Diomo

 

 

Diomo sie­dział na drew­nia­nej ławce nad je­zio­rem i przy­glą­dał się szy­bu­ją­cym po nie­bie pta­kom. W od­da­li, w go­rą­cym po­wie­trzu, fa­lo­wa­ły mury świę­te­go mia­sta. Nie od­czu­wał pra­gnie­nia ani głodu. Nie był też zmę­czo­ny, chciał tylko po­sie­dzieć i na­cie­szyć się pięk­nym wi­do­kiem. Prze­mie­rza­nie od­le­gło­ści mię­dzy kon­ty­nen­ta­mi nie spra­wia­ło kło­po­tu – zni­kał i po­ja­wiał się w miej­scu, o któ­rym po­my­ślał. Ow­szem, zda­rza­ły się wpad­ki, gdy mu­siał lą­do­wać awa­ryj­nie na za­tło­czo­nym rynku. Prze­ra­że­ni lu­dzie ucie­ka­li w po­pło­chu, wi­dząc wiel­kie­go, ły­se­go czło­wie­ka, z któ­re­go ra­mion roz­po­ście­ra­ły się po­tęż­ne skrzy­dła. Mylił też epoki i pew­ne­go razu, wzię­ty za de­mo­na, wpadł w przy­go­to­wa­ną wcze­śniej pu­łap­kę, o mały włos, a zo­stał­by spa­lo­ny żyw­cem.  

Lu­dzie to dziw­ne stwo­rze­nia – my­ślał. Rzu­cił ka­mień do wody. Spoj­rzał na nad­gar­stek, na któ­rym po­ja­wił się mały zie­lo­ny świe­tlik.

– Ko­niec re­lak­su – po­wie­dział do sie­bie. Wstał, bez­sze­lest­nie wzniósł się nad zie­mię i znik­nął.  

 *

– Gdzie ty się szla­jasz? – za­py­tał Szef.

Pa­trzył na sługę prze­ni­kli­wy­mi, nie­bie­ski­mi ocza­mi.  

– Od­po­czy­wa­łem – rzu­cił Diomo.

– Prze­cież nie mu­sisz.  

– Tak, ale…

– Ko­niec dys­ku­sji – prze­rwał męż­czy­zna. – Twoi bra­cia po­in­for­mo­wa­li mnie, że wróg prze­do­stał się do nie­wiel­kie­go szpi­ta­la i sku­tecz­nie się w nim ukry­wa. Pró­bo­wa­li zlo­ka­li­zo­wać Pi­jaw­ca, ale oka­za­ło się to nie­moż­li­we. Z racji tego, że masz więk­sze do­świad­cze­nie i umie­jęt­no­ści, przy­dzie­li­łem cię do tej spra­wy.  

– Ro­zu­miem, że przy­bie­ra formy, któ­rych wcze­śniej nie sto­so­wał?

– Tego do­wiesz się na miej­scu. – Szef wstał, po czym, uno­sząc się tuż nad po­sadz­ką, zbli­żył do Diomo. Po­ło­żył rękę na jego ra­mie­niu, uśmiech­nął się nie­znacz­nie i pu­ścił oczko. – Wie­rzę w cie­bie. Nie ze­psuj tego.

Anioł stwier­dził, że nie ma się do czego śpie­szyć, dla­te­go po­sta­no­wił obej­rzeć za­chód słoń­ca w Egip­cie. W cza­sie krót­szym niż mru­gnię­cie oka wy­lą­do­wał na jed­nej z pi­ra­mid i wzru­szo­ny pa­trzył, nie mogąc na­sy­cić się pięk­nem chwi­li.

 *

Me­ta­lo­we drzwi szczęk­nę­ły, na­stęp­nie jęk­nę­ły ni­czym wrota pie­kieł, gdy sa­ni­ta­riusz Go­le­nia wszedł na od­dział. Nawet ru­ty­no­we “dzień dobry”, któ­rym za­zwy­czaj ra­czy­li go mi­ja­ni pa­cjen­ci, tym razem nie padło – ko­ry­tarz był mar­twy. Spo­sób, w jaki się po­ru­szał, był jego cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną. Wy­glą­dał, jakby chciał się wybić w nie­bio­sa, dla­te­go ochrzczo­no go ksyw­ką Sprę­żyn.

Zmie­rzał w stro­nę miej­sca, w któ­rym się prze­bie­rał w białe spodnie i ko­szul­kę. Po­miesz­cze­nie zbli­żo­ne roz­mia­ra­mi do toi-to­ia, trud­no było na­zwać szat­nią, choć peł­ni­ło obec­nie tylko tę funk­cję. Wcze­śniej znaj­do­wa­ły się w nim mio­tły, mopy, wia­dra, wi­sia­ły ka­fta­ny bez­pie­czeń­stwa w ze­sta­wie z pa­sa­mi na ma­gne­sy, oraz kla­sycz­ny­mi na sprzącz­ki.

Łysa głowa Go­le­ni zda­wa­ła się świe­cić, jakby była ce­lo­wo po­le­ro­wa­na przez wła­ści­cie­la. Ktoś mógł­by po­my­śleć, że na­le­ży do świę­te­go, który w pod­sko­kach prze­mie­rza ko­ry­tarz szpi­ta­la. Wiel­ki, bar­czy­sty męż­czy­zna miał na sobie ró­żo­wy ple­ca­czek, nie pa­su­ją­cy do jego po­waż­nej syl­wet­ki. Gwiz­dał pod nosem me­lo­dię pio­sen­ki, którą sły­szał w radiu, jadąc do pracy krwi­ście czer­wo­nym Oplem Astrą. W ogóle nie przej­mo­wał się, że nie zro­bił prze­glą­du i za każ­dym razem, mi­ja­jąc ra­dio­wóz, cie­szył się jak małe dziec­ko.  

Po­ca­łuj­cie mnie w dupę – my­ślał i za­czy­nał się śmiać. Choć do­sko­na­le zda­wał sobie spra­wę, że jeśli zo­sta­nie za­trzy­ma­ny, jego pen­sja mocno się uszczu­pli.

– Moja mała blon­dy­necz­ko – pod­śpie­wy­wał.

Pa­cjen­ci wy­cho­dzi­li na ko­ry­tarz. Gdy tylko zo­ba­czy­li ły­se­go, szyb­ko wra­ca­li do swo­ich sal.  

– Wi­taj­cie, pa­no­wie! – Go­le­nia wszedł do po­miesz­cze­nia so­cjal­ne­go, w któ­rym dwóch jego ko­le­gów sie­dzia­ło przy nie­wiel­kim sto­li­ku, naj­wy­raź­niej przy­sy­pia­jąc.

So­cjal­ny przy­le­gał do sali ob­ser­wa­cyj­nej. Męż­czy­zna po lewej stro­nie lustra we­nec­kie­go zie­wał, wy­da­jąc od­głos przy­po­mi­na­ją­cy za­wo­dze­nie wie­lo­ry­ba. Ko­le­ga na­prze­ciw­ko pa­trzył przez pół­przy­mknię­te po­wie­ki i kiwał z dez­apro­ba­tą głową.

– Coś taki za­do­wo­lo­ny? – za­py­tał Go­le­nię. – Cie­szysz się na myśl, że za­czy­nasz ko­lej­ny dzień w Drat­kach?

– A dla­cze­go miał­bym być nie­za­do­wo­lo­ny? Wiesz, Kubuś, że lu­dzie, któ­rzy się de­ner­wu­ją, żyją kró­cej śred­nio o dzie­sięć lat?

– Tak? Co ty nie po­wiesz. – Kuba po­pra­wił się na krze­śle. – A gdzie to wy­czy­ta­łeś?  

– Mało istot­ne – Go­le­nia pró­bo­wał uciąć roz­mo­wę. Wie­dział, że za chwi­lę mogą paść słowa, któ­rych ani on, ani ko­le­ga nie chciał­by usły­szeć.

