Tym razem urywek historii z czasów drugiej wojny światowej i gorzka dla naszego narodu tematyka, skrzętnie zamiatana pod dywan przez “Wielkie Mocarstwa”.
Drabbelek podwójny, oby jasno i klarownie przedstawiony. :)
Zapraszam i dziękuję za Wasz czas. :) Pozdrawiam. :)
– Te dzieci praktycznie już są martwe! – grzmiał Jeden Głos Świata.
– Przesądzone! – wtórował Drugi Głos.
– Nie patrzmy na poświęcenie Polaków! Głupi naród, zawsze wykrwawiał się za innych! Myślmy o sobie! – dodał Trzeci Głos.
– Racja, Hitler jest nieobliczalny! – popierała reszta Głosów Świata.
Sala konferencyjna grzmiała od wiwatów.
– Nie!
Cisza zaległa nagle i niespodziewanie.
– Kto to powiedział? – Pierwszy Głos Świata zmarszczył brwi.
– Ja! – Indyjski maharadża Jam Saheb wstał i ukłonił się nisko.
– Co ty wiesz o losie polskich sierot, wypuszczonych przez Sowietów? – prychnął lekceważąco Drugi Głos Świata.
– Znam Polaków oraz ich dziedzictwo. To mądry i odważny naród. Podstępnie zabrano mu ojczyznę, więc walczy z faszystami na wszystkich waszych frontach. Pomogę biednym sierotom – stwierdził odważnie.
– Brednie! – ryknął Trzeci Głos Świata. – Nie wiesz, na co się porywasz, głupcze! To ponad siedemset tysięcy zabiedzonych, schorowanych, bezdomnych istot!
– Już nie – odrzekł maharadża z uśmiechem.
Uniósł dłoń.
Nad nim pojawił się portal z przybywającymi do Indii dziećmi. Jam Saheb przeniósł się tam, przemawiając do nich serdecznie:
– Zapraszam. Nie jesteście już sierotami, lecz moimi dziećmi.
Portal zniknął.
– Czy on dał nam właśnie lekcję? – zapytał szeptem Pierwszy Głos Świata.
– Nie potrzebuję dodatkowych studiów! Mam tytuł profesora z dwudziestu fakultetów! – prychnął Drugi Głos.
– Z przyzwoitości też? – padło z sali.
Odpowiedziała cisza.
(Maharadża Jam Saheb Digvijay Sinhji z Nawanagaru w Indiach w otoczeniu grupy polskich dzieci, ewakuowanych z sowieckich łagrów w 1942 roku, fakt.pl)
Znów pięknie łączysz tematy historyczne z elementami fantastycznymi. A jednocześnie gdzieś między wierszami zadajesz ważne pytania!
Dziękuję, Marzanie, taki miałam cel. 
Pozdrawiam serdecznie. 
Pecunia non olet
– Kto to powiedział? – Zmarszczył brwi Pierwszy Głos Świata.
---> “Pierwszy Głos Świata zmarszczył brwi”.
Inwersja traci rację bytu, skoro didaskalia nie są kontynuacją zdania rozpoczętego kwestią dialogową, co byłoby zasygnalizowane przez małą literę po półpauzie (literę słusznie nieobecną – brak czynności “odpaszczowej”).
Maharadża daje lekcję światu, Bruce czytelnikom ;) Znaczy – pouczające :)
Głosy nieco bajkowe (wystarczający element fantastyczny ;)), bo politycy lubią owijać w bawełnę. Ale rozumiem, że Ty je odwinęłaś specjalnie, żeby pokazać, co uczestnicy dyskusji naprawdę myślą. I jak tu nie lubić maharadży Jama Saheba Digvijaya Sinhjiego z Nawanagaru.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Tak, Jerohu, odwinięcie było celowe. :)
Dziękuję za wskazówkę, przestawię te wyrazy. :)
Pozdrawiam serdecznie. ;)
Pecunia non olet
Kimże jestem by oceniać, ale przeczytałem, że komentarze to dobro, więc jak przeczytałem to skomentuję :) podoba mi się pomysł z tymi głosami świata jak w Fundacji trochę. Polemizowałbym z tym podstępem, bo w mojej ocenie polskie elity oddały w zasadzie same, prawie bez walki, za kasę tę naszą Polskę.
To jednak trochę niestosowne, że dzieci mają większe brody niż maharadża ;)
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Myślałem, że to będzie opowieść o nieuznawaniu rozbiorów przez Imperium Osmańskie, a tu myk, zupełnie nowy fakt historyczny, dzięki bruce!
Chociaż przy ponownym czytaniu już pierwsze zdanie pokazuje inny kierunek, a to podobno jedna z cech najlepszych pisarzy, więc gratuluję i dobra robota!
Prestidigitator ukłonił się w pas, rzucił coś drobnego na ziemię i w kłębach dymu zniknął. W powietrzu zostało tylko wibrujące lekko uczucie: wdzięczność. Podziękowanie, że mógł tu być z Tobą.
