Kot odwrócony ogonem

Był tak nie­sa­mo­wi­ty, że aż miała ocho­tę pła­kać na jego widok.

Oli­wia ko­cha­ła swo­je­go kotka Gra­fi­ta bar­dziej niż ko­go­kol­wiek na świe­cie. Nie, nie kotka. Ko­ci­sko. Ten czar­ny maine coon (wiek: trzy lata, waga: dzie­więć ki­lo­gra­mów, w kłę­bie: trzy­dzie­ści dzie­więć cen­ty­me­trów, dłu­gość: sto pięt­na­ście cen­ty­me­trów) zaj­mo­wał po­ło­wę jej łóżka. Cza­sem ustę­po­wa­ła mu w nocy miej­sca, gdy już uło­żył się wy­god­nie, nie miała bo­wiem serca wy­bu­dzać go, prze­sta­wiać, a tym bar­dziej wy­ga­niać. W końcu tak roz­kosz­nie spał! Tym razem jed­nak przy­tu­la­ła się do niego mocno, bo sa­mot­ność tego wie­czo­ru nie­zno­śnie do­ło­wa­ła, nawet ta­blet­ki szczę­ścia nie wy­star­cza­ły.

Wszy­scy nie­licz­ni zna­jo­mi byli za­ję­ci – albo pracą, albo ży­ciem w wir­tu­al­nym świe­cie, albo jed­nym i dru­gim. Każdy eg­zy­sto­wał w swo­ich czte­rech ścia­nach. Ona do­pie­ro zbie­ra­ła na wła­sny ze­staw VR, bo tego z pracy mogła uży­wać tylko pod­czas pro­jek­to­wa­nia wir­tu­al­nych świa­tów. Jak do­brze, że miała Gra­fi­ta! Bez niego chyba by się za­bi­ła.

Opie­ra­jąc głowę na jego mięk­kim grzbie­cie i de­lek­tu­jąc się mru­cze­niem po­rów­ny­wal­nym do drże­nia sil­ni­ka spa­li­no­we­go, prze­glą­da­ła ze znu­że­niem sta­re­go iPho­ne’a 28, scrol­lu­jąc ko­lej­ne za­jaw­ki fil­mi­ków. „Tech­no­lo­gia 10D w Twoim miesz­ka­niu”, „Rand­ka on­li­ne jak na żywo”, „Uczło­wiecz swo­je­go pu­pi­la”… Uczło­wiecz swo­je­go pu­pi­la? Oli­wia szyb­ko zwi­zu­ali­zo­wa­ła fil­mik na wy­świe­tla­czu.

 – Czy twój zwie­rzak zna­czy dla cie­bie wszyst­ko? – mówił ko­ją­cym gło­sem lek­tor, pod­czas gdy na­gra­nie przed­sta­wia­ło psy, koty i inne zwie­rzę­ta ba­wią­ce się z ludź­mi. – Spę­dzasz z nim więk­szość czasu, Oli­wia? A może chcia­ła­byś, by kot Gra­fit stał się twoim naj­lep­szym przy­ja­cie­lem, praw­dzi­wym naj­lep­szym przy­ja­cie­lem? Na pewno ma­rzysz, by z nim po­roz­ma­wiać.

Au­to­ma­tycz­nie per­so­na­li­zo­wa­ne re­kla­my za­zwy­czaj nie wy­wie­ra­ły na nią wpły­wu, a jed­nak teraz przy­ła­pa­ła się na tym, że przy­ta­ku­je i nawet mam­ro­cze pod nosem od­po­wie­dzi. Fil­mik sku­pił się na ko­tach.

– Twój kot Gra­fit może stać się rów­nym tobie, Oli­wia! Pre­zen­tu­je­my cał­ko­wi­tą no­wość na rynku. Oto za­strzyk uczło­wie­cza­ją­cy Hu­man­Pet! Wy­star­czy, że przy­je­dziesz z kot Gra­fit do na­szej kli­ni­ki i po­zwo­lisz wy­ko­nać za­bieg. Tak, Oli­wia, Gra­fit spra­wi, że już nigdy nie po­czu­jesz się sa­mot­na! Spójrz tylko, co wspa­nia­łe­go może was spo­tkać.

Oli­wii moc­niej za­bi­ło serce, gdy zo­ba­czy­ła ko­lej­ne sceny w akom­pa­nia­men­cie emo­cjo­nal­nej mu­zy­ki. Za­strzyk dla kota sy­jam­skie­go, jego wy­bu­dze­nie, ro­zum­ny wzrok, pod­ro­śnię­cie i zmia­na po­stu­ry, cho­dze­nie na dwóch ła­pach w ubra­niu, picie ze szklan­ki, gra­nie na Play­Sta­tion, a nawet sprzą­ta­nie, go­to­wa­nie – wszyst­ko to razem z uśmiech­nię­tym wła­ści­cie­lem. Aż wresz­cie finał: mu­zy­ka się wy­ci­sza, kot, a może już koci czło­wiek, zbie­ra się w sobie i cie­niut­kim gło­si­kiem mówi: „Ko­cham cię, przy­ja­cie­lu”, co po­wo­du­je u wła­ści­cie­la łzy wzru­sze­nia.

To nie­moż­li­we. Oli­wia prze­tar­ła oczy. Czy to są praw­dzi­we fil­mi­ki?

– To wszyst­ko praw­dzi­we fil­mi­ki, Oli­wia – po­wie­dział jak na za­wo­ła­nie pre­zen­ter. – Za­strzyk jest po­da­wa­ny w wielu kra­jach. Cena to je­dy­ne pięt­na­ście ty­się­cy zło­tych. Po­śpiesz się, bo zo­sta­ło tylko kilka dawek Hu­man­Pet! To jak, Oli­wia, kiedy zo­ba­czy­my cie­bie i kot Gra­fit?

Ogło­sze­nie się skoń­czy­ło. Po­zo­stał je­dy­nie pul­su­ją­cy, neo­no­wy link do for­mu­la­rza.

Pięt­na­ście ty­się­cy zło­tych? I co teraz? Oli­wia opar­ła się moc­niej o Gra­fi­ta, a ten za­miau­czał nie­za­do­wo­lo­ny. Spoj­rza­ła na niego z czu­ło­ścią i przez kilka minut wpa­try­wa­ła się w jego ma­je­sta­tycz­ny pysz­czek. Ja­sno­nie­bie­skie oczy wy­ra­ża­ły pełne za­ufa­nie. Miała już na­zbie­ra­ne dwa­na­ście ty­się­cy na VR, a jutro na kon­cie po­win­na po­ja­wić się wy­pła­ta. Star­czy­ło­by jej.

Naj­wy­żej tro­chę po­gło­du­je.

– Zro­bi­ła­bym dla cie­bie wszyst­ko, Gra­fit – po­wie­dzia­ła. – I zro­bię. Będę szczę­śli­wa. I ty też bę­dziesz.

*

Gra­fit war­czał, miau­czał i sy­czał, gdy je­cha­li do kli­ni­ki For your pet, a potem wy­ry­wał się pod­czas cze­ka­nia na przy­ję­cie. Oli­wia stre­so­wa­ła się jesz­cze bar­dziej.

Po pierw­sze nie pa­mię­ta­ła, kiedy ostat­nio wy­cho­dzi­ła z miesz­ka­nia; nawet brak kie­row­cy w au­to­no­micz­nej tak­sów­ce nie po­ma­gał opa­no­wać lęku. Po dru­gie bała się o Gra­fi­ta. Choć prze­cze­sa­ła in­ter­net w po­szu­ki­wa­niu in­for­ma­cji o Hu­man­Pet, nie zna­la­zła żad­nych ne­ga­tyw­nych opi­nii. Ale też nie­wie­le do­brych. Mimo to wszyst­ko pre­zen­to­wa­ło się bar­dzo wia­ry­god­nie, a fil­mi­ki z uczło­wie­czo­ny­mi zwie­rza­ka­mi były ucie­le­śnie­niem jej ma­rzeń. I Gra­fi­ta oczy­wi­ście. A jed­nak nie­pew­ność, gdy od­da­wa­ła go na łaskę i nie­ła­skę ły­se­go pra­cow­ni­ka w bia­łym kitlu i wiel­kich oku­la­rach, była ogrom­na. Naj­chęt­niej po­szła­by za nim, ale ka­za­no jej cze­kać. Po trze­cie nie­po­ko­ił ją strach kota. Co chwi­lę spo­glą­dał na nią z wy­rzu­tem. Prze­cież chcia­ła dla niego jak naj­le­piej…

– Wszyst­ko się ułoży, ko­cha­ny – szep­nę­ła do szpi­cza­ste­go ucha, gdy go za­bie­ra­no.

Pod­czas pół­go­dzin­ne­go, peł­ne­go stre­su ocze­ki­wa­nia nie mu­sia­ła na szczę­ście z nikim roz­ma­wiać. Dwie inne osoby miały za­ło­żo­ne go­go­le VR, poza tym kli­ni­ka była pusta. Pew­nie za­li­cza­ła się do jed­ne­go z ostat­nich klien­tów, któ­rzy zdą­ży­li za­ła­pać się na Hu­man­Pet.

Wresz­cie łysy pra­cow­nik wszedł do po­cze­kal­ni z trans­por­te­rem. Oli­wia ze­rwa­ła się na równe nogi.

– I jak? I jak? – do­py­ty­wa­ła.

– Pro­ce­du­ra prze­bie­gła pra­wi­dło­wo – od­parł męż­czy­zna, co rusz po­pra­wia­jąc oku­la­ry. Nawet nie pa­trzył jej w oczy. – Pani kot po­trze­bu­je kilku go­dzin, by się wy­bu­dzić. Na­stęp­nie musi pani pomóc mu sta­nąć na nogi, do­słow­nie oczy­wi­ście. To bę­dzie jak przy­spie­szo­ny pro­ces wy­cho­wy­wa­nia dziec­ka. W razie kło­po­tów pro­szę dzwo­nić. Kli­ni­ka For your pet życzy spę­dze­nia wielu szczę­śli­wych chwil z pu­pi­lem. Do wi­dze­nia.

– Kło­po­tów…? – za­czę­ła, ale pra­cow­nik już szedł w prze­ciw­nym kie­run­ku.

I tyle? Oli­wia zaj­rza­ła do trans­por­te­ra przez otwo­ry. Gra­fit spał słod­ko i nic nie wska­zy­wa­ło na to, że coś mu do­le­ga. Nieco uspo­ko­jo­na, uśmiech­nę­ła się do sie­bie. Miała rację, wszyst­ko się ułoży.

*

Gra­fit nie obu­dził się przez na­stęp­ne dzie­więć go­dzin.

Oli­wia czuła, że jest na gra­ni­cy pa­ni­ki. Krą­ży­ła w kółko po po­ko­ju, pró­bu­jąc wy­rów­ny­wać od­dech. Co z nią bę­dzie, jeśli jej uko­cha­ny to­wa­rzysz już się nie obu­dzi? Czy po­stą­pi­ła­by jak oj­ciec? A może ra­czej jak matka? Przy­sta­nę­ła, pa­trząc na Gra­fi­ta.

– Bła­gam, nie każ mi sta­wać przed takim dy­le­ma­tem – jęk­nę­ła.