– Czy wy za­wsze mu­si­cie z rana pier­do­lić ja­kieś far­ma­zo­ny? – za­py­tał trze­ci.

– To nie są far­ma­zo­ny. – Spo­kój w głosie Go­le­ni był po­zor­ny. Gdyby mógł, naj­chęt­niej wy­rzu­cił­by tych dwóch pa­ja­ców przez okno. Na szczę­ście wszyst­kie były za­kra­to­wa­ne.

– Zenek się spóź­ni dzi­siaj? – Kuba rzu­cił okiem na ze­ga­rek, pre­zent od żony z oka­zji pięt­na­stej rocz­ni­cy ślubu.

– Mnie się py­tasz? – Go­le­nia wy­cią­gnął z ple­ca­ka spodnie i ko­szu­lę.

– Cie­bie.

– Skąd mam wie­dzieć? Nie je­stem jego anio­łem stró­żem.

Go­le­nia wło­żył pod pachę ciu­chy i wol­nym kro­kiem udał się do prze­bie­ral­ni. Na miej­scu wy­cią­gnął pęk klu­czy i jak zwy­kle nie miał pew­no­ści, czy wy­brał ten dobry, wło­żył go do zamka. Pa­so­wał.

– Moja mała blon­dy­necz­ko, czy ty o tym wiesz – śpie­wał roz­ba­wio­ny. Wszedł do środ­ka i włą­czył la­tar­kę w smart­fo­nie. Prze­bie­rał się w ni­kłym świe­tle. Cuch­nę­ło tutaj starą ru­pie­ciar­nią i czymś bli­żej nie­okre­ślo­nym, jakby rybą.

Co to może być? – za­sta­na­wiał się, lecz po chwi­li zre­zy­gno­wał. Nie lubił zbyt długo my­śleć o jed­nej rze­czy, dla­te­go opra­co­wał sku­tecz­ną me­to­dę od­ga­nia­nia od sie­bie nie­po­żą­da­nych myśli. Prze­kie­ro­wał uwagę na śnia­da­nie. Mógł­by sko­rzy­stać z je­dze­nia prze­zna­czo­ne­go dla pa­cjen­tów, ale kto jadł­by cią­gle kaszę na prze­mian z ryżem? A poza tym, jak można po­dzie­lić pla­ste­rek mar­nej szyn­ki na trzy krom­ki chle­ba? I ten ma­lut­ki ka­wa­łek mar­ga­ry­ny? Go­le­nia lubił jeść – na­żreć się kon­kret­nie, tre­ści­wie, oraz co ważne, wszyst­ko mu­sia­ło mu sma­ko­wać. Kie­dyś kilka razy spró­bo­wał wiktu szpi­tal­ne­go i po­wie­dział sobie – nigdy wię­cej! Cza­sa­mi ża­ło­wał pa­cjen­tów, po­nie­waż nie mieli więk­sze­go wy­bo­ru – przy­naj­mniej ci, któ­rzy nie mogli się spo­dzie­wać po­mo­cy z ze­wnątrz.

 *

Szpi­tal psy­chia­trycz­ny w Drat­kach był jed­nym z naj­więk­szych w kraju, i chyba naj­star­szym. Prze­kształ­co­ny z po­au­striac­kich ko­sza­rów, z ze­wnątrz robił nie­sa­mo­wi­te wra­że­nie. Gdy we­szło się na jego teren, wiel­kie drze­wa, prze­waż­nie lipy i dęby, szcze­gól­nie późną je­sie­nią ogo­ło­co­ne z liści, przy­tła­cza­ły swo­imi roz­mia­ra­mi, a pod­czas sil­niej­szych wia­trów ich stare, grube ga­łę­zie skrzy­pia­ły, gdzie­nie­gdzie ude­rza­jąc o sie­bie jakby z od­da­li niósł się od­głos aryt­micz­ne­go ste­po­wa­nia sza­leń­ca. Zygzakowate wiekowe korony na tle wieczornego nieba zdawały się przenikać przez siebie, łączyć w siatki czarnych unerwień, miejscami naznaczonych ażurem jasnego tła.

Czte­ry od­dzia­ły trzy­kon­dy­gna­cyj­nych blo­ków, a każdy po­dob­ny do sie­bie. Wje­chać na teren szpi­ta­la można było je­dy­nie za ze­zwo­le­niem – nie do­ty­czy­ło to per­so­ne­lu. Od­wie­dza­ją­cy i nie­upo­waż­nie­ni zo­sta­wia­li sa­mo­cho­dy na nie­wiel­kim par­kin­gu, na któ­rym cią­gle bra­ko­wa­ło miejsc, dla­te­go część osób wy­bie­ra­ła cen­trum mia­sta. Wyj­ścia z pa­to­wej sy­tu­acji nie było i ni­ko­mu oprócz ro­dzin pa­cjen­tów, spe­cjal­nie nie za­le­ża­ło na tym, żeby to zmie­nić.

Go­le­nia wy­szedł ze swo­jej ka­me­ral­nej prze­bie­ral­ni. W tych bia­łych ciu­chach wy­glą­dał jak le­karz – przy­naj­mniej tak mu się wy­da­wa­ło; bra­ko­wa­ło tylko ste­to­sko­pu za­wie­szo­ne­go na szyi, drew­nia­ków i oku­la­rów na końcu nosa, któ­rych nigdy nie nosił, bo wzrok miał so­ko­li. Dok­tor w jakiś nie­po­ję­ty dla niego spo­sób mu­siał je mieć. Go­le­nia my­ślał na­iw­nie, jak dziec­ko, że jeśli czło­wiek me­dy­cy­ny nie nosi szkieł, to jest mało wia­ry­god­ny, albo co naj­mniej kiep­ski w wy­ko­ny­wa­nym za­wo­dzie.

– Po­bud­ka! – wołał, pu­ka­jąc w drzwi każ­dej sali.  

– Spier­da­laj! – Do­le­cia­ło go spod szes­nast­ki.

Wszedł do środ­ka, roz­glą­da­jąc się jak Ter­mi­na­tor w ostat­nim dniu sądu.

Czte­rech pa­cjen­tów ście­li­ło łóżka, a piąty, scho­wa­ny pod koł­drą, pro­wa­dził w ciem­no­ściach oży­wio­ny mo­no­log.

– Osa! – wrza­snął Go­le­nia. – Wyłaź z pier­nat, bo za chwi­lę ci w tym po­mo­gę.

Pa­cjent nie re­ago­wał. Je­dy­ną zmia­ną było to, że koł­dra prze­sta­ła się ru­szać.

– Osa. Nie żar­tu­ję.

 Go­le­nia stał jesz­cze przez chwi­lę w drzwiach, po czym ru­szył spraw­dzić resz­tę sal. Sie­dem­nast­ka róż­ni­ła się od po­przed­niej – ską­pa­na w ja­snym świe­tle, wy­da­wa­ła się być zwy­kłym, choć zbyt dużym po­ko­jem. Na pa­ra­pe­cie rosły pięk­ne kwia­ty, a ścia­ny zdo­bi­ły ob­ra­zy mar­twych natur. Dwóch męż­czyzn w śred­nim wieku sie­dzia­ło na skra­ju swo­ich łóżek i pra­wie w tym samym mo­men­cie od­wró­ci­li głowy; nie byli za­do­wo­le­ni. Gry­mas na ich twa­rzach wy­ra­żał coś po­mię­dzy re­ak­cją na kwa­śną cy­try­nę, a zjeł­cza­ły ser.

– No i jak pa­no­wie? Pięk­ny dzień, praw­da? – za­py­tał Go­le­nia, jakby nie brał w ogóle pod uwagę, że osoby, do któ­rych się zwra­ca, nie są kum­pla­mi spo­tka­ny­mi w parku, pod­czas sło­necz­ne­go, let­nie­go spa­cer­ku.

