Niepamięć Wędrucha

Mróz szczypał Wędrucha w pyszczek. Nosek swędział, jakby był wilgotny. Wędruch spróbował się podrapać, ale łapka ugrzęzła mu w czymś zimnym i sypkim. Z trudem otworzył oczy. Ciemno.

Powąchał i polizał wyjście z nory. Śnieg stopił mu się na języku. Zaczął kopać. Łapki jeszcze się do końca nie obudziły, ale warstwa śniegu nie była gruba i po chwili stanął w jodłowym zagajniku.

Gwiazdy migotały na bezchmurnym niebie. Wiatr porywał śnieg z drzew i sypał Wędruchowi w oczy. Zimno.

Stwór wyjął z nory płaszcz i kapelusz. Na obu zostało już więcej dziur niż materiału. Opatulił się starannie, ale niewiele to dało. W kieszeni płaszcza znalazł zmrożone jabłko. Poczuł ssanie w żołądku. Czapa śnieżna pofrunęła Wędruchowi na głowę, aż kapelusz oklapł, zakrywając mu oczy i nos. Zimno.

Musi iść. Szybko. Zje po drodze. Sięgnął do nory, wyciągnął latarnię i zadrżał. Tego sobie nie przypominał. Dwie z czterech szyb latarni były rozbite.

Wędruch miał problemy z pamiętaniem tuż po wstaniu. Zmarszczył nosek. Wiatr wpadał w dziury płaszcza z jednej strony, kradł ciepło spod futerka i wypadał z drugiej. Wróciły niejasne wspomnienia przyspieszonego oddechu, szelestu krzaków, w których próbował się chować, świstu latających kamieni i brzęku tłuczonego szkła. I smrodu. Ciężkiego, ogłuszającego smrodu.

Stwór chwycił mocniej latarnię, drugą łapką poprawił kapelusz. Co go tak właściwie obudziło?

Węszył, kręcąc mordką na wszystkie strony. W końcu znalazł. Zapach był wyraźny, zdecydowanie mdły i zbłąkany, ale bez niebezpiecznych kwasów.

Ruszył za wonią jak za nitką, prosto przez las. Jodły wyciągały po niego iglaste ramiona, drapały i sypały śniegiem. Wędruch ledwo dźwigał latarnię ponad zaspy. Parł jednak naprzód, parł niezmordowanie, aż poczuł ciepło rozlewające się po łapkach.

Po drodze wpadł na niedźwiedzia. Biedak musiał się przedwcześnie obudzić. Człapał bez przekonania, z zapadniętymi bokami i wystającymi kościami biodrowymi. Zaskoczony warknął ostrzegawczo, ale szybko zorientował się, że to tylko Wędruch, i wrócił do człapania. Stwór spojrzał smętnie na jabłko, rzucił je niedźwiedziowi i pobiegł dalej.

Woń stawała się coraz silniejsza. Wędruch przyspieszył, skacząc nad rowami i zamarzniętymi strumykami. W końcu go zobaczył. Człowiek, oczywiście. Żadne inne zwierzę nie gubi się tak często. Ten szedł w stronę przełęczy, za którą rozciągało się już tylko wielkie pustkowie i moczary. Złe miejsce dla ludzi. Na szczęście nie zaszedł jeszcze za daleko i gdyby znał drogę, wróciłby do stada przed świtem.

Wędruch wiedział, że ludzie są bardzo płochliwi i trzeba ich prowadzić z daleka. Znalazł zwierzęcą ścieżkę, która odbijała w stronę ludzkich siedzib, oddalił się o kilkadziesiąt susów i poczekał, aż zbłąkany człowiek będzie przechodził obok.

Stwór wyjął z kieszeni płaszcza hubkę i krzesiwo, po czym zapalił lampę. Ogień wystrzelił i natychmiast zgasł od podmuchu wiatru. Człowiek szedł dalej w swoją stronę.

