Kiedyś czytałam sporo angielskiej prozy XIX-wiecznej i ten tekst jest jedną z nielicznych prób zabawy takim stylem. Na ile udaną, okaże się w komentarzach.
Opowiadanie zawiera trochę (więcej niż trochę) zdań wielokrotnie złożonych, co może wywoływać alergię u części czytających :)
Zaledwie Bethy przekroczyła próg domostwa, a przejęło ją nieodparte wrażenie, że ogród nie godzi się na jej obecność. W każdym szeleście liści pobrzmiewało szyderstwo natury uradowanej kolejną duszą, co pozwoliła się spętać zielonym wiciom Witherthorn Dell. Nawet wiatr, błąkający się pośród sędziwych cisów, szeptał imię intruza z wyraźną odrazą.
Nie o dzikie chwasty tu szło, ani o glinę, co po deszczu kleiła się uparcie do trzewików. Rzecz tkwiła w zjawiskach wymykających się rozumowi. W trawie, co wzgardziwszy światłem dnia, ku ziemi źdźbła kierowała, oraz w głogach splatających cierniste ramiona w labirynt wiodący ku samemu sercu ogrodu. Gdy Bethy ujrzała go po raz pierwszy, świerszcze zamilkły gwałtownie, a nią owładnęła nagła melancholia, podobna do tej, która przychodzi tylko w grudniu, na skraju starego roku, zwiastując nieuchronny koniec pewnego okresu.
Harold Austen, poprzedni włodarz tych ziem i stryjeczny brat Bethy, przesłał klucze w kopercie, nie skreśliwszy ani jednego słowa wyjaśnienia. Dopiero adwokat Ford, szafując uprzejmościami, wywodził, iż nagła choroba uczyniła zeń człowieka niezdolnego do samodzielności. Umieszczono go więc u sióstr zakonnych w Yorkshire. Jej zaś przyszło objąć rodzinny majątek wcześniej, niźli planowała.
Bethy przyjęła tę wersję bez większego sprzeciwu. Liczyła wszak trzydzieści siedem wiosen, od roku spowijał ją kir wdowieństwa, a botaniczny laur z Cambridge przestał wystarczać, odkąd życie małżonka zgasło przedwcześnie. Pragnęła zatracić się w studiowaniu flory, aby zagłuszyć bicie owdowiałego serca. I choć dziwiła się, iż stryjeczny brat Harold w tak krótkim czasie zniedołężniał, choć jeszcze rok wcześniej pisywał listy świadczące o wielkiej sile umysłu, pełne charakterystycznej dlań ironii, to dar losu przyjęła z niekłamaną ulgą. Z dnia na dzień opuściła wschodnią Anglię i ruszyła do Witherthorn Dell, pozostawiając w rękach adwokata Forda obowiązek dopełnienia wszelkich formalności.
Pierwszy tydzień w murach starej posiadłości upłynął Bethy na mozolnym katalogowaniu płodów ziemi. Z piórem w dłoni, przy nikłym blasku świec, starała się ująć w karby łacińskich mian to, co ją otaczało. Taxus baccata. Digitalis purpurea. Lonicera periclymenum. Pteridium aquilinum. Nazwy zapełniały stronice jedna po drugiej i powoli odsłaniały sekrety ogrodu.
W prowizorycznym laboratorium, zaaranżowanym pośród mroków domostwa, rozstawiła mosiężne statywy, palniki Bunsena i szklane probówki, aby zgłębiać tajemnice otaczającej ją flory. Racjonalizm został jednak wystawiony na ciężką próbę już trzeciego dnia, gdy preparat z igły cisowej, poddany działaniu błękitu metylenowego, ukazał pod mikroskopem strukturę przypominającą bardziej ludzką tkankę nabłonkową niż komórki roślinne. Odkrycie wzbudziło w niej ciekawość i skierowało wprost do biblioteki.
Biblioteka była niewielka jak na rozmiary posiadłości, lecz zawierała mnogość dzieł naukowych. Regały sięgały sufitu pokrytego stiukiem w kształcie wici roślinnych, a między woluminami wisiały stare i misterne pajęczyny. Powietrze pachniało mieszaniną terpentyny i starej skóry.
Po niedługim czasie kobieta natrafiła na kolekcję zielnych szczątków tak sędziwą, iż papier pod niektórymi okazami stał się niemal przeźroczysty. Na odwrocie widniały łacińskie inskrypcje, lecz pismo biegło od prawej do lewej. Bethy spędziła dwa wieczory na porównywaniu swoich zapisków ze znalezionymi kartami tylko po to, by odkryć, że różnic jest więcej niźli podobieństw, a ogród musi skrywać jeszcze niejedną tajemnicę.
Trzeciego wieczoru, gdy lampa naftowa rzucała na ściany drgające cienie, znalazła pierwszy list. Był wetknięty pomiędzy strony botanicznego atlasu Lindleya, i złożony tak starannie, że zdawało się, iż ktoś chciał go ukryć, a zarazem pragnął, by go odnaleziono. Pismo było znajome – charakterystyczne pochylenie liter i ta sama dbałość o interpunkcję, która cechowała Harolda. List nie nosił żadnej daty.
Jeśli to czytasz, jesteś już w środku. Zrozumiesz wszystko za kilka dni i będziesz chciała uznać za chorobę wyobraźni. Nie rób tego. Popełniłem ten błąd i straciłem czas, który powinienem był spędzić na badaniach.
Bethy złożyła list i odsunęła na bok. Serce biło jej nieco szybciej, lecz rozum podpowiadał rozsądne wytłumaczenie: Harold słabował już wtedy na umyśle, o czym zresztą wspominał adwokat.
Wróciła do atlasu i pół nocy studiowała szkice roślin.
Drugi list znalazła następnego wieczoru, tym razem między stronami Herbarium Blackwella. Pismo podobne do wcześniejszego, acz bardziej rozedrgane.
Ogród żyje. To jest jego zasadnicza właściwość i największe niebezpieczeństwo. Nie myśl o nim jednak jak o zbiorze roślin. To odrębny byt, który nieustannie obserwuje. Każdy liść znał moje imię. Każdy korzeń wiedział, gdzie spałem, co jadłem, czym się zajmowałem. Zrozumiałem wtedy, że nie ma ucieczki. Sprawdź trzeci tom moich zapisków. Rozdział jedenasty. Przeczytaj, a potem zdecyduj, czy nadal chcesz tu zostać.
Bethy odłożyła list z mieszaniną smutku i niepokoju, mając już pewność, że biedny Harold oszalał.
Studnię znalazła dopiero ósmego dnia, ukrytą pod całunem z bluszczu, który dławił kamienną cembrowinę. Było to miejsce wyjęte spod władzy słońca, a zajrzawszy w głąb, Bethy poczuła, jak chłód bijący z dna muska twarz niczym lodowaty palec. Pojęła rychło, że to właśnie tutaj bije serce Witherthorn Dell.
U stóp studni pyszniła się paproć – Dryopteris filix-mas – skrywająca zimne, wilgotne kamienie. Kobieta kucnęła i odsunęła wielkie liście. Dojrzała znaki na omszałej cembrowinie. Nie były to litery żadnego znanego jej języka, a nacięcia przypominały raczej ślady pazurów, chociaż ich regularność przeczyła temu, by miał je zostawić przypadkowo jakiś zwierz.
Zapamiętała trzy ze znaków, o kształtach przypominających ciernie splątane z kośćmi, i wieczorem, przy kominku, odwzorowała je w swym kajecie. Atrament zdawał się czernieć bardziej niż zazwyczaj, jakby obce glify piły światło z pokoju. Z każdym mozolnie kreślonym znakiem drżała coraz mocniej, choć w kominku trzaskały drwa.
