Burza

Wracałem samochodem z pracy. Jeszcze kilka dni i będzie Wielka Niedziela. Nagle rozpętała się okropna burza, pioruny waliły w drogę raz za razem. Wiedziałem, że w aucie jestem bezpieczny, ale zatrzymałem się na poboczu i postanowiłem przeczekać.

W pewnej chwili piorun uderzył tak blisko, że aż podskoczyłem na fotelu. Błyskawica całkiem mnie oślepiła. Gdy zacząłem na powrót widzieć, okazało się, że jestem na tylnym siedzeniu w limuzynie prowadzonej przez niedźwiedzia w uniformie szofera. Oddzielała nas szyba, więc może nie słyszał wykrzykiwanych moich pytań:

– Co się stało?! Gdzie jestem?! Dokąd mnie wieziesz?!

W każdym razie nie reagował.

Okolicy nie poznawałem. Burza minęła, jeszcze świeciło słońce, więc mogłem się przyjrzeć. Było bardziej zielono i kwitły kwiaty wzdłuż drogi.

Wkrótce podjechaliśmy szerokim podjazdem przed imponującą rezydencję w stylu kolonialnym. Kolumny przy drzwiach wejściowych, podtrzymujące okazały balkon, a dodatkowo na trawnikach po prawej i lewej stronie kolorowe fontanny, zmieniające się w zraszacze, wzmacniały wrażenie przepychu. Wewnątrz na środku okazałego hallu siedział smok. Powitał mnie, ryknąwszy:

– Wprawdzie nie jesteś dziewicą, ale witaj nieznajomy.

– Czy pożresz mnie, smoku? – spytałem przerażony.

– Nasłuchałeś się bajęd. Jadam tylko barany, owce i czasem konia. Dziewic nie jadam, inny z nich miewam pożytek. O dorosłe dziewice coraz trudniej, a nie jestem pedofilem. Dawnymi czasy plątali się tu jacyś rycerze i musiałem im dawać nauczkę, że smoka nie należy drażnić. Ty na dziewicę ani na rycerza nie wyglądasz. Czym się zajmujesz, chłopaczku?

Nie było sensu obrażać się na taką poufałość. Podejrzewałem, zresztą, że moje czterdzieści lat to ułamek jego wieku, chociaż prezentował się wspaniale. Dowiedziałem się później, że miał czterysta lat, co oznaczało dla smoka średni wiek.

Odpowiedziałem więc na zadane pytanie:

– Jestem informatykiem i pisuję do NF.

– Zatem nie jesteś baranem i docenisz opiekę, jaką cię otoczymy.

– Czy zechcesz mi zdradzić, smoku, co sprawiło i jak, że się tu znalazłem?

– Nasza magini chciała mi na urodziny sprawić niespodziankę i ściągnąć tu dziewczynę. Po to rozpętała tę magiczną burzę, a że misiowi było wszystko jedno, jakiego pasażera wiezie… Trafiło na ciebie. Magini tylko nas leczy magicznie i nie ma wprawy w przesyłaniu ludzi, więc wybaczmy jej. Miała dobre chęci. Ciebie odeśle, gdy się podszkoli. Tymczasem będziesz tu gościem. Ja mieszkam gdzie indziej, ale gdybyś czegoś potrzebował wypowiedz życzenie, będzie spełnione w miarę możliwości.

Nie zdecydowałem się spać w naszykowanej nocnej koszuli. Zmieściłbym się, ale była jedwabna, różowa i w kwiatki. Następnego wieczoru zamieniono mi ją na męską piżamę. Rankami śniadania czekały na mnie w jadalni, na obiady zapraszał ciepły damski głos. Służby nie widziałem, ale wszystko było czyste, odkurzone, okna otwierające się same, by wietrzyć pomieszczenia i zamykające się, gdy zbyt duży wiał wiatr. Światła się włączały, gdy robiło się szaro i na polecenie gasły. Miły damski głos proponujący muzykę i włączający, gdy chciałem posłuchać albo wyłączający, gdy wolałem ciszę – wszystko razem sprawiło, że zapytałem głosu:

– Czy jesteś AI?

Twierdząca odpowiedź nie zaskoczyła mnie, ale poczułem się jeszcze bardziej samotny wśród magicznych istot, które nie próbowały kontaktu ze mną, a czułem, że są wokół. Poprosiłem smoka o rozmowę, przybył po chwili i od razu mnie zaskoczył:

– Wiem, że już masz dość pobytu u nas, magini jest przekonana, że jej się już uda wysłać ciebie do domu. Żaby i zajączki przesyła do ludzi i większość wraca nienaruszona.

Pomyślałem: Nie jestem żabą ani zajączkiem i nie chciałbym być. Może lepiej niech magini jeszcze poćwiczy.

A smok kontynuował:

– Mam prośbę. Jesteś informatykiem. Czy mógłbyś zaprogramować blokadę wiadomości z ludzkiego Internetu do nas, a przynajmniej tych o wojnach, kłótniach i swarach?

Wprawdzie kojarzyło mi się to z niepopieraną przeze mnie cenzurą, ale rozumiałem smoka. Nie chciał, żeby świat istot magicznych został zatruty przez przykład nieszczęsnych relacji między ludźmi. Obiecałem zająć się tym i pracowałem usilnie.

Najlepiej mi się pisało kod, gdy siedziałem w swoim aucie, stało za rezydencją. Magini nie próżnowała, ćwiczyła odwrotne burze i niejednokrotnie podziwiałem błyskawice zaczynające się w ziemi, a kończące daleko w chmurach. Fizycy mieliby uciechę. Magini zamierzała taką burzą wysłać mnie do domu.

Kończyłem w aucie testowanie kodu, podziwiając wyrastające dokoła błyskawice, nagle znalazłem się na znanej drodze do domu. Znaczy, magini się udało i nie jestem żabą ani zajączkiem – pomyślałem.

Mam nadzieję, że blokada działa i magiczni pozostaną jednak tacy, jak dotychczas, niezależnie od tego co fantaści o nich napiszą.

Okazało się, że czas płynął w magicznym świecie inaczej, więc nie miałem nieobecności w pracy i nikt mnie nie szukał. Nawet mógłbym zdążyć na wielkanocne „jajko” w firmie. Ale by się zdziwili, bo od zawsze unikałem takich „uroczystości”.

Wygląda na to, że Wielkanoc spędzę w naszym świecie, chociaż nie miałbym nic przeciwko pobytowi jeszcze w magicznym.

Napisałem o tym, żebyście, podróżując autem w czasie burzy, przystanęli na poboczu. Można mieć (bez gwarancji) ciekawą przygodę.