Wędruch śledził zgubę, aż znowu trafiła się stosowna ścieżka. Stwór osłonił stłuczone szybki latarni własnym ciałem. Mroźny wiatr przeszywał mu futerko.

Płomień zatańczył, zamigotał i zgasł od przeciągu. Człowiek stanął. Przetarł kilka razy oczy. Zaczął uciekać.

Wędruch rzucił się za nim. Zejście z przełęczy jest bardzo strome, łatwo potknąć się na lodzie i zrobić sobie krzywdę. Może człowiek się zmęczy, nie da rady aż tyle biec. A czy Wędruch da radę?

Wiatr zmienił kierunek, zacinając w pyszczek i wyciskając łzy. Wędruch się zatrzymał. Wiatr niósł chłód, wilgoć i… coś jeszcze. Smród. Ciężki, ostry smród. Wędruch spojrzał na potłuczoną latarnię. Wspomnienie bólu zakłuło go w kark.

Stwór chciał zawrócić, ale zbłąkany człowiek szedł prosto w źródło smrodu. Bardzo złe miejsce dla ludzi. Wędruch poprawił kapelusz i, skulony, pobiegł za zgubą.

Łapki przestawały się go słuchać. Potknął się i zarył w zaspę. Coś świsnęło mu obok łebka. Stracił kapelusz. Znowu świst. Stwór rzucił się w stronę najbliższego drzewa. Za późno poczuł smród. Od drzewa odkleił się cień. Uniósł pałkę. Wędruch pisnął przeraźliwie i z bólu wypuścił latarnię.

***

Mróz szczypał Wędrucha w pyszczek. Spróbował rozmasować go łapką. Ból przeszył mu łopatkę. Pisnął i otworzył oczy. Dookoła stało pięciu mężczyzn, wszyscy ubrani w brudne, obszarpane szmaty. Brody nosili długie niemal do pasów. Dwóch trzymało kije, dwóch noże. Jeden bawił się sznurkiem z dyndającym na końcu kamieniem.

Smród lał się z nich falami i wpychał nieproszony aż do gardła.

Ludzie krzyczeli. Część wskazywała na Wędrucha, część na drzewo obok. Wysoko na drzewie siedział zbłąkany wędrowiec.

Wędruch zobaczył, że latarnia leży tuż obok niego. Złapał ją, zagryzł ząbki z bólu i wstał. Cuchnący ludzie otaczali go ze wszystkich stron, ale Wędruch wiedział z doświadczenia, że pewnie spłoszą się, jak podejdzie bliżej. Ruszył w stronę najbliższego.

Mężczyzna kopnął go z całej siły. Wędruch pisnął, przekoziołkował i zwinął się w kłębek. Ukłuły go odłamki ostatnich szybek z latarni.

Mężczyzna nachylił się z nożem. Uniósł rękę do ciosu. Krzyki się nasiliły. Inny mężczyzna, ten z kamieniem na sznurku, zasłonił Wędrucha i zaczął krzyczeć jeszcze głośniej, wymachując rękami.

Wędruch zamknął oczy. Zawsze miał problemy z pamiętaniem, nie tylko po wstaniu, ale był pewien, że tego człowieka ze sznurkiem już gdzieś widział. Tak. Stwór świecił mu na zamarzniętych moczarach, gdy zabłądził w labiryncie kruchej trzciny i cienkich lodowych tafli. Potem, gdy się wydostali, gonił Wędrucha i zbił mu latarnię.

Stwór otworzył oczy. Mężczyźni stali i patrzyli na siebie w milczeniu. W końcu ten z kamieniem pokręcił głową, mruknął coś pod nosem i odszedł na bok. Rzucił Wędruchowi przepraszające spojrzenie. Stwór zobaczył, jak księżyc odbija się w ostrzu noża wzniesionym do ciosu. Twarz oprawcy wykrzywił dziki grymas. Wędruchowi kojarzył się z wilczą matką, która pożera własne dzieci. Widział to kiedyś, czy tylko sobie wyobrażał? Nie pamiętał. Całe to zapominanie nie wyszło mu na dobre. Teraz było już jednak za późno, żeby się tym przejmować.