Tamtej nocy śniła o korzeniach, co jak węże z rajskiego ogrodu oplatały łoże w dusznym uścisku. Wydawało się, że krew w żyłach zamienia się w gęsty, roślinny sok, niosący w sobie gorycz ziemi. Czuła, jak jej dusza powoli wsiąka w czarny, grząski grunt, stając się częścią odwiecznego cyklu rozkładu i narodzin.
Blady brzask sączył się przez szyby, gdy obudziła się równo ze świtem. Przez chwilę leżała nieruchomo, wpatrzona w sufit. Dopiero gdy chłód porannego powietrza dotknął jej dłoni, opuściła wzrok.
Ziemia pod paznokciami była wbita głęboko. Czarna i wilgotna. Bethy w niemym przerażeniu uniosła obie dłonie i przez długą chwilę po prostu na nie patrzyła, jakby należały do kogoś innego. Kogoś, kto przez noc przywłaszczył sobie jej ciało i robił z nim rzeczy, o których nie miała prawa wiedzieć. Poczuła, jak żołądek zaciska się w bolesnym skurczu. Na pierzynie, tam, gdzie nocą spoczywały dłonie, zostały dwa ciemne odciski.
Wieczorem, gdy kroki powiodły ją ku studni, ujrzała w trawie wyraźne ślady stóp. Wygnieciony w darni kształt zdawał się jeszcze świeży.
Przez następne trzy noce nie nawiedził jej żaden sen. Spała twardo pozbawiona owego szeptu, co przędzie nici w godzinie duchów. Budząc się o brzasku, nie odnajdowała jednak w sobie ożywczego tchnienia, które przynosi jutrzenka, lecz przerażającą, jałową pustkę. Wydawało jej się, że noc, miast być ukojeniem, stała się złodziejem kradnącym najskrytsze wspomnienia, aby nakarmić nimi korzenie Witherthorn Dell.
Wróciła do biblioteki.
Tym razem z przeczuciem, które wolałaby zagłuszyć. Trzeci tom zapisków Harolda był oprawiony inaczej niż pozostałe. Grzbiet miał ciemniejszy, jakby często dotykany.
Rozdział jedenasty zaczynał się bez tytułu, co samo w sobie stanowiło osobliwość w pedantycznych zapiskach stryjecznego brata. Zamiast nagłówka był zapis datowany siedem lat wstecz. Litery stały prosto, sugerując silną rękę i jasny umysł.
Sieć oplatająca posiadłość, czytała Bethy pochylona nad kartą, nie jest naturalna. Korzenie porozumiewają się, a ogród myśli. Nie w taki sposób, który rozpoznałby człowiek, ale w prymitywnych kategoriach głodu i najprostszych potrzeb.
Następna strona była zapisana drobniejszym, bardziej nerwowym charakterem pisma, jakby ręka autora drżała przy kreśleniu słów.
Zaczynam rozumieć, dlaczego mój ojciec nigdy stąd nie wyjechał. Nie mógł. Ogród go nie wypuścił, a i on nie chciał z tym walczyć. Myślę, że ja też nie chcę wyjeżdżać. To jest najstraszniejsze odkrycie. Podejmę jednak próbę, wbrew sobie i wbrew niemu.
Pod tymi słowami kolejne dwa zdania, dopisane odmiennym atramentem. Świeższym. Może skreślone tuż przed wyjazdem do Yorkshire. Tak małe, jakby Harold pisał je w ukryciu, bojąc się, że ogród zerka mu przez ramię.
Pomogło mi to, że wciąż chciałem żyć. Zapytaj siebie, czy ty też tego chcesz. Tylko szczerze.
Bethy siedziała z tomem w dłoniach przez długą chwilę. Potem sprawdziła paznokcie lewej ręki. Na serdecznym wciąż tkwiła smuga czarnej gliny.
Zaczęła badać studnię metodycznie, z rygorem godnym miana uczonej, do którego prawo sobie rościła pomimo braku dyplomu i formalnego stopnia. Pragnęła ująć w karby logiki coś, co wymykało się nauce. Zstępowała ku studni co świt, dzierżąc mosiężne obciążniki i zwoje konopnego sznura. Nie szukała już prawdy o naturze, lecz ratunku dla własnej duszy, która powoli wsiąkała w czeluść między kamieniami. Z mozołem opuszczaną liną mierzyła głębokość zdradzieckiego szybu – sześćdziesiąt stóp do lustra wody, jeszcze pięć do dna. Zbadała skład cieczy, co lśniła w probówce czystością bez żadnej skazy ziemskiego pyłu, lecz nie znalazła niczego zatrważającego. Odłupała wreszcie kamień studzienny pokryty tajemniczymi znakami i poddała dokładnym oględzinom. Pod szkłem powiększającym ukazał swe prawdziwe oblicze – nie spoiła go dłoń murarza, ale żywa sieć wici, splecionych w ciasnym uścisku.
Bethy przeczuwała powoli, że owo zrośnięcie dotyczy nie tylko skał, ale i jej samej, wplecionej w tkaninę tego przeklętego miejsca. Myśl przeraziła ją na tyle, że zaczęła powątpiewać w osąd rozumu i lękać się, iż choroba Harolda jest i jej przeznaczona.
Sporządziła więc listę. Uczona w niej nie poddała się całkowicie i ta część natury domagała się naukowej systematyczności nawet w obliczu słabującego umysłu. Objawy, napisała u góry kartki, a następnie w punktach wyszczególniła niepokojące stany.
1. Mary o korzeniach, powtarzające się, nasilające.
2. Ziemia pod paznokciami przy braku wspomnień o nocnych wędrówkach.
3. Zanik snów przez trzy kolejne noce, ale bez ulgi płynącej z krzepiącego odpoczynku.
Zatrzymała się przy ostatnim punkcie. Przełknęła ślinę i dopisała:
4. Nie chcę stąd wyjeżdżać.
Czwartej nocy sen o korzeniach powrócił, lecz tym razem nie więziły jej w podziemnej głuszy. Stała u krawędzi studni, patrząc, jak z cembrowiny wysuwają się białe macki. Nie czuła lęku, trwając w bezruchu z opuszczonymi dłońmi, i pozwalała pędom badać palce, przeguby, łokcie i ramiona. Roślinne nici, tkając koronkę wokół ciała, zdawały się szeptać zdania, których rozum nie pojmował, ale serce rozpoznawało bez trudu. Zrozumienie objawiło się w sennym uniesieniu. Studnia nie szukała ofiary, ale powodowana ciekawością, chciała wyjrzeć, hen poza kamienne mury.
Bethy rozumiała tę ciekawość bardzo dobrze, bo sama całe życie ją w sobie pielęgnowała. Pasja, niczym nienasycony płomień, trawiła jej duszę od dziecka, nie dając wytchnienia ni w murach uczelnianych, ni w życiu małżeńskim. W każdym drgnieniu białych kłączy odnajdywała echo własnych, niewypowiedzianych pytań, które od lat drążyły w sercu korytarze pełne wątpliwości. Pojęła, że zdobyta dotychczas wiedza była jedynie zapowiedzią burzy, która właśnie nadciągała z dna studni.
Gdy powieki Bethy uniosły się o brzasku kolejnego dnia, ujrzała na parapecie kruka, nieruchomego jak rzeźba wykuta z najczarniejszego hebanu. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, wszak ów ptak często nawiedzał angielskie domostwa, lecz ten patrzył na nią z taką przenikliwością, że Bethy nie zauważyła nawet, kiedy blask poranka zdążył wypełznąć na środek sypialni. Miała dojmujące przeświadczenie, iż czarny gość trwał na posterunku już w godzinach głębokich ciemności, zaglądając w jej sny.
