Reklamacja

Dzwonek telefonu bezceremonialnie przerwał Kamili sznurowanie lewego buta. Zaskoczona nagłym hałasem zbyt gwałtownie uniosła głowę, skutkiem czego uderzyła potylicą w blat biurka. Syknęła. Rozcierając bolące miejsce, spojrzała na ścienny zegar – wskazywał 17:58. Dwie minuty do fajrantu!

Najchętniej nie odbierałaby tego połączenia, ale prawie na pewno przypłaciłaby to utratą premii. Marek, jej szef, skrupulatnie analizował bilingi. Z drugiej strony, od uzyskania tygodniowego bonusu dzieliła ją sprzedaż tylko jednego zestawu więcej.

Z nadzieją założyła słuchawki z mikrofonem i wcisnęła przycisk na klawiaturze.

– PraktycznaEdukacja.com, dzień dobry. Mam na imię Kamila. Informuję, że rozmowa jest rejestrowana. W czym mogę pomóc? – wyrecytowała standardową formułkę.

– Chcę złożyć reklamację – odezwał się gniewnie młody, męski głos.

Nadzieja umiera ostatnia – pomyślała. Nie dość, że z bonusu nici, to jeszcze nie daj Boże zwrot.

– Zakładam, że posiadacie polisę od odpowiedzialności cywilnej – bardziej stwierdził niż zapytał głos w słuchawce.

Kamila przez moment zastanawiała się nad odpowiedzią. Znała na pamięć listę oferowanych produktów, o każdym miała mniejszą lub większą wiedzę, ale o polisach ubezpieczeniowych firmy nie wiedziała nic. Rozejrzała się bezradnie dookoła, ale żadnego z menedżerów, który mógłby coś podpowiedzieć, już nie było. Dla kierownictwa weekend zaczynał się o siedemnastej.

– O który produkt pan dokładnie pyta?

– To nieistotne, który! Ważne, że przez wasz wyrób mam straty: finansowe, emocjonalne i… i… i najprawdopodobniej również matrymonialne! – prawie krzyczał mężczyzna, jąkając się z emocji.

Och, gdyby zadzwonił godzinę wcześniej – pomyślała Kamila. Przekazałaby sprawę Markowi i problem byłby z głowy.

– Żebym mogła panu pomóc, proszę podać numer zamówienia. Ewentualnie imię i nazwisko.

– Brajan Malinowski. Zestaw kupowałem u was jakieś dwa… nie, tydzień temu.

Kamila szybko znalazła odpowiednią kartotekę w komputerze. Co prawda Malinowskich mieli w bazie siedemnastu, ale Brajana tylko jednego.

– Mam. Zapewne chodzi o zestaw "Mały genetyk"?

– W rzeczy samej – burknął młodzieniec.

– W jaki sposób poniósł pan te… liczne straty? Coś nie zadziałało?

– Zadziałało, ale źle!

Kamila uśmiechnęła się do siebie. Żadnego innego zestawu edukacyjnego nie znała tak dobrze, jak "Małego genetyka". Biologia eksperymentalna była jej pasją i kierunkiem, na który zaaplikuje, gdy tylko poprawi maturę z chemii.

– Jaką procedurę pan zastosował i do których genów? – zadała pytanie głosem pewnym siebie, by zabrzmieć jak profesjonalistka.

– Eee… gdzie to mam… – Zaszeleściły wertowane kartki. – Jest! Przeprowadziłem procedurę recesyzacji genu MHTKS2…

Kamila błyskawicznie wystukała na klawiaturze podyktowany symbol genu.

– Zniósł pan ogranicznik wzrostu… – wpadła mu w słowo, by wykazać się znajomością tematu.

– … taaak, połączoną z procedurą endominacji recesywnego genu LEPD…

– Zintensyfikował pan łaknienie – nazwę genu obżarstwa znała na pamięć, nawet nie musiała sprawdzać w komputerze.

– … taaak, którą dla przyspieszenia efektu połączyłem z intensyfikacją metabolizmu, endominując gen HWBPA.

– Bardzo sprytna kombinacja – z uznaniem skomentowała Kamila, wstukując podaną przez klienta sekwencję liter do wyszukiwarki. – I co poszło nie tak? Zakładam, że nie przeprowadził pan eksperymentu na zbyt dużym organizmie, prawda? Aktywator mutacji w zestawie "Mały genetyk" operuje skutecznie tylko na osobnikach o początkowej masie poniżej 200 gramów.

– Bez obaw "osobnik" ważył nie więcej niż 100 gramów.

– Co w takim razie poszło nie tak? Czyżby zwierzątko nie chciało więcej jeść? – drążyła temat Kamila.

– Chciało!

Brajan Malinowski nie kwapił się do rozwinięcia tematu. Kamila wykorzystała chwilową przerwę w rozmowie do powtórnego wprowadzenia podanej sekwencji liter.

– To co? Nie urosło? – zapytała w końcu.

– Urosło i to sporo. Już po półtorej doby Kubuś przytył do czterech kilogramów!

– O! Zrobił pan z Kubusia niezłego żarłoczka – skomentowała z uznaniem, nie przerywając przeglądania bazy danych. Wyszukiwarka nie odnajdywała wyniku. – Czy może pan powtórzyć nazwę genu intensyfikującego metabolizm?

– HWPBA.

– Aaa… źle zanotowałam, czeski błąd, przepraszam.

Kamila wstukała skorygowaną nazwę na klawiaturze. Wyszukiwarka działała coraz wolniej, jakby kontestując pracę po godzinach.

– A jakie zwierzątko poddał pan mutacji, jeżeli wolno spytać? – kurtuazyjnie podtrzymywała rozmowę w oczekiwaniu na wyświetlenie wyników.

– Glonojada.

Palce Kamili znieruchomiały nad klawiaturą.

– Kubuś to… akwariowa rybka?

– Uhm…

– A jak udało się panu zorganizować taką ilość pokarmu w akwarium? Cztery kilogramy to spora masa, a metabolizm ma jeszcze drugie… hm… oblicze? Zmieściło się to wszystko w akwarium?

– Ha! Na tym polegał trik! – Brajan się ożywił. – Po aktywowaniu mutacji wpuściłem Kubusia do oczka wodnego teściowej.

– Teściowej? – machinalnie zapytała wpatrzona w ekran Kamila. Nie mogła znaleźć w bazie danych genu, o którym mówił Brajan. Przy okazji zajrzała do kartoteki zakupów. Trzy lata wcześniej sklep PraktycznaEdukacja.com wysłał Brajanowi zestaw "Dysleksja – proste wybiegi ułatwiające życie".

– No… przyszłej teściowej, dokładniej mówiąc. Razem z przyszłym teściem i moją narzeczoną polecieli na Seszele i zostawili mi klucze do willi, żebym popilnował. Przed wyjazdem teść poprosił, bym wyczyścił japońskie bajorko w ogrodzie, bo zarosło. Wie pani, oślizgłe kamienie, mnóstwo zielska, złote rybki i wszędzie te glony… błłłeee… ohydztwo!

– Aaa! I wtedy wpadł pan na pomysł, by wyręczyć się glonojadem? – zapytała Kamila, nie przerywając przeglądania listy z opisami genów.

– Dokładnie tak! – rozentuzjazmowany Brajan wrzasnął tak głośno, że przestraszona Kamila ściągnęła zestaw słuchawkowy.

Przez moment uważnie czytała znalezione informacje, po czym zbliżyła mikrofon do ust.

– Przepraszam, że do tego wracam, ale czy mogę dla potwierdzenia przeliterować nazwę tego genu intensyfikującego metabolizm?

– O rany! – Rozmówcę opuścił entuzjazm. – Moment… gdzie mam tę kartkę… proszę literować.

– Halina, Natalia, Paulina, Barbara, Anna. – Każde przeczytane przez Kamilę imię mężczyzna kwitował potwierdzającym mruknięciem.

– No, dokładnie, tak jak mówiłem.

– Nie, proszę pana, poprzednio podawał pan geny HWBPA i HWPBA, a potwierdzony przed chwilą gen HNPBA intensyfikuje metabolizm białka wyłącznie zwie–rzę–ce–go – wysylabizowała ostatnie słowo.

Po drugiej stronie połączenia zaległa cisza.

– Taka kombinacja aktywacji genowych – kontynuowała swój wywód – mogła spowodować mutację Kubusia w osobnika mięsożernego.

Ze słuchawki dobiegły stłumione przekleństwa. Założyła z powrotem zestaw na głowę.

– Proszę mi wybaczyć, jeżeli zabrzmi to brutalnie… – zakończyła pauzą. – Czy glonojad nie zjadł rybek pływających w stawie?

– Chrzanić rybki! Rybki były teścia, a teść ma wywalone na takie rzeczy. – Brajan na chwilę zamilkł. – Ten pieprzony Kubuś… pożarł… – Kamili wydawało się, że usłyszała stłumiony szloch w słuchawce – …Pusię.

– Pusię?

– Pusia to jest… to była ukochana kotka teściowej.

Zrezygnowana Kamila kliknęła okienko formularza reklamacyjnego. Zegar w rogu ekranu wskazywał 18:27. Pociąg już odjechał. Następny za godzinę.

– W tym przypadku nie widzę podstaw do reklamacji.

– Co ja bym dał, żeby można było cofnąć czas!

Dziewczyna wyprostowała się na krześle, łyknęła wody z butelki i zakrywając dłonią mikrofon, odchrząknęła.

– Może rozważy pan zakup zestawu edukacyjnego "Mały podróżnik w czasie"?

Szlochanie ucichło.

Kamila spojrzała na wiszący na ścianie graf sprzedaży z bieżącego tygodnia. Pod jej zdjęciem i imieniem tylko w jednej kratce nad linią bonus brakowało krzyżyka.

– W ramach rekompensaty oferuję panu dwadzieścia procent upustu – kuła żelazo, póki gorące.

Brajan milczał.

– Jak obszerna jest instrukcja do zestawu? – zapytał po chwili z wyczuwalną obawą.

– Och, tym proszę się nie martwić. Kompletną instrukcję udostępniamy również w wersji wideo na firmowym kanale YouTube.

Znowu milczenie w słuchawce. Kamili żal było Brajana – chłopak miał otwartą głowę, tylko… pecha z dysleksją.

– Jako stałemu klientowi mogę zaproponować panu dodatkowo dziesięć procent zniżki.

– Czyli razem trzydzieści?

 

Dwa kwadranse później Kamila zbiegała schodami biurowca, przeskakując po dwa stopnie. To był całkiem udany tydzień – pomyślała.