Ryk wstrząsnął polaną. Mężczyźni rzucili się do ucieczki. Oprawca zdążył się odwrócić akurat, żeby zobaczyć, jak niedźwiedź skacze i przyszpila go do ziemi.

Niedźwiedź dobierał się do niego niespiesznie, jakby próbował połaskotać młode, a nie zagryźć człowieka. Wędruch z trudem wczołgał się na mężczyznę i stanął mu na klatce piersiowej, zapadając się łapkami w szorstkiej brodzie. Pisnął ostrzegawczo. Mała futrzana kulka przed ogromnym drapieżnikiem.

Niedźwiedź warknął. W jego oczach nie było okrucieństwa, tylko okropny, ssący głód. Spojrzał na mężczyznę. Znowu warknął, ale Wędruch stał nieugięty. Gorący, cuchnący oddech buchał mu w twarz.

Niedźwiedź spojrzał na Wędrucha, tym razem błagalnie. Wydawało się, że zwierz zmalał i posmutniał. Po chwili odwrócił się z rezygnacją i poczłapał w stronę lasu.

Gdy zniknął wśród drzew, pozostali mężczyźni wrócili na polanę. Zrzucili Wędrucha, nachylili się nad towarzyszem i zaczęli opatrywać rany.

Wędruch miał wielką ochotę uciekać. Pobiec za niedźwiedziem i razem z nim poszukać czegoś do jedzenia. Powinien uciekać, ludzkie krzyki przypominały mu o niebezpieczeństwie, tylko… delikatna woń zbłąkanego wędrowca ciągle płynęła z drzewa. Jak tylko ta piątka przestanie być spłoszona, pewnie zrobią wędrowcowi krzywdę. Nie można go tak zostawić.

Wędruch zmusił łapki do zrobienia kilku kroków. Wytarł pyszczek ze śniegu i czegoś innego, słodkiego i lepkiego. Złapał latarnię i podreptał z nią pod drzewo. Włożył łapkę do kieszeni. Hubka i krzesiwo gdzieś mu wypadły. Może skoro jest tak blisko, to człowiek zauważy latarnię, nawet jak nie będzie zapalona?

Stwór wyprostował się i pomachał potłuczoną latarnią w stronę gałęzi. Wędrowiec na drzewie niby wodził za nią wzrokiem, ale nie schodził.

Łapki ugięły się pod Wędruchem. Objął go śnieg. Najpierw zabrał ból. Potem powoli, ale nieubłaganie, zaczął zabierać czucie. Wędruch próbował wstać, ale nie miał siły.

Usłyszał kroki. Któryś z mężczyzn – Wędruch nie pamiętał już za dobrze, który jak wyglądał – podszedł do latarni i zaczął ją rozpalać. Szło mu mozolnie, bo cała namokła, ale pracował wytrwale i w końcu między resztkami szkieł zatańczył ogienek, który szybko urósł.

Ktoś postawił Wędrucha na nogi, ktoś włożył mu uchwyt latarni w łapkę. Stwór ostatkiem sił zamachał w stronę drzewa. Zbłąkany wędrowiec obserwował go przez chwilę z rozdziawionymi ustami, po czym zszedł na ziemię.

Wędruch odczłapał kawałek, żeby go nie spłoszyć. Brodaci mężczyźni się rozstąpili.

Stwór szedł powolutku, prowadząc wędrowca. Chciałby iść szybciej, ale nie był w stanie. Na szczęście wszyscy ludzie byli dzisiaj mało płochliwi i wędrowiec przed nim nie uciekał.

W końcu doszli do punktu, z którego do ludzkiego stada prowadziła już prosta droga. Człowiek przyspieszył kroku i prawie biegiem ruszył dalej.

Wędruch przycupnął pod drzewem. Zgasił latarnię. Zaczął prószyć śnieg. Stwór chciał poprawić dziurawy kapelusz, ale nie miał już kapelusza. Gdzie go zapodział? Nie pamiętał. Wędruch miał problemy z pamiętaniem.