Ptak nie wydał żadnego dźwięku, jedynie lekko przechylił głowę. Kobieta poczuła, że wizyta kruka jest znakiem z ogrodu, który wysłał szpiega – jedną z jego wielu par oczu i jedną z jego wielu form.
Bethy uniosła rękę i powoli, bardzo powoli, wyciągnęła palec w stronę ptaka, który odleciał, zanim go dotknęła. Na parapecie zostało pióro, czarne i lśniące. Wzięła je i schowała do kieszeni fartucha. Sama nie wiedziała, dlaczego.
Cały dzień spędziła wśród murów posiadłości, co chwila zerkając w stronę ogrodu. Wieczór zdążył już pokryć pola i schować słońce za horyzont, gdy zapytała siebie, tak jak Harold nakazał, czy chce żyć. Szczerze.
Dopiero gdy noc objęła ramionami okolicę, Bethy wyszła do ogrodu, a rześkie powietrze owinęło się wokół ciała jak macki ze snu. W blasku księżyca postać zdawała się tracić ludzkie kontury, stapiać z cieniem, które wyciągały się ku niej w geście niemego powitania.
Niebo przybrało barwę sędziwego srebra, a trawa ugięła się pod ciężarem rosy, gdy kobieta stanęła w końcu przy studni. Położyła dłonie na cembrowinie, pod palcami czuła ciepło. Owa gorączka, bijąca z trzewi ziemi, przenikała dłonie. Kobieta wyciągnęła z kieszeni fartucha pióro kruka, które drżało jak igła kompasu, wskazując wprost na studnię.
Wrzuciła je do środka i powiedziała:
– Dobrze. Oto jestem.
W tej samej chwili tafla czarnej wody w głębinie drgnęła dziękczynnym szeptem tysięcy podziemnych kłączy, które właśnie uznały swą panią.
Wróciła do domostwa, a cisza sypialni przyjęła ją w objęcia niczym stara piastunka. Herbata w filiżance, porzucona przed wieczorną wędrówką, już wystygła. Bethy uniosła jednak naczynie do ust, ale zamiast goryczy indyjskich liści poczuła na języku słony posmak minerałów i słodycz leśnego próchna.
Sięgnęła po zeszyt, otworzyła go na czystej stronie i pisała całą noc.
Dwa dni później u bram Witherthorn Dell pojawił się adwokat Ford, niosąc ostatnie dokumenty do podpisu. Zastał domostwo pogrążone w nienaturalnej ciszy, przerywanej jedynie krakaniem wron.
Gdy wreszcie odnalazł Bethy w bibliotece, nie wstała na jego widok. Siedziała nieruchomo przy oknie, a jej skóra miała odcień bladego marmuru, gęsto przesianego siateczką pulsujących żyłek. Kobieta uniosła wzrok, a oczy lśniły jak woda w studni. Zamiast słowa powitania wydała z siebie cichy szum, podobny do szeptu wiatru w sędziwych cisach.
Adwokat uciekł, gubiąc kapelusz i papiery, lecz Bethy nawet nie drgnęła.
Na biurku przed nią leżał otwarty kajet. Na ostatniej stronie widniał opis czegoś, czego Ford nigdy by nie zrozumiał, nawet gdyby miał odwagę zatrzymać się i przeczytać.
Mniemałam, iż miano botaniczki daje mi prawo do zgłębiania tajników flory, lecz był to jeno przejaw mej pychy. Prawdziwe poznanie nie rodzi się z wiedzy książkowej, ale pochodzi z jedności.
Chwilami styl i figury wydawały mi się wysilone lub lekko parodystyczne. Na przykład: "Wieczór zdążył już pokryć pola i schować słońce za horyzont". Czy personifikowany wieczór jest w stanie robić takie rzeczy? Być może, jeśli się uprzeć. Ta metafora jednak mnie nie przekonuje. "Patrzyła na nią z tak nieludzką przenikliwością, iż kobieta straciła rachubę czasu". Tego też nie kupuję. Powinnaś trochę dokładniej przedstawić proces prowadzący do utraty poczucia czasu, jeżeli treść tego zdania ma przemówić do czytelnika. Nie wiem, może na przykład napisać coś o zapadaniu się w "otchłań oczu ptaka". “Wpatrzona w sufit, gdzie pająk utkał w nocy sieć”. Mało precyzyjne i brzmi z lekka potocznie, nie pasuje moim zdaniem do XIX-wiecznej prozy, której autorzy dbali o szczegóły. "[P]od którym pająk rozsnuł w nocy sieć"?
Do wygładzenia i dopracowania. Tak czy owak, do pewnego stopnia udało Ci się stworzyć lovecraftowski nastrój.
Zaskoczenia nie ma, bo i pewnie być nie miało. Natomiast końcówka jest, uważam, dobrze rozegrana emocjonalnie. Trafia.
Jeszcze kilka rzeczy, które wyłapałem.
Odkrycie wzbudziło weń ciekawość i skierowało wprost do biblioteki
Ściągniętych zaimków z -ń używa się w odniesieniu do rodzaju męskiego. Co więcej, występują tylko w dwóch przypadkach gramatycznych (w dopełniaczu i bierniku).
https://obcyjezykpolski.pl/uderzyc-wen-patrzec-nan/
Harold chorował już wtedy na umyśle
Ktoś może być chory na umyśle (potoczne). Chorować na umyśle to, o ile mój mnie nie zawodzi, niepoprawna składnia. Później używasz gdzieś czasownika “słabować”. Tutaj też by pasowało.
Każdy korzeń wiedział, gdzie spałem, co jadłem, czym żem się zajmował
http://filologpolski.blogspot.com/2014/02/zem-zes-zesmy-zescie.html
Z każdą kreską, którą kreśliła
Nie brzmi to najlepiej.
Bethy poczuła, jak chłód bijący z dna, muska jej twarz
Bez drugiego przecinka.
Dojrzała omszałe znaki wyryte w cembrowinie, co urągały wszelkiej ludzkiej mowie
Jak znaki mogą urągać mowie? Pomieszanie sensów.
znaki (…) ni to zapisane w angielszczyźnie, ni w łacinie
To też brzmi nielogicznie. Angielszczyznę i łacinę zapisuje się takimi czy innymi znakami, nie odwrotnie. Mniejsza o to, że w zasadzie tymi samymi.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Cóż, tekst miejscami dobry, fajnie się go czyta, ale niektóre rzeczy mocno zgrzytały – podpisuję się pod tym, co wyłapał mój przedpiśca – szczególnie to o znakach – oj, zęby od tego rozbolały. Tym bardziej, że potem była mowa o glyfach i glyfy te z pewnością nie były literami alfabetu łacińskiego.
Miejscami opowiadanie miało mocne akcenty.
Niektóre fragmenty przywodziły mi nawet na myśl świetny utwór autorstwa Q:
Stymulacja podkorowa, czyli nieodpowiednia dla nieletnich gawęda o pewnej panience
Do wszystkiego powyżej dodaj: moim zdaniem, nie wypowiadam cudzych zdań, chyba, że wyraźnie kogoś cytuję. // ksiegamiliona.pl // entropia nigdy nie maleje // Outta Sewer: Jim, indioto Ty, nadal chyba nie rozumiesz
Cześć, OldGuard
Nie znam się na poprawności XIX-wiecznego stylu i pewnie dlatego nie przeszkadzało mi to w odbiorze. Czułem narastający klimat grozy i tajemnicę. Koniec jest zbyt przewidywalny, najsłabsze ogniwo tekstu.