– Dla kogo pięk­ny, dla tego pięk­ny. – Chudy czło­wiek z wą­si­kiem Ma­ły­sza, wy­stro­jo­ny w ko­szu­lę z na­dru­kiem tań­czą­cej Mysz­ki Miki, zmie­rzył Go­le­nię od stóp do głów.

– O, widzę, Świer­czew­ski, że wsta­łeś lewą nóżką!

– A co to ja, kura? Nogę mam! Nogę! – krzy­czał fan Mysz­ki.

– Kura, nie kura, ale jeść musi. Wsta­je­my! – Sa­ni­ta­riusz kla­snął w dło­nie.

Gdy wy­szedł, Świer­czew­ski mach­nął ręką.

– Idio­ta – pod­su­mo­wał.

Coraz wię­cej pa­cjen­tów wy­cho­dzi­ło z sal i krę­ci­ło się po ko­ry­ta­rzu. Ranne ptasz­ki – pa­la­cze, sie­dzie­li w pa­lar­ni już od świtu; by­wa­li też tacy, któ­rzy re­gu­lar­nie, ci­chym kro­kiem od­wie­dza­li to miej­sce nocą, bu­dze­ni przez głód ni­ko­ty­no­wy. Zda­rza­ły się wy­jąt­ki, że pół od­dzia­łu nie mogło spać, po­nie­waż pię­tro wyżej ktoś za­wo­dził na cały głos: WE­EEEEERO­OOONIIIIII­KA­AA!!! Ale to były sy­tu­acje na tyle rzad­kie, że więk­szość nie ro­bi­ła z nich pro­ble­mu.

Go­le­nia wszedł do wę­dzar­ni.

– Dzień dobry, pa­no­wie – po­wie­dział.

Zo­stał zmie­rzo­ny wzro­kiem przez sie­dzą­cych przy stole. Gdy wy­szedł i za­mknął za sobą drzwi, we­wnątrz wy­bu­chła salwa śmie­chu.

 Idąc ko­ry­ta­rzem minął się z pa­cjen­tem Tiulą, który przy­po­mi­nał bar­dziej posąg niż ży­we­go czło­wie­ka. Gdy sa­ni­ta­riusz od­da­lił się nie­znacz­nie, pod­śpie­wu­jąc coś pod nosem, Tiula spoj­rzał w jego stro­nę.

– Bul­go­ty – wy­szep­tał.

Zmru­żył oczy jak znu­dzo­ny, stary kot, który wi­dział już chyba wszyst­ko, co na Ziemi, i wy­so­ce praw­do­po­dob­ne, że także w nie­bie.  Jak nie­zba­da­ne są wy­ro­ki bo­skie, tak w przy­pad­ku Tiuli wszyst­ko wy­da­wa­ło się zba­da­ne. Prze­cież on, jako były spe­cja­li­sta od przy­pad­ków bez­na­dziej­nych i wy­da­wa­ło­by się nie­wy­ja­śnio­nych, pod­czas pracy w taj­nych służ­bach, jak z Ar­chi­wum X, wy­róż­niał się na tle resz­ty agen­tów – za­my­kał każdą spra­wę i przede wszyst­kim, z ad­no­ta­cją – wy­ja­śnio­ne. We­dług niego nie ist­nia­ło coś ta­kie­go, jak siły nad­przy­ro­dzo­ne, życie po śmier­ci i wszyst­kie tym po­dob­ne bzdu­ry, choć był świad­kiem wy­da­rzeń, które nie­jed­ne­mu twar­dzie­lo­wi zmierz­wi­ły­by włosy na gło­wie. Na­le­żał do pro­fe­sjo­na­li­stów i gdyby nie ci, któ­rzy wro­bi­li go w ten cały cyrk szpi­tal­ny, wsa­dzi­li do tego cho­ler­ne­go wa­riat­ko­wa, po­ka­zał­by im, gdzie pieprz i wa­ni­lia rosną.

Przez pierw­sze dwa lata po­by­tu w Drat­kach wal­czył li­stow­nie z ad­mi­ni­stra­cją szpi­ta­la. Skła­dał za­ża­le­nia, pisał dłu­gie li­ta­nie od­wo­łań do sądu, że zo­stał nie­słusz­nie ubez­wła­sno­wol­nio­ny.

Tiuli skoń­czy­ły się po­my­sły na uwol­nie­nie się z murów mo­lo­cha. Za­cho­dził w głowę, co może jesz­cze zro­bić – przez krót­ki czas my­ślał nawet o uciecz­ce, ale zdał sobie spra­wę, że za­pew­ne jesz­cze w ten sam dzień zo­stał­by zła­pa­ny, a kon­se­kwen­cje by­ły­by dla niego opła­ka­ne. I nie, nie cho­dzi­ło o to, że po­gor­szył­by sobie sy­tu­ację dłu­go­ter­mi­no­wo – był świa­do­my, że po zgar­nię­ciu zo­sta­nie za­bez­pie­czo­ny i na­szpry­co­wa­ny ja­kimś świń­stwem.

– Bul­go­ty, ty łysy chuju – wy­mam­ro­tał pod nosem Tiula i po­szedł za­pa­lić ostat­nie­go Ca­me­la, któ­re­go ukradł rano no­we­mu spod ósem­ki.  

Wszedł do pa­lar­ni i we­so­łe głosy uci­chły. Gruby Tony pa­trzył przez wiel­kie szkła oku­la­rów, przez co jego oczy, po­więk­szo­ne dwu­krot­nie, wy­da­wa­ły się w ogóle nie pa­so­wać do twa­rzy. Skrzy­wił się i cmok­nął.

– Ulala – po­wie­dział. – Kogo ja tu widzę? Tiula, znowu buch­ną­łeś komuś fa­jecz­kę, ty stary zło­dzie­ju?

– Odjeb się.

Tony dźwi­gnął się z drew­nia­ne­go krze­sła, które za­skrzy­pia­ło – nie wia­do­mo, czy z ulgi, czy dla­te­go, że było stare i na­pra­wia­ne wie­lo­krot­nie przez te­ra­peu­tę za­ję­cio­we­go. Pod­szedł do Tiuli – przy któ­rym wy­glą­dał, jak Go­liat.

– Czy po ostat­nich, jakże nie­mi­łych dla cie­bie wy­da­rze­niach, nadal chcesz mnie wkur­wiać? – za­py­tał?

Tiula mil­czał. Od­pa­lił pa­pie­ro­sa i wyj­rzał przez za­kra­to­wa­ne okno. Wiel­ki wia­trak, pra­cu­ją­cy dwa­dzie­ścia czte­ry go­dzi­ny na dobę, hu­czał wmon­to­wa­ny w ścia­nę.

– Nie chce mi się z tobą gadać.

– Ale może mi się chce gadać z tobą. – Za­szedł Tiulę od tyłu i zła­pał za kark.

– Weź tę łapę, albo ci ją zła­mię.

– Tylko spró­buj – Tony za­śmiał się, jakby usły­szał wy­jąt­ko­wo dobry kawał. Resz­ta pa­cjen­tów sie­dzą­cych przy stole ob­ser­wo­wa­ła przed­sta­wie­nie; dla nich wy­jąt­ko­wo cie­ka­we, bo lep­sze niż nudna te­le­wi­zja.

Tiula bły­ska­wicz­nie zła­pał rękę To­ne­go, jed­no­cze­śnie wy­ko­nał obrót w jego stro­nę i splu­nął w twarz; za­koń­czył akcję kop­nię­ciem w kro­cze. Tony wy­pu­ścił z płuc po­wie­trze, zła­pał się za przy­ro­dze­nie i cicho jęk­nął. Pa­trzył z nie­do­wie­rza­niem, jakby jesz­cze do niego nie do­tar­ło, że wła­śnie zo­stał spa­cy­fi­ko­wa­ny.

