­glą­da­ło na to, że wy­bie­ra się do­kądś z Len­ge­loi.

– Zo­stań – po­wie­dział męż­czy­zna do zwie­rzę­cia. Na­chy­lił się i po­gła­skał je po rudym, mięk­kim fu­trze. Szep­nął coś do ucha i wy­szedł.

 

 

 

Ko­lej­ny dzień za­czął się dla Ame­lii dość wcze­śnie. Wsta­ła jesz­cze przed świ­tem, by przy­go­to­wać świą­tecz­ne po­tra­wy na „pierw­szą gwiazd­kę”, a przede wszyst­kim na przy­jazd swo­ich dzie­ci. Bar­dzo dużo obie­cy­wa­ła sobie po tych kilku dniach, które spę­dzi z ro­dzi­ną. Cie­szy­ła się, że wresz­cie zo­ba­czy wnuki, o któ­rych, od kiedy córka wy­pro­wa­dzi­ła się z mia­sta, sły­sza­ła tylko przez te­le­fon. Trzy­sta ki­lo­me­trów to nie jest tak: wsiąść w au­to­bus i po­je­chać, szcze­gól­nie dla star­szej osoby.

 

Młod­sze z dzie­ci miesz­ka­ło w Niem­czech i rów­nież nie miało zbyt wielu moż­li­wo­ści na od­wie­dze­nie matki, a naj­młod­szy z nich wszyst­kich i naj­uko­chań­szy sie­dział w wię­zie­niu. Ame­lia miała na­dzie­ję, że wyj­dzie na prze­pust­kę w świę­ta, ale nie­ste­ty nie do­stał jej.

Kle­jąc uszka, po­czu­ła nie­po­kój. Do­cho­dzi­ła trzy­na­sta, a żad­ne­go z jej dzie­ci jesz­cze nie było, ale może to przez korki na dro­dze, trud­ne wa­run­ki. Prze­cież w nocy i nad ranem był ostry mróz, śnie­gu na­sy­pa­ło po ko­la­na, a dro­go­wców znowu za­sko­czy­ła zima.

Nie­obec­ność jed­nak się prze­dłu­ża­ła, a chwi­lo­wy spo­kój znów ustą­pił miej­sca lę­ko­wi. A jeśli się coś stało? Co chwi­lę wy­glą­da­ła z nie­po­ko­jem w wie­czor­ną sza­rów­kę.

Wszyst­ko było go­to­we, a stół na­kry­ty na dzie­sięć osób.

Się­gnę­ła po te­le­fon. Z krót­kiej roz­mo­wy z córką do­wie­dzia­ła się, że An­drzej zo­stał pil­nie we­zwa­ny do szpi­ta­la, a ona sama z trój­ką ma­lut­kich dzie­ci nie przy­je­dzie. Po­zo­sta­ła jesz­cze na­dzie­ja w śred­nim dziec­ku, ale i tu oka­za­ło się, że nic z tego. Każdy miał swoje życie, a inni go nie ob­cho­dzi­li.

Ame­lia ukry­ła twarz w dło­niach, czu­jąc się zre­zy­gno­wa­na i za­ła­ma­na. Cały jej wy­si­łek po­szedł na marne. Po dłuż­szej jed­nak chwi­li pod­nio­sła się, ubra­ła cie­pło i wy­szła w mrok.

Ulice mia­stecz­ka były opu­sto­sza­łe. Ozdo­bio­ne ko­lo­ro­wy­mi świa­tła­mi la­tar­nie dum­nie stały przy dro­dze, prę­żąc na bacz­ność wy­smu­kłe syl­wet­ki. Śnieg chrzę­ścił pod bu­ta­mi i ko­bie­ta mi­mo­wol­nie po­my­śla­ła, że musi być z minus dzie­sięć stop­ni. Rynek mia­stecz­ka był pusty… cho­ciaż nie. W od­da­li za­uwa­ży­ła męż­czy­znę grze­bią­ce­go w śmiet­ni­ku. Szyb­kim kro­kiem, pra­wie bie­giem, ru­szy­ła w tam­tym kie­run­ku, roz­po­zna­jąc kurt­kę.

