Rozdarcie

Entropia ma rację –

porządek to złudzenie.

Każdy ład jest chwilą,

chaos przeznaczeniem.

Ale właśnie w tej walce,

w wiecznym próbowaniu,

jest coś piękniejszego

niż w spokojnym trwaniu.

Entropio, ty kolebko moja…

Za te rymowanki wlałbym po pół szklanki…

Dum spiro spero. Albo coś koło tego...

Witaj, Misiu. :)

W ten oto ładny sposób można wytłumaczyć każdy nieład. :) I dobrze. Nadmiernie uporządkowane życie jest nudne. 

Wymowę Twojego wiersza jakoś tak od razu skojarzyłam z komedią “Małolaty u taty” i ich “Tatusiowym przedszkolem” (kadr poniżej) – tytułowa placówka, założona przez zwolnionych nagle z pracy ojców, jest przeciwstawiona idealnemu przedszkolu, prowadzonemu nieopodal przez apodyktyczną dyrektorkę. ;) Nietrudno sobie wyobrazić, które miejsce szybko zyska rozgłos i będzie cieszyć się większą sympatią oraz poparciem. :) 

Pozdrawiam serdecznie. :) 

Pecunia non olet

Zastanawiające – czytając, rapowałem to w myślach, chociaż ja nie słucham raczej hip-hopu :D

Pozdrawiam :P

Kto z entropią walczy,

ten od czasu ginie,

jego jest władczynią,

starczy, że nań skinie.

Lecz w walce z entką

jest pociecha tycia,

bo bez tych starań

nie byłoby życia!

Dziękuję wszystkim Wam! :)

Widzę, że mam

Wasze poparcie

W moim rozdarciu.

Nie jestem poetą

Ani wierszokletą.

Moje rymowanie

to reakcja na sprzątanie.

Entropię lubię,

Chętnie chołubię,

Lecz sprzątnąć muszę,

Bo się uduszę,

Gdy w brudne okna

Zapuka wiosna.

Ja tam wolę ład. Nawet w wyrazie “ładny” można go odnaleźć.

Misiu, jak dla mnie, to jesteś prawdziwym artystą-humanistą. :)

Maćku, ładne jest Twoje uzasadnienie, dlaczego wolisz ład.

Czasem żałuję, niestety,

Nie będzie ze mnie poety.

Jak kura jest ptakiem, 

Tak pozostanę rymakiem.

Pecunia non olet

Wena, Entropia… dużo dziwnych pań Cię odwiedza…

Rytmu tu chyba nie ma, ale w sumie taki urok tej rymowanki – entropijny.

Czasem żałuję, niestety,

Nie będzie ze mnie poety.

Jak kura jest ptakiem, 

Tak pozostanę rymakiem.

Świetne xd

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Galicyjski, z odwiedzin każdej Pani się cieszę. Nawet, gdy jest dziwna. Ma to swój urok. :)

Cóż więcej wypatrzy wzrok,

jakież spostrzeżenia dodać mogę,

do przedmówców słów wnikliwych?

Skoro całą moją tutejszą drogę,

znaczę syganturą jak wyrok,

najokrutniejszy ze straszliwych.

ksiegamiliona.pl - premiera już 14 lutego 2026 // entropia nigdy nie maleje // Outta Sewer: Jim, in­dio­to Ty, nadal chyba nie ro­zu­miesz

Jimie, ponieważ często myślimy podobnie albo tak samo, nie uważam Cię za wydającego wyroki najokrutniejsze ze straszliwych. :) 

@Koala75

Dzięki :)

I racja – owszem, jestem dość dosadny w swoich komentarzach pod opowiadaniami (może powinienem w sygnaturze zawrzeć jeszcze, że to wszystko co wyżej napisane jest “moim zdaniem” i “mi się wydaje”?) – ale w powyższym miałem na myśli głównie linijkę z mojej sygny: “entropia nigdy nie maleje” i właśnie entropii – wyroki :)

ksiegamiliona.pl - premiera już 14 lutego 2026 // entropia nigdy nie maleje // Outta Sewer: Jim, in­dio­to Ty, nadal chyba nie ro­zu­miesz

Jimie, na NF lokalnie entropia może pozostać stała, a nawet się zmniejszać. Fantaści mogą wszystko. :D

To prawda, drogi Misiu, masz absomisiową rację.

I to co napisałeś, nijak nie przeczy drugiej zasadzie termodynamiki, bo “entropia nigdy nie maleje” to uproszczenie – bardziej prawidłowo (choć też jeszcze można by się przyczepić) to “entropia w układzie izolowanym nigdy nie maleje”. A NF na szczęście nie jest układem izolowanym :)

:D

ksiegamiliona.pl - premiera już 14 lutego 2026 // entropia nigdy nie maleje // Outta Sewer: Jim, in­dio­to Ty, nadal chyba nie ro­zu­miesz

Jimie, tak, NF jest układem otwartym. Nowi użyszkodnicy przybywają z wielką energią. Czasem z brakiem… Dobrze, że wracają dawni. :)