Gdyby nie ka­me­ra za­mon­to­wa­na w rogu pa­lar­ni, moż­li­we, że o zda­rze­niu nikt by się nie do­wie­dział. Nie upły­nę­ła mi­nu­ta i do środ­ka wpadł Go­le­nia w to­wa­rzy­stwie dru­gie­go sa­ni­ta­riu­sza. Zła­pa­li Tiulę pod boki i wy­pro­wa­dzi­li.

– Znowu przy­pał? – za­py­tał Go­le­nia. – Czemu ro­bi­cie roz­ró­bę zaraz z rana? Wy­bierz­cie sobie jakiś dzień week­en­do­wy. W so­bo­tę jest luź­niej – za­śmiał się.

– Mo­że­cie mnie pu­ścić?

– Nie, bo byłeś nie­grzecz­ny – pod­su­mo­wał młody sa­ni­ta­riusz. Gdyby nie rudy kolor wło­sów i twarz w od­cie­niach pa­pie­ru to­a­le­to­we­go, ktoś mógł­by po­my­śleć, że to wcie­le­nie wo­ka­li­sty Boney M.

Wpro­wa­dzi­li Tiulę na jego salę. Zo­stał przy nim Go­le­nia, a rudy po­szedł po ka­ftan.

– Teraz włóż grzecz­nie rącz­ki do rę­ka­wów, bo nie bę­dzie­my cię o to pro­sić – oznaj­mił łysy.

Tiula wie­dział, że dys­ku­to­wa­nie nie ma sensu, dla­te­go zro­bił, co mu ka­za­no. Dłu­gie rę­ka­wy zwią­za­li na ple­cach, po czym ob­ró­ci­li tyłem w stro­nę łóżka.

– Kładź się – roz­ka­zał Go­le­nia.

Pasy bie­gną­ce od ka­fta­na umo­co­wa­no do wez­gło­wia. Na ko­niec przy­wią­za­li nogi.

Le­karz prze­by­wa­ją­cy poza od­dzia­łem zo­stał po­in­for­mo­wa­ny o in­cy­den­cie w pa­lar­ni. Te­le­fo­nicz­nie zle­cił wy­ko­na­nie za­strzy­ku. 

Nie­do­szły wo­ka­li­sta Boney M. wszedł do za­bie­go­we­go i błą­dził wzro­kiem jak kura, ob­ra­ca­jąc głowę na boki. Miał za sobą pół roku pracy i uwa­żał, że prze­zor­ny po­wi­nien być za­wsze ubez­pie­czo­ny, a u niego po­le­ga­ło to na czę­stym roz­glą­da­niu się – nie wia­do­mo, kiedy i skąd może na­dejść cios.

– Gra­żyn­ka, iść z tobą? – za­py­tał.

– Jak chcesz, to chodź.

Gra­ży­na miała dwa­dzie­ścia pięć lat i była wy­jąt­ko­wo zgrab­ną, ładną dziew­czy­ną. Gdy szła ko­ry­ta­rzem, nie spo­sób było prze­oczyć jej dłu­gich nóg oraz krą­głych po­ślad­ków, które ni­czym dwie świe­że bu­łecz­ki za­pra­sza­ły do kon­sump­cji. Rudy kro­czył za nią i uda­wał, że wcale nie gapi się na jej tyłek; robił to tak nie­udol­nie, że jeden z pa­cjen­tów, sto­ją­cy w drzwiach ósem­ki, par­sk­nął śmie­chem. Klon wo­ka­li­sty Boney M. za­trzy­mał się i zmie­rzył de­li­kwen­ta pio­ru­nu­ją­cym wzro­kiem, jed­no­cze­śnie czer­wie­niąc się jak indor.

– Co się pa­trzysz? Nie masz nic in­ne­go do ro­bo­ty?

Spło­szo­ny chory ob­ró­cił się na pię­cie i wszedł do sali.

Gdy Rudy wpa­ro­wał na ob­ser­wa­cyj­ną, Gra­ży­na da­wa­ła Tiuli za­strzyk. 

– Leż spo­koj­nie – po­wie­dzia­ła.

Tiula wy­da­wał się mieć da­le­ko gdzieś złote rady pie­lę­gniar­ki. Przy­po­mi­nał czło­wie­ka, który znaj­du­je się na plaży, a nie kogoś, kto spę­dzi ko­lej­ne dwa­dzie­ścia czte­ry go­dzi­ny w ka­fta­nie, przy­wią­za­ny do łóżka.

– Mógł­bym pro­sić o szklan­kę wody? – za­py­tał.

– Nie ma spra­wy, tylko muszę na chwi­lę wró­cić do za­bie­go­we­go, wpi­sać w ra­port to i owo. – Uśmiech­nę­ła się i po­gła­ska­ła go po lewej, za­ci­śnię­tej w pięść dłoni. – Przy­kro mi, Tiula, że znowu cię za­pię­li. Dla­cze­go tak roz­ra­biasz?

Ob­ró­cił głowę w jej stro­nę, spoj­rzał głę­bo­ko w oczy i po­wie­dział:

– Bo jest tu cho­ler­nie nudno.

– Żar­tow­niś.

Wy­szła z ob­ser­wa­cyj­nej. Pa­cjent sie­dzą­cy na łóżku przy wiel­kim, za­kra­to­wa­nym oknie mla­snął, ni­czym pies na widok sma­ko­wi­te­go ka­wał­ka mięsa.

– Opa­nuj się, Za­krzew­ski – wark­nął Tiula.

– Bo?

– Bo, jak mnie ode­pną z tego gówna, to prze­sta­wię ci kilka zębów.

O sie­dem­na­stej wy­da­wa­no ko­la­cję, ale naj­wy­raź­niej ktoś za­po­mniał o czło­wie­ku le­żą­cym na łóżku w sali ob­ser­wa­cyj­nej. Dźwięk ude­rza­ją­cych o ta­le­rze me­ta­lo­wych łyżek niósł się przez cały ko­ry­tarz.

Tiula ob­ró­cił głowę w stro­nę za­kra­to­wa­ne­go okna. Wi­dział sa­mo­cho­dy za­trzy­mu­ją­ce się na czer­wo­nym świe­tle. Wiel­kie płat­ki śnie­gu spły­wa­ły z wie­czor­ne­go nieba ni­czym pie­rze, jakby ktoś tam na górze bawił się w wojnę na po­dusz­ki. Pro­sto­kąt lu­stra we­nec­kie­go od­bi­jał po­stać le­żą­ce­go i puste łóżka.

Za­bez­pie­czo­ny Tiula leżał i na­słu­chi­wał. Za sobą miał stary, za­po­wie­trzo­ny ka­lo­ry­fer. Co chwi­lę w nim bul­go­ta­ło. Jeśli ktoś po­świę­cił­by chwi­lę i przy­ło­żył ucho do że­liw­nych żeber, zro­zu­miał­by, że czas po­mię­dzy jed­nym bul­go­tem a ko­lej­nym jest do sie­bie zbli­żo­ny.

Pod łóż­kiem za­czę­ła się two­rzyć nie­wiel­ka ka­łu­ża. 

 *

O dru­giej w nocy, gdy Go­le­nia wszedł na ob­ser­wa­cyj­ną, wszy­scy pa­cjen­ci spali. Zbli­żył się do łóżka Tiuli i pa­trzył, jak z tru­dem od­dy­cha.

– Gdy­byś nie był upar­tym chu­jem, nie mu­sie­li­by­śmy tego robić, a tak… – cmok­nął i po­krę­cił głową z dez­apro­ba­tą. – Bo wi­dzisz, ni­cze­go ci nie utrud­nia­my, sta­ra­my się po­ma­gać, robić swoją ro­bo­tę, a ty cią­gle coś od­pier­da­lasz.