– Lenge! Lenge!

Męż­czy­zna od­wró­cił się, a Ame­lia po­śli­zgnę­ła się na śnie­gu, pod któ­rym był lód. Z tru­dem ła­pa­ła rów­no­wa­gę, ro­biąc przy tym naj­dzi­wacz­niej­sze pozy.

– Skąd masz kurt­kę? – Zła­pa­ła się bez­dom­ne­go, żeby nie upaść.

– Nie ukra­dłem jej – od­parł wy­stra­szo­ny, pró­bu­jąc uwol­nić się od uści­sków Ame­lii, która mocno go trzy­ma­ła.

– Skąd?!

– Taki facet mi ją dał – od­po­wie­dział lę­kli­wie. Jego od­dech cuch­nął nie­świe­żo. Cały prze­siąk­nię­ty był odo­rem śmiet­ni­ka. – Rudy taki…

– Dokąd po­szedł?! – Miała ocho­tę po­trzą­snąć nim.

– Do parku.

Ame­lia pu­ści­ła bez­dom­ne­go i po­pę­dzi­ła we wska­za­nym kie­run­ku.

Miej­ski park był pod grubą war­stwą puchu. Igla­ste ga­łę­zie nisko skła­nia­ły się ku ziemi, przy­kry­te śnież­ną czapą. Na­gi­na­ły się do ci­chych ale­jek i wy­smu­kłych lamp, któ­rych okrą­głe klo­sze lśni­ły jak księ­ży­ce w pełni. Cisza pach­nia­ła mro­zem i świer­kiem. Aro­mat od­bi­jał się od lamp i skrzą­ce­go śnie­gu, wy­peł­nia­jąc cał­ko­wi­cie pust­kę parku.

– Len­ge­loi! – Ame­lia krzyk­nę­ła, przy­kła­da­jąc dło­nie do ust, a bez­ruch i za­pach wchło­nę­ły jej głos. – Lenge!

Ru­szy­ła w głąb zie­leń­ca, omi­ja­jąc puste ławki, scho­dząc z nie­wi­docz­nych uli­czek. Do­pie­ro po dłuż­szych po­szu­ki­wa­niach za­uwa­ży­ła go. Pod­bie­gła, cięż­ko dy­sząc.

– O kur­czę – jęk­nę­ła, do­pa­da­jąc męż­czy­zny i szyb­ko ścią­ga­jąc czap­kę i kurt­kę. Okry­ła go nimi. Wy­glą­dał na prze­mar­z­nię­te­go, ale chyba nie był w naj­gor­szym sta­nie, bo od­po­wie­dział:

– Nic mi nie jest.

– Jasne. Oprócz tego, że masz tylko pół mózgu albo nie masz go wcale, to nic ci nie jest. – Zdo­by­ła się na zło­śli­wość, szczę­ka­jąc zę­ba­mi i po­ma­ga­jąc mu wstać. – Dla­cze­go od­da­łeś kurt­kę?

Wzru­szył ra­mio­na­mi, a Ame­lia pod­sko­czy­ła, gdy usły­sza­ła obcy głos:

– Tym go jesz­cze przy­kryj. – Spoj­rza­ła na czar­ną, pu­cho­wą kurt­kę trzy­ma­ną w wy­cią­gnię­tej dłoni. Ski­nę­ła głową. – Mam jesz­cze koce.

– Trze­ba go za­brać do szpi­ta­la – po­wie­dzia­ła szyb­ko.

– Jest Wi­gi­lia. Poza tym na moje oko nic mu nie jest – od­po­wie­dział bez­dom­ny, po­da­jąc z wózka gruby, po­pla­mio­ny koc. – W cie­płym miej­scu po­wi­nien szyb­ko od­ta­jać.