Klik!
Pozdrawiam
Bardzo fajnie narastający klimat i zdecydowanie moja estetyka, więc czytało się świetnie.
Mam tylko wątpliwości odnośnie zdań wielokrotnie złożonych, bo ile rozumiem stylizację to momentami zmuszały do wysiłku. Nie zmienia to faktu, że bardzo dobry tekst.
Więcej!
Autorka się stara. To widać. Wyszło nieźle, choć troszkę sztucznie.
"Odkrycie obudziło WEŃ ciekawość …". Bohaterka jest kobietą a WEŃ oznacza "w NIM". Wyłącznie.
Stylistyka moja również. Co do stylizacji XIX– nie jest pełna, ale ja jestem zdanie, że nie chodzi w stylizacji by być dokładnym co do joty w kwestii danego wieku, tylko żeby czytelnik poczuł klimat. A tobie sie to udało, jestem kontent.
Przyznaję, że spodziewalem się zakończenia, ale mimo to czytałem do końca i było fajnie.
Zdania wielokrotnie złożone – ja ja uwielbiam i nie miałem z nimi żadnego problemu.
Klimatyka również mi się spasowała, jak @ŻmiiiTeutońskiej, to też kliknę:)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
Witaj. :)
Kwestie techniczne i wątpliwości oraz sugestie (zawsze – tylko do przemyślenia):
Zaledwie Bethy przekroczyła próg posiadłości, a przejęło ją nieodparte wrażenie, że tamtejszy ogród nie godzi się na jej obecność. – czy ta (i inne) aliteracja jest celowa?
I (przecinek?) mimo że dziwiła się, iż stryjeczny brat Harold w tak krótkim czasie stał się zniedołężniałym człekiem, choć jeszcze rok wcześniej pisywał listy świadczące o ostrości umysłu i charakterystycznej dlań ironii, to dar losu przyjęła z niekłamaną ulgą.
Bethy poczuła, jak chłód bijący z dna, muska twarz niczym lodowaty palec. – zbędny ostatni przecinek?
Bethy przeczuwała, że owo zrośnięcie dotyczy nie tylko skał, ale i jej samej, wplecionej w tkaninę tego przeklętego miejsca. Myśl przeraziła ją na tyle, że zaczęła powątpiewać w osąd rozumu i lękać się, iż choroba Harolda jest i jej przeznaczona. – powtórzenia?
Sporządziła więc listę. Uczona w niej nie odpuściła całkowicie i ta część natury domagała się naukowej systematyczności nawet w obliczu słabującego umysłu. – tu mi jakoś zgrzyta początek drugiego zdania (?) – chodzi o naturę uczonej w bohaterce?
Studnia nie szukała ofiary, ale (przecinek?) powodowana ciekawością, chciała wyjrzeć hen (i tu?) poza kamienne mury.
Dopiero gdy noc objęła ramionami okolicę, Bethy wyszła do ogrodu, a rześkie powietrze, owinęło się wokół ciała jak macki ze snu. – zbędny ostatni przecinek?
Znakomity pomysł na znakomity horror i znakomite jego wykonanie. :)
Pozdrawiam serdecznie, klik. :)
Pecunia non olet
Bardzo ładne opowiadanie z mocniejszymi akcentami. Barwne nostalgiczne opisy . Sama historia wciągająca i smutna na końcu.
kliczek ode mnie.
Hej, hej – odpowiadam na razie zbiorczo (odniosę się do pojedynczych komentarzy pewnie w okolicach środy/czwartku :))
Najbardziej rażące błędy (o jacie, jaki wstyd :o) zostały poprawione. Eksperyment z takim tekstem uznaje za udanie nieudany po wczytaniu się w kilka opinii, które są mimo wszystko dość rozbieżne :P Pewnie kiedyś podejmę kolejną próbę, a dzięki wartościowym komentarzom, być może będzie nawet lepsza.
Dziękuję za wszystkie kliki, które pojawiły się po drodze :)
Those who don't believe in magic will never find it
IMO, próba udana. Czuć powiew XIX wieku, z kobietą walczącą o prawo do prowadzenia badań. Ogródek mroczny. Reakcja adwokata na swój sposób zabawna… Coś się nie wykazał jajami.
Czytało się dobrze.
Babska logika rządzi!
Czytało się nieźle, niemniej miejscami archaizacja potrafiła wybijać tempo, spowalniać aby zbudować klimat, a jak już zbudowaliśmy klimat to go więcej dać kosztem wydarzeń i historii. To oczywiście kwestia gustu, ja jednak wolę gdy dzieje się nieco więcej w opowiadaniu.
Tymczasowy lakoński król
Witam :]
Fajne, pod wieloma względami. Czuć klimacik.
Jest tu niezły pomysł i sporo urzekających opisów (”szyderstwo natury, która radowała się z faktu, iż kolejna dusza pozwoliła się spętać w zielone wici Witherthorn Dell”), choć czasem metonimie zdają mi się iść za daleko (”atrament biegł” – być może, gdyby opisywać akt pisania, ale o słowach, które już są na kartce…?)
Zabrakło mi tu takiego miecza Damoklesa/tykającego zegara. Tzn, on trochę był, ale bardzo niejasny – nie było jasne, czy roślinki chcą jakąś wymierną krzywdę zrobić narratorce, czy tylko zatrzymać ją na miejscu (ojciec autora notatek “nigdy nie wyjechał”, to nie jest aż ostatecznie aż tak straszny los, żebym miał obgryzać paznokcie przejęty przyszłością narratorki).
Pozdrawiam i klik
Dojrzała omszałe znaki wyryte w cembrowinie
Wolałbym znaki w omszałej cembrowinie – raczej nie jest przecież tak, że mech selektywnie porasta znaki.
mi, i wieczorem
Bez przecinka IMO
quia lata porta et spatiosa via quae ducit ad slopem et multi sunt qui intrant per eam
Może powyższy komentarz był dość szorstki – więc podkreślę – eksperyment “udanie nieudany” ale na pewno cenny. Mnie długie, złożone zdania nie przeszkadzają – wręcz przeciwnie – lubię je, styl też fajny. Może i całość mnie jakoś nie zachwyciła (jak pisałem wyżej – miała swoje mocne momenty) – ale podoba mi się końcówka – i ona mi się najbardziej kojarzyła z utworem Q.
Do wszystkiego powyżej dodaj: moim zdaniem, nie wypowiadam cudzych zdań, chyba, że wyraźnie kogoś cytuję. // ksiegamiliona.pl // entropia nigdy nie maleje // Outta Sewer: Jim, indioto Ty, nadal chyba nie rozumiesz
Witam!
Położyła dłonie na cembrowinie, czując pod palcami ciepło.
Tu mam problem, bo imiesłów wskazuje, że jednocześnie czuła ciepło i kładła dłonie. W dodatku w tym samym akapicie jest podobna konstrukcja, w której imiesłów jest użyty dobrze, ale i tak zwróciłem uwagę na schemat zdań.
Poza tym przyjemnie się czytało. Zanurzyłem się w atmosferę ogrodu i majątku, zapach skóry i terpentyny w bibliotece, ogród z jego mroczną, ale żywą studnią.
Zaraz, zaraz, dlaczego nie pomstuję, że nie ma zwrotu akcji?
A czy w oryginalnych opowiadaniach z tego okresu było ich tak wiele? Dobrze, koniec jest prawie płaski, całe budowane dotąd napięcie zostaje rozładowane banalną sceną, ale czy to nie czasem poszukiwanie sensacji w czymś, co sensacją wcale nie miało być?