Tiula nie spał i do­sko­na­le wszyst­ko sły­szał. Oba­wiał się tylko jed­ne­go, że Go­le­ni przyj­dzie do głowy jakiś głupi po­mysł. Było to uza­sad­nio­ne, po­nie­waż wszy­scy, któ­rzy go znali, wie­dzie­li, że jest idio­tą. Ale nie to było naj­gor­sze… Go­le­nia wie­dział, jak po­stę­po­wać w sy­tu­acjach dla niego nie­ko­rzyst­nych, jak pod­li­zy­wać się dy­rek­cji i jak sprze­da­wać ko­le­gów z pracy w za­mian za drob­ną pod­wyż­kę. Praw­do­po­dob­nie, gdyby resz­ta sa­ni­ta­riu­szy znała ten pro­ce­der, wy­nio­sła­by go w worze.

Tiula czuł na twa­rzy nie­świe­ży od­dech Go­le­ni i wy­obra­żał sobie, że gdyby tylko ręce miał wolne, zła­pał­by za szyję bru­da­sa i udu­sił.

Ły­sie­lec stał jesz­cze przez chwi­lę przy łóżku i w końcu wy­szedł z sali.

Pa­cjent spod wiel­kie­go okna pod­niósł głowę.

– Psttt. Tiula, śpisz? – za­py­tał szep­tem.

– A jak ci się wy­da­je?

– Skoro od­po­wia­dasz, to chyba nie.

– No, jak widać i sły­chać.

– Chcesz za­pa­lić?

– Per­licz­ka, co to za py­ta­nie? Prze­cież wi­dzisz, w ja­kiej je­stem sy­tu­acji.

– No, ale jak chcesz, to cię po­czę­stu­ję.

Per­licz­ka wstał i sunął w stro­nę Tiuli w zno­szo­nych pap­ciach – chudy i niski, cień przy­po­mi­na­ją­cy szpie­ga z Kra­iny Desz­czow­ców. Otwo­rzył pacz­kę, wy­cią­gnął pa­pie­ro­sa i wło­żył mu do ust. Przez kilka se­kund szu­kał za­pal­nicz­ki.

– Dzię­ki, Per­licz­ka – wy­mam­ro­tał ką­ci­kiem ust Tiula. – Na cie­bie za­wsze można li­czyć.

– Trze­ba sobie po­ma­gać, co nie?

– Ale wiesz, że jak nas na­kry­ją, po­dzie­lisz mój los?

– Wiem. Le­ża­łem w pa­sach nie­raz.

– Dobry z cie­bie ko­le­ga. – Tiula się uśmiech­nął.

Dym z pa­pie­ro­sa uno­sił się w sali ni­czym zbłą­ka­na dusza. Oprócz Per­licz­ki żaden z pa­cjen­tów się nie wy­bu­dził, po­grą­że­ni w głę­bo­kim che­micz­nym śnie, nie wi­dzie­li, jak Tiula za­cią­ga się pa­pie­ro­sem, a Per­licz­ka raz za razem strze­pu­je po­piół na dłoń.

– Sły­sza­łeś bul­go­ty? – za­py­tał Tiula.

– To zna­czy?

– W ka­lo­ry­fe­rach. Gdy mnie za­bez­pie­czy­li, zwró­ci­łem na to uwagę.

– No i co w tym dziw­ne­go? – Per­licz­ka gapił się na ścia­nę, jakby oglą­dał seans.

– To nie jest zwy­kłe za­po­wie­trze­nie. Coś tam jest.

– Że niby co?

– No, nie wiem. Może ja­kieś żywe stwo­rze­nie.

– Słu­chaj, Tiula. – Per­licz­ka od­wró­cił głowę od ścia­ny i świ­dro­wał wzro­kiem le­żą­ce­go. – Gdy­bym cię nie znał, po­my­ślał­bym, że po­stra­da­łeś już do resz­ty rozum. Wiem, dla­cze­go tu je­steś i wie­rzę ci, ale za­czy­nasz gadać bzdu­ry. Więk­szą część mo­je­go smut­ne­go życia spę­dzi­łem w psy­chia­try­ku i po­zna­łem wspa­nia­łe osoby, jedną z nich je­steś ty, dla­te­go pro­szę cię, za­sta­nów się, czy to, co ga­dasz, ma sens. – Wstał, pod­szedł do kosza i wy­rzu­cił kiepa. Wró­cił do sie­bie, po­ło­żył się i na­krył koł­drą po uszy. – Do­bra­noc, Tiula.

– Śpij do­brze, Per­licz­ka. Dzię­ki jesz­cze raz za szlu­ga.

– Nie ma spra­wy. Na­stęp­nym razem to ty ra­tu­jesz.

*

– A teraz, po­wiesz mi, w jaki spo­sób udało ci się wy­swo­bo­dzić? – za­py­ta­ła pie­lę­gniar­ka, gdy we­szła na salę i zo­ba­czy­ła, że Tiula sie­dzi na łóżku, jak gdyby nigdy nic.

– I tak mi pani nie uwie­rzy.

– Spró­buj, może mnie prze­ko­nasz. – Pu­ści­ła do niego oczko.

– Nie wiem do­kład­nie, o któ­rej, ale zro­bił to Go­le­nia.

– Czy chcesz przez to po­wie­dzieć, że zro­bił to jeden z naj­więk­szych służ­bi­stów na od­dzia­le?

– Do­kład­nie tak.

– Wy­bacz, Tiula, ale nie mogę w to uwie­rzyć – za­wie­si­ła głos. – Cho­ciaż je­stem nie­sa­mo­wi­cie cie­ka­wa, w jaki spo­sób udało ci się tego do­ko­nać.

– Mów mi Ho­udi­ni. – Od­wza­jem­nił się pusz­cze­niem oczka.

– No dobra. Ale wiesz, co teraz musi się stać?

– Chyba tak.

Spoj­rzał w stro­nę okna, gdzie wszyst­kie­mu przy­glą­dał się Per­licz­ka.

– Nie­ste­ty, ale będę zmu­szo­na to za­ra­por­to­wać. Za chwi­lę przyj­dą sa­ni­ta­riu­sze, żeby cię po­now­nie za­bez­pie­czyć.

– Jeśli tak trze­ba, to nie mam in­ne­go wyj­ścia.

– No, nie masz – pod­su­mo­wa­ła i wy­szła na ko­ry­tarz.

Po chwi­li dwóch ro­słych go­ry­li wią­za­ło Tiulę do ram łóżka.

– Po­wiem ci, że z mie­sią­ca na mie­siąc je­steś coraz lep­szy – ode­zwał się ten wyż­szy, za­ro­śnię­ty jak małpa. Świ­dro­wał le­żą­ce­go ma­ły­mi oczka­mi, skry­ty­mi czę­ścio­wo pod krza­cza­sty­mi brwia­mi. 

– Ty też – skwi­to­wał Tiula. – Za nie­dłu­go za­mie­nisz się cał­ko­wi­cie w małpę. A może nią je­steś, tylko sku­tecz­nie się ma­sku­jesz.

– Za­mknij japę.

Gdy wy­szli, Tiula spoj­rzał na czer­wo­ne dło­nie.

Za­ci­snę­li naj­moc­niej, jak tylko można, gnoje – po­my­ślał.

Po śnia­da­niu pierw­sze co zro­bił Per­licz­ka, to usiadł na łóżku przy­ja­cie­la.

– Jak się masz? – za­py­tał.

– Cał­kiem nie­źle, tylko nie czuję rąk.

– Kie­dyś karma do nich wróci. – Per­licz­ka miał w oczach łzy. – Szko­da mi cię… wszyst­kich tutaj szko­da.

– Spo­koj­nie, już nie­dłu­go. – Twarz Tiuli roz­ja­śnił uśmiech.

 *

Go­le­nia za­par­ko­wał sa­mo­chód pod szpi­ta­lem i za­ma­szy­ście ru­szył w stro­nę od­dzia­łu.

– Cześć, Jola! – przy­wi­tał się z młodą pie­lę­gniar­ką idącą w stro­nę bliź­nia­cze­go bloku. 

– Jak za­wsze we­so­ły i uśmiech­nię­ty! – Po­ma­cha­ła mu.

