Reptilianie

Masywna, podłużna bryła statku kosmicznego, oświetlona kilkoma światłami powoli poruszała się na tle odległych gwiazd. Dryfował on w kosmicznej próżni po przekroczeniu skrótu nadprzestrzennego. Właśnie dotarł do Układu Słonecznego. I obserwując uważnie jego kolejne planety, coraz bardziej zbliżał się do Ziemi. 

 Bojowy krążownik Repitilian o supernapędzie tachionowym przybył z układu planetarnego gwiazdy α Draco, zwanej Thuban, w gwiazdozbiorze Smoka, odległej od Słońca o ponad 300 lat świetlnych. Na jego kadłubie widniały specyficzne, reptliańskie znaki. Dowodził nim ogoniasty jaszczur o łuskowanej skórze, kapitan Xantus. 

Jego doradca naukowy, stary, uczony jaszczur, utykający na prawą nogę, o imieniu Aliator, złożył mu raport o trzeciej planecie układu, do którego dotarli i jej dziwacznych mieszkańcach, którzy nie pochodzili od jajorodnych, zmiennocieplnych gadów jak Reptlianie, tylko od małp i ssaków, które karmią swoje potomstwo mlekiem matki i mają delikatną, podatną na zranienia skórę. 

 - Ciała ludzi nie są solidnie opancerzone i łatwo ich zabić - Aliator prezentował na ekranie obrazy z bezzałogowych sond wysłanych na Ziemię. - Istoty zamieszkujące błękitną planetę, zupełnie inną od ognistego, wulkanicznego globu Reptilian, są słabe i bojaźliwe, ale bardzo przebiegłe. Wspaniałe, wielkie gady wyginęły na ich planecie dawno temu, podczas kolizji Ziemi z wielkim meteorytem, zanim stały się rozumne. Ich święte kości znajdują się w ziemskich muzeach paleontologicznych. 

– Nie sądzę, żeby ludzie się poddali po jawnej groźbie ataku, mimo naszej przewagi technologicznej – mówił rozważnie uczony, mowa Reptilian brzmiała krzykliwie. Byli pełni pewności siebie. Nosili przy sobie pistolety plazmowe. Na ich grzbietach odstraszał rząd kolczastych narośli.

 – Ich populacja jest zbyt duża. Będą się bronili z narażeniem życia – przekonywał Aliator. – Trudno by było ich od razu pokonać. Jesteśmy wojowniczą rasą, ale posiadamy tylko jeden statek, uzbrojony w trzy duże działa strzelające ładunkami antymaterii. Zniszczymy jedynie kilka ich największych miast. I nic więcej. 

– Co więc zrobimy? – niecierpliwił się kapitan. Nie lubił myślicieli. Szybko, bez dużego namysłu, przechodził do czynu. 

 Aliator podrapał się w twardą głowę, a potem wyszczerzył ostre, gadzie zęby. 

– Możemy spokojnie wylądować na sąsiedniej planecie układu, której ludzie jeszcze nie skolonizowali. Są zapóźnieni w rozwoju wobec nas. Ich rasa jest dużo młodsza. Założymy kolonię. Wybudujemy elektrownie, kopalnie, zakłady produkcyjne i laboratoria naukowe. Użyjemy surowców naturalnych, które z pewnością są dostępne na tej planecie. 

Zanim ludzie dowiedzą się o naszym istnieniu i spróbują temu zapobiec, staniemy się już w miarę silni i liczni. A wtedy będą musieli z nami pertraktować. Muszą pogodzić się z naszą obecnością w układzie. 

Tak się składa, że planeta, na której tymczasowo osiądziemy nazywa się w języku ludzi Mars – jest to określenie ich starożytnego boga wojny. Inwazja z czerwonego Marsa będzie kresem ludzkiego panowania na Ziemi. 

Mars to dobre miejsce dla nas. Jest mniejszy od Ziemi i martwy, ale znajdziemy na nim wodę i dużo przydatnych bogactw naturalnych. Jesteśmy wytrzymali – na pewno przetrwamy na Marsie wiele obrotów planety wokół tutejszej gwiazdy. 

Dowódca przytaknął z entuzjazmem, potężnym łuskowatym łbem. 

– Nasza rasa jest silniejsza i bardziej odporna niż ludzie. Mamy nad nimi naturalną przewagę. Dlatego muszą nam ustąpić miejsca. Szybko rozmnożymy się na Ziemi. 

 - Ziemianie są nieodpowiedzialni: bezmyślnie niszczą swoją planetę, jej środowisko naturalne – wywodził dalej Aliator - Powodują wyginięcie wielu gatunków zwierząt i roślin. Zatruwają powietrze i wywołują katastrofalne zmiany klimatyczne.

– Ludzie nie zasługują na Ziemię – dowódca wojowniczo przemawiał do swoich generałów. – Wytępimy ich jak pasożyty i zrobimy tam porządek! Będą co najwyżej naszymi niewolnikami. 

Generałowie zakrzyknęli gromko. 

 - Kiedy już opanujemy planetę ludzi i ich układ gwiezdny, zdobędziemy przyczółek do dalszych podbojów w galaktyce. Kiedyś cały kosmos będzie należał tylko do nas! Na chwałę naszej potężnej rasy! 

Kapitan, dumny z siebie, zszedł z mostka w sterowni i udał się na posiłek. 

I w ten sposób ludzie zyskali groźnego sąsiada w Układzie Słonecznym. Skrycie szykującego się, by w przyszłości podbić naszą błękitną planetę.