Praca Cię Znajdzie: Tartak Duduś

Se­ba­stia­na obu­dzi­ło pu­ka­nie do drzwi. Spoj­rzał na ze­ga­rek sto­ją­cy na szaf­ce noc­nej, przy oka­zji zwa­la­jąc z łóżka pustą bu­tel­kę po piwie. Szó­sta rano. 

Zde­ner­wo­wał się, że ktoś budzi go o tak nie­ludz­kiej porze, prze­tarł za­spa­ne oczy i wstał, chwie­jąc się. 

Wciąż szu­mia­ło mu w gło­wie po noc­nym ma­ra­to­nie al­ko­ho­lo­wym. Cu­dow­ne uroki braku pracy. 

W sa­mych majt­kach pod­szedł do drzwi i otwo­rzył na oścież, wpusz­cza­jąc do środ­ka dusz­ne, let­nie po­wie­trze. 

– Czego? – wy­chry­piał.

Męż­czy­zna w gar­ni­tu­rze zdjął ciem­ne oku­la­ry i oznaj­mił z ka­mien­ną twa­rzą:

– Panie Se­ba­stia­nie, do­szły nas słu­chy, że od dwu­dzie­stu trzech lat jest pan bez­ro­bot­ny. Chcie­li­by­śmy za­pro­sić pana do pro­gra­mu „Praca cię znaj­dzie”. 

Seba mo­men­tal­nie otrzeź­wiał. Po­czuł dresz­cze na całym ciele. Za nic w świe­cie nie chciał do­pu­ścić do sie­bie myśli, że Pan Zdrap­ka może go do­paść, ale sys­tem… sys­tem był nie­za­wod­ny. 

– Ta…? – Chciał brzmieć groź­nie, ale głos miał pi­skli­wy ni­czym szcze­niak. – A jak nie pójdę, to co mi niby zro­bi­cie? 

Męż­czy­zna w gar­ni­tu­rze uśmiech­nął się sze­ro­ko, po­ka­zu­jąc białe zęby. 

– Wtedy trafi pan do od­cin­ka spe­cjal­ne­go i weź­mie udział w grze na śmierć i życie na polu mi­no­wym. 

Seba gło­śno prze­łknął ślinę. Sły­szał o od­cin­ku spe­cjal­nym, po­dob­no mało komu uda­wa­ło się wyjść cało.

– Tylko się ubio­rę… – po­wie­dział i za­mknął drzwi.

 

***

 

Ja­kieś dzie­sięć minut póź­niej, Se­ba­stian sie­dział w busie z logo pro­gra­mu Praca Cię Znaj­dzie. Pił zimną wodę, trzy­ma­jąc bu­tel­kę w drżą­cych dło­niach. Całą drogę mo­dlił się, żeby los sta­nął po jego stro­nie. 

Gdy do­tarł do stu­dia, zo­ba­czył dwój­kę in­nych uczest­ni­ków. Sie­dzie­li w gar­de­ro­bie, bla­dzi, jakby nigdy nie wi­dzie­li słoń­ca. 

Przy­wi­ta­li się z Sebą ski­nie­niem głowy, na co ten od­po­wie­dział tym samym. 

Po chwi­li usiadł w fo­te­lu, gdzie za­czę­to przy­go­to­wy­wać go do pro­gra­mu. Go­dzi­na dwu­dzie­sta zbli­ża­ła się wiel­ki­mi kro­ka­mi. 

 

 

TE­LE­TUR­NIEJ

 

– Dobry wie­czór pań­stwu! – za­czął we­so­ło Pan Zdrap­ka, wkra­cza­jąc na scenę w lśnią­cym gar­ni­tu­rze. – Witam w ko­lej­nym od­cin­ku PRACA CIĘ ZNAJ­DZIE! – krzyk­nął razem z wi­dow­nią. – Jako pierw­szy zagra pan Bog­dan, który bez­ro­bot­ny jest od szes­na­stu lat. Zo­ba­czy­my, czy los sta­nie po jego stro­nie!

Pan Bog­dan wszedł na scenę ze spusz­czo­nym wzro­kiem. Nie przy­wi­tał się z wi­dow­nią ani z pro­wa­dzą­cym. Był to star­szy męż­czy­zna, z si­wy­mi wło­sa­mi i krót­ką, rów­nież siwą, brodą.

– Panie Bog­da­nie, co pan taki ma­ło­mów­ny? – drwił z niego go­spo­darz pro­gra­mu. 

Bog­dan tylko wzru­szył ra­mio­na­mi i pod­szedł do stołu, na któ­rym le­ża­ło dwa­dzie­ścia równo uło­żo­nych zdra­pek. 

Drżą­cy­mi dłoń­mi do­ty­kał każ­dej z nich, aż w końcu wy­brał. 

– No cóż, zo­bacz­my, co się tam kryje – po­wie­dział Pan Zdrap­ka, pod­cho­dząc do Bog­da­na, który po­wo­li zdra­py­wał los. 