Zakończenie jest takie… melancholijne. Pasuje do reszty. Współczesna dusza błaga o to, żeby cała mozolnie budowana dekoracja się zawaliła, żeby ogród nagle rozkwitł emocjami – ale on jest angielski i flegmatyczny.
Już widzę, jak zaczytywałyby się tym damy przemierzające pociągiem zamglone przestrzenie Wysp. Ech, za późno, za późno :P
Angielskim dżentelmenom nie wypada wspominać o jakimś klikaniu, ale czy ja mam na obrazku dżentelmena? To klikam :)
It is not who I am underneath, but what I do that defines me
Legitny staroszkolny horror. Skończył się trochę inaczej niż oczekiwałem, chyba nawet lepiej. ;) Przyczepiłbym się tylko do tego, że akcja leci ciut za szybko – takie utwory stoją głównie klimatem, więc nie obraziłbym się za więcej opisów, zwłaszcza że czyta się je przyjemnie.
Nie o dzikie chwasty tu szło, ni o glinę, co po dżdżu kleiła się uparcie do trzewików. (…) W trawie, co wzgardziwszy światłem dnia, ku ziemi źdźbła kierowała…
Mam wrażenie, że tu pocisnęłaś za bardzo. Stylizacja miała być na XIX-wieczną angielską literaturę grozy, a SOV kieruje skojarzenia raczej ku przegiętemu średniowieczu/wczesnej nowożytności. No i to ,,co”, ,,ni”, ,,dżdż”… Później jest już OK.
Big Room Never Dies
Wracam z bardziej indywidualnymi odpowiedziami :)
jeroh
Chwilami styl i figury wydawały mi się wysilone lub lekko parodystyczne.
Wysilone być może. Nieumiejętne być może. Być może nawet śmieszne, ale na pewno nie parodystyczne :P
Metaforę wieczoru zostawiłam, ten fragment o upływającym czasie zmieniłam. Z innych wskazówek też chyba skorzystałam w 100%, bo nanosiłam już w poniedziałek, ale miały sens. Zeń/weń okazało się niezłą wtopą, ale przynajmniej zapamiętam na długo. Z “żem” wydaję mi się, że sprawa nie była aż tak jednoznaczna, ale dla świętego spokoju też zmieniłam ;)
Jim,
zgrzytający fragment zmieniłam, tekst Outty sobie zakolejkowałam – muszę zajrzeć do niego na dniach, bo po przeczytaniu pierwszych zdań jestem ciekawa, gdzie tam widać jakieś podobieństwa. A zanim dotrę do wspomnianej w komentarzu końcówki, to przede mną 40k zzs.
Komentarz nie był szorstki, dopóki nie rzucasz inwektywami i nie wchodzimy w prywatę, to jestem w stanie przyjąć krytykę. Zwłaszcza gdy uzasadnienie wychodzi poza “nie podoba mi się, bo mi się nie podoba” ;)
Hesket,
przyjmuję, mimo wszystko dzięki za dość wysoką gwiazdkową ocenę ;) W sumie dość ciekawe, bo np SNDWLKR napisał, że on zakończenia się nie spodziewał. No, ale od zawsze uważałam, że zakończenia są najtrudniejsze do napisania. Zaraz po pierwszych zdaniach, wymyśleniu tytułu i wypełnieniu treścią części między początkiem a końcem. ;)
ŻmijaTeutońska,
dzięki za wizytę i komentarz! Tak, zdaję sobie sprawę, że niektórzy źle trawią tego typu rozbudowane zdania, stąd ostrzeżenie w zapowiedzi ;) Są one zamierzone w tym przypadku, ale i tak gdzieś tam poszatkowałam w międzyczasie.
SPW,
Wyszło nieźle, choć troszkę sztucznie.
przyjmuję, ale pisanie tego tekstu sprawiło mi na tyle dużo przyjemności, że może kiedyś podejmę inną próbę. Mam nadzieję, że drugie podejście będzie bardziej udane ;)
melendur88,
hmm, dość dawno nie czytałam XIX-wiecznej prozy, muszę sobie odświeżyć i sprawdzić, czego brakowało. Dobrze, że jest chociaż jeden fan zdań wielokrotnie złożonych :D Dzięki za kliczka!
bruce,
naniosłam zmiany, ale nie wszystkie. Mimo tej zaimkozy, nie wszędzie udało się ją wyrzucic. Ale spojrzę na to jeszcze w weekend świeższym okiem i może jednak znajdę jakiś pomysł :) Dzięki za wizytę i miłe słowa!
CZARNA2,
dzięki za kliczek. Tak, historia raczej bez happy endu, chociaż kto wie? :)
Finkla,
przyznaję, że bardzo cieszy mnie ta opinia, bo jakoś (nie wiem, czemu) kojarzę Cię z tego typu literaturą i gdybyś mi napisała “wszystko źle” bez słowa uznałabym w tym przypadku, że wszystko źle ;)
Reakcja adwokata na swój sposób zabawna… Coś się nie wykazał jajami.
Ach ci angielscy dżentelmeni.
OneTwo,
rozumiem i to oczywiście żadne usprawiedliwienie, ale głównie chodziło mi tutaj o język niż fabułę. Ale fakt faktem, że opowiadanie powinno bronić się jednym i drugim
GalicyjskiZakapior,
Zmiany naniosłam, dzięki! Jedynie pozostaje mi pomyśleć nad tym biegnącym atramentem. W weekend rzucę na to świeżym okiem i zobaczę, co da się zrobić. Fakt, roślinki można by podkręcić i całość miałaby bardziej horrorowaty wydźwięk. Nie pierwszy raz mój tekst zyskałby na rozwinięciu o jakiś wątek :P
marzan,
Tu mam problem, bo imiesłów wskazuje, że jednocześnie czuła ciepło i kładła dłonie. W dodatku w tym samym akapicie jest podobna konstrukcja, w której imiesłów jest użyty dobrze, ale i tak zwróciłem uwagę na schemat zdań.
W weekend będę nanosić poprawki, więc w tym też grzebnę, dzięki za wskazanie :)
A czy w oryginalnych opowiadaniach z tego okresu było ich tak wiele? Dobrze, koniec jest prawie płaski, całe budowane dotąd napięcie zostaje rozładowane banalną sceną, ale czy to nie czasem poszukiwanie sensacji w czymś, co sensacją wcale nie miało być?
Może to właśnie kwestia czytanej prozy, ale też w dużej mierze tak postrzegam XIX-wieczną literaturę.
Już widzę, jak zaczytywałyby się tym damy przemierzające pociągiem zamglone przestrzenie Wysp. Ech, za późno, za późno :P
Może zamiast OldGuard powinnam mieć OldSoul ^^
Dziękuję za kliczka :)
SNDWLKR,
Skończył się trochę inaczej niż oczekiwałem, chyba nawet lepiej. ;)
O widzisz, ilu czytelników, tyle opinii, bo wyżej pojawiły się głosy, że zakończenie jest oczywiste.
Przyczepiłbym się tylko do tego, że akcja leci ciut za szybko – takie utwory stoją głównie klimatem, więc nie obraziłbym się za więcej opisów, zwłaszcza że czyta się je przyjemnie.
To była moja pierwsza próba z taką stylizacją i mimo wszystko wydaje się nie tak tragiczna, więc planuję popełnić coś w tym klimacie w przyszłości. Mam nadzieję, że wyjdzie dłuższe.
Mam wrażenie, że tu pocisnęłaś za bardzo
Zmieniłam, bo w sumie faktycznie ten fragment był mocno podkręcony i niespójny z dalszą częścią.