Ame­lia nie mogła się nie zgo­dzić, że dzi­siaj au­to­bu­sy rzad­ko kur­so­wa­ły, a i pew­nie by ich nie przy­ję­to. Długo się nie za­sta­na­wia­ła. We dwój­kę za­tar­ga­li go do domu. Ruda krę­ci­ła się pod no­ga­mi, ra­do­śnie wy­wi­ja­jąc kółka ogo­nem.

– Po­mo­gę ci się prze­brać. – Za­ofe­ro­wa­ła Ame­lia, wi­dząc, jak Lenge zgra­bia­ły­mi dłoń­mi pró­bu­je roz­piąć zamek kurt­ki.

– Po­ra­dzę sobie – od­parł, mę­cząc się z zam­kiem.

– Cza­sem trze­ba przy­jąć pomoc – oznaj­mi­ła ko­bie­ta, nie mając za­mia­ru od­pu­ścić.

Bez­dom­ny Lu­cjan za­mknął drzwi, i ścią­ga­jąc buty, wtrą­cił:

– Może ja to zro­bię?

Cha­rak­te­ry­stycz­ny fetor ude­rzył w po­wo­nie­nie Ame­lii, nie­mal zwa­la­jąc ją z nóg. Mocno za­ci­snę­ła szczę­ki i ski­nę­ła głową.

– I umyj się przy oka­zji – wy­ce­dzi­ła, nie­mal nie otwie­ra­jąc ust.

– Nie chcę być kło­po­tem, bo widzę, że cze­kasz na gości – po­wie­dział Lu­cjan.

– Wła­śnie – dodał Len­ge­loi. – Od­ta­ję i też zni­kam.

– Tak się skła­da, że to wy dzi­siaj je­ste­ście moimi go­ść­mi. – Od­wró­ci­ła się tyłem. Nie wie­dzieć czemu, zro­bi­ło jej się strasz­nie głu­pio. – Bo wy­glą­da na to, że…

– Bę­dzie­my za­szczy­ce­ni – prze­rwał szyb­ko Lu­cjan, sztur­cha­jąc to­wa­rzy­sza pod żebro.

– Tak. Bę­dzie­my – od­parł rudy.

Pismo Świę­te, które trzy­mał w dłoni Len­ge­loi, było cięż­kie i o ile do­brze się orien­to­wał, to na­ro­dze­nie Pana Świa­tło­ści nieco ina­czej wy­glą­da­ło. Jego roz­my­śla­nia zo­sta­ły jed­nak prze­rwa­ne przez ży­cze­nia i barszcz czer­wo­ny z uszka­mi. Do­pie­ro wtedy uświa­do­mił sobie, jak bar­dzo jest głod­ny.

W prze­rwie po­mię­dzy je­dze­niem śpie­wa­li ko­lę­dy. Ame­lia nie mogła tra­fić w dźwięk, Lu­cjan char­czał, prze­cią­ga­jąc koń­ców­ki, a on nie do końca znał słowa. I wszyst­ko by­ło­by pięk­nie, gdyby nie dzwo­nek do drzwi.

– Otwo­rzę – mruk­nę­ła ko­bie­ta, po­wo­li wsta­jąc.

Prze­szła przez wy­ga­szo­ny ko­ry­tarz i bez choć­by zer­k­nię­cia w ju­da­sza otwo­rzy­ła z roz­ma­chem drzwi. W progu stało trzech je­go­mo­ści w gra­na­to­wych gar­ni­tu­rach. Szpa­ko­wa­ty, czar­ny i naj­młod­szy blon­dy­nek.

– ABS. – Czar­no­wło­sy za­ma­chał jej przed nosem ja­kimś pa­pier­kiem, za­do­wo­lo­ny z sie­bie. Ame­lia unio­sła brwi, nieco zdzi­wio­na. – AGD! NBA? – dodał nie­pew­nie.

– CBA, Mi­siek – szep­nął szpa­ko­wa­ty, za­sła­nia­jąc usta dło­nią. – Miało być CBA.