Było mu trochę żal. Lubił kapelusz. Siedział z tą myślą, aż na futerku uzbierała mu się warstwa białego puchu.

Było mu żal. Czego? Nie pamiętał.

Poszedł szukać nowej nory.

Koniec

Hej :).

No nie zardzewiałeś. Kurcze wyciągnąłem się w przygodę Wędrucha od pierwszej chwili. Może i nie wiemy za dużo o ludziach, kto co i dlaczego i czy niedźwiedź znalazł coś do jedzenia, ale kogo to interesuje. Bo wiemy dużo o sympatycznym stworku. Choć jest nieporadny (czasem) i ma problemy z pamięcią to potrafi być stanowczy. No i jest pomocny :). Bardzo mi się podoba:

"Gwiazdy migotały na bezchmurnym niebie. Wiatr porywał śnieg z drzew i sypał Wędruchowi w oczy. Zimno."

Stosujesz ten zabieg jeszcze raz w tekście i za drugim razem też działa. Za tarciem pewnie już by nie zadziałał:). Ale pozwala świetnie wejść w skórę bohatera :).

Myślę, że Wędruch zasługuje na dłuższy tekst. Nie wiem czy jako główny bohater ale chętnie bym go lepiej poznał :)

Klikam i pozdrawiam :)

"On jest dziwnym wirtuozem – Na organach ludzkich gra Budząc zachwyt albo grozę, Myli się, lecz bal wciąż trwa. Powiedz, kogo obchodzi gra, Z której żywy nie wychodzi nigdy nikt? Tam nic nie ma! To złudzenia! Na sobie testujemy Każdą prawdę i mit."

Hej Bardzie!

Trzeba było trochę smaru, ale w końcu maszyna pisarska ruszyła ;)

Podczas nieobecności nabrałem niesamowitej zdolności potrzymania tekstu przez jakiś czas i pozastanawiania się nad językiem (chociaż jest ryzyko, że jeszcze znowu ją stracę) :P Cieszę się, że zabieg się spodobał.

Będę pamiętał o Wędruchu, gdy następnym razem któryś z moich bohaterów będzie przedzierał się przez zimowy las. Albo może stworek w końcu przypomni sobie, skąd się wziął, i postanowi o tym opowiedzieć ;)

Dzięki za klika i pozdrawiam :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Hej,

Nie miałem przyjemności wcześniej czytać Twoich tekstów, ale ten bardzo mi się podobał.

Wyobrażam sobie Wędrucha jako słodką myszopodobną istotę, jestem ciekawy jak wygląda w Twojej głowie.

Ciekawy, tajemniczy tekst. Lubię takie. Podobał mi się motyw latarni.

Nasuwa się wiele pytań, mam nadzieję, że kiedyś przeczytam więcej o Wędruchu.

Klikam i pozdrawiam!

You cannot petition the Lord with prayer!

Ja widziałem go w futrze borsuka :)

Samo imię jest fajne i intrygujące. Poczułam, że muszę się dowiedzieć, kim jest. Nie dowiedziałam się, ale co tam…

Bardzo miło mi się czytało.

delulu managment

Hej,

Nie uwierzę, że opisana historia nie wydarzyła się w Dolinie Muminków ;) urocze i wciągające!

Pozdrawiam

Hej MichaelBullfinch!

Pomysł na stworka zaczął się od tego, że zobaczyłem grafikę bandurek (bandurków?) w Bestiariuszu Słowiańskim. Nie widzę w internecie książkowej grafiki, są same brzydkie ;)

Tylko o ile grafika mi się spodobała, o tyle same bandurki nie bardzo. Zwodzenie pijaków na manowce nie jest ani zbyt pomysłowe, ani sympatyczne.