Po­do­ba­ła mu się i chciał za­pro­sić ją na kawę, ale za każ­dym razem zdą­ży­ła uciec.

Wszedł na od­dział, prze­brał się i ru­szył do po­miesz­cze­nia przy­le­ga­ją­ce­go do sali ob­ser­wa­cyj­nej. Kuba sie­dział przy stole.

– Byłeś w za­bie­go­wym? – za­py­tał.

– A niby po co?

– Tiula po­wie­dział, że go roz­wią­za­łeś.

– Co?

– Pepsi szkło. Le­piej zgłoś się sam i wy­ja­śnij spra­wę, bo i tak masz wy­star­cza­ją­co prze­je­ba­ne.

Go­le­nia prze­bie­rał no­ga­mi ni­czym po­stać z kre­sków­ki. Zzia­ja­ny i zlany potem wszedł do za­bie­go­we­go. Gra­ży­na roz­kła­da­ła leki do pla­sti­ko­wych ku­becz­ków. Pod­nio­sła głowę i spoj­rza­ła ze zdzi­wie­niem na wy­stra­szo­ne­go sa­ni­ta­riu­sza. Nigdy wcze­śniej nie wi­dzia­ła go w takim sta­nie.

– Gra­ży­na – po­wie­dział. – Co tu się od­pier­da­la?

– To zna­czy?

– Tiulę ktoś roz­wią­zał?

– Aaa… fak­tycz­nie. – Ścią­gnę­ła usta w dziu­bek. – Nie prze­szka­dzaj mi teraz, bo się po­my­lę.

– Gra­ży­na… – wy­du­kał Go­le­nia.

Prze­rwa­ła roz­kła­da­nie.

– Co ci mogę po­wie­dzieć?

Usły­szał w jej gło­sie li­tość.

– Od­wią­za­łeś go. Sie­dział na łóżku, a rącz­ki i nóżki miał wolne – za­śmia­ła się.

– Za­baw­ne – wy­szep­tał przez za­ci­śnię­te zęby. Był prze­ko­na­ny o praw­dzi­wo­ści teo­rii, którą kie­dyś wy­my­ślił. Brzmia­ła mniej wię­cej tak: wszy­scy grają ja­kieś role, jedni le­piej, dru­dzy go­rzej i życie jest jak teatr. Czło­wie­ka można po­rów­nać do ce­bu­li, która skła­da się z warstw. Naj­gor­sze, że ist­nie­li inni, jed­nost­ki szcze­gól­ne, ob­na­ża­ją­ce kłam­stwa w całej tej szop­ce eg­zy­sten­cji.

– Dzień dobry.

Gdy Go­le­nia usły­szał za ple­ca­mi głos or­dy­na­to­ra, ze­rwał się jak opa­rzo­ny.

– Dzień dobry, panie or­dy­na­to­rze.

– Panie Go­le­nia, pro­szę usiąść. – Or­dy­na­tor wska­zał krze­sło. – Po­dob­no roz­wią­zał pan w nocy pa­cjen­ta… Gra­żyn­ka, jak on się na­zy­wał?

– Tiula.

– Tak. Tiulę. To praw­da?

– To ja­kieś bzdu­ry!

– Ale pro­szę nie krzy­czeć, do­brze?

 Or­dy­na­tor wy­cią­gnął z kie­sze­ni nie­bie­ski dłu­go­pis i stu­kał nim w blat.

– Wie pan, że na ob­ser­wa­cyj­nej są ka­me­ry. Mo­że­my to łatwo spraw­dzić.

– Pro­szę bar­dzo.

Go­le­nia szedł na ca­łość. To jakaś farsa – my­ślał. Jak mogą po­są­dzać go o takie nie­do­rzecz­no­ści?

Mi­nę­ło do­brych kilka minut, zanim le­karz zna­lazł to, czego szu­kał.

– Pro­szę spoj­rzeć. – Ob­ró­cił mo­ni­tor. – Czy to pan?

Go­le­nia pa­trzył i nie mógł uwie­rzyć wła­snym oczom. Na na­gra­niu wi­dział, jak wcho­dzi do sali ob­ser­wa­cyj­nej, zbli­ża się do łóżka Tiuli, po czym go roz­wią­zu­je. Or­dy­na­tor za­trzy­mał na­gra­nie.

– Trze­cia trzy­dzie­ści czte­ry – po­wie­dział. – Czy nadal pan utrzy­mu­je, że to po­mó­wie­nie?

– Panie or­dy­na­to­rze… nie wiem, jak się wy­tłu­ma­czyć.

– Zdzi­wił­bym się, gdyby pan po­tra­fił. 

Le­karz splótł palce dłoni i przy­glą­dał się przez dłuż­szą chwi­lę sa­ni­ta­riu­szo­wi. W końcu uśmiech­nął się i po­wie­dział:

– Panie Go­le­nia… w za­ist­nia­łej sy­tu­acji będę mu­siał pod­jąć kroki dys­cy­pli­nar­ne.

– Ale…

– Żad­ne­go ale! – Ostry ton za­koń­czył wy­mia­nę zdań. Go­le­nia pod­niósł się z tru­dem z krze­sła, jakby po­sta­rzał się w kilka minut o kil­ka­dzie­siąt lat. Wy­szedł z za­bie­go­we­go z po­chy­lo­ną głową. Idąc ko­ry­ta­rzem pchnął pa­cjen­ta, który za­wa­dził nogą o stół. Sto­ją­cy na nim pla­sti­ko­wy po­jem­nik z her­ba­tą spadł na pod­ło­gę. Będąc już poza od­dzia­łem, trza­snął drzwia­mi z ca­łych sił.  

 *

Po po­wro­cie do domu nie wie­dział, co ze sobą zro­bić. Ze zło­ści nie mógł po­zbie­rać myśli. W końcu stwier­dził, że weź­mie ką­piel. Od­krę­cił kurek z cie­płą wodą. Wy­peł­nia­ła po­wo­li wannę, a on sie­dział na musz­li klo­ze­to­wej i pa­trzył tępo w ścia­nę. Po raz pierw­szy od bar­dzo dawna nie czuł się do­brze we wła­snym ciele. Lu­stro nad umy­wal­ką za­pa­ro­wa­ło. Wstał, prze­tarł je dło­nią i zo­ba­czył swoje od­bi­cie – obce, roz­my­wa­ne co chwi­lę przez spły­wa­ją­ce kro­ple – łą­czy­ły się w nie­wiel­kie struż­ki. Zdał sobie spra­wę, że stał się nie­istot­ny i nie było ni­ko­go, komu za­le­ża­ło­by na tym, aby ist­niał. Stra­cił pracę, która da­wa­ła mu po­czu­cie sensu i przy­dat­no­ści. Pa­ra­doks – silny, zdro­wy męż­czy­zna, we wła­snych oczach za­mie­nił się w ma­łe­go, nędz­ne­go ro­ba­ka. Wy­star­czy­ło po­mó­wie­nie, na­gra­nie, za­pew­ne spre­pa­ro­wa­ne przez ja­kie­goś zło­śli­we­go przy­du­pa­sa dy­rek­to­ra.

Mu­sie­li pod­sta­wić kogoś po­dob­ne­go – my­ślał.

Wszedł do wody i za­nu­rzył się w niej cały; leżał tak przez chwi­lę.

Nagle okrył go cień, jakby ktoś zga­sił świa­tło. Zła­pa­ny za gar­dło za­czął się dusić. Wy­sko­czył z wanny, po­śli­zgnął, ude­rzył głową w umy­wal­kę i stra­cił przy­tom­ność.