– CBA – po­wtó­rzył.

– Teraz to już za późno, Mi­siek – od­par­ła, pró­bu­jąc za­trza­snąć drzwi, co jej się nie uda­wa­ło. – Pierw­sze wra­że­nie robi się tylko raz.

– Kto to? – Zwa­bio­ny ha­ła­sem, z po­ko­ju wyj­rzał Lu­cjan.

– Ko­lęd­ni­cy – wark­nę­ła ko­bie­ta, tłu­kąc drzwia­mi po nodze Mi­cha­ła.

– Cze­kaj, cze­kaj – wtrą­cił blon­dy­nek, po­ka­zu­jąc jej kart­kę. – Szu­ka­my tego czło­wie­ka.

Ame­lia prze­sta­ła wal­czyć z drzwia­mi i spoj­rza­ła na niego za­sko­czo­na.

– Szu­ka­cie ducha? – za­py­ta­ła, a blon­dyn uniósł brew zdzi­wio­ny. – Po­ka­zu­jesz mi pustą kart­kę, dzie­cia­ku.

Zanim jed­nak blon­dy­nek zdą­żył coś od­po­wie­dzieć, Mi­chał krzyk­nął:

– Wyłaź, Len­ge­loi! Nie cho­waj się za spód­ni­cą czło­wie­ka.

Wo­ła­ny wy­szedł z po­ko­ju, omi­ja­jąc dziw­nie otu­ma­nio­ne­go Lu­cja­na.

– To moi bra­cia – po­wie­dział po­wo­li. – Mi­siek, Rafi i Ga­bryś. – Po kolei wska­zał czar­no­wło­se­go, szpa­ko­wa­te­go i blon­dyn­ka. – Roz­sta­li­śmy się dość gwał­tow­nie i nie są­dzi­łem, że będą mnie szu­kać. Po­zwo­lisz, że zje­dzą z nami wie­cze­rzę. W taką noc nie można ni­ko­go wy­go­nić ani siłą za­bie­rać. Nie są­dzi­cie? – Wy­mow­nie spoj­rzał na trzech męż­czyzn sto­ją­cych w drzwiach.

Mi­siek za­ci­snął zęby. Wła­śnie od­da­la­ło się szyb­kie za­ła­twie­nie spra­wy na rzecz uro­czy­ste­go po­sił­ku. We­dług niego je­dze­nie było po to, żeby jeść, a nie za­chwy­cać się nim.

– Zga­dza się – od­parł Rafi, cho­wa­jąc ręce do kie­sze­ni ma­ry­nar­ki. – Nie godzi się tak czy­nić. Py­ta­nie, czy pani Ame­lia się zgo­dzi.

Ko­bie­ta za­ci­snę­ła usta. Była pewna, że się nie przed­sta­wia­ła. Przez chwi­lę pa­trzy­ła w ła­god­ne, szare oczy Ra­fie­go, pró­bu­jąc do­kład­nie przy­po­mnieć sobie prze­bieg roz­mo­wy.

– Jak naj­bar­dziej – mruk­nę­ła. Ro­dzi­na nie przy­je­cha­ła, więc dla­cze­go nie przy­jąć żar­tow­ni­siów. W końcu tylko okrad­ną dom i za­mor­du­ją wła­ści­ciel­kę. Z nie­ja­ką zło­śli­wą sa­tys­fak­cją po­my­śla­ła, jak dzie­ci będą się kła­dły na jej trum­nie z wy­rzu­ta­mi su­mie­nia, że ją olały. A spa­dek prze­pi­sze na Lu­cja­na. Pod wa­run­kiem, że zaj­mie się Rudą. – Czy bę­dzie­my za­czy­nać od po­cząt­ku? – za­py­ta­ła.