W mojej znacznie milszej wersji stwora określił bym go jako coś między wydrą a kretem, tylko na dwóch łapach i z dłuższym pyszczkiem :)

W tekście myślę, że niedopowiedzenie tylko dodaje uroku.

Cześć Ambush!

Fajnie, że udało się zainteresować. Wędruch chętnie podzieliłby się swoją historią, ale gdzieś mu uciekła ;)

Hej khomaniac!

Zawsze chciałem napisać coś w typowej muminkowo-baśniowej konwencji. Tutaj wydaje mi się, że jest jeszcze daleko, ale jeśli opowieść była na tyle ciepła, żeby skojarzyć się z muminkami, to nie pozostaje mi nic, tylko się cieszyć :)

Dzięki wszystkim za lekturę i kliki!

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Czołem ostamie!

Łapki jeszcze się do końca nie obudziły, ale warstwa śniegu nie była gruba i po chwili stanął w jodłowym zagajniku.

To zdanie jest dla mnie lekko karkołomne – w pierwszej części mniej pasuje mi składnia, wolałbym “Łapki jeszcze do końca się nie obudziły”, a w drugiej nie jestem fanem czasownika “stanąć” w kontekście przekopania się przez śnieg na powierzchnię. Ale to jakieś moje preferencje.

Tyle z uwag, bo potem sympatyczność tekstu zdecydowanie przeważyła nad szczegółowym wnikaniem w technikalia. Ależ to jest fajny tekst! Taki trochę “muminkowy”. Aż chciałbym zobaczyć do tego ilustracje, myślę, że byłyby niezwykle klimatyczne.

Klikam również, bo natchnęło mnie bardzo pozytywnym nastrojem! Dzięki!

I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...

Nie czytam innych komentarzy przed napisaniem swojego, widzę, że moja muminkowa refleksja nie była oryginalna, ale przysięgam, że wyszła sama ze mnie! Tym lepiej świadczy to o osiągnięciu celu! :)

Hej beeeecki!

Każda spontaniczna muminkowatość w komentarzach zwiększa uśmiech na twarzy autora :) Chociaż muszę przyznać, że jestem trochę zdziwiony. W końcu tekst zawiera coś na granicy sceny walki, która do muminków raczej nie pasuje (chyba że do tej abominacji).

Wygląda na to, że początek był wystarczająco bajkowy, żeby złagodzić końcówkę.

Co do uwag, to zawsze mam problem z umiejscowieniem “się” w dłuższych zdaniach, ale tutaj mi nawet brzmi, więc to chyba kwestia gustu. Tak samo ze stanięciem. Jakby ktoś jeszcze narzekał, to podmienię ;)

Pozdrawiam :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Każda spontaniczna muminkowatość w komentarzach zwiększa uśmiech na twarzy autora :) Chociaż muszę przyznać, że jestem trochę zdziwiony. W końcu tekst zawiera coś na granicy sceny walki, która do muminków raczej nie pasuje (chyba że do tej abominacji).

Wygląda na to, że początek był wystarczająco bajkowy, żeby złagodzić końcówkę.

Dla mnie to chyba kwestia głównego bohatera i dostosowania narracji i poglądu na świat do niego. Bo on wydaje się tym nie przejmować tak jak człowiek, tylko na swój, Wędruchowy sposób. I to wypada bardzo sympatycznie :)

Faktycznie, skoro Wędruch się za bardzo nie przejmuje, to czemu miałby to robić czytelnik. Dobrze, że perspektywa okazała się zaraźliwa ;)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Też miałem skojarzenie z Doliną Muminków przez sympatycznego bohatera i łagodną, baśniową narrację, która nawet w momentach zagrożenia nie traci ciepła. Scena na granicy walki nie psuje tego wizerunku, bo Wędruch jest z jednej strony bezradny, a z drugiej konsekwentny w swoim pomaganiu. Świat oglądany jego oczami robi się mniej brutalny.

Zastanowiło mnie jedno zdanie:

Zejście z przełęczy jest bardzo strome, prosto potknąć się na lodzie i zrobić sobie krzywdę.