Być może Gra­fit to usły­szał, bo po­ru­szył się nie­mra­wo. Po chwi­li jego oczy z wolna za­czę­ły się otwie­rać. Oli­wia krzyk­nę­ła cicho.

Oczy Gra­fi­ta były jak ludz­kie – z okrą­gły­mi źre­ni­ca­mi i bielą gałek ocznych wokół tę­czó­wek. Tego na fil­mi­kach nie wi­dzia­ła. Błę­kit, który z nich bił, prze­szy­wał chło­dem. Wzrok kota z każdą se­kun­dą sta­wał się coraz bar­dziej ro­zum­ny. Mru­gał po­wo­li, uno­sząc łepek i roz­glą­da­jąc się do­oko­ła. Oli­wia otrzą­snę­ła się z pierw­sze­go szoku. To prze­cież mój kot, upo­mnia­ła się w duchu.

– G-gra­fit? – Kuc­nę­ła obok kojca. – Już do­brze, nic się nie dzie­je. – Mó­wiąc to, za­czę­ła gła­skać go de­li­kat­nie po czar­nej, ak­sa­mit­nej sier­ści. Cia­łem kota wstrzą­snę­ły spa­zmy, gdy tylko go do­tknę­ła. – Ej, no co ty. To ja. Już po wszyst­kim, je­steś bez­piecz­ny…

Gra­fit po raz pierw­szy spoj­rzał jej pro­sto w oczy. Źre­ni­ce zmniej­szy­ły się mak­sy­mal­nie do ma­leń­kich, czar­nych kó­łe­czek. Prze­szły ją ciar­ki. Śle­pia kota wy­ra­ża­ły przede wszyst­kim głę­bo­kie za­cie­ka­wie­nie. Ale i oschłość. Jakby była mu obo­jęt­na. Jakby… Za­bra­ła rękę.

– Nie po­zna­jesz mnie? – spy­ta­ła cicho.

Pa­trzył na nią i ani drgnął. Ta chwi­la bez­ru­chu prze­dłu­ża­ła się, a Oli­wia czuła, że to już dla niej za wiele. Nie tak to miało wy­glą­dać! Usia­dła na pod­ło­dze i opar­ła się o ścia­nę, za­kry­wa­jąc oczy. Tylko spo­koj­nie, on po pro­stu musi dojść do sie­bie…

Wy­buch­nę­ła gło­śnym pła­czem.

Nagle po­czu­ła, jak coś mięk­kie­go ocie­ra się o jej nogi. Gra­fit wsko­czył na nią i z od­le­gło­ści kilku cen­ty­me­trów znów zaj­rzał jej w oczy, ale tym razem to spoj­rze­nie wy­ra­ża­ło coś zu­peł­nie in­ne­go. En­tu­zjazm, czu­łość, za­do­wo­le­nie. Mo­gła­by przy­siąc, że się uśmie­cha. Ach, jaka ulga! Przy­tu­li­ła go mocno, łka­jąc ze szczę­ścia.

Nie ro­zu­mia­ła tylko, dla­cze­go nie mru­czy.

*

Oli­wia opu­ści­ła na­stęp­ny dzień w pracy, całą uwagę po­świę­ca­jąc Gra­fi­to­wi. Ależ on był teraz wy­ma­ga­ją­cy! Wszyst­ko in­te­re­so­wa­ło go ze zdwo­jo­ną siłą. Mó­wi­ła do niego nie­ustan­nie, ob­ja­śnia­jąc różne przed­mio­ty, zja­wi­ska i po­ję­cia. Nie była pewna, czy ją ro­zu­mie, jed­nak mo­gła­by przy­siąc, że pa­trzy na nią wzro­kiem coraz to po­jęt­niej­szym. Słu­chał uważ­nie, nie­ru­cho­my ni­czym posąg. Nawet ogo­nem nie mer­dał. Jesz­cze nigdy nie czuła się dla ni­ko­go tak ważna.

Dzień zle­ciał szyb­ko. Nocą Gra­fit po­ło­żył się na jej łóżku, a ona po­sta­no­wi­ła spać na ma­te­ra­cu. Długo nie mogła za­snąć, roz­e­mo­cjo­no­wa­na prze­glą­da­jąc ubran­ka, które mo­gły­by pa­so­wać na jej ulu­bień­ca.

Punkt szó­sta usły­sza­ła bu­dzik. Na wpół żywa, prze­tar­ła oczy i aż krzyk­nę­ła. Gra­fit stał tuż nad nią, wpa­trzo­ny w jej twarz ludz­ki­mi ocza­mi. Czy on urósł?

– Głod­ny, co?

Za­śmia­ła się ner­wo­wo. Zdało jej się, że ski­nął głową. Uczy­ła go wczo­raj wy­ra­ża­nia „tak” i „nie”; naj­wy­raź­niej lek­cje po­skut­ko­wa­ły. Zwle­kła się z ma­te­ra­ca i po­spie­szy­ła na­sy­pać mu ulu­bio­ną karmę. Tyle że Gra­fi­to­wi ani wi­dzia­ło się jej jeść. Wy­raź­nie po­ki­wał łeb­kiem w ra­mach sprze­ci­wu.

– Już ci nie sma­ku­je? To co byś chciał? Mię­sko? – Gra­fit przy­tak­nął. – Mam chyba jesz­cze tro­chę kur­cza­ka… – Tym razem sprze­ciw. – Nie? To co in­ne­go? Cie­lę­ci­nę? Mu­sia­ła­bym za­mó­wić… – Apro­ba­ta. Oli­wia wes­tchnę­ła i uśmiech­nę­ła się po­tul­nie. – Mój mały żar­łok. Na­le­ży ci się.

Za­mó­wi­ła więc je­dze­nie na zapas, jak zwy­kle z do­sta­wą przez ro­bo­ta. Nie­dłu­go póź­niej po­da­ła Gra­fi­to­wi drogą, pod­go­to­wa­ną cie­lę­ci­nę. Tyle że i teraz mu nie od­po­wia­da­ła.

– O co cho­dzi? Nie­przy­pra­wio­na? – Oli­wia po­wie­dzia­ła to z pew­nym sar­ka­zmem, ale Gra­fi­to­wi nie było do śmie­chu. Po­ki­wał głową i spoj­rzał na stół. – Aha, chcesz jeść tak jak ja! Już się robi.

Że też wcze­śniej na to nie wpa­dła. Po­ło­ży­ła mu miskę na stole, spraw­dza­jąc ze­ga­rek. Już dawno po­win­na za­cząć pracę. Za­gry­za­jąc suchy chleb, ru­szy­ła do swo­je­go po­ko­ju. Gra­fit znów zna­lazł się przy niej, pa­trząc na nią wy­cze­ku­ją­co.

– Co tym razem? Mam ci pomóc jeść? – Przy­tak­nął. – Skar­bie, nie mam czasu – mruk­nę­ła ostrzej, niż by chcia­ła.

Gra­fit za­war­czał.

Aż pod­sko­czy­ła. Za­gry­zła wargi; rze­czy­wi­ście po­win­na mu pomóc. Łysol w kitlu tłu­ma­czył, że pro­ces uczło­wie­cza­nia po­dob­ny jest do wy­cho­wy­wa­nia dziec­ka. Usia­dła więc z Gra­fi­tem przy stole. Za jego niemą na­mo­wą prze­ło­ży­ła mięso na ta­lerz. Przez na­stęp­ne pół go­dzi­ny po­ka­zy­wa­ła mu, jak jeść z po­mo­cą wi­del­ca. Jego łapy nie były do tego przy­sto­so­wa­ne, ale Oli­wia wie­dzia­ła, że to kwe­stia czasu. Już teraz ra­dził sobie świet­nie, obej­mu­jąc wi­de­lec obie­ma łap­ka­mi.

Osta­tecz­nie i w ten dzień wzię­ła urlop na żą­da­nie. Po­pro­si­ła też o wolne na ko­lej­ny ty­dzień. Jej uko­cha­ny to­wa­rzysz po­trze­bo­wał wspar­cia, a ona nie mogła go za­wieść. Byli dla sie­bie wszyst­kim. Tro­chę pracy i staną się naj­lep­szy­mi przy­ja­ciół­mi, praw­dzi­wy­mi naj­lep­szy­mi przy­ja­ciół­mi!

*

Każdy ko­lej­ny dzień był wiel­kim kro­kiem w przód dla Gra­fi­ta. Ważył już dwa­na­ście ki­lo­gra­mów! Oli­wia nie mogła się na­dzi­wić, jak wspa­nia­le dzia­ła serum Hu­man­Pet. Coraz czę­ściej chwy­ta­ła się za głowę, wi­dząc, jak ludz­kie za­cho­wa­nia prze­ja­wia jej kot. Na­gry­wa­ła go na bie­żą­co i wsta­wia­ła na so­cial media, pu­sząc się jak paw na pełne za­zdro­ści ko­men­ta­rze.

„No pięk­nie. Jest cu­dow­ny. Wresz­cie bę­dziesz miała kogoś do roz­mo­wy” – na­pi­sa­ła Pa­try­cja, je­dy­na ko­le­żan­ka, z którą wi­dy­wa­ła się na żywo raz na jakiś czas.

Choć Gra­fit na razie nie wy­po­wia­dał ani słowa, po­tra­fił świet­nie ko­mu­ni­ko­wać swoje po­trze­by. Nie tylko bły­ska­wicz­nie na­uczył się roz­róż­niać słowa, ale też za­czy­nał skle­cać zda­nia na dużej kla­wia­tu­rze wir­tu­al­ne­go wy­świe­tla­cza z te­le­fo­nu. Jego łapy rze­czy­wi­ście sta­wa­ły się coraz bar­dziej chwyt­ne i do­kład­ne. Ku­we­ta po­szła w za­po­mnie­nie, karma rów­nież – Gra­fit za­ła­twiał się w to­a­le­cie i jadł przy stole to samo, co ona. Oli­wia po­mo­gła mu na­uczyć się cho­dzić na dwóch ła­pach; opa­no­wał to w kilka go­dzin. Razem wy­bra­li dla niego kilka ze­sta­wów ubrań. Na­mó­wił ją też na dro­gie ko­sme­ty­ki do futra i grę o zwie­rzę­tach, w którą gry­wał na kom­pu­te­rze.

Wy­star­czył jed­nak ty­dzień po­dob­nych wy­dat­ków, by na jej kon­cie po­zo­sta­ły reszt­ki pie­nię­dzy. To wła­śnie wtedy po­sta­no­wi­ła po­roz­ma­wiać ze swoim to­wa­rzy­szem. Sie­dział wła­śnie na ka­na­pie z nogą za­ło­żo­ną na nogę, w uro­czej, bia­łej ko­szu­li i musz­ce oraz ma­te­ria­ło­wych spoden­kach. Oglą­dał jakiś film przy­rod­ni­czy o ty­gry­sach.

– Po­słu­chaj, Gra­fit… – za­czę­ła nie­pew­nie. Nie ra­czył na nią nawet spoj­rzeć. Wy­łą­czy­ła więc te­le­wi­zor.

I znów za­war­czał. Krót­ko, ostro. Po­czu­ła na­ra­sta­ją­cy stres, jed­nak tym razem się nie ugię­ła.

– Bra­ku­je nam pie­nię­dzy – wy­pa­li­ła pro­sto z mostu. – Jeśli mam utrzy­mać to miesz­ka­nie, mu­si­my tro­chę przy­sto­po­wać z za­ku­pa­mi. Poza tym od jutra wra­cam do pracy i nie będę już mogła po­świę­cać ci tyle czasu. Tak mi przy­kro… Chyba mnie ro­zu­miesz?

Gra­fit wbi­jał w nią ana­li­tycz­ny wzrok. Odkąd do­stał serum, nie za­miau­czał ani nie za­mru­czał ani razu. Rzad­ko też mru­gał, jakby nie chciał, aby co­kol­wiek mu umknę­ło. Przy­zwy­cza­iła się do tego. Mimo to ile by teraz dała, żeby ze­sko­czył z ka­na­py i otarł się po­ciesz­nie o jej nogi, z tym ko­ją­cym war­ko­tem sil­ni­ka spa­li­no­we­go…

Cisza się prze­dłu­ża­ła. Oli­wia ob­li­za­ła ner­wo­wo wargi.

– Prze­pra­szam cię, ko­cha­ny. To moja wina. Po­win­nam to prze­wi­dzieć. Chyba nie je­steś zły?

Dla­cze­go nie re­ago­wał? Czy na­praw­dę pa­trzył na nią z wy­rzu­tem? Znie­chę­ce­niem? Po­li­to­wa­niem? Łzy na­pły­nę­ły jej do oczu. Po­bie­gła do ła­zien­ki. To nie tak miało wy­glą­dać! Nie chcąc, by Gra­fit usły­szał, jak pła­cze, wzię­ła prysz­nic i tam wy­la­ła wszyst­kie łzy do od­pły­wu. Ulży­ło jej.

Jakoś sobie po­ra­dzą. Weź­mie nad­go­dzi­ny.

Gdy wy­szła z ka­bi­ny do za­pa­ro­wa­nej ła­zien­ki, stra­ci­ła na chwi­lę od­dech. Omal się nie po­śli­zgnę­ła, w ostat­nim mo­men­cie uchwy­ciw­szy drzwi prysz­ni­co­we. Gra­fit stał na­prze­ciw niej na dwóch no­gach, po­śród pary, jak gdyby nigdy nic.

– O Boże, Gra­fit! Co ty ro­bisz? – krzyk­nę­ła.

Trzę­są­cy­mi się dłoń­mi zła­pa­ła za ręcz­nik i za­kry­ła nagie ciało. Czy wła­śnie za­wsty­dzi­ła się przed wła­snym kotem? Gra­fit jed­nak nie wy­da­wał się ani tro­chę zmie­sza­ny. Ba, nawet uśmie­chał się ser­decz­nie. Włą­czył gło­so­we­go asy­sten­ta, a gdy ona słu­cha­ła na­pi­sa­nej przez niego wia­do­mo­ści, przy­tu­lił się do jej kolan. Głową się­gał do jej biu­stu. Gęsta, czar­na sierść przy­kle­iła się do ręcz­ni­ka i mo­kre­go ciała.

– Ty nie bój się. My po­ra­dzi­my sobie. Ty mo­żesz praca wię­cej. Ja mogę pro­wa­dzić te­le­fon. Zbie­rać pie­nią­dze za po­pi­sy, zdję­cia. Ja nie martw się i ty nie martw się.

To była jego naj­dłuż­sza i za­ra­zem naj­czul­sza wy­po­wiedź. Choć nadal skrę­po­wa­na, Oli­wia ze wzru­sze­niem od­da­ła uścisk.

– Pew­nie, po­ra­dzi­my sobie, ko­cha­ny, bar­dzo ci dzię­ku­ję! – za­wo­ła­ła. – Za­mru­czysz dla mnie?

Nie za­mru­czał.

*

Mie­siąc póź­niej coraz trud­niej było można mówić o Gra­fi­cie jak o kocie.

Szes­na­sto­ki­lo­wa waga nie ro­bi­ła na Oli­wii tak du­że­go wra­że­nia jak jego łapy, które ewo­lu­owa­ły – przed­nie wy­dłu­ży­ły się nieco i roz­ca­pie­rzy­ły, przy­bie­ra­jąc po­stać czte­rech gru­bych pal­ców, tylne na­to­miast stały się ma­syw­niej­sze i coraz czę­ściej Gra­fit za­kła­dał na nie pan­to­fel­ki. Zęby uro­sły, nosek lekko się wy­dłu­żył. Oli­wia nie są­dzi­ła, że Hu­man­Pet za­dzia­ła do ta­kie­go stop­nia; ro­bi­ła wszyst­ko, by ode­gnać od sie­bie nutę nie­po­ko­ju na widok wręcz baj­ko­we­go ko­ta-czło­wie­ka. Ale tego prze­cież chcia­ła, czyż nie? Poza tym Gra­fit nadal miał szpi­cza­ste uszy i dłu­gie, he­ba­no­we wło­sie oraz pu­szy­sty ogon wy­sta­ją­cy ze spode­nek. Nadal był jej uko­cha­nym to­wa­rzy­szem, bez któ­re­go życie nie miało sensu.

– Ależ się z cie­bie zro­bił wiel­ki kocur – po­wie­dzia­ła raz, pa­trząc, jak suszy swoje fu­ter­ko przed lu­strem po ką­pie­li. Za­war­czał na nią wów­czas. Robił to rzad­ko, mimo to za każ­dym razem prze­cho­dzi­ły ją ciar­ki. Szyb­ko zro­zu­mia­ła, że cho­dzi o słowo „kocur”. – Dżen­tel­men – po­pra­wi­ła się zaraz, a on uśmiech­nął się na swój ludz­ko-ko­ci spo­sób.

Gra­fit ofi­cjal­nie prze­jął jej łóżko. Wła­ści­wie nie było dys­ku­sji. Na razie nie po­zo­sta­ło jej nic in­ne­go, jak spa­nie na ma­te­ra­cu.

Poza tym jak mo­gła­by nie ustą­pić ta­kie­mu gwiaz­do­ro­wi? Długo uczy­ła Gra­fi­ta, jak funk­cjo­nu­ją media spo­łecz­no­ścio­we. Przez pierw­sze dwa ty­go­dnie ro­bi­ła mu zdję­cia, na­gry­wa­ła fil­mi­ki i po­ma­ga­ła two­rzyć posty. Aż w końcu pojął, na czym to wszyst­ko po­le­ga i sam za­czął się tym zaj­mo­wać. Choć po­cząt­ko­wo po­pra­wia­ła po nim dzi­wacz­ne opisy, szyb­ko za­uwa­ży­ła, że lu­dziom nie cho­dzi o ide­al­ne posty, tylko o sam fakt, że to kot sa­mo­dziel­nie pro­wa­dzi so­cial media. Wprost go uwiel­bia­li. Duma ją roz­pie­ra­ła, że ma pod da­chem taką sławę.

Za pierw­sze za­ro­bio­ne pie­nią­dze na kilku współ­pra­cach in­flu­en­cer­skich Gra­fit kupił sobie, oczy­wi­ście z jej po­mo­cą, wła­sny te­le­fon.

– Chyba się cie­szysz, co, Gra­fit? Je­steś szczę­śli­wy, praw­da?

Nie od­po­wie­dział. Nigdy nie od­po­wia­dał. Bo nadal nie mówił.

Oli­wia nie mogła tego pojąć – był tak in­te­li­gent­ny, a nie po­tra­fił wy­po­wie­dzieć ani słowa? Tak bar­dzo chcia­ła­by usły­szeć jego głos! By­wa­ło, że zwie­rza­ła mu się na temat swo­jej pracy, świa­tów po­sta­po­ka­lip­tycz­nych, które two­rzy­ła, i tego, jak Pa­try­cja jest nim za­uro­czo­na, a ra­czej – Oli­wia z sa­tys­fak­cją to wy­czu­wa­ła – o niego za­zdro­sna. A gdy po­pi­ła wię­cej lub po­mi­nę­ła dawkę ta­ble­tek szczę­ścia, za­czy­na­ła opo­wia­dać o sa­mot­no­ści, śmier­ci matki, która przedaw­ko­wa­ła an­ty­de­pre­san­ty, i ojcu, który zde­cy­do­wał się na życie w wir­tu­al­nym świ­cie z pro­jek­cją zmar­łej żony, przez co ona sama nie miała z nim kon­tak­tu od czte­rech lat. Gra­fit słu­chał uważ­nie, cza­sem nawet chwy­tał ją za rękę, dawał się gła­skać, do­le­wał wina, nigdy jed­nak nie sko­men­to­wał jej zwie­rzeń choć­by miauk­nię­ciem. Lecz był przy niej za­wsze, gdy go po­trze­bo­wa­ła. Może nie po­win­na wy­ma­gać od niego zbyt wiele?

Raz zda­rzy­ło się, że wy­szła z nim na spa­cer. Bar­dzo na­le­gał, wie­dział bo­wiem, że sam nie może cho­dzić uli­ca­mi mia­sta – lu­dzie szyb­ko by się nim za­in­te­re­so­wa­li. To była je­dy­na za­sa­da po­sta­wio­na przez Oli­wię i zda­wa­ło się, że wziął ją sobie do serca. Po­ka­za­ła mu więc naj­bliż­szą oko­li­cę, ze­stre­so­wa­na obec­no­ścią nie­licz­nych prze­chod­niów. Każdy, kto za­uwa­żył Gra­fi­ta, robił mu zdję­cia i pytał, czy może do­tknąć „tego prze­ro­śnię­te­go kota”. Ależ na nich war­czał! Mimo to wy­da­wał się nie­zwy­kle za­cie­ka­wio­ny ze­wnętrz­nym świa­tem, w oczach Oli­wii po­nu­rym i strasz­nym, a w jego róż­no­rod­nym, dy­na­micz­nym, peł­nym in­te­re­su­ją­cych pro­jek­cji na każ­dym kroku i im­po­nu­ją­cych, wy­so­kich na około ki­lo­metr bu­dyn­ków.

– Na­stęp­nym razem wyj­dzie­my do­pie­ro w przy­szłym mie­sią­cu – oznaj­mi­ła mu po tym spa­ce­rze, gdy już do­szła do sie­bie. Prze­by­wa­nie po­śród in­nych ludzi za­wsze ją wy­kań­cza­ło. Gra­fit tylko wzru­szył ra­mio­na­mi, po czym usiadł na sofie i jak zwy­kle za­czął prze­glą­dać sieć. Co on tam spraw­dzał? Czy robił coś jesz­cze poza do­da­wa­niem no­wych po­stów na so­cial media i od­po­wia­da­niem na ko­men­ta­rze? Nie miała po­ję­cia. Za­wsze trzy­mał te­le­fon przy sobie, a ostat­ni­mi dnia­mi rzad­ko ko­rzy­stał z ze­wnętrz­ne­go wy­świe­tla­cza.

Cza­sem Oli­wia za­tra­ca­ła się w wir­tu­al­nym świe­cie, mając na oczach gogle VR przez kilka go­dzin z rzędu. Mu­sia­ła nad­ra­biać pracę, szef bo­wiem za­gro­ził jej zwol­nie­niem. Gdy zdej­mo­wa­ła gogle, by­wa­ło, że wpa­da­ła w pa­ni­kę – Gra­fi­ta ni­g­dzie nie było! Szu­ka­ła go po całym miesz­ka­niu, a ten nagle wy­cho­dził z dru­gie­go po­ko­ju jak gdyby nigdy nic, za­spa­ny i zdzi­wio­ny, że go nie za­uwa­ży­ła. Ona była zdzi­wio­na jesz­cze bar­dziej.

Gdy nie mogła za­snąć, za­sta­na­wia­ła się za­zwy­czaj, co dalej. Tempo, w jakim Gra­fit się uczło­wie­czał, było za­wrot­ne. Czy po­win­na pójść do urzę­du i po­pro­sić o nada­nie mu nu­me­ru PESEL? Brzmia­ło to po pro­stu śmiesz­nie! A jed­nak… Co, jeśli Gra­fit nie bę­dzie już chciał z nią miesz­kać? Odej­dzie? Sama myśl o tym, że zo­sta­nie sama, bez niego, spra­wia­ła, że łzy mi­mo­wol­nie pły­nę­ły jej po po­licz­kach. Na razie była to jed­nak zbyt od­le­gła kwe­stia. Poza tym ta­kich jak on wła­ści­wie nie było. Homo Ani­mal? Homo Felis Catus? Nie, lu­dzie nie byli go­to­wi na nowy ga­tu­nek czło­wie­ka. Do­cho­dząc do ta­kie­go wnio­sku, za­pa­da­ła w spo­koj­ny sen, lecz nie wolny od kosz­ma­rów.

*

Trzy mie­sią­ce po wstrzyk­nię­ciu Hu­man­Pet Gra­fit nadal nie wy­po­wie­dział ani słowa.

– Je­ste­śmy naj­lep­szy­mi przy­ja­ciół­mi, praw­da? – spy­ta­ła go póź­nym po­po­łu­dniem, gdy oglą­da­li film Czar­ny ła­będź. To­wa­rzysz, ubra­ny w szla­frok i z kie­lisz­kiem wina w łapie (ostat­nio po­zwa­la­ła mu na nie­wiel­ką dawkę), przy­tak­nął, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od ekra­nu. – To dla­cze­go nie mó­wisz?

Gra­fit roz­ło­żył bez­rad­nie łapy, omal nie wy­le­wa­jąc wina.

– Bar­dzo chcia­ła­bym z tobą po­roz­ma­wiać.

Ten wes­tchnął i po­kle­pał ją po ple­cach.

– Mo­żesz mi po­wie­dzieć wszyst­ko – prze­czy­tał jego wia­do­mość asy­stent z te­le­fo­nu.

To nie to samo, chcia­ła od­po­wie­dzieć, ale osta­tecz­nie się nie ode­zwa­ła, uśmie­cha­jąc się je­dy­nie z wdzięcz­no­ścią. Nadal mie­wa­ła od­ru­chy, by w ta­kich chwi­lach po­dra­pać go za uchem albo po­gła­skać po gło­wie, wie­dzia­ła jed­nak, że uznał­by to za ob­ra­zę. I tym razem po­wstrzy­ma­ła się, by nie wy­cią­gnąć w jego stro­nę ręki.

Już od dłuż­sze­go czasu my­śla­ła o tym, by za­dzwo­nić do kli­ni­ki i spy­tać, czy to nor­mal­ne, że wciąż nie mówi. Tylko pewna myśl krą­ży­ła jej po gło­wie, skry­wa­na głę­bo­ko, lecz na­wra­ca­ją­ca: póki Gra­fit nie miał głosu, była mu po­trzeb­na. Nic by bez niej nie za­ła­twił. Ale gdyby po­tra­fił mówić, mo­gli­by cho­ciaż po­roz­ma­wiać o tym, co dalej…

Teraz albo nigdy, po­my­śla­ła nie­spo­dzie­wa­nie. Gra­fit był sku­pio­ny na tań­czą­cej Na­ta­lie Port­man.

– Idę do ła­zien­ki – oznaj­mi­ła mu. Nie zwró­cił na nią uwagi.

Po cichu wy­szła przez głów­ne drzwi. Opie­ra­jąc się o ścia­nę na ciem­nym ko­ry­ta­rzu, wy­bra­ła numer do kli­ni­ki. Ledwo przy­ło­ży­ła te­le­fon do ucha, a już usły­sza­ła ko­mu­ni­kat: „Nie ma ta­kie­go nu­me­ru”. Po­czu­ła ukłu­cie lęku w brzu­chu.

– Stacy, wy­szu­kaj mi stro­nę kli­ni­ki For your pet – po­pro­si­ła asy­stent­kę AI.

– Kli­ni­ka For your pet nie ist­nie­je – stwier­dził po paru se­kun­dach głos z te­le­fo­nu. – W sieci nie ma żad­nych in­for­ma­cji na jej temat.

– Że co? – Oli­wii za­czę­ło moc­niej bić serce. – Znajdź in­for­ma­cje na temat Hu­man­Pet.

– Zo­sta­ło wy­co­fa­ne z użyt­ku dwa mie­sią­ce temu przez wzgląd na licz­ne skut­ki ubocz­ne. Nie­któ­re zwie­rzę­ta umie­ra­ły, inne nie po­tra­fi­ły przy­sto­so­wać się do no­we­go życia lub wy­ka­zy­wa­ły au­to­de­struk­cyj­ne za­cho­wa­nia. W sieci znaj­du­je się nie­wie­le in­for­ma­cji na ten temat.

– Czy wszyst­kim zwie­rzę­tom po za­bie­gu coś się stało? – wy­szep­ta­ła Oli­wia.

– Nie, zgod­nie z da­ny­mi na całym świe­cie nadal żyje kil­ka­dzie­siąt zwie­rząt po za­strzy­ku, w tym co naj­mniej trzy w tym wo­je­wódz­twie. Praw­do­po­dob­nie są po dawce z kli­ni­ki For your pet.

– Czyli ist­nie­je szan­sa, że ta kon­kret­na seria Hu­man­Pet była bez­piecz­na?

– Można wy­su­nąć taki wnio­sek.

Oli­wia od­dy­cha­ła cięż­ko. Może je­dy­nym skut­kiem ubocz­nym dla Gra­fi­ta było to, że nie mówi? Po­win­na z nim pójść do we­te­ry­na­rza? Albo do le­ka­rza? Nic mu nie jest? Prze­ży­je?

We­szła z po­wro­tem do miesz­ka­nia. Chcia­ła na­tych­miast po­biec do sa­lo­nu, ale… Czy tylko się jej zda­wa­ło, czy też sły­sza­ła… głos? Wy­ła­niał się nie­mra­wo spo­śród dźwię­ków z te­le­wi­zo­ra. Był dziw­nie skrze­kli­wy, dość cien­ki, ale jed­no­cze­śnie sta­now­czy. Na kilka se­kund Oli­wia po­czu­ła się spa­ra­li­żo­wa­na. To było nie­moż­li­we.

Wresz­cie od­zy­ska­ła pa­no­wa­nie nad cia­łem i szyb­kim kro­kiem ru­szy­ła w stro­nę sa­lo­nu. Z im­pe­tem od­su­nę­ła drzwi.

Gra­fit sie­dział w tej samej co wcze­śniej po­zy­cji na fo­te­lu i oglą­dał jakiś fil­mik na te­le­fo­nie. Spoj­rzał na nią z za­cie­ka­wie­niem. To stąd ten do­dat­ko­wy głos! A ona my­śla­ła… Ręce drża­ły jej mocno, gdy na­le­wa­ła sobie wina.

– Coś się stało? – spy­tał asy­stent z te­le­fo­nu.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku – od­par­ła aż za szyb­ko. – Oglą­da­my dalej?

Jej to­wa­rzysz odło­żył te­le­fon i po­now­nie sku­pił się na fil­mie. Choć Oli­wia czuła nie­po­kój, jed­ne­go była pewna – brak głosu Gra­fi­ta dawał jej po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa, że nie bę­dzie sama. I niech tak po­zo­sta­nie.

*

Tej nocy nie mogła za­snąć, pró­bu­jąc zna­leźć po­twier­dzo­ne in­for­ma­cje na temat Hu­man­Pet, nie­ste­ty bez­sku­tecz­nie. Od ja­kie­goś czasu spała na nowej roz­kła­da­nej ka­na­pie w sa­lo­nie. Teraz mieli z Gra­fi­tem od­dziel­ne po­ko­je. Może to i do­brze. By­wa­ło, że się przy nim krę­po­wa­ła. A i jemu po­win­na za­gwa­ran­to­wać nieco pry­wat­no­ści. Fakt, że był pół-ko­tem, pół-czło­wie­kiem, nie­wie­le zmie­niał. Na­le­żał mu się wła­sny kącik.

Zmę­czo­na po­szu­ki­wa­nia­mi, wpa­try­wa­ła się wła­śnie w okno, z któ­re­go było widać ko­lej­ne wy­so­kie bloki i nie­wiel­ki skra­wek nieba. Sierp księ­ży­ca wy­jąt­ko­wo ją uspo­ka­jał, w prze­ci­wień­stwie do tych wszech­obec­nych wie­żow­ców, peł­nych za­mknię­tych w swo­ich miesz­ka­niach ludzi. Nagle jej uwagę mi­mo­wol­nie przy­ku­ła jakaś parka z go­gla­mi VR na oczach, wi­docz­na w prze­ciw­le­głym oknie. Wy­star­czy­ła chwi­la, by Oli­wia zo­rien­to­wa­ła się, że upra­wia­ją seks z gło­wa­mi w ja­kimś wir­tu­al­nym świe­cie. Za­ru­mie­ni­ła się. Sama nigdy z nikim nie była. Przy­naj­mniej nie w realu. Uzna­ła, że czas za­su­nąć ro­le­tę.

Gdy pod­cho­dzi­ła do okna, za­uwa­ży­ła jakiś ruch. Przez se­kun­dę świa­tło z te­le­fo­nu od­bi­ło się w dwóch śle­piach na wy­so­ko­ści pa­ra­pe­tu, żół­tych, prze­ni­kli­wych. Ludz­ko-zwie­rzę­cych. Wrza­snę­ła gło­śno. Zaraz po­świe­ci­ła w tę stro­nę. Ni­ko­go tam nie było. Z tru­dem zro­bi­ła dwa kroki w przód i otwo­rzy­ła okno. Wiatr roz­wiał jej włosy, gdy roz­glą­da­ła się do­oko­ła. Pusto! Do jej uszu do­szedł jed­nak jakiś świst. Nie, gwizd. Gwizd jak w sta­rych fil­mach, gdy męż­czy­zna prze­cho­dził koło atrak­cyj­nej ko­bie­ty. To pew­nie z te­le­wi­zo­ra pię­tro wyżej.

Szyb­ko za­mknę­ła okno i za­su­nę­ła ro­le­ty. Serce biło jej jak osza­la­łe. Może to ta­blet­ki na­sen­ne po­wo­do­wa­ły zwidy?

Ze­stre­so­wa­na, za­sta­na­wia­ła się, czy krzy­kiem obu­dzi­ła Gra­fi­ta. Po­de­szła do jego po­ko­ju na pal­cach. Tyle że nie za­sta­ła go w łóżku. Włą­czy­ła wszyst­kie świa­tła i prze­szu­ka­ła całe miesz­ka­nie, każdy kąt czy skryt­kę – i nic.

Nie ma go, nie ma go, nie ma go!

Atak pa­ni­ki, który nią owład­nął, był jed­nym z naj­więk­szych, jakie kie­dy­kol­wiek prze­ży­ła. I nie chciał prze­cho­dzić. Ledwo dy­sząc, le­ża­ła na pod­ło­dze, pewna, że zaraz umrze. Ucisk w klat­ce pier­sio­wej był ni­czym przy­szpi­la­ją­cy ją do ziemi głaz. Cze­ka­ła, aż silne leki uspo­ka­ja­ją­ce za­czną dzia­łać.

Czy po­win­na wyjść go po­szu­kać? Co, jeśli ktoś go po­rwał? A może na­le­ża­ło za­dzwo­nić na po­li­cję? Nie. Le­piej, by sama się tym za­ję­ła. Tylko zaraz, za chwi­lę…

Po go­dzi­nie za­czę­ła po­wo­li pa­no­wać nad cia­łem i głową. Ulga była nie­sa­mo­wi­ta. Nie umar­ła. Teraz znów li­czył się tylko Gra­fit. Uzna­ła, że jest go­to­wa, by go po­szu­kać. I wła­śnie wtedy ten jak gdyby nigdy nic wszedł do sa­lo­nu.

– O Boże, o Boże! – wo­ła­ła Oli­wia, przy­tu­la­jąc go do sie­bie. Łkała jak małe dziec­ko. – Ty ży­jesz! Co się stało? Gdzie byłeś?

– Ni­g­dzie, ja spa­łem – usły­sza­ła asy­sten­ta. – O co cho­dzi?

Po­czu­cie eu­fo­rii na widok uko­cha­ne­go to­wa­rzy­sza za­czę­ło prze­ra­dzać się w złość. Po tym, co prze­szła… Oli­wia po raz pierw­szy za­czę­ła na niego krzy­czeć.

– Prze­stań kła­mać! Wy­sze­dłeś, nie było cię! Prze­cież wiesz, że nie mo­żesz, do cho­le­ry! Dla­cze­go mi to ro­bisz? Pra­wie po­stra­da­łam zmy­sły!

Trzę­sła się, nie mogąc opa­no­wać emo­cji. Gra­fit naj­pierw wy­ra­ził jawną złość na te krzy­ki. Ale po chwi­li, słu­cha­jąc jej ko­lej­nych skarg, za­czął… chi­cho­tać.

– Co w tym śmiesz­ne­go? – Oli­wia czuła, jak pieką ją po­licz­ki. – Śmie­szy cię, że tak się o cie­bie mar­twię? Wszyst­ko bym dla cie­bie zro­bi­ła, a ty co?

Gra­fit nagle wyjął te­le­fon i włą­czył na­gry­wa­nie, nadal się pod­śmie­wu­jąc.

– Prze­stań! Jak mo­żesz?

Spró­bo­wa­ła wy­rwać mu iPho­ne’a, ale Gra­fit z ła­two­ścią od­sko­czył.

– Od­da­waj! Nie rób! Je­steś… je­steś okrop­ny! Nie­wdzięcz­ny!

Się­gnę­ła znów, krzy­cząc coś bez ładu i skła­du, ale on bawił się do­sko­na­le, ro­biąc uniki i ucie­ka­jąc przed nią ra­do­śnie. Był zwin­ny jak kot i spryt­ny jak czło­wiek. Na­krę­ca­ła się coraz bar­dziej. Łkała i po­msto­wa­ła na prze­mian, czu­jąc, że zaraz tego nie wy­trzy­ma. Nie wie­dząc już, co robi, rzu­ci­ła się w jego stro­nę na oślep. Prze­pa­dła przez wła­sne buty. Ra­miącz­ka ko­szul­ki zsu­nę­ły jej się, ledwo zdą­ży­ła się za­kryć i za­ło­żyć je na nowo. To tylko wy­wo­ła­ło ko­lej­ną salwę chi­cho­tu Gra­fi­ta.

 Tego było już za wiele. Upo­ko­rzo­na, z tru­dem wsta­ła i, ku­le­jąc, za­mknę­ła się w to­a­le­cie. Nie miała nawet siły pła­kać. Czuła cał­ko­wi­cie wy­cień­cze­nie. Nawet nie wie­dzia­ła, kiedy za­snę­ła na zim­nych płyt­kach.

Obu­dzi­ły ją na­tar­czy­we wi­bra­cje te­le­fo­nu. Obo­la­ła, na wpół żywa, zer­k­nę­ła na wy­świe­tlacz. Wia­do­mość od szefa: „Le­piej, żebyś miała dobre wy­tłu­ma­cze­nie, dla­cze­go nie pra­cu­jesz”. Było po­łu­dnie! Ze­rwa­ła się na równe nogi. Już miała od­pi­sać sze­fo­wi, że zła­pa­ła ją jakaś pa­skud­na cho­ro­ba, gdy za­uwa­ży­ła kil­ka­dzie­siąt wia­do­mo­ści.

„Po­trze­bu­jesz le­ka­rza, psy­chol­ko?”.

„Zo­staw Gra­fi­ta w spo­ko­ju, suko!”.

„Jesz­cze raz go tak bę­dziesz nękać, a cię zgło­szę!”.

„Jaka ty je­steś brzyd­ka! Gdzie twoje cycki?”.

„Weź się zabij i zrób Gra­fi­to­wi przy­słu­gę!”.

Wspo­mnie­nia z nocy po­ra­zi­ły ją jak prąd. Ledwo pa­nu­jąc nad od­de­chem, spraw­dzi­ła media Gra­fi­ta. Fil­mik, który wsta­wił, był od­ra­ża­ją­cy. Ona była od­ra­ża­ją­ca. Na­puch­nię­ta od pła­czu, włosy po­tar­ga­ne, zla­tu­ją­ca pi­ża­ma, która zdo­ła­ła od­sło­nić na pół se­kun­dy jej pła­ski biust… Opis fil­mi­ku brzmiał: „Z nią jest coraz go­rzej. Ja boję się o nią. Ja boję się jej”.

Usu­nąć to. Na­tych­miast!

Oli­wia nadal miała do­stęp do kont Gra­fi­ta. Nie cze­ka­jąc ani se­kun­dy dłu­żej, spró­bo­wa­ła się za­lo­go­wać. Wy­sko­czy­ła in­for­ma­cja o nie­po­praw­nym haśle. Zmie­nił je. Zmie­nił!

Cho­ciaż ciem­nia­ło jej przed ocza­mi, wy­bie­gła z to­a­le­ty, wo­ła­jąc Gra­fi­ta po imie­niu. Głos jej drżał, był za­chryp­nię­ty, ale pełen gnie­wu i roz­pa­czy, ja­kich jesz­cze w życiu nie za­zna­ła.

Tyle że i teraz nie było go w miesz­ka­niu.

Ko­lej­ny po­tęż­ny atak pa­ni­ki skoń­czył się wy­mio­ta­mi. To było nie do wy­trzy­ma­nia.

Chcia­ła umrzeć.

Po dwóch go­dzi­nach za­czę­ła do­cho­dzić do sie­bie. Teraz le­ża­ła spo­koj­nie, wpa­tru­jąc się pu­stym wzro­kiem w sufit. Wszyst­ko za­czy­na­ło tra­cić sens. Jak on mógł? Prze­cież byli naj­lep­szy­mi przy­ja­ciół­mi… Czy to wszyst­ko wy­da­rzy­ło się na­praw­dę? Gdzie on był?

Ma­rzy­ła tylko o tym, by przy­szedł i ją prze­pro­sił. By wszyst­ko wró­ci­ło do normy. Po­roz­ma­wia­ją, wy­ja­śnią to sobie, po­sta­wią gra­ni­ce. Bez niego była nikim. Żaden z jej zna­jo­mych nie sta­nął w jej obro­nie. Tylko Pa­try­cja spy­ta­ła w wia­do­mo­ści pry­wat­nej, co ta­kie­go się stało, że od­sta­wi­ła takie cyrki w sto­sun­ku do słod­kie­go Gra­fit­ka. Oli­wia wsty­dzi­ła się wy­znać jej praw­dę. Zresz­tą, co by miała po­wie­dzieć? Że jest uza­leż­nio­na od Gra­fi­ta? Że nie po­tra­fi już trzy­mać go w ry­zach? Że się boi, bo Hu­man­Pet może po­wo­do­wać nie­zna­ne skut­ki ubocz­ne?

Gra­fit wró­cił przed pół­no­cą. Za­ta­czał się. Oli­wia ze zgro­zą po­my­śla­ła, że coś mu się stało. Szyb­ko jed­nak zo­rien­to­wa­ła się, że jest po pro­stu pi­ja­ny. Już od progu za­ję­ty był pi­sa­niem wia­do­mo­ści na te­le­fo­nie. Sama nie wie­dzia­ła, czy chce na niego na­wrzesz­czeć, czy przy­tu­lić się do niego z ulgą. Była nie­sa­mo­wi­cie zmę­czo­na i chyba miała go­rącz­kę. Po chwi­li usły­sza­ła wia­do­mość:

– Ja byłem nie­do­bra. Ale. Ja się zde­ner­wo­wał. Em. Ty nie po­win­naś tak. Mmnie kon­tro­lo­wać? Ja umiem! Sobie po­ra­dzić. Ja je­stem duży. Ty. Je­steś nie­do­bra! Też! Zgda?

Oli­wia ledwo zro­zu­mia­ła, o co mu cho­dzi. Zdu­si­ła w sobie złość. Mętne oczy Gra­fi­ta wi­ro­wa­ły po jej ciele, a on sam kiwał się na prawo i lewo, ocze­ku­jąc re­ak­cji. Czuła się winna. Chyba tro­chę wy­ol­brzy­mi­ła spra­wę. To ona do­pro­wa­dzi­ła go do ta­kie­go stanu.

– Wiem, prze­sa­dzi­łam – ode­zwa­ła się w końcu słabo. – Prze­pra­szam. To przez to, że tak cię ko­cham i tak się o cie­bie boję. Wiem, że już je­steś duży. – Gra­fit uśmiech­nął się na te słowa. Wes­tchnę­ła i do­da­ła mniej pew­nie, niż by chcia­ła: – Ale nie mo­żesz mnie tak trak­to­wać. I nie mo­żesz wsta­wiać ta­kich na­grań do in­ter­ne­tu. To jest złe. Nawet nie wiesz, jaką przy­krość mi spra­wi­łeś. Usuń ten fil­mik i wtedy bę­dzie zgoda.

Gra­fi­to­wi mina zrze­dła, za­ci­snął nawet pię­ści. Oli­wia po­czu­ła lęk. Co, jeśli znów za­cznie ją na­gry­wać? Co, jeśli…? Ten jed­nak jakby się opa­mię­tał i po­ki­wał głową na znak, że ro­zu­mie. Uff.

– A teraz chodź, po­mo­gę ci się ogar­nąć. Nie mo­żesz pić. I nie mo­żesz tak wy­cho­dzić. Mu­si­my o tym jutro po­roz­ma­wiać. Gdzie ty zna­la­złeś al­ko­hol, co?

Nim zdą­ży­ła się do­wie­dzieć, Gra­fit usnął.

*

Ko­lej­ne dwa ty­go­dnie Oli­wia czuła się źle, jed­nak miała tak dużo pracy – pre­mie­ra no­we­go wir­tu­al­ne­go świa­ta po­sta­po­ka­lip­tycz­ne­go zbli­ża­ła się nie­uchron­nie – że nie mogła wziąć L4. Ledwo udało jej się wy­łgać z ostat­niej nie­obec­no­ści. Praca szła wolno, błędy na­ra­sta­ły i osiem go­dzin prze­cią­ga­ło się do czter­na­stu. Two­rzy­ła wła­śnie po­pro­mien­ne be­stie, ła­piąc się na tym, że mają albo kocie twa­rze, albo żółte śle­pia. Wpy­cha­ła w sie­bie różne ta­blet­ki – za­rów­no te na głowę, jak i prze­ciw­go­rącz­ko­we, o któ­rych po­sia­da­niu nawet nie pa­mię­ta­ła. Cza­sem dzień mylił jej się z nocą, noc z dniem, a świat wir­tu­al­ny ze świa­tem rze­czy­wi­stym.

Gra­fit na­to­miast za­czął się uspo­ka­jać. Ba, to mało po­wie­dzia­ne. Stał się grzecz­ny jak anio­łek. Usta­li­ła z nim, że będą wy­cho­dzić wspól­nie raz na ty­dzień, oczy­wi­ście gdy już wy­zdro­wie­je. Przy­stał na to od razu, co nieco ją zdzi­wi­ło, ale i ucie­szy­ło – może na­resz­cie do­rósł do tego, by zro­zu­mieć, że to wszyst­ko dla jego dobra. Co wię­cej, wy­glą­da­ło na to, że chce zre­kom­pen­so­wać złe za­cho­wa­nie – już trze­ci dzień z rzędu ugo­to­wał obiad, może nie ide­al­ny, ale li­czy­ły się chęci. Nawet w sprzą­ta­niu ją wy­rę­czał. To było wręcz nie­sa­mo­wi­te. Oli­wia wie­rzy­ła, że wszyst­ko się w końcu ułoży.

Iry­to­wa­ło ją je­dy­nie, że Gra­fit do­ku­men­tu­je ich życie w me­diach. Cza­sem robił sobie z nią sel­fie, gdy le­ża­ła zmar­no­wa­na na ka­na­pie. Za­zwy­czaj zga­dza­ła się, by dodał zdję­cie (od ostat­nie­go in­cy­den­tu za­wsze ją pytał), jed­nak póź­niej czy­ta­ła opisy w stylu: „Ona chora. Jest z nią coraz go­rzej. Ale ja jej po­ma­gam”. Mimo że tam­ten nie­szczę­sny fil­mik zo­stał usu­nię­ty, setki ob­ser­wa­to­rów pa­mię­ta­ły o nim do­sko­na­le. Czy­ta­ła ko­men­ta­rze w stylu: „Dla mnie ona jest już skoń­czo­na” czy „Zaraz jej od­bi­je na dobre i bę­dzie świę­ty spo­kój”.

– Gra­fit, je­steś taki przy­stoj­ny, może wró­cisz do do­da­wa­nia swo­ich zdjęć? – spy­ta­ła go w końcu, gdy jedli na ko­la­cję przy­go­to­wa­ne­go przez niego tuń­czy­ka z ma­ka­ro­nem (twar­da­wym, ale to bez zna­cze­nia). Ona wła­ści­wie tylko dłu­ba­ła w je­dze­niu. Nie miała ape­ty­tu.

Gra­fit odło­żył wi­de­lec, prze­wra­ca­jąc ocza­mi.

– Ty na­praw­dę przej­mu­jesz się ko­men­ta­rza­mi? – mówił asy­stent. – Ja myślę, że to dzie­cin­ne. Mi na tobie za­le­ży, dla­te­go cie­bie do­da­ję. Ty je­steś ładna.

Za­ru­mie­ni­ła się.

– Dzię­ku­ję – bąk­nę­ła, nie pa­trząc mu w oczy. – Ale lu­dzie mnie nie cier­pią. Nie chcę być po­śmie­wi­skiem.

– Ja my­śla­łem, że po tym, co ja dla cie­bie robię, ty bę­dziesz dla mnie mil­sza. Ja lubię do­da­wać cie­bie. Ale ja ro­zu­miem. Ja już prze­sta­nę, skoro ty tak to prze­ży­wasz.

Oli­wia wes­tchnę­ła. Cała drża­ła; go­rącz­ka da­wa­ła jej się we znaki. Może fak­tycz­nie po­win­na być mu bar­dziej wdzięcz­na. Ale te ko­men­ta­rze… Spu­ści­ła głowę, nie od­po­wia­da­jąc.

Gra­fit wstał od stołu – był już nie­mal jej wzro­stu – i nie­ocze­ki­wa­nie objął ją od tyłu mocno, długo. Po chwi­li po­ło­żył ła­po-rę­kę na czole.

– Ty je­steś roz­pa­lo­na. Ty chodź się po­ło­żyć.

Zgo­dzi­ła się. Gra­fit od­pro­wa­dził ją na ka­na­pę i przy­krył kocem, a potem przy­niósł szklan­kę wody i podał leki, które łyk­nę­ła au­to­ma­tycz­nie. Na ko­niec po­gła­skał ją po wło­sach i… po­ca­ło­wał w czu­bek głowy. Ze­sztyw­nia­ła. Nie wie­dząc, jak za­re­ago­wać, po­sła­ła mu wdzięcz­ny uśmiech.

– Ty śpij do­brze – po­wie­dział asy­stent, po czym Gra­fit zga­sił świa­tło i wy­szedł z sa­lo­nu. Pięć minut póź­niej Oli­wia była pewna, że usły­sza­ła dźwięk za­my­ka­nych drzwi do miesz­ka­nia. Za­snę­ła, nim zdo­ła­ła zmu­sić się, by to spraw­dzić.

A może nie za­snę­ła?

Pa­trzy­ła wła­śnie na księ­życ za­glą­da­ją­cy na nią przez okno. Był pięk­ny. Taki sa­mot­ny, a jed­nak do­ce­nia­ny przez mi­liar­dy… Obraz znów zmą­ci­ła jej ta parka. Pró­bo­wa­li się ca­ło­wać, ale gogle VR im to unie­moż­li­wia­ły. Zaraz, zaraz, czy męż­czy­zna nie był cza­sem jej ojcem? Ojcem, który wy­naj­mu­je pro­sty­tut­ki, a sam pa­trzy w oczy pro­jek­cji swo­jej żony? Oli­wia za­ci­snę­ła pię­ści. Prze­tar­ła oczy. Nie, to tylko są­siad.

Usły­sza­ła gwizd. Jej wzrok za­trzy­mał się w oko­li­cy pa­ra­pe­tu. Oczy, żółte, te same co wtedy. Ga­pi­ły się na nią bez­czel­nie. Oli­wia scho­wa­ła się pod kocem. Dresz­cze wstrzą­sa­ły jej cia­łem. To ha­lu­cy­na­cje, po­wta­rza­ła sobie, to tylko ha­lu­cy­na­cje.

Dźwięk otwie­ra­ne­go okna spra­wił, że pa­ni­ka za­czę­ła przej­mo­wać nad nią kon­tro­lę. Wstrzy­ma­ła od­dech i wyj­rza­ła zza koca, bojąc się, co za­sta­nie. Pusto. Okno było za­mknię­te. Ode­tchnę­ła z ulgą i od­wró­ci­ła się na drugi bok.

Za­mar­ła.

Za­ro­pia­łe, żółte śle­pia znaj­do­wa­ły się parę cen­ty­me­trów od jej twa­rzy. To był bul­te­rier. Czło­wie­ko-pies. O Boże. O Boże.

Sie­dział po tu­rec­ku, w brud­nej ko­szul­ce i dziu­ra­wych spodniach. Śmier­dzia­ło od niego śmiet­ni­kiem i al­ko­ho­lem.

– Ład­niut­ka je­steś, tro­chę za chuda – po­wie­dział prze­dziw­nym gło­sem, głę­bo­kim, szorst­kim, lekko za­chryp­nię­tym. – Ale miesz­kan­ko masz fajne, kotku. A może ra­czej: ko­ci­co. Wi­dzia­łem, jak pa­trzysz na tych dwóch. No, no. – Bul­te­rier za­śmiał się szcze­kli­wie. A potem ła­po-rę­ką do­tknął jej roz­pa­lo­ne­go po­licz­ka.

Oli­wia wresz­cie od­zy­ska­ła głos i zro­bi­ła je­dy­ne, co w tej chwi­li przy­cho­dzi­ło jej do głowy.

– Gra­aafiiiit! Po­oomo­oocy­yy!

– Och, ci­chut­ko, pu­pil­ku, prze­cież ty ma­ja­czysz. – Bul­te­rier za­krył jej usta. – Poza tym on ci nie po­mo­że, za­ję­ty jest uga­nia­niem się za tą rag­dol­l­ką. To mój kum­pel, nie miał­by nic prze­ciw­ko, chyba ro­zu­miesz… – Drugą ręką od­su­nął ko­smyk wło­sów kle­ją­cych się do jej czoła. – Chy­tre z niego ko­ci­sko. W końcu to on to wszyst­ko uknuł. Ale beze mnie ni­cze­go by nie osią­gnął, mówię ci. On jest jesz­cze za młody. Nie ro­zu­mie, jak dzia­ła świat i jak za­ła­twiać to i owo. Roz­pu­ści­łaś go, wiesz? Mnie też roz­pu­ścisz?

Bul­te­rier dwoił się przed ocza­mi, a jego słowa ledwo do niej do­cho­dzi­ły. Nie mogła się po­ru­szyć ze stra­chu. Za­czął od­su­wać koc, któ­re­go tak kur­czo­wo się trzy­ma­ła.

Wtedy usły­sza­ła dźwięk otwie­ra­nych drzwi. Bul­te­rier wark­nął ze zło­ścią.

– Jesz­cze bę­dzie­my mieć oka­zję, o to się nie martw, ko­ci­co – po­wie­dział, wsta­jąc. Oli­wia ni­czym przez mgłę wi­dzia­ła, jak pod­cho­dzi do okna i spraw­nie wy­do­sta­je się na ze­wnątrz. W mo­men­cie gdy znik­nął, do po­ko­ju wpa­ro­wał Gra­fit.

Za­czę­ła szlo­chać spa­zma­tycz­nie. Gra­fit zaraz się przy niej zna­lazł.

– Był tu… ten… wstręt­ny pies – wy­du­ka­ła. – To… to twoja wina! Coś ty na­ro­bił? – Gra­fit po­ło­żył jej rękę na gło­wie, ale ode­pchnę­ła go gwał­tow­nie. – Nie do­ty­kaj mnie! Co chcesz mi zro­bić? Co knu­jesz z tym psi­skiem? – Oli­wia mru­gnę­ła dwa razy. Unio­sła brwi. Ko­bie­ta-rag­doll stała tuż za ple­ca­mi Gra­fi­ta. – To ona! Do niej teraz wy­cho­dzisz, co? Czego jesz­cze nie wiem?!

Nie mogła się uspo­ko­ić ani zła­pać od­de­chu. Ból roz­ry­wał jej głowę. Nie, to nie była ko­bie­ta-kot, tylko jej matka! Z sze­ro­kim uśmie­chem ły­ka­ła ta­blet­ki, jedna za drugą, pew­nie pa­trząc jej w oczy. Ty też tak mo­żesz, mó­wi­ła. Jak na razie świet­nie ci idzie.

Nawet nie wie­dzia­ła, kiedy sama po­pi­ła po­da­ny przez Gra­fi­ta lek. To wszyst­ko ci się przy­wi­dzia­ło, mówił do niej głos asy­sten­ta, masz bar­dzo wy­so­ką go­rącz­kę, je­steś cięż­ko chora.

– Nie, nie, nie – wy­sa­pa­ła. – To nie­praw­da. Już po mnie! – Za­mknę­ła oczy. – Mamo, jak mo­głaś mnie zo­sta­wić, tak bez słowa, co? A ty, tato? Masz gdzieś, że twoja córka umie­ra! Że wy­kań­cza ją wła­sny kot! O nie… To znów ten pies! Gra­fit, weź go, pro­szę…

Na widok żół­tych ślepi w oknie skry­ła się pod kocem. Była skraj­nie wy­czer­pa­na i chyba za­czy­na­ła już od­pły­wać. Po­czu­ła, że Gra­fit kła­dzie się koło niej. Objął ją jedną ręką, a drugą za­czął gła­skać po wło­sach, po ple­cach, po brzu­chu… Jak kota. Jak zwie­rząt­ko. Jak swoją wła­sność.

– Wszyst­ko się ułoży, ko­cha­na. – Czy jej się zda­wa­ło, czy wła­śnie do jej uszu do­tarł głos Gra­fi­ta, lekko skrze­kli­wy, ale tak ko­ją­cy…? – Ty się mę­czysz, ty masz złe życie, ty je­steś chora. Ja zro­bił­bym dla cie­bie wszyst­ko. I ja zro­bię. Ja będę szczę­śli­wy. I ty bę­dziesz szczę­śli­wa. My bę­dzie­my…

Ostat­nie­go zda­nia już nie usły­sza­ła. Lub nie zdą­ży­ła go sobie wy­obra­zić. Od­pły­nę­ła. 

*

To, co dzia­ło się potem, pa­mię­ta­ła jak przez mgłę. Ko­ja­rzy­ła SMS-a od szefa, który in­for­mo­wał ją o zwol­nie­niu. Ko­ja­rzy­ła, że Gra­fit kar­mił ją i kazał po­pi­jać ta­blet­ki. Ko­ja­rzy­ła, że miała na­pa­dy szału, ataki pa­ni­ki. I że Gra­fit ją wtedy na­gry­wał. Ale potem od­kła­dał te­le­fon i ją uspo­ka­jał, gła­skał, przy­tu­lał. A ona na mo­ment za­po­mi­na­ła o wszyst­kim, co złe. Było jej tak do­brze… Nie mu­sia­ła się ni­czym przej­mo­wać.

Ko­ja­rzy­ła też, że bul­te­rier leżał koło niej. Ko­ja­rzy­ła, że na­wie­dza­ły ją na­pro­mie­nio­wa­ne be­stie ze świa­ta po­sta­po­ka­lip­tycz­ne­go, świa­ta, który sama two­rzy­ła. Be­stie miały twa­rze Gra­fi­ta i bul­te­rie­ra z ludz­ki­mi cia­ła­mi, inne zaś twa­rze jej ro­dzi­ców z cia­ła­mi zwie­rzę­cy­mi. Każda jedna chcia­ła ją za­mor­do­wać.

Za­czy­na­ła ro­zu­mieć ojca. Naj­chęt­niej sama za­ło­ży­ła­by teraz gogle i na za­wsze za­mknę­ła się w świe­cie z daw­nym Gra­fi­tem, zwy­kłym kotem, z któ­rym była szczę­śli­wa.

Za­czy­na­ła też ro­zu­mieć matkę. Jeśli jej życie miało tak wy­glą­dać, wo­la­ła­by już łyk­nąć stos ta­ble­tek. Od­pły­nąć w ni­cość i za­po­mnieć o bólu.

Nikt by za nią nie tę­sk­nił.

Nikt.

*

Obu­dzi­ła się, prze­mę­czo­na do gra­nic moż­li­wo­ści. Ale nie tak, jak dzie­siąt­ki ostat­nich razy. Tym razem obu­dzi­ła się świa­do­ma. Nie sły­sza­ła Gra­fi­ta – pew­nie wy­szedł. Kiedy ostat­nio wzię­ła lek? Lek… a może tru­ci­znę?

Wresz­cie do jej świa­do­mo­ści po­wo­li za­czę­ły do­cho­dzić fakty, które z tru­dem przyj­mo­wa­ła. Utra­ta pracy zda­wa­ła się naj­mniej­szym pro­ble­mem. Była w nie­bez­pie­czeń­stwie. Nie miała po­ję­cia, co pla­nu­je Gra­fit i jak wiele jej się przy­wi­dzia­ło, ale mo­gła­by przy­siąc, że bul­te­rier był praw­dzi­wy. Wy­star­czył też rzut oka na media Gra­fi­ta. Szloch wstrzą­snął nią, gdy zo­ba­czy­ła swoją bladą twarz i pod­krą­żo­ne oczy wy­ra­ża­ją­ce obłęd, gdy usły­sza­ła wła­sne krzy­ki. Kto­kol­wiek na nią spoj­rzał, mógł wy­su­nąć tylko jeden wnio­sek – była sza­lo­na.

„Co ci się dzie­je, ko­bie­to? Pomóc ci jakoś?” – py­ta­ła ją kil­ku­krot­nie Pa­try­cja.

Zdra­da Gra­fi­ta ude­rzy­ła w nią nagle z taką siłą, że za­wi­nę­ła się w koc i za­czę­ła wrzesz­czeć z nie­mo­cy, do­pó­ki gar­dło nie od­mó­wi­ło jej po­słu­szeń­stwa.

Lęk, mdło­ści, ból brzu­cha, ko­ła­ta­nie serca, skraj­ne wy­czer­pa­nie – wszyst­ko to unie­moż­li­wia­ło jej trzeź­we my­śle­nie. Nie mogła jed­nak wziąć ta­ble­tek. Nie miała po­ję­cia, czy Gra­fit nie pod­mie­nił opa­ko­wań.

Stra­ci­ła pracę, za­czę­ła po­pa­dać w sza­leń­stwo, dała się prze­chy­trzyć i otu­ma­nić wła­sne­mu kotu, wie­rząc, że nie mówi i że ni­cze­go bez niej nie zrobi. Czy mogło być go­rzej?

Była piąta rano. Po­win­na za­dzwo­nić do le­ka­rza? A może na po­li­cję? Tylko jak co­kol­wiek udo­wod­ni? Wezmą ją za wa­riat­kę. Je­dy­nie Pa­try­cja mo­gła­by ją zro­zu­mieć. Bo kto inny? Ale mu­sia­ła tu przyjść. Przez te­le­fon jej nie uwie­rzy.

Trza­snę­ły drzwi wej­ścio­we. Wró­cił.

Trzę­są­cy­mi się dłoń­mi chwy­ci­ła te­le­fon. Dwa pro­cent ba­te­rii. Szyb­ko, szyb­ko! Wy­szu­ka­ła kon­takt. Na­ci­snę­ła ikon­kę wia­do­mo­ści. Drzwi do sa­lo­nu jed­nak już się od­chy­la­ły.

Oli­wia na­tych­miast udała, że śpi. Chwi­lę póź­niej po­czu­ła ugi­na­nie się ka­na­py. Gra­fit siadł obok niej. Cisza się prze­dłu­ża­ła, aż w końcu usły­sza­ła szept. Jego szept.

– Ja to robię dla two­je­go dobra. Ja będę się tobą opie­ko­wał. A oni będą dla cie­bie mili, obie­cu­ję.

Oli­wia za­drża­ła. Parę se­kund póź­niej po­czu­ła cią­gnię­cie za ramię. Gra­fit po­da­wał jej ta­blet­kę i wodę do po­pi­cia. Udała, że pa­trzy nie­wi­dzą­cym wzro­kiem do­oko­ła, że nie wie, co się dzie­je. I udała, że po­pi­ja. Gra­fit po­gła­skał ją po gło­wie.

– Muszę się wy­ką­pać – po­wie­dzia­ła cicho. Muszę na­pi­sać Pa­try­cji, do­da­ła w my­ślach. Muszę, teraz, zaraz!

– Ja po­mo­gę ci. – To był głos asy­sten­ta. Że też nadal chcia­ło mu się uda­wać.

– Dzię­ku­ję, po­ra­dzę sobie.

Gra­fi­to­wi wy­raź­nie się to nie spodo­ba­ło. Mimo to przy­tak­nął. Zanim od­su­nę­ła koc, szyb­ko scho­wa­ła te­le­fon do kie­sze­ni. Gra­fit po­mógł jej wstać. Był czuły, de­li­kat­ny, ko­cha­ny. Oczy jej się za­szkli­ły. To nie­moż­li­we, że knuł za jej ple­ca­mi. Nie­moż­li­we! Tyle razem prze­szli. Była dla niego taka dobra. A jed­nak…

Po­czła­pa­ła do ła­zien­ki z Gra­fi­tem, który za­trzy­mał się przed drzwia­mi, pa­trząc na nią uważ­nie. I wtedy wła­śnie wtedy te­le­fon za­wi­bro­wał od ja­kie­goś po­wia­do­mie­nia. W oczach Gra­fi­ta po­ja­wi­ło się zro­zu­mie­nie. Za­trza­snę­ła drzwi, zanim zdą­żył co­kol­wiek zro­bić, i prze­krę­ci­ła klucz.

Te­le­fon w dłoni. Nie ma na co cze­kać. Wy­bie­ra­nie nu­me­ru.

– Ja… ja mówię. Ty mi otwórz. – Gra­fit mówi swoim gło­sem. – My po­roz­ma­wiaj­my w końcu, tak jak za­wsze chcia­łaś.

Pierw­szy sy­gnał, drugi, ko­lej­ny, roz­łą­cze­nie. Po­no­wie­nie po­łą­cze­nia.

– Ja tyle dla cie­bie robię, opie­ku­ję się tobą…

– Od­bierz to w końcu! – wy­rwa­ło się Oli­wii.

Strasz­li­wy wrzask po­łą­czo­ny z miauk­nię­ciem i sy­kiem do­tarł do jej uszu. A potem usły­sza­ła wa­le­nie w drzwi.

– Ty mi otwórz, otwórz mi!

SMS: „Sorry, nie mogę roz­ma­wiać. Co się z tobą dzie­je?”. Jeden pro­cent ba­te­rii.

Szar­pa­nie drzwia­mi. Miau­kli­we wrza­ski.

„Po­mo­cy! Przyjdź do mnie! Szyb­ko!”. Wy­sy­ła­nie.

– Ty nie wiesz, co ro­bisz! Oni zaraz tu będą!