– Nie – od­parł szyb­ko Mi­siek, który nie prze­pa­dał za uro­czy­sty­mi ko­la­cja­mi, ale za je­dze­niem ow­szem. – Len­ge­loi, nie chcia­łem tego. Od­dał­bym ci to miej­sce – szep­nął, kiedy Ame­lia w to­wa­rzy­stwie Ga­bry­sia i Ra­fie­go od­da­li­ła się nieco.

– Wiem – od­po­wie­dział Lenge – i nie byłem wolny od za­zdro­ści z tego po­wo­du. – Klep­nął brata w ramię. Mi­chał stał przez chwi­lę za­sko­czo­ny i nie­zde­cy­do­wa­ny. – Chodź, bo barszcz sty­gnie.

– Rafi jest le­ka­rzem, a ja po­słań­cem, zna­czy ku­rie­rem je­stem – usły­sze­li Ga­bry­sia, kiedy tylko we­szli, który pa­trzył, jak Ame­lia na­le­wa zupy. Mi­siek usiadł obok, a Len­ge­loi na­prze­ciw­ko nich. W chwi­lę póź­niej do­łą­czył Lu­cjan, a Ruda uwa­li­ła się pod sto­łem, cze­ka­jąc, aż komuś spad­nie coś do­bre­go.

– Je­ste­ście brać­mi? – do­py­ty­wa­ła Ame­lia, na co cała czwór­ka przy­tak­nę­ła. – Nie je­ste­ście po­dob­ni – do­da­ła, przy­glą­da­jąc się każ­de­mu z osob­na, dłu­żej za­trzy­mu­jąc się na Miśku, a do­kład­niej na jego brą­zo­wych oczach. – A on? Gdzie pra­cu­je?

– W po­li­cji – od­po­wie­dział szyb­ko Lenge.

– Gaszę ogień. – Mi­siek wierz­gnął pod sto­łem, nie tra­fia­jąc Lenge.

– Jest stra­ża­kiem – wtrą­cił szyb­ko Rafi.

– Gaszę ogień pie… – po­wtó­rzył.

– W ochot­ni­czej stra­ży po­żar­nej – prze­rwał mu Ga­bryś. – Jako ochot­nik.

Mi­chał spoj­rzał na wście­kłe­go Ra­fie­go i po­wie­dział:

– Do­ra­biam jako stra­żak w ochot­ni­czej stra­ży po­żar­nej. Za­do­wo­le­ni? – mruk­nął zre­zy­gno­wa­ny.

– Coś ćwi­czysz? – za­py­tał Lu­cjan.

– Tak. Głów­nie szer­mier­kę i Muay Thai, ale to u nas ro­dzin­ne.

Rafi uniósł brew, uprzej­mie zdzi­wio­ny. Nie pa­mię­tał, aby tre­no­wał sztu­ki walki. Miał ra­czej sztu­kę le­cze­nia opa­no­wa­ną do per­fek­cji.

– Mu­sisz z nami na­tych­miast wra­cać – szep­nął Ga­bryś, kiedy Ame­lia z Lu­cja­nem ofe­ru­ją­cym pomoc wy­szli do kuch­ni.

– Nie pró­buj ucie­kać – dodał Rafi, po­pie­ra­jąc Ga­brie­la i przy­glą­da­jąc się, jak czar­no­wło­sy po­chła­nia ko­lej­ną por­cję kar­pia. – Że też nie pęk­niesz – sko­men­to­wał w końcu.

Mi­siek wzru­szył ra­mio­na­mi i po­wie­dział, prze­ły­ka­jąc:

– Zo­sta­niesz pod­da­ny karze za sa­mo­wol­ne opusz­cze­nie Nieba. Wiesz, co cię czeka.

– Zdaję sobie z tego spra­wę – od­po­wie­dział po­god­nie Len­ge­loi.

Wo­jow­nik do­tknął jego ręki. Wspo­mnie­nia i myśli szyb­ko na­pły­nę­ły. Były one spo­koj­ne, bez bólu i roz­pa­czy. Anioł uniósł brew.

– Co się stało, Lenge? – za­py­tał, ale ten tylko się uśmiech­nął.