W końcu jego oczom uka­zał się napis WY­GRA­NA – DWA­DZIE­ŚCIA ZŁO­TYCH.

Bog­dan upadł na ko­la­na, pod­no­sząc los. Łzy szczę­ścia lały mu się po po­licz­kach stru­mie­nia­mi. 

– No pro­szę, los oka­zał się dla pana ła­ska­wy! – krzyk­nął ni­czym nie­wzru­szo­ny Pan Zdrap­ka. – Gra­tu­la­cje! Co zrobi pan z tak wy­so­ką wy­gra­ną? 

Bog­dan spoj­rzał na niego z sze­ro­kim uśmie­chem. 

– A pew­nie… pew­nie kupię sobie piwko – od­po­wie­dział. 

– Kupi sobie piwko! – krzyk­nął pro­wa­dzą­cy. – Brawo dla Bog­da­na, który po­wi­nien być wzo­rem, jak nie za­rzą­dzać pie­niędz­mi!

Pu­blicz­ność ryk­nę­ła śmie­chem, a Bog­dan, czer­wo­ny jak burak, zszedł ze sceny z bank­no­tem w dłoni. 

– No do­brze, przed nami ko­lej­ny uczest­nik, który pracę wi­dział je­dy­nie w te­le­wi­zji. Oto Se­ba­stian!

Pu­blicz­ność za­czę­ła kla­skać, a Seba po­wo­li wkro­czył na scenę, pod­no­sząc dłoń na po­wi­ta­nie. 

– Panie Se­ba­stia­nie, tak z cie­ka­wo­ści, dla­cze­go w wieku dwu­dzie­stu trzech lat nie chce się pan pod­jąć pracy? Jest pan w kwie­cie wieku! Jako młody, spraw­ny męż­czy­zna, po­wi­nien pan za­ra­biać na życie.

Seba za­śmiał się tylko i po­cią­gnął nosem. 

– No wie pan, praca jest dla fra­je­rów, co to kasy nie umie­ją skom­bi­no­wać. 

Pu­blicz­ność za­czę­ła bu­czeć, a Seba stał z sze­ro­kim uśmie­chem. 

– Ostro pan po­je­chał, ale cóż, niech los zde­cy­du­je, czy zo­sta­nie pan dziś fra­je­rem, czy nie. 

Se­ba­stia­no­wi uśmiech nie scho­dził z twa­rzy. 

Rzu­cił okiem na stół ze zdrap­ka­mi i wy­brał pierw­szą lep­szą, zbyt­nio się nie za­sta­na­wia­jąc. 

Dra­pał. 

Pu­blicz­ność wstrzy­ma­ła od­dech. 

Przez chwi­lę w stu­diu pa­no­wa­ła cał­ko­wi­ta cisza. Sły­chać było tylko pa­zno­kieć Seby, szo­ru­ją­cy po kar­to­ni­ku. 

Po chwi­li wszyst­ko stało się jasne. 

Seba pa­trzył na zdrap­kę sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi, od­dy­cha­jąc szyb­ko, jakby prze­biegł ma­ra­ton. 

Na zdrap­ce znaj­do­wał się napis BRAK WY­GRA­NEJ. 

– Bar­dzo mi przy­kro, Se­ba­stia­nie, ale przez pięć pięk­nych dni po­czu­jesz się jak fra­jer. 

Seba pa­trzył w los, jakby nie wie­rzył, że to dzie­je się na­praw­dę. 

Pu­blicz­ność śmia­ła się w naj­lep­sze, a on stał, jak wmurowany. 

– Na­szym spon­so­rem jest Tar­tak Duduś, pro­wa­dzo­ny przez Bo­gu­mi­ła Ta­tar­skie­go. Tar­tak Duduś, pi­łu­je­my ma­rze­nia. Panie Se­ba­stia­nie, za­pra­szam do pracy. 

Seba stra­cił przy­tom­ność. 

 

 

TAR­TAK DUDUŚ

 DZIEŃ PIERW­SZY

 

– Sie­ma­no, wi­dzo­wie – mówił Seba do ka­me­ry te­le­fo­nu. – Dzi­siaj pierw­szy dzień pracy w tar­ta­ku. Piły pi­łu­ją, lu­dzie noszą ja­kieś… drew­na ogrom­ne, ale my… nie bę­dzie­my robić nic! Do­kład­nie tak! Przez pięć dni, nawet pal­cem nie kiwnę w tym tar­ta­ku!  W ogóle zo­bacz­cie, jak tu jest wy­so­ko! Dwa ty­sią­ce dwie­ście me­trów nad po­zio­mem morza! A przy­naj­mniej tak mówił typ, który wiózł mnie tutaj busem. Jak­bym stąd spadł, to by mnie mu­sie­li chyba ło­pa­tą ze­skro­by­wać – za­śmiał się. 