Those who don't believe in magic will never find it
jakoś (nie wiem, czemu) kojarzę Cię z tego typu literaturą
Mnie?! Dziewiętnastowieczna literatura kojarzy mi się z długimi i przegadanymi obyczajówkami. Stronię i od jednego, i od drugiego. Ostatni tekst próbowałam pisać w stylu rosyjskiego XIX wieku, ale to ze względu na tematykę.
Coś tam czytałam Hugo, Dostojewskiego, Dickensa czy naszych polskich autorów, ale raczej z obowiązku niż dla przyjemności.
Babska logika rządzi!
To nie wiem skąd takie skojarzenie :P muszę chyba pozaglądać więcej do Twoich tekstów, aby to odczarować :)
Those who don't believe in magic will never find it
O widzisz, ilu czytelników, tyle opinii, bo wyżej pojawiły się głosy, że zakończenie jest oczywiste.
Znaczy, ja obstawiałem, że rzuci się do tej studni (nie wiem, dlaczego, ale taki sposób zejścia wydaje mi się bardzo ,,romantyczny” :P; pewnie zasługa prerafaelitów) albo odwiozą ją do wariatkowa, jak w porządnym kosmicznym horrorze. Asymilacji przez roślinki nie wziąłem pod uwagę, ale mówię, wydaje mi się lepsza niż moje pomysły. :)
planuję popełnić coś w tym klimacie w przyszłości. Mam nadzieję, że wyjdzie dłuższe.
Powodzenia!
Big Room Never Dies
Hej,
opowiadanie podobało mi się ( jak chyba każde spod Twojej klawiatury, które miałem okazję czytać :)). Stylizacja nie męczy, wręcz powoduje, że czyta się przyjemnie i pomaga zagłębić w historię. Fajnie pokazana ewolucja bohaterki: z pasjonatki botaniką sama się nią staje. Zakończenie jest mroczne i przewrotne.
SNDWLKR
albo odwiozą ją do wariatkowa
lugosi,
opowiadanie podobało mi się ( jak chyba każde spod Twojej klawiatury, które miałem okazję czytać :)).
Dziękuję za wizytę i miłe słowa. Zawsze fajnie Cię widzieć pod swoimi tekstami ;)
Those who don't believe in magic will never find it
Spodobał mi się Twój tajemniczy ogród, a to, co robił z właścicielami posiadłości przyprawia o ciarki. Mimo to opowiadanie zaciekawiło i czytało się całkiem dobrze. Czy będzie coś jeszcze w podobnym klimacie?
Bethy złożyła list i odłożyła na bok. → Nie brzmi to najlepiej.
Proponuję: Bethy złożyła list i odsunęła na bok.
…wieczorem, przy dogasającym kominku, odwzorowała je w swym kajecie. Atrament zdawał się czernieć bardziej niż zazwyczaj, jakby obce glify piły światło z pokoju. Z każdym mozolnie kreślonym znakiem, drżała coraz mocniej, choć w kominku trzaskały drwa. → To kominek dogasał, czy trzaskały w nim drwa?
Spała ciężko pozbawiona owego szeptu… → A może: Spała mocno/ twardo pozbawiona owego szeptu…
https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Ciezko-a-trudno;19058.html
…z owym rygorem godnym miana uczonej, które sobie rościła… → Pewnie miało być: …z owym rygorem godnym miana uczonej, do którego prawo sobie rościła…
Objawy, napisała u góry kartki, a następnie w punktach spisała wszelkie niepokojące stany. → A może: Objawy, napisała u góry kartki, a następnie w punktach wyszczególniła wszelkie niepokojące stany.
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Cześć Reg,
przyznam, że z duszą na ramieniu czekałam na Twój komentarz, bo ostatnie moje twory nie do końca przypadły Ci do gustu, a bardzo sobie cenię Twoje opinie. Cieszę się więc niezmiernie, że lektura była udana :)
Czy będzie coś jeszcze w podobnym klimacie?
Ten twór był eksperymentalny, bo nie bawiłam się dotychczas w tego typu stylizacje, ale spodobało mi się i będę chciała się z nią zmierzyć ponownie. Na razie bez konkretnego planu, ale prędzej czy później coś w tym klimacie się pojawi.
Poprawki wprowadzone :) Dziękuję za wizytę!
Those who don't believe in magic will never find it
OldGuard, Twoja dusza może wrócić na miejsce, bo nie ukrywam, że lektura bardzo przypadła mi do gustu i cieszę się, że choć to był eksperyment, sprawa będzie kontynuowana. :)
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Świetnie się to czyta, przyznaję. Stylizacja jest bardzo zdawkowa, aby nie odstraszyć czytelnika, co może budzić wrażenie nieścisłości, ale osobiście podobało mi się taki rozwiązanie; czytało się, jak tłumaczenie jednego z tekstów Poe, ot, świetny gotycki klimat.
Miałem wrażenie, że jest to wstęp do czegoś dłuższego, świetne wprowadzenie. Mógłbym poczytać więcej o tej rezydencji i jej tajemnicach, stąd mam uczucie niesytości – ale i to wydaje się imo na plus.
Szuwar,
hej, fajnie, że zdecydowałeś się wpaść w odwiedziny. Widziałam pod Twoim opkiem, że podnoszono małą aktywność i szkoda, aby z tego powodu Twoje teksty miały przechodzić niezauważone, bo “Głupimi Sukami” pokazałeś, że dobrze piszesz.
Miałem wrażenie, że jest to wstęp do czegoś dłuższego, świetne wprowadzenie. Mógłbym poczytać więcej o tej rezydencji i jej tajemnicach, stąd mam uczucie niesytości – ale i to wydaje się imo na plus.
W zasadzie nie miało być, bo całość była pomyślana jako eksperyment z takim stylem. Ale w międzyczasie urodził się pomysł i pewnie pojawi się kiedyś kontynuacja :)
Those who don't believe in magic will never find it
Nominowałbym do Piórka, bo na to zasługuje, ale już chyba za późno. Po prostu przeoczyłem to opowiadanie. W każdym razie – podobało mi się, a brakuje dobrych utworów grozy, tu czy gdziekolwiek. Jest bardzo gęsty klimat, przez co wcale nie kojarzy się z prozą dziewiętnastowieczną. I w sumie lepiej, bo ghost story z tamtych czasów to na ogół nudne banalne opowiastki o duchach. A tutaj to raczej weird fiction.
I takie dwie wątpliwości –
“Zstępowała ku studni co świt…”
Ja bym napisał “Codziennie zstępowała w głąb studni skoro świt>>>” Bo “zstępować” w dół, nie ku.
I ta czarna wrona, żaden ze mnie ptakoznawca, ale czy wrony nie są częściowo szare? Może lepiej byłoby zamienić na kruka, a fajnie by się skojarzyło z wiadomym autorem…
Agroeling,
Hej, widzę, że z Ciebie doświadczony użytkownik forum, a Twój nick mignął mi dopiero pierwszy raz :) Niemniej, cieszę się, że tutaj zajrzałeś.
Nominowałbym do Piórka, bo na to zasługuje, ale już chyba za późno.
Dziękuję, cudne otwarcie komentarza! 
A tutaj to raczej weird fiction.
A do niedawna twierdziłam, że nie umiem w weird fiction.
Ja bym napisał “Codziennie zstępowała w głąb studni skoro świt
Tylko to sugeruje, że wchodziłaby do studni.
Z krukiem racja, lepsza wersja. Podmienię :)
Those who don't believe in magic will never find it
Sympatyczne :)
Przynoszę radość
Zaledwie Bethy przekroczyła próg domostwa, a przejęło ją nieodparte wrażenie, że tamtejszy ogród nie godzi się na jej obecność.