Czy nie naturalniej brzmiałoby tu „łatwo potknąć się na lodzie”?

Bardzo sympatyczna lektura

No tośmy sobie, ..., polatali!

Hej Berig!

Cieszę się, że tekst (mimo zimy) również dla ciebie okazał się ciepły :)

Czy nie naturalniej brzmiałoby tu „łatwo potknąć się na lodzie”?

Ano brzmiałoby naturalniej ;)

Dzięki za lekturę i pozdrawiam.

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

To ja, by zniszczyć muminkową otoczkę, wrzucam co na ten temat sądzi AI :):

Faktycznie trochę zbyt realistyczny jak na Muminki ;)

Mi wyszedł bardziej ołówkowy:

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Sam napisałeś, że miał płaski pyszczek ;). Ale oba portrety w podobnym klimacie :)

I to jest piękne, każdy to widzi inaczej. Nawet AI haha.

Ja czasami sobie tak myślę właśnie, że wymyślając bohatera/świat mam jasną wizję w głowie. Ale potem ktoś czyta i widzi ich przecież zupełnie inaczej. A ile czytelników – tyle wersji. Jest to na swój sposób fascynujące.

You cannot petition the Lord with prayer!

Cześć,

Potem gdy się wydostali, gonił Wędrucha i zbił mu latarnię.

Przecinek

Zaskakująco przyjemny tekst. Taki ciepły (mimo zimowego klimatu), Wędruch. W pewnej chwili bałam się, że Wędruch źle skończy, ale cieszę się, że nie poszedłeś w tę stronę ;) Niech się teraz chłopak (?) wyśpi :)

Dorzucę ostatniego klika :)

Bardzie

W mojej znacznie milszej wersji stwora określił bym go jako coś między wydrą a kretem, tylko na dwóch łapach i z dłuższym pyszczkiem :)

W mojej głowie pyszczek był długi, z noskiem na końcu, żeby było, czym węszyć ;)

MichaelBullfinch

Zawsze fajnie jest posłuchać, co kto sobie wyobrażał. Tutaj można by z tego jeszcze zrobić zamaskowaną ankietę, jakie leśne zwierzę wygląda, jakby miało być magiczne i pomocne ;)

Hej OldGuard!

Przecinek wstawiłem. W ogóle pierwszą intuicję miałem taką, żeby go tam wstawić. Potem zacząłem się zastanawiać. Raz trafiałem na wersję z przecinkiem, innym razem, że przecinkiem oddzielamy całą frazę “potem gdy”. Jeśli jest jakaś zasada, która rozwiązuje te wątpliwości, chętnie ją poznam ;)

Generalnie notatki do tekstu zaczynają się od “Coś ciepłego” ;) Temperatura trochę obniżyła się od oryginalnego zamysłu, ale mimo wszystko szkoda byłoby zrobić Wędruchowi większą krzywdę.

Pozdrawiam i dzięki za klika :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Zawsze fajnie jest posłuchać, co kto sobie wyobrażał. Tutaj można by z tego jeszcze zrobić zamaskowaną ankietę, jakie leśne zwierzę wygląda, jakby miało być magiczne i pomocne ;)

Głosuję na szopa pracza!

You cannot petition the Lord with prayer!

Przecinek wstawiłem. W ogóle pierwszą intuicję miałem taką, żeby go tam wstawić. Potem zacząłem się zastanawiać. Raz trafiałem na wersję z przecinkiem, innym razem, że przecinkiem oddzielamy całą frazę “potem gdy”. Jeśli jest jakaś zasada, która rozwiązuje te wątpliwości, chętnie ją poznam ;)

Może dotrze tu ktoś mądrzejszy i to wytłumaczy, ale na moje powinien być, bo w tym zdaniu: potem gdy się wydostali, gonił Wędrucha i zbił mu latarnię.

to nie jest spójnik zestawiony (jak np mimo że), tylko wstawione zdanie podrzędne, które coś tam dopowiada

W mojej głowie pyszczek był długi, z noskiem na końcu, żeby było, czym węszyć ;)

Zwracam honor, to chyba w mojej głowie gdzieś ten płaski pyszczek się pojawił :D

MichaelBullfinch

Głosuję na szopa pracza!