Te­le­fon się wy­łą­czył. Czy SMS do­szedł? Oli­wia nie mogła od­dy­chać.

– Alarm. Trze­ba roz­po­cząć akcję. Wy tu bądź­cie jak naj­szyb­ciej.

Słowa Gra­fi­ta były skie­ro­wa­ne do kogoś in­ne­go. Oli­wia była pewna, że cho­dzi o bul­te­rie­ra, może też o tego rag­dol­la. Co pla­no­wa­li? Serce wa­li­ło jej jak mło­tem. Okno. Dla­cze­go w tej cho­ler­nej ła­zien­ce nie ma okna?!

– Ty mi nie ufasz! – Znów wa­le­nie w drzwi. – Ty wszyst­ko ze­psu­łaś! Teraz ja nie wiem, co bę­dzie! Teraz to się dzie­je za szyb­ko! Źle, źle!

Oli­wia za­czę­ła szu­kać cze­goś ostre­go, cze­go­kol­wiek. Je­dy­ne, co wy­da­ło się jej sen­sow­ne, to małe no­życz­ki do pa­znok­ci. Chwy­ci­ła je kur­czo­wo.

Krzy­ki Gra­fi­ta były nie do znie­sie­nia. Sku­li­ła się pod prysz­ni­cem i za­tka­ła uszy. To się nie dzie­je na­praw­dę. To się nie dzie­je na­praw­dę. Ki­wa­ła się w przód i w tył, cią­gle, cią­gle, cią­gle, cze­ka­jąc na naj­gor­sze. A może by tak roz­wa­lić głowę o me­ta­lo­wy kurek i w ten spo­sób oszczę­dzić sobie cier­pie­nia?

Wtedy usły­sza­ła dwa razy gło­śniej­sze ło­mo­ta­nie o drzwi. Łup. Łup.

– Mała ko­ci­ca skry­ła się w swoim bez­piecz­nym pu­deł­ku?

To był bul­te­rier.

Łup. Łup.

Za­wia­sy pu­ści­ły.

Gwizd.

Czło­wie­ko-pies sta­nął nad nią i za­cmo­kał z nie­za­do­wo­le­niem.

– Ład­nie to tak cho­wać się przed go­ść­mi?

Oli­wia z wrza­skiem rzu­ci­ła się na niego, pró­bu­jąc tra­fić swoją pry­mi­tyw­ną bro­nią w jego pysk. A potem ko­lej­ne łup, tym razem w jej głowę. I czerń.

*

– …to nie­bez­piecz­ne, serum jest jesz­cze nie­skoń­czo­ne. – Do jej uszu do­tarł nie­wy­raź­ny obcy głos. A może nie obcy?

– Stul gębę i wstrzy­kuj. Za­słu­ży­ła sobie na to. – To był bul­te­rier.

– No pro­szę, księż­nicz­ka za­czy­na się bu­dzić.

Dam­ski, ja­do­wi­ty głos. Oli­wia z tru­dem otwo­rzy­ła oczy, a ostry ból prze­szył jej głowę. Jęk­nę­ła prze­cią­gle. Zaraz rzu­cił się jej w oczy biały rag­doll. Ko­ci­ca. Pięk­na i prze­ra­ża­ją­ca za­ra­zem. Oli­wia chcia­ła się po­ru­szyć, ale ręce miała przy­wią­za­ne do ramy łóżka. O Boże. O Boże.

– Czy ją to bę­dzie bo­la­ło?

Tym razem Gra­fit. Stał przy ko­ci­cy. Spoj­rzał na Oli­wię ze smut­nym, ale po­błaż­li­wym uśmie­chem. Tak jakby chciał po­wie­dzieć: już do­brze, wy­ba­czam ci twój wy­bryk, a teraz mi za­ufaj.

– Nie, uśpi­my ją. Może to po­trwać kilka go­dzin, zanim się wy­bu­dzi. Ale…

Oli­wia otwo­rzy­ła sze­rzej oczy. To mówił łysy pra­cow­nik w oku­la­rach z kli­ni­ki For your pet, wy­stra­szo­ny i za­wsty­dzo­ny. Zła­pał jej wzrok.

– Zmu­si­li mnie do tego! – za­czął się go­rącz­ko­wo tłu­ma­czyć. – Po­wie­dzie­li, że wy­da­dzą nas i nasze eks­pe­ry­men­tal­ne ba­da­nia rzą­do­wi, jeśli nie stwo­rzę dla nich serum, a wcze­śniej po­ła­mią kości i…

– I ode­rwą palce. – Ko­lej­ny czło­wie­ko-pies, pit bull. Niski, umię­śnio­ny. Strasz­ny. Bul­te­rier, z piwem w ręku, za­śmiał się szcze­kli­wie.

– Ja­kie­go… serum? – zdo­ła­ła wy­du­kać Oli­wia. Gula w gar­dle uro­sła do nie­bo­tycz­nych roz­mia­rów i spra­wia­ła, że po­wie­trze nie do­cho­dzi­ło do płuc.

– Jak to: ja­kie­go? Ta­kie­go… na od­mia­nę. Teraz ty sta­niesz się kot­kiem, kotku – oznaj­mił z dumą bul­te­rier. – To zna­czy: bied­ną, chorą dziew­czy­ną, którą zaj­mu­je się grupa tro­skli­wych hy­bryd. To chyba jasne, co? No, dalej, dok­tor­ku, bo zaraz nam tu kit­nie i wszyst­kie plany na nic. Na kogo bę­dzie konto ban­ko­we?

Serce Oli­wii zna­la­zło się w gar­dle, swoim bi­ciem na­cie­ra­jąc na gulę.

– Gra… Gra­fit… bła­gam – szep­ta­ła. – Nie po­zwól im…

– Ojej, ojej, dama chce, by czar­ny ry­cerz ją ura­to­wał. – Ko­bie­ta-rag­doll za­chi­cho­ta­ła.

– Ty bę­dziesz szczę­śli­wa i ja będę szczę­śli­wy – od­parł na to Gra­fit, siląc się na spo­kój. – My bę­dzie­my szczę­śli­wi. Ja wiem, że tego chcesz.

– Prze­my­śl­cie to, zwie­rza­ki, serum jest nie­do­koń­czo… – za­czął raz jesz­cze łysy pra­cow­nik, ale pit bull wal­nął go w brzuch. To wy­star­czy­ło, by bez słowa wyjął z wa­liz­ki sprzęt me­dycz­ny.

– Po­mo­cy! Po­mo­cy! – wrzesz­cza­ła Oli­wia roz­pacz­li­wie. Czuła, że wła­śnie sika ze stra­chu. Pit bull zbli­żył się z pię­ścią i do niej.

– Ty ją zo­staw – wark­nął Gra­fit. – Ona zaraz zro­zu­mie, jaką przy­słu­gę dla niej robię. Tak jak ja zro­zu­mia­łem, co ona zro­bi­ła dla mnie.

– Nu­dziarz. Po­pra­cu­je­my nad tym – ode­zwa­ła się słod­kim gło­sem ko­bie­ta-rag­doll.

Łysy na­uko­wiec już pod­cho­dził do Oli­wii.

– Gra­fit, ja nie chcę, bła­gam! – po­wta­rza­ła, szar­piąc się jak osza­la­ła. – Nie rób mi tego! Zro­bię dla cie­bie wszyst­ko! Nie chcę, nie chcę!

– Ja też nie chcia­łem. Ale wszyst­ko się ułoży, ko­cha­na – szep­nął Gra­fit.

A potem ukłu­cie – i za­nie­po­ko­jo­na twarz Gra­fi­ta za­czę­ła się roz­ma­zy­wać.

*

Oli­wia czuła się bar­dzo senna. Otwie­ra­nie po­wiek spra­wia­ło jej wiele bólu. A jed­nak to zro­bi­ła, po­wo­li. Nad nią stała Pa­try­cja z pełną wąt­pli­wo­ści miną na pu­co­ło­wa­tej twa­rzy.

– Oli­wia, ży­jesz? Co się dzie­je?

Oli­wia spo­glą­da­ła na nią, ale nie mogła się ode­zwać. Wspo­mnie­nia za­czę­ły na­pły­wać do głowy.

– Ten twój kot – kon­ty­nu­owa­ła nie­pew­nie Pa­try­cja – czy tam czło­wiek, mówi, że zwa­rio­wa­łaś i że le­karz nie mógł nic zro­bić. Że się tobą zaj­mie, on i te inne zwie­rzę­ta. Że ja też mogę wpa­dać. Ponoć po­wta­rza­łaś, że nie chcesz iść do psy­chia­try­ka. Czy to praw­da?

Oli­wia nadal mil­cza­ła. Czuła się, jakby mgła opla­ta­ła jej umysł. Spró­bo­wa­ła otwo­rzyć usta, ale z jej gar­dła wy­do­był się skrzek. Za­uwa­ży­ła gdzieś z tyłu zmar­twio­ne­go Gra­fi­ta.

 – Boże, Oli­wia. Co ci się stało. Czemu wcze­śniej nie mó­wi­łaś, że coś nie gra? Te fil­mi­ki Gra­fi­ta były nie­po­ko­ją­ce, ale żeby aż tak? Miał rację… Bied­ny kot, co on tu mu­siał z tobą przejść. Nawet oczy masz ja­kieś nie­swo­je.

Oli­wia nie była w sta­nie wy­do­być z sie­bie choć­by słowa. Myśli umy­ka­ły jej szyb­ko. Chcia­ła wrzesz­czeć, bła­gać o pomoc. Znów skrzek. Spró­bo­wa­ła się pod­nieść, ale na­tych­miast opa­dła z sił. Gra­fit już się przy niej zna­lazł. Z tyłu uśmie­chał się wstręt­nie bul­te­rier. Ko­bie­ta-rag­doll po­sy­ła­ła jej pełne po­li­to­wa­nia spoj­rze­nia.

– Wiesz co, widzę, że z tobą dziś źle, mu­sisz od­po­cząć – po­wie­dzia­ła Pa­try­cja, chwy­ciw­szy na mo­ment jej dłoń pulch­ny­mi pa­ca­mi. Oli­wia chcia­ła od­wza­jem­nić uścisk i już nie pu­ścić, ale nie miała siły. – Przyj­dę znów. Jak­byś cze­go­kol­wiek po­trze­bo­wa­ła, daj znać. Je­steś w do­brych rę­kach.

Nie zo­sta­wiaj mnie! Bła­gam! Pa­try­cja! – chcia­ła wołać. Przy­naj­mniej przez chwi­lę. Bo gdy Pa­try­cja wy­szła z po­ko­ju, szyb­ko o niej za­po­mnia­ła. Bar­dziej za­in­te­re­so­wa­ły ją bo­wiem dwa sznur­ki wy­sta­ją­ce z kie­sze­ni Gra­fi­ta. Do­tknę­ła ich raz i drugi. Za­czę­ła nimi ma­chać. Uśmiech­nę­ła się ra­do­śnie. Głu­pie to może, ale po­do­ba­ła jej się ta za­ba­wa.

– Już po wszyst­kim, je­steś bez­piecz­na – szep­nął Gra­fit ze łzami w oczach.

Przy­tak­nę­ła. Rze­czy­wi­ście. Wszyst­ko się teraz ułoży.