Obu­dził się nagi i zzięb­nię­ty. Wstał i chwiej­nym kro­kiem wszedł do po­ko­ju. Usiadł na fo­te­lu i zła­pał się za tył głowy, gdzie wy­czuł wiel­kie­go guza. Otwar­te drzwi do ła­zien­ki, z któ­rej są­czy­ło się blade, żółte świa­tło, wy­glą­da­ły ni­czym kadr z hor­ro­ru. Wy­obra­ził sobie, że to nie on tam leżał, tylko ktoś inny. Za­śmiał się sza­leń­czo. W końcu na­rzu­cił na sie­bie szla­frok i włą­czył te­le­wi­zor. Jak gdyby nigdy nic, oglą­dał wia­do­mo­ści i wy­da­wał się za­po­mnieć, że jesz­cze nie­daw­no coś lub ktoś chciał go udu­sić. Gdy po­go­dyn­ka – ładna, zgrab­na blon­dyn­ka z wiel­kim biu­stem, mó­wi­ła o nad­cho­dzą­cym niżu, wy­czuł przy sobie obec­ność. Spoj­rzał w prawo – na ka­na­pie obok niego sie­dział anioł – był łysy, a jego głowę ota­cza­ła szkla­na kula; po­sia­dał wiel­kie skrzy­dła, na któ­rych znaj­do­wa­ły się ru­cho­me oczy. Przy­bysz uniósł lewą rękę i za­stygł.

Prze­ra­żo­ny Go­le­nia wpa­try­wał się w ta­jem­ni­cze­go go­ścia.

– Kim ty je­steś, do cho­le­ry? – za­py­tał.

– A na kogo wy­glą­dam?

– Na anio­ła.

– Zga­dłeś.

Skrzy­dla­ty nagle wstał, wzbu­dza­jąc skrzy­dła­mi wiel­ki po­wiew. Wi­szą­ce na ścia­nie, opra­wio­ne w szkło zdję­cia, spa­dły na pod­ło­gę. Pod­szedł do okna – był zmu­szo­ny po­chy­lić głowę, ina­czej szo­ro­wał­by nią po su­fi­cie. Od­su­nął nie­znacz­nie fi­ran­ki i spo­glą­dał na ruch ulicz­ny.

– Czego ode mnie chcesz? – za­py­tał Go­le­nia.

– Ra­czej, co mogę dla cie­bie zro­bić.

– Nie po­trze­bu­ję two­jej po­mo­cy.

– I tutaj bar­dzo się my­lisz. Nawet nie wiesz, w ja­kiej sy­tu­acji się zna­la­złeś.

Po tych sło­wach w mgnie­niu oka zna­lazł się z po­wro­tem przy Go­le­ni. Usiadł i, roz­glą­da­jąc się po wy­stro­ju wnę­trza, krę­cił głową z dez­apro­ba­tą.

– Mo­głeś się le­piej urzą­dzić. Do­brze ci w sa­mot­no­ści?

 Go­le­nia mil­czał.

– Prze­pra­szam, nie przed­sta­wi­łem się. Mam na imię Diomo. Widzę, że bar­dzo się boisz. Bez obaw, nic ci nie grozi… Przy­naj­mniej z mojej stro­ny. Mia­łeś szczę­ście, że przy­by­łem w porę, ina­czej zna­leź­li­by cię rano mar­twe­go. Dusz­ni­ki są bar­dzo zło­śli­we.

– A co to ta­kie­go?

– To one chcia­ły cię udu­sić, a poza tym w gło­wie masz Pi­jaw­ca, który nie­po­strze­że­nie prze­do­stał się do two­je­go ciała. Trud­no zlo­ka­li­zo­wać te stwo­rze­nia, ale je­stem pe­wien, że masz go w sobie. Dla­te­go też uwol­ni­łeś nie­świa­do­mie Tiulę. Jak się oka­zu­je, nie za­wsze Pi­ja­wiec pod­su­wa złe myśli.

  

– Nie czuję się chory.

– Cho­ro­ba nie ma tu nic do rze­czy. Z Pi­jaw­cem mo­żesz dożyć póź­nej sta­ro­ści i w ogóle nie wie­dzieć, że więk­szość two­ich myśli nie po­cho­dzi­ła od cie­bie. Ina­czej… nie wy­ni­ka­ła z two­jej woli.

Anioł za­wie­sił na chwi­lę głos, po czym mówił dalej.

– Pa­trzy­łem, gdy przy­cho­dzi­łeś na świat, to­wa­rzy­szy­łem ci w suk­ce­sach i po­raż­kach, w bólu i ra­do­ści. Pa­mię­tam każdą myśl, którą kie­ro­wa­łeś do mnie. A gdy byłeś dziec­kiem, czu­łeś moją obec­ność. Mo­żesz tego nie pa­mię­tać, ale czę­sto roz­ma­wia­li­śmy, za­zwy­czaj nad ranem, gdy jesz­cze spa­łeś. Do­ra­sta­łeś a z upły­wem lat nasz kon­takt słabł. Do­pó­ki ży­jesz, będę przy tobie.

Prze­ra­żo­ny Go­le­nia nie wie­dział, co po­wie­dzieć. Ogar­nię­ty nie­mo­cą, mógł je­dy­nie sie­dzieć i słu­chać.

– W przy­szło­ści do­ko­nasz kilku słusz­nych wy­bo­rów – po­wie­dział anioł i spoj­rzał na Go­le­nię. – Przy­nio­są wię­cej dobra niż sam mógł­byś się po sobie spo­dzie­wać, dla­te­go sze­fo­wi za­le­ża­ło, żebyś dzi­siaj prze­żył. Stąd też i moja obec­ność. A wra­ca­jąc do Pi­jaw­ców… w tej chwi­li jeden opla­ta twoją głowę, za­sła­nia­jąc ci oczy, drugi lata tuż obok, po lewej stro­nie. Na­praw­dę, szcze­rze ich nie zno­szę. W prze­ci­wień­stwie do nie­to­pe­rzy, nie cho­wa­ją się w ciem­no­ściach i są nie­ustan­nie ak­tyw­ne. W pięk­ny letni dzień po­tra­fią przy­sło­nić słoń­ce i nie­ste­ty, nie za­wsze są wi­docz­nie rów­nież dla nas. – Diomo za­stygł w bez­ru­chu, jego prawa dłoń prze­nik­nę­ła przez szkla­ną kulę. Wło­żył palec do ucha, po czym skrzy­wił się, jakby wła­śnie zjadł coś bar­dzo kwa­śne­go. – Do­brze mi tutaj z tobą, ale nie­ste­ty muszę wra­cać.

Ro­zej­rzał się po wnę­trzu.

– Za­wsze za­sta­na­wia­łem się, jak to jest, że lu­dzie po­tra­fią spę­dzić więk­szość swego życia w do­mach i są prze­ko­na­ni, że to ich miej­sce – za­śmiał się. – Za­baw­ne… My­śli­cie, że coś do was na­le­ży, że na coś za­pra­co­wa­li­ście i to jest wasze, a w rze­czy­wi­sto­ści je­ste­ście je­dy­nie dzier­żaw­ca­mi. Nic nie jest wasze. Póź­niej umie­ra­cie i ktoś przej­mu­je to po was, a cały trud naj­czę­ściej idzie w za­po­mnie­nie. Je­ste­ście pyłem i do­praw­dy nie wiem, dla­cze­go Szef ujął w swoim wiel­kim pla­nie isto­ty tak słabe. No, ale… Komu w drogę, temu czas.

Po tych sło­wach znik­nął.

*

Go­le­nia sie­dział jesz­cze długo w fo­te­lu, za­sta­na­wia­jąc się, czy to wszyst­ko wy­da­rzy­ło się na­praw­dę. W ogóle nie brał pod uwagę cho­ro­by psy­chicz­nej. Nie do­pusz­czał do sie­bie myśli, że mu­siał­by od­wie­dzić le­ka­rza. Wy­obra­ził sobie, jak idzie ko­ry­ta­rzem od­dzia­łu i nie jest już sa­ni­ta­riu­szem. Prze­ra­żo­ny wstał i wy­biegł z miesz­ka­nia.