Mmmmm… "tamtejszy" bym wycięła, czemu miałby się nie godzić jakiś obcy ogród?
W każdym szeleście liści pobrzmiewało szyderstwo natury, która radowała się z faktu, iż kolejna dusza pozwoliła się spętać w zielone wici Witherthorn Dell.
A może tak: W każdym szeleście liści pobrzmiewało szyderstwo natury uradowanej kolejną duszą, co pozwoliła się spętać zielonym wiciom Witherthorn Dell.
W trawie, co wzgardziwszy światłem dnia, ku ziemi źdźbła kierowała oraz w głogach splatających cierniste ramiona w labirynt wiodący ku samemu sercu ogrodu.
Wtrącenie: W trawie, co wzgardziwszy światłem dnia, ku ziemi źdźbła kierowała, oraz w głogach splatających cierniste ramiona w labirynt wiodący ku samemu sercu ogrodu.
zwiastując nieuchronny koniec pewnego okresu.
Hmm.
Dopiero adwokat Ford, szafując uprzejmościami, wywodził, iż nagła choroba uczyniła zeń człowieka niezdolnego do samodzielności.
? "Wywodził" jest niedokonane, co odsyła na Berdyczów.
Umieszczono go więc wśród sióstr zakonnych w Yorkshire.
U sióstr, w końcu sam zakonnicą nie został.
Jej z kolei pozwoliło to objąć rodzinny majątek szybciej niźli planowała.
A może: Jej zaś przyszło objąć rodzinny majątek wcześniej, niźli planowała.
Pragnęła zatracić się w studiowaniu flory tak bardzo, aby zagłuszyć bicie owdowiałego serca.
Do czego odnosi się "tak bardzo"?
I mimo że dziwiła się, iż stryjeczny brat Harold w tak krótkim czasie stał się zniedołężniałym człekiem, choć jeszcze rok wcześniej pisywał listy świadczące o ostrości umysłu i charakterystycznej dlań ironii, to dar losu przyjęła z niekłamaną ulgą.
I choć dziwiła się, iż stryjeczny brat Harold w tak krótkim czasie zniedołężniał, choć jeszcze rok wcześniej pisywał listy świadczące o wielkiej sile umysłu, pełne charakterystycznej dlań ironii, to dar losu przyjęła z niekłamaną ulgą.
plonów ziemi
Lepiej: płodów ziemi. https://wsjp.pl/haslo/podglad/7726/plon
Nazwy zapełniały stronice jedna po drugiej i powoli odsłaniały sekrety ogrodu.
Hmmm.
rozstawiła mosiężne statywy, palniki Bunsena i szklane probówki, aby zgłębiać tajemnice otaczającej ją flory
W sumie nie znam się na tym, ale czy wtedy w botanice już się robiło analizy chemiczne? Pewnie tak, wiek XIX, wiek chemii…
Odkrycie wzbudziło w niej ciekawość i skierowało wprost do biblioteki.
Dobra, ale przed chwilą miało to być odkrycie wręcz przedwieczne (i chyba takie jest), a teraz – tylko chłodna ciekawość?
Biblioteka była niewielka jak na rozmiary posiadłości, acz zawierała mnogość dzieł różnych nauk
Lepiej: Biblioteka była niewielka jak na rozmiary posiadłości, lecz zawierała mnogość dzieł naukowych.
stiukiem w kształcie wici roślinnych
https://pl.wikipedia.org/wiki/Stiuk ? Stiuki mogą przedstawiać ornament roślinny…
starych skór
Starej skóry.
na kolekcję zielnych szczątków tak sędziwą
Nie przesadzasz trochę?
atrament biegł od prawej do lewej
Mogłaby to być metonimia, ale dziwna: pismo biegło od prawej do lewej.
po to, aby odkryć
Po to, by odkryć.
Ogród żyje.
Już Arystoteles wiedział, że rośliny żyją :)
Nie myśl o nim jednak jak o zbiorze roślin. To odrębny byt, który nieustannie obserwuje.
Odrębny? Czy chodzi o to, że ogród jest całością, jednym organizmem?
mając już pewność, że biedny Harold oszalał
Hmm.
ukrytą pod całunem z bluszczu, który dławił kamienne cembrowiny
Dobre, duszące, tylko czy cembrowina nie powinna być jedna? https://pl.wikipedia.org/wiki/Cembrowina
a za nią skrywały zimne, wilgotne kamienie
Hmm. Źle się to parsuje. Może: skrywająca zimne, wilgotne kamienie?
Dojrzała znaki w omszałej cembrowinie.
Na cembrowinie.
chociaż ich regularność przeczyła temu, by zostawił je przypadkowo jakiś zwierz.
Chociaż ich regularność przeczyła temu, by miał je zostawić przypadkowo jakiś zwierz.
Z każdym mozolnie kreślonym znakiem, drżała coraz mocniej
Tu bez przecinka.
co jak węże z rajskiego ogrodu, oplatały
Albo: co, jak węże z rajskiego ogrodu, oplatały; albo bez przecinka.
Blady brzask sączył się przez szyby, gdy obudziła się równo ze świtem.
Hmmm.
Bethy uniosła obie ręce z niemym przerażeniem
Bethy w niemym przerażeniu uniosła obie dłonie.
Kogoś, kto przez noc użyczył sobie jej ciała
Użycza się komuś coś, co się ma. Przywłaszczył sobie jej ciało?
o których nie miała prawa wiedzieć
Dlaczego nie miała prawa?
gdy kroki powiodły ją ku studni
Kroki?
zdawał się być jeszcze świeży
"Być" zbędne.
Spała twardo pozbawiona owego szeptu
Spała twardo, pozbawiona owego szeptu.
nie odnajdywała jednak w sobie ożywczego tchnienia
Nie odnajdowała.
Trzeci tom zapisków Harolda był oprawiony inaczej niż pozostałe. Grzbiet miał ciemniejszy, jakby często dotykany.
To różnica wynika z samej oprawy, czy ze zużycia?
co samo w sobie stanowiło osobliwość w pedantycznej strukturze zapisków stryjecznego brata
"Strukturze"?
nie jest naturalną strukturą
Jak wyżej. Może po prostu: nie jest naturalna? Nie jest dziełem natury?
Nie w taki sposób, który rozpoznałby człowiek
Nie na sposób człowieka?
jakby ręka autora drżała podczas kreślenia słów
Lepiej: przy kreśleniu słów.
z owym rygorem godnym miana uczonej
"Owym" bym wycięła.
pomimo braku dyplomu i formalnego stopnia
Ale jakieś laury miała?
Pragnęła ująć w karby logiki coś, co wymykało się nauce.
Eeeech, pozytywizm :)
Z mozołem opuszczała linę, mierząc głębokość zdradzieckiej toni
Jeśli musi być imiesłów, to: Z mozołem opuszczając linę, mierzyła głębokość zdradzieckiego szybu. Ale nie musi: Z mozołem opuszczaną liną mierzyła głębokość zdradzieckiego szybu.
Zbadała chemię cieczy
Nowoczesne. Zbadała skład cieczy.
nie znalazła niczego trwożnego
https://sjp.pwn.pl/slowniki/trwo%C5%BCny.html https://sjp.pwn.pl/sjp/trwo%C5%BCliwy;2530915.html Więc: niczego zatrważającego.
kamień studzienny pokryty jednym z tajemniczych znaków
Cały pokryty jednym znakiem?
nie spoiła go dłoń murarza, ale żywa sieć wici, splecionych w ciasnym uścisku
? Skoro tych wici już tam nie ma, to skąd ona to wie? A jeśli są, to gdzie analogia z murarzem? Bardziej z zaprawą.
Bethy przeczuwała powoli, że owo zrośnięcie dotyczy nie tylko skał, ale i jej samej
?
Uczona w niej nie odpuściła całkowicie
"Odpuścić" jest takie nowoczesne – zupełnie mi rozbiło zawieszenie niewiary. Nie mogła się np. nie poddać?
następnie w punktach wyszczególniła wszelkie niepokojące stany
Hmm. "Wszelkie" na pewno bym wycięła.
chciała wyjrzeć hen poza kamienne mury
Chciała wyjrzeć, hen poza kamienne mury.
Pojęła, że zdobyta dotychczas wiedza była jedynie zapowiedzią burzy, która właśnie nadciągała z dna studni.
?
wszak owo ptactwo często nawiedzało
Ptactwo to kolektyw, nie bardzo może nawiedzać.
wizyta kruka jest znakiem z ogrodu, który wysłał szpiega
Szpieg jest a) tajny i b) nie lubimy go. A Bethy właśnie zaczęła się do ogrodu przekonywać. Więc?
który odleciał zanim go dotknęła
Który odleciał, zanim go dotknęła.
Wieczór zdążył już pokryć pola i schować słońce za horyzont
Hmm.
rześkie powietrze, owinęło się
Co tu robi przecinek?
zdawała się tracić ludzkie kontury, stapiając się z cieniem
Lepiej: zdawała się tracić ludzkie kontury, stapiać z cieniem.
sędziwego srebra
Srebro nie jest żywe. Może się kojarzyć ze starością, ale ożywienie go nie bardzo mi tu pasuje.
Położyła dłonie na cembrowinie, czując pod palcami ciepło.
A może: Położyła dłonie na cembrowinie, pod palcami czuła ciepło.
zamiast goryczy indyjskich liści, poczuła
Bez przecinka.
świeżej stronie
Czystej.
Siedziała nieruchomo przy oknie, a jej skóra przybrała odcień
Miała, bo przybrała go już przed wejściem adwokata.
Zamiast słowa powitania, wydała z siebie cichy, szumiący dźwięk, podobny do wiatru w sędziwych cisach.
Zamiast słowa powitania wydała z siebie cichy szum, podobny do szeptu wiatru w sędziwych cisach.
Ostatnia strona opisywała coś
Na ostatniej stronie widniał opis czegoś.
Mniemałam, iż miano botaniczki daje mi prawo do zgłębiania tajników flory, lecz był to jeno przejaw mej pychy. Prawdziwe poznanie nie rodzi się z wiedzy książkowej, ale pochodzi z jedności.
Zgoda, tylko czy to wynika z tekstu?
Tekst stoi atmosferą, ciężką, duszną i przedburzową, chociaż miejscami nie do końca się to udało: tu i ówdzie stylizacja się potyka (nowoczesne słowa, niepoprawne konstrukcje – sama złożoność zdań pasuje do całości, ale czasem widać, że to pastisz), a metafory bywają przesadne. Ogólnie mamy tu horror kosmiczny i tyle. Co tu dużo mówić.
Eksperyment z takim tekstem uznaje za udanie nieudany po wczytaniu się w kilka opinii, które są mimo wszystko dość rozbieżne :P
A co chciałaś osiągnąć, tak konkretnie?
z kobietą walczącą o prawo do prowadzenia badań
? Jak dla mnie, to ona po prostu szuka sobie zajęcia… czy może bardziej sensu w życiu. Jest troszeczkę jakby krytyki pozytywizmu, ale dopiero na końcu.
nie było jasne, czy roślinki chcą jakąś wymierną krzywdę zrobić narratorce, czy tylko zatrzymać ją na miejscu
Właśnie. W sumie wychodzi na to, że tak ją lubią, że nie chcą się z nią rozstawać.
Współczesna dusza błaga o to, żeby cała mozolnie budowana dekoracja się zawaliła, żeby ogród nagle rozkwitł emocjami – ale on jest angielski i flegmatyczny.
Moja nie błaga XD
SOV kieruje skojarzenia raczej ku przegiętemu średniowieczu/wczesnej nowożytności
Weź, czytam przedwojenny przekład św. Augustyna i tam tłumacz we wstępie zapowiedział, że będzie zachowywał budowę zdań XD (Da się czytać, na razie i tak głównie cytuje Salustiusza XD)
Być może nawet śmieszne, ale na pewno nie parodystyczne :P
No, ale od zawsze uważałam, że zakończenia są najtrudniejsze do napisania. Zaraz po pierwszych zdaniach, wymyśleniu tytułu i wypełnieniu treścią części między początkiem a końcem. ;)
Oj, tak :D
Dobrze, że jest chociaż jeden fan zdań wielokrotnie złożonych :D
A ja to co? :D
Ach ci angielscy dżentelmeni.
Taki tam dżentelmen, Phileas Fogg, oto dżentelmen XD
Stylizacja jest bardzo zdawkowa, aby nie odstraszyć czytelnika, co może budzić wrażenie nieścisłości,
? Dla mnie jest całkiem mocna…
Tylko to sugeruje, że wchodziłaby do studni.
"Zstępowała ku studni" czyli do niej schodziła, czyli dom jest wyżej niż studnia. Proste :)
Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.
Hah, obawiałam się Twojego komentarza pod tym tekstem. Większość zmian wprowadzona i jak zwykle (po)twór na tym zyskał :P
Tekst stoi atmosferą, ciężką, duszną i przedburzową, chociaż miejscami nie do końca się to udało: tu i ówdzie stylizacja się potyka (nowoczesne słowa, niepoprawne konstrukcje – sama złożoność zdań pasuje do całości, ale czasem widać, że to pastisz), a metafory bywają przesadne.
Trudno się nie zgodzić :P rozwinę to niżej
Eksperyment z takim tekstem uznaje za udanie nieudany po wczytaniu się w kilka opinii, które są mimo wszystko dość rozbieżne :P
A co chciałaś osiągnąć, tak konkretnie?
Nie dostać samych 1-gwiazdkowych ocen albo samych krytycznych komentarzy? :P
A tak serio to od czasu do czasu próbuję wychodzić ze swoją pisaniną poza typowe dla siebie schematy, co miało miejsce w Diuku i tutaj. Diuk był mało ambitnym tekstem, ale momentami zabawnym (:P), tu chciałam pobawić się jakąś stylizacją tekstu. Jednak skupiając się na niej, trochę zaniedbałam fabułę, bo jest ona pretekstowa i do bólu sztampowa, a z drugiej strony na warstwie językowej nie skupiłam się na tyle, by lekturę można uznać za w pełni satysfakcjonującą. I z tego powodu dominuje też tell zamiast show. Na szczęście całość nie jest w pełni purpurowa, co uważam za mały sukces. No i części komentujących się tekst podobał.
Mi w sumie już przestał, bo większość moich tekstów przechodzi przez 3 fazy (1. Napisałam arcydzieło. 2. No, ujdzie. 3. Meh) i ten jest właśnie w fazie trzeciej :P
Mimo wszystko zabawa formą czy pewnego rodzaju archaizacja sprawiały mi frajdę podczas pisania. A analizowanie tego tekstu też uważam za wartościowe i pewnie kilka wniosków wyciągnę z tego ;)
Those who don't believe in magic will never find it
Hah, obawiałam się Twojego komentarza pod tym tekstem.
:)
Mi w sumie już przestał, bo większość moich tekstów przechodzi przez 3 fazy (1. Napisałam arcydzieło. 2. No, ujdzie. 3. Meh) i ten jest właśnie w fazie trzeciej :P
:)
sprawiały mi frajdę podczas pisania
Czasem właśnie o to chodzi :)
Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.