Tak naprawdę najbardziej pomocnym i magicznym zwierzęciem jest zwykły szczur, tylko jako ludzkość nie zasłużyliśmy na to, żeby tego doświadczyć ;)

Kolega przypomniał mi też o istnieniu ryjówki, która podejrzanie dobrze pasuje.

OldGuard

Miałoby sens :)

Bardzie

Może w twojej głowie Wędruch się z czymś zderzył… :P

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Bardzo tajemnicze, ale i interesujące opowiadanie, aż chciałoby się dowiedzieć więcej o postaciach.

Przez cały czas wyobrażałem sobie wędrucha, jako chodzącego na dwóch nogach bobra, jestem ciekaw, jak faktycznie wygląda on, w głowie autora.

Kapibara

Hej Krzysztof Kapibara!

Co do wyglądu Wędrucha teorii było wiele. Ostatni oficjalny komunikat sygnalizuje coś w okolicach ryjówki. Chociaż patrząc na spokój i generalnie pozytywne podejście, może to daleki krewny kapibary? ;)

Cieszę, że opowiadanie wyszło interesujące. Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej Wędruch pasuje mi do innej planowanej historii, ale ona potrzebuje jeszcze dużo czasu, żeby się skrystalizować. Tak czy siak jest nadzieja, że stworek jeszcze się pojawi :)

Pozdrawiam :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Bardzo magiczny i, mimo zimowego entourage’u, bardzo cieplutki szort.

A Wędruch, moim zdaniem, musi być na tyle duży, żeby w kieszeni jego płaszcza mogło zmieścić się jabłko. ;)

Szło mu ciężko, bo cała namokła… → Szło mu z trudem, bo cała namokła…

https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Ciezko-a-trudno;19058.html

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Hej regulatorzy!

Co do temperatury opowieści, pod kołdrą też najcieplej jest w zimę, a w domu najbardziej sucho jest w czasie deszczu, bo jest do czego porównywać ;)

Myślę, że nawet jeśli Wędruch jest spokrewniony z którymś z prawdziwych zwierząt, to służy im za nieco większego kuzyna.

“Ciężko” zostało wyrzucone i, z racji swojego ciężaru, zapadło się głęboko w śnieg. Mam nadzieję, że kolejny tekst się o nie nie potknie ;)

Pozdrawiam :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Myślę, że nawet jeśli Wędruch jest spokrewniony z którymś z prawdziwych zwierząt, to służy im za nieco większego kuzyna.

I tego się trzymajmy, Ostamie. :)

“Ciężko” zostało wyrzucone i, z racji swojego ciężaru, zapadło się głęboko w śnieg. Mam nadzieję, że kolejny tekst się o nie nie potknie ;)

Nie inaczej, albowiem teksty powinny toczyć się gładko i takoż płynąć, a nie potykać się o to, co ciężkie. ;)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie inaczej, albowiem teksty powinny toczyć się gładko i takoż płynąć, a nie potykać się o to, co ciężkie. ;)

Zawsze taki jest plan. Toczy się gładko, tylko nagle ktoś podstawia wyboistą drogę ;)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Zawsze taki jest plan. Toczy się gładko, tylko nagle ktoś podstawia wyboistą drogę ;)

Plan nierzadko bierze w łeb nie tylko z racji podstawionej wyboistej drogi, ale także z powodu niewybrednych kłód rzucanych pod nogi! ;)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

A potem jeszcze wszyscy próbują mi wmówić, że to ja sam sobie rzucałem…

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

To im powiedz, tym wszystkim, że może i sobie rzucałeś, ale nikomu niczego nie zarzucałeś. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie omieszkam :)

It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead

Zaloguj się

Załóż konto:

Zresetuj hasło: