Alkaloid

Skoń­czył sprzą­tać po małym wy­pad­ku w la­bo­ra­to­rium. Zga­sił świa­tło i za­trza­snął drzwi.

To był dobry dzień – po­my­ślał. Szedł nie­spiesz­nie pu­sty­mi ko­ry­ta­rza­mi in­sty­tu­tu. De­li­kat­nie krę­ci­ło mu się w gło­wie. Dźwięk kro­ków od­bi­jał się od ścian.

– Znowu się panu prze­cią­gnę­ło – wy­krzyk­nął por­tier, za­uwa­ża­jąc zbli­ża­ją­ce­go się na­ukow­ca. – Żona nie bę­dzie za­do­wo­lo­na – za­śmiał się.

– Panie Kaziu, miej­my na­dzie­ję, że smacz­nie śpi! – Od­po­wie­dział we­so­ło.

Do­cho­dzi­ła druga w nocy. Na pewno śpi.

– Do wi­dze­nia, panie dok­to­rze! Do jutra.

– Jutro za­czy­nam urlop. Do­brej nocki. – Po­ma­chał jesz­cze ręką na od­chod­ne.

– No to uda­ne­go wy­po­czyn­ku! – Por­tier wró­cił do oglą­da­nia meczu.

Wy­szedł przez głów­ne wyj­ście i tra­fił na par­king. Była przy­jem­na let­nia noc. Świersz­cze cy­ka­ły w nie­sko­szo­nym traw­ni­ku obok par­kin­gu. Wy­jąt­ko­wo gło­śno. Księ­życ świe­cił mocno, gwiaz­dy od­waż­nie mi­go­ta­ły, nie­zra­żo­ne bla­skiem licz­nych la­tar­ni.

Otwo­rzył sa­mo­chód i wrzu­cił torbę na przed­nie sie­dze­nie. Było w niej wszyst­ko, nad czym pra­co­wał przez ostat­nie ty­go­dnie.

Udało się! – po­my­ślał, od­pa­la­jąc sil­nik.

Pro­jekt oka­zał się bar­dziej wy­ma­ga­ją­cy niż przy­pusz­czał. Bez prze­rwy sie­dział w la­bo­ra­to­rium na syn­te­zach, eks­trak­cjach i kry­sta­li­za­cjach. Kiedy żona za­py­ta­ła, czy ma ko­chan­kę, od­po­wie­dział twier­dzą­co: „ko­lum­nę chro­ma­to­gra­ficz­ną”. Ale w końcu trud opła­cił się. Otrzy­mał pięt­na­ście no­wych związ­ków do badań. Bar­dzo obie­cu­ją­cych związ­ków.

Jego za­in­te­re­so­wa­nia ba­daw­cze kon­cen­tro­wa­ły się na al­ka­lo­idzie, wy­izo­lo­wa­nym z cebul ro­śli­ny z ro­dza­ju Bo­opho­ne, wy­stę­pu­ją­cej w Afry­ce Rów­ni­ko­wej. Tu­byl­cy uży­wa­ją na­pa­rów z ro­śli­ny pod­czas ta­jem­ni­czych ry­tu­ałów ini­cja­cyj­nych wo­jow­ni­ków. Napój za­bu­rza per­cep­cję i wpro­wa­dza w trans, po­zwa­la­jąc – jak wie­rzą – na­wią­zać kon­takt z nie­na­zwa­ny­mi bo­ga­mi. Z ciem­no­ści za­bo­bo­nu ro­śli­nę wy­rwa­ła eks­pe­dy­cja wło­skich et­no­far­ma­ko­lo­gów. Ce­bu­le ze­bra­no, prób­ki pod­da­no ana­li­zie che­micz­nej. Z ro­śli­ny wy­izo­lo­wa­no nie­zna­ny do­tych­czas zwią­zek che­micz­ny.

Al­ka­lo­id – bo­fa­ni­nę.

Prze­zna­czo­no go na ba­da­nia far­ma­ko­lo­gicz­ne.

Wy­ni­ki były osłu­pia­ją­ce. Dok­tor szyb­ko wpadł na po­mysł che­micz­nej mo­dy­fi­ka­cji bo­fa­ni­ny, by otrzy­mać po­chod­ne o ko­rzyst­niej­szym pro­fi­lu bez­pie­czeń­stwa, sku­tecz­niej­sze i le­piej wchła­nia­ne z prze­wo­du po­kar­mo­we­go. Póź­niej były ba­da­nia wstęp­ne i grant, a teraz w tor­bie obok niego spo­czy­wa­ła pierw­sza seria zmo­dy­fi­ko­wa­nych ana­lo­gów bo­fa­ni­ny. Po te­stach in vitro i sy­mu­la­cjach kom­pu­te­ro­wych ocze­ki­wa­nia były duże.

Pruł przez mia­sto. O tej porze było mu wy­jąt­ko­wo przy­chyl­ne – nie sta­wia­ło oporu. Dwa­dzie­ścia minut i był pod domem. Otwo­rzył bramę, wje­chał do ga­ra­żu. Torbę wziął ze sobą. Gdy prze­kro­czył próg, po­czuł, jak jest okrut­nie zmę­czo­ny. Oczy mocno łza­wi­ły. Ra­mio­na pa­li­ły od po­chy­la­nia się pod dy­ge­sto­rium, nogi drę­twia­ły od sta­nia przy stole la­bo­ra­to­ryj­nym. Nie­ocze­ki­wa­ny skurcz wy­krzy­wił mu twarz. Nie prze­jął się. Ru­szył w stro­nę lo­dów­ki. Tak jak przy­pusz­czał, żona i córka spały już dawno, przy­zwy­cza­jo­ne, że ostat­nio czę­sto wraca późno. Żona nie ro­zu­mia­ła, gro­zi­ła roz­wo­dem. Spo­koj­nie – teraz urlop, uspo­koi się, bę­dzie le­piej. Choć i tak nie zro­zu­mie.

Nie spał za to pies, który zaraz zja­wił się przy­wi­tać pana.

– Sza­rik – z werwą po­gła­skał psa po gło­wie – pie­sku, ty za­wsze cze­kasz.  

Wil­czur ma­chał ogo­nem i lizał mu dłoń. Do­pa­dli do lo­dów­ki i po­czę­sto­wa­li się ka­ba­no­sa­mi. Sma­ko­wa­ły dziw­nie. Gorz­ko. Sza­rik nie na­rze­kał.

– Ty za­wsze cze­kasz. – Po­dra­pał jesz­cze psa za uchem. 

Wie­dząc, że pach­nie jak szafa z od­czyn­ni­ka­mi, po­szedł do ła­zien­ki wziąć prysz­nic. Go­rą­ca woda i orzeź­wia­ją­cy płyn spły­nę­ły po ciele i wło­sach, przy­no­sząc roz­luź­nie­nie i cho­ciaż czę­ścio­wo wy­my­wa­jąc che­micz­ny swąd. Jesz­cze tylko jutro rano pod­rzu­cić związ­ki Jan­ko­wi do Cen­trum Badań Far­ma­ko­lo­gicz­nych i cze­kać na wy­ni­ki. No i za­cząć urlop.

Były opóź­nie­nia w pro­jek­cie i wszyst­ko mogło się wy­sy­pać. Szczu­ry w la­bo­ra­to­rium już od ty­go­dnia cze­ka­ją i rosną, z każ­dym dniem wy­ma­ga­jąc więk­szych dawek. Ze zgro­zą my­ślał też o zbli­ża­ją­cym się se­zo­nie urlo­po­wym. Na szczę­ście – za­da­nie wy­ko­na­ne.

Szyb­ki prysz­nic do­brze mu zro­bił. Wy­tarł ciało ręcz­ni­kiem, który wy­da­wał mu się bar­dziej zdzie­rać skórę, niż zbie­rać wodę, umył zęby i wło­żył szla­frok.

Och, jak do­brze – po­wta­rzał w my­ślach.

Wcho­dził już po scho­dach, kie­ru­jąc się do sy­pial­ni, gdy za­trzy­mał go dźwięk.

Obcy.

Me­ta­licz­ny.

Nie pa­so­wał do domu o tej porze.

Do­cho­dził z sa­lo­nu.

W ko­ry­ta­rzu za­uwa­żył brak torby, którą wcze­śniej rzu­cił tu na pod­ło­gę.

Przy­spie­szył. Za­pa­lił świa­tło.

– Sza­rik, kurwa! – wrza­snął.

Pies sie­dział po dru­giej stro­nie po­miesz­cze­nia z py­skiem wsa­dzo­nym do torby. Po po­ko­ju roz­sy­pa­ne były fe­nok­sy­me­ty­lo­we po­chod­ne bo­fa­ni­ny. A Sza­rik spo­koj­nie do­ko­ny­wał de­gu­sta­cji.

Ru­szył bro­nić po­zo­sta­łej za­war­to­ści torby. Za szyb­ko.

Nie udało mu się omi­nąć po­chod­nej numer trzy­na­ście o cha­rak­te­ry­stycz­nej żół­ta­wej bar­wie i kłacz­ko­wa­tych agre­ga­tach kry­sta­licz­nych. Na­dep­nię­ta roz­py­li­ła się po po­miesz­cze­niu.

Trój­ka le­ża­ła pod fo­te­lem. W fiol­ce. Za­mknię­ta. Do­brze. Osią­gnę­ła naj­niż­sze IC50.

Śmier­dzia­ło tu czymś nie­ludz­kim, nie­zwie­rzę­cym, nie­syn­te­tycz­nym. Czymś cał­ko­wi­cie obcym.

Dłu­gim susem prze­sko­czył wsią­ka­ją­cy w dywan nie­wy­kry­sta­li­zo­wa­ny ana­log numer sześć. Był już bli­sko.

– Prze­sa­dzi­łeś! O cho­le­ra! Wy­le­cisz do psiar­ni!

Tylko co to za dźwięk?

Za­stygł.

– Sza­rik?

Pies nagle od­wró­cił się. Wy­da­wał się nie­na­tu­ral­nie szyb­ki.

Na­stro­szo­na sierść. Przy­wie­ra­ła luźno do ciała. Wy­krzy­wio­ny pysk. Oczy. Za­mknię­te? Drga­ją­ce mię­śnie. Ślina wy­le­wa­ją­ca się na pod­ło­gę.

Z otwar­tej pasz­czy wy­do­by­wał się su­ro­wy, mro­żą­cy krew w ży­łach dźwięk – da­le­ki od szcze­ka­nia.

Szu­ra­nie dru­cia­ną szczot­ką po me­ta­lu? Cię­cie drew­na tępą piłą? Roz­ruch sil­ni­ka na mro­zie?

Ob­la­ny zim­nym potem stał osłu­pia­ły i wpa­try­wał się w psa. 

Świet­na far­ma­ko­ki­ne­ty­ka. Związ­ki szyb­ko wchła­nia­ją się z prze­wo­du po­kar­mo­we­go. Dzia­ła­nie wi­docz­ne już po około pięt­na­stu mi­nu­tach. Wy­raź­na kom­po­nen­ta cho­li­ner­gicz­na – do zre­du­ko­wa­nia – no­to­wał w gło­wie.

Stwór roz­warł pasz­czę sze­rzej, da­le­ko ponad ana­to­micz­ne moż­li­wo­ści.

Zgrzy­tli­wy ryk roz­darł nocną ciszę.

Skok.

Pro­jekt nie wy­szedł poza etap badań wstęp­nych.