Zacnie przedstawiony kolejny epizod z przeszłości. :)
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Witam serdecznie kolejnych Czytelników. :)
Tloku303, zasygnalizowałeś ważne problemy. Elity decydowały, “szarzy” ludzie umierali… :(
To jednak trochę niestosowne, że dzieci mają większe brody niż maharadża ;)
Jerohu, słuszna uwaga. 
Oj, Prestidigitatorze, zdecydowanie mnie przeceniasz; jak ja bym chciała umieć tak pisać…
Cieszę się bardzo z takiej opinii, Regulatorzy. :)
Pozdrawiam Was serdecznie i bardzo dziękuję. 
Pecunia non olet
Całkiem niedawno czytałam właśnie artykuł o tym człowieku. Niesamowita historia, dająca dużo do myślenia, że pomoc czasem otrzymuje się z nieoczywistych miejsce i od ludzi którzy niczego nie oczekują w zamian.
Prawdę powiedziawszy po tytule myślałam, że będzie tu historia, tej arystokratki z ameryki, która wydała cały swój majątek na pomoc młodym wykorzystywanym dziewczynom w Ameryce pn. Nie pamiętam jej nazwiska, wiem jedynie, że zmarła w wieku 57 lat, a jej organizacja nadal działa.
Nie mniej ten podwójny drabelek też jest super.
Pozdrawiam i weny życzę.
Poruszająca historyjka. Fajnie, że znajdujesz takie rzeczy. 
pozdrawiam
rr
Ech, “elyty” powinny się więcej uczyć.
Kolejny ciekawy kawałek historii.
Babska logika rządzi!
Dzięks, CZARNA2. Fakt – podobnych “lekcji” mamy w historii sporo. :)
Robercie Raksie, miło mi ogromnie. :)
Finklo, to prawda – im więcej rozumów ktoś zjadł, tym mniej rozumu i zdrowego rozsądku pozostało w nim samym, a cierpią, jak zwykle, najbiedniejsi…
Bardzo Wam dziękuję i pozdrawiam ciepło.
Pecunia non olet
I “zaliczona” kolejna lekcja historii. Wtorek mogę więc uznać za udany (podobnie, jak i ten drubbelek) 
Those who don't believe in magic will never find it
Cześć! ;)
Ciekawe, choć bardzo specyficzne. Na pewno dające do myślenia. Zaskoczyło mnie, że są tutaj realne wydarzenia historyczne.
Chociaż najczęściej czytam tu horrory to… podobało mi się to!
Pozdrawiam! ;)
OldGuard, ukłony dla Ciebie. :)
Dovio, wolałabym pisać dobre horrory, lecz – nie umiem… :)
Pozdrawiam Was serdecznie i dziękuję za wpisy oraz tak pochlebne opinie.
Pecunia non olet
Głupi naród, zawsze wykrwawiał się za innych!
A byłby mądry, gdyby wykrwawiał się za swój kraj, przecież kraj to ludzie? Pytam prowokacyjnie. Czesi to ogarniają.
Brawo, Bruce. Dałaś nam wszystkim lekcję. :)
A byłby mądry, gdyby wykrwawiał się za swój kraj, przecież kraj to ludzie? Pytam prowokacyjnie.
Maćku, bardzo słuszne pytanie.
Na szczęście to nie ja dałam lekcję, ja ją tylko opisałam. 
Pozdrawiam serdecznie.
Pecunia non olet
Pięknie opisana historia, która daje do myślenia. To naprawdę ważna lekcja i bardzo szanuję, że zdecydowałaś się ją opisać. Oczywiście w Twoim stylu, z elementami fantastyki, zyskała tylko na mocy.
Świetny tekst!
Pozdrawiam!
You cannot petition the Lord with prayer!
Serdecznie Ci dziękuję za dobre słowo, Michaelu i pozdrawiam.
Pecunia non olet
Hejka!
Bardzo ładny, poruszający tekst. Pięknie udało Ci się przedstawić tak trudną i ciężką scenę w prosty, ale bardzo mocny sposób. Scena z maharadżą i dziećmi naprawdę robi wrażenie.
Pozdrawiam!
Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.
Dziękuję, Betweenthelines. :) I ja byłam oniemiała, kiedy przeczytałam o takim geście, gdy cały świat udawał, że nie widzi i nie słyszy. :)
Pozdrawiam Cię.
Pecunia non olet
Gorzka lekcja pięknie przedstawiona.
Cześć, bruce
Kolejne mocny drabel na ważny temat. Bardzo podobał mi się pomysł oparcia akcji o Głosy Świata. Podkreśla to dehumanizację czasu wojny oraz tego jak łatwo oceniać i pogardzać innymi, samemu pozostając w cieniu. Bardzo mi to przypomina obecną sytuację z Ukrainą i Palestyną.
“Cud portalu” jest bardzo trafną metaforą, tego czego musieli dokonać Hindusi pod względem organizacyjno – logistycznym, żeby zapewnić sierotom bezpieczeństwo.
Pozdro
M.
Jestem bandzior! Świr! Sadysta! Niepoprawny optymista!
Ogromne dzięki za tak pozytywne opinie, Koalo75 i MordercoBezSerca. 
Pozdrawiam Was ciepło.
Pecunia non olet