*

– Za­ła­twi­łeś wszyst­ko, jak trze­ba? – za­py­tał Szef.

Diomo usiadł na brze­gu mar­mu­ro­wej fon­tan­ny i wpa­try­wał się w widok za oknem.

 – Tak. Był tro­chę wy­stra­szo­ny, ale prze­żył.

 Szef do­tknął skro­ni, za­mknął oczy i sie­dział w mil­cze­niu przez chwi­lę, na­stęp­nie wes­tchnął zmę­czo­ny.

 – Mia­łeś zlo­ka­li­zo­wać Pi­jaw­ca – po­wie­dział. – Nie do­pu­ścić do kon­se­kwen­cji jego ne­ga­tyw­nych dzia­łań. Po­ja­wi­łeś się zbyt późno i nie w tym miej­scu, w któ­rym po­wi­nie­neś. Do­sko­na­le wiesz, że nie zwy­kłem cofać czasu ziem­skie­go, po­nie­waż jest to dzia­ła­nie sprzecz­ne z na­tu­rą. Przez twoje za­nie­dba­nie, muszę teraz in­ge­ro­wać. Ale nie myśl, że już ko­niec. Wró­cisz na Zie­mię i na­pra­wisz, co ze­psu­łeś.

 Diomo przy­tak­nął i znik­nął bez słowa.

*

Tiula i Per­licz­ka pa­li­li pa­pie­ro­sy. Kraty w oknie rzu­ca­ły dłu­gie cie­nie na osmo­lo­ne ka­fel­ki, które za­pew­ne kie­dyś były białe. Sie­dzie­li przy stole, nie roz­ma­wia­li, wia­trak hu­czał, nie­ustan­nie wy­cią­ga­jąc dym na ze­wnątrz. Po obie­dzie więk­szość pa­cjen­tów uci­na­ła drzem­kę. Zwy­cza­jo­wo przy stole na końcu ko­ry­ta­rza trzech męż­czyzn grało w karty.

 – Kiedy wy­cho­dzisz? – za­py­tał Tiula.

 Per­licz­ka krę­cił kciu­ka­mi młyn­ki, pa­trząc ze smut­kiem na kraty.

 – Ga­da­ją, że za ty­dzień.

 – Widzę, że nie za bar­dzo cię to cie­szy.

 – Na mnie nikt nie czeka. Wyjdę i wrócę do pu­ste­go miesz­ka­nia. Nie mam nawet kota.

 – To przy­gar­nij ja­kie­goś.

 Gdy wy­szli z pa­lar­ni, zo­rien­to­wa­li się, że gra­ją­cy w karty znik­nę­li, a ko­ry­tarz jest pusty. Na od­dzia­le pa­no­wa­ła cisza. Oka­za­ło się, że wszy­scy śpią. Zaj­rze­li do ga­bi­ne­tu za­bie­go­we­go – pie­lę­gniar­ki sie­dzia­ły na krze­słach, chra­pa­ły z opusz­czo­ny­mi gło­wa­mi.

 – Co tu się od­pier­da­la? – za­py­tał Tiula.

 – Ty mi po­wiedz.

Roz­legł się grzmot.

 Naj­pierw zo­ba­czy­li zarys syl­wet­ki czło­wie­ka. Z po­cząt­ku nie­wy­raź­ny i ro­ze­dr­ga­ny obraz po­ja­wiał się i zni­kał. Gdy osta­tecz­nie sta­nął przed nimi anioł, za­sty­gli w bez­ru­chu. Przy­bysz roz­ło­żył po­tęż­ne skrzy­dła. Sze­ro­ki ko­ry­tarz oka­zał się być za mały, aby zro­bił to cał­ko­wi­cie.

 – Ku­mu­la­cja Pi­jaw­ców – prze­mó­wił, roz­glą­da­jąc się po su­fi­cie. Prze­cho­dząc obok Tiuli i Per­licz­ki, do­tknął ich skrzy­dłem. Męż­czyź­ni osu­nę­li się na pod­ło­gę, za­sy­pia­jąc na­tych­miast.

 Anioł skrzy­wił się z nie­sma­kiem, otwo­rzył usta i wcią­gnął w sie­bie całą czerń wy­peł­nia­ją­cą od­dział.

 – Jak ja tego nie lubię. – Kla­snął w dło­nie i znik­nął.

*

Go­le­nia sie­dział na ławce, ob­ser­wu­jąc pły­ną­cą nie­opo­dal rzekę. Pła­kał.

 Nikt nie zwra­cał na niego uwagi. Star­sza pani pro­wa­dzi­ła pie­ska na smy­czy, za­trzy­ma­ła się, gdy pupil zna­czył teren. Wi­dzia­ła zroz­pa­czo­ne­go, ale od­wró­ci­ła głowę.

Po­grą­żo­ny w my­ślach nie po­tra­fił zna­leźć ni­cze­go, co po­strze­gał­by do­brze. Z pew­ne­go sie­bie, za­do­wo­lo­ne­go czło­wie­ka, zmie­nił się w kogoś nie wi­dzą­ce­go przed sobą per­spek­tyw. Ogar­nia­ła go pust­ka i bez­na­dzie­ja. Sły­szał śpiew pta­ków, czuł cie­płe pro­mie­nie sło­necz­ne i de­li­kat­ne po­wie­wy wia­tru na twa­rzy, lecz ist­niał gdzieś obok, jakby jego dusza opu­ści­ła ciało, które stało się opa­ko­wa­niem.

*

Diomo stał za ple­ca­mi Go­le­ni, otwo­rzył usta i wcią­gnął w sie­bie wszyst­kie Pi­jaw­ce, uno­szą­ce się nad jego głową. Spra­wił, że czło­wiek za­snął, wziął śpią­ce­go w ra­mio­na i po­szy­bo­wał w po­wie­trze. Za­niósł go do miesz­ka­nia, de­li­kat­nie po­ło­żył na łóżku, po czym znik­nął.

*

Gdy or­dy­na­tor psy­chia­trii w Drat­kach zmarł na zawał, jego miej­sce zajął dok­tor Oliw­ski, który oka­zał się być bar­dziej wy­ro­zu­mia­łym czło­wie­kiem. Wszy­scy, po­cząw­szy od pa­cjen­tów po per­so­nel, zdą­ży­li się prze­ko­nać, że dla każ­de­go po­tra­fi zna­leźć czas, i co ważne, nie na­le­żał do służ­bi­stów.

 Tiula nie mu­siał już wal­czyć z ad­mi­ni­stra­cją. Po trzech mie­sią­cach od wi­zy­ty Diomo, zo­stał wy­pi­sa­ny z od­dzia­łu z za­le­ce­niem dal­sze­go le­cze­nia am­bu­la­to­ryj­ne­go.

 Per­licz­ka wy­szedł wcze­śniej i przy­gar­nął czar­ne­go kota, któ­re­mu dał na imię Her­ku­les.

*

 Go­le­nia wró­cił do pracy. Co praw­da oba­wiał się roz­mo­wy z Oliw­skim, ale nie mu­siał tłu­ma­czyć, na czym po­le­ga­ło zwol­nie­nie dys­cy­pli­nar­ne. Po­mi­mo, że dok­tor wie­dział, po­sta­no­wił za­ufać sa­ni­ta­riu­szo­wi.

*

 Diomo przy­brał wkrót­ce po­stać pa­cjen­ta, chu­de­go, ni­skie­go męż­czy­zny i zaj­rzał jesz­cze raz na od­dział. Wol­nym kro­kiem prze­mie­rzył ko­ry­tarz, cie­sząc się, że jest wolny od Pi­jaw­ców. Wszedł do pa­lar­ni, od­pa­lił pa­pie­ro­sa i pa­trzył, jak cie­nie, rzu­ca­ne przez kraty, wspi­na­ją się po ścia­nie.

 

Ilu­stra­cje: Bar­tło­miej Ka­li­now­ski/ He­sket