– Ale naj­lep­sze jest tam, zo­bacz­cie to! – Skie­ro­wał te­le­fon na wej­ście do tar­ta­ku. – Pa­trz­cie, jaki typ gruby! Stoi i żre ke­ba­ba. Wie­cie, kto to jest?! Nie kto inny jak mój, heh, szef! Bo­gu­mił! Pa­trzy na nas głu­pio! Po­ma­chaj­my mu…!

– Se­ba­stian, wy­łącz ten te­le­fon i pomóż z tym balem! – krzyk­nął jeden z pra­cow­ni­ków. 

Seba mo­men­tal­nie wy­łą­czył na­gry­wa­nie i pod­szedł do ko­le­gi z pracy. 

– Gdzie to nie­sie­my? – za­py­tał. 

– Tam, do wiaty. Tylko uwa­żaj na po­mo­ście, tro­chę się chwie­je. 

Istot­nie, po­most chwiał się tak mocno, że można było do­stać cho­ro­by mor­skiej. Deski trzesz­cza­ły, a ba­rier­ka w nie­któ­rych miej­scach wy­gi­na­ła się w stro­nę prze­pa­ści.

– Prze­cież to się urwie zaraz! – krzyk­nął Seba, za­my­ka­jąc oczy. 

– Spo­koj­nie, już długo nikt nie spadł, więc wszyst­ko jest w po­rząd­ku – od­parł pra­cow­nik. 

Seba sze­ro­ko otwo­rzył oczy. Nie wie­dział, czy gość sobie z niego żar­tu­je, czy mówi cał­kiem serio. 

Za­wiał mocny wiatr, który po­ru­szył po­mo­stem. Seba wrza­snął prze­ra­żo­ny, jakby go ob­dzie­ra­li ze skóry. 

Przy­spie­szył kroku. Chciał jak naj­szyb­ciej zna­leźć się po dru­giej stro­nie. 

Kiedy w końcu do­tar­li na miej­sce, Se­ba­stian padł na trawę, pusz­cza­jąc bal. 

– Co jest, stary? – Chyba się nie zmę­czy­łeś, co? – za­śmiał się jego nowy ko­le­ga. 

Seba scho­wał twarz w dło­niach, szyb­ko od­dy­cha­jąc. 

– Daj spo­kój, czło­wie­ku! O mało co nie spa­dli­śmy z tego cho­ler­stwa.

– Nie było tak źle! Trze­ba prze­nieść jesz­cze czte­ry bale! 

Seba sze­ro­ko otwo­rzył oczy. 

Czuł, że za­czy­na po­wo­li od­pły­wać i za­sta­na­wiał się, czy utra­ta przy­tom­no­ści nie bę­dzie lep­szym roz­wią­za­niem. 

Po chwi­li na po­mo­ście po­ja­wił się Bo­gu­mił Ta­tar­ski. Wszy­scy mó­wi­li na niego Tatar, ze wzglę­du na ma­syw­ną po­stu­rę. Za­ja­dał się ke­ba­bem, mla­ska­jąc nie­przy­jem­nie. 

Po­most trzesz­czał pod jego cię­ża­rem, deski de­li­kat­nie się wy­gi­na­ły. Wy­da­wa­ło się, że męż­czy­zna za chwi­lę spad­nie w prze­paść. 

– I jak tam nasz nowy pra­cow­nik? Daje radę? – za­py­tał i spoj­rzał na Sebę. 

– Na razie leży, ale drew­no prze­nieść po­mógł. 

– To do­brze. Wsta­waj, młody czło­wie­ku, do ro­bo­ty! W końcu sport to zdro­wie i trze­ba dbać tro­chę o sie­bie, nie? – za­śmiał się. 

Seba prze­ska­no­wał go wzro­kiem, ale nic nie po­wie­dział. 

Wstał z ziemi i chwy­cił balę. Razem z nowym ko­le­gą prze­nie­śli go do wiaty. 

– Je­stem Pio­trek – przed­sta­wił się męż­czy­zna. Zdjął rę­ka­wi­cę i podał dłoń Se­ba­stia­no­wi. 

– Seba – od­parł i uści­snął rękę. 

– Jak ci się po­do­ba­ją wi­do­ki?  

Seba za­sta­no­wił się chwi­lę i wzru­szył ra­mio­na­mi. 

– Wi­do­ki ładne, ale jed­nak tro­chę wy­so­ko. 

Za­uwa­żył drew­nia­ną klapę w pod­ło­dze, która za­bez­pie­czo­na była kłód­ką. 

– A tam co jest? – za­py­tał, pod­cho­dząc bli­żej. 

Pio­trek chwy­cił go za rękaw i po­wie­dział. 

– Tam nie wolno wcho­dzić. Szef za­bro­nił. 

Seba uśmiech­nął się i ski­nął głową, zer­ka­jąc na klapę.

Wy­szli z wiaty i skie­ro­wa­li się z po­wro­tem do tar­ta­ku. 

 

 

***

 

 

Tak minął pierw­szy dzień pracy. Leżąc w ho­te­lo­wym łóżku, Se­ba­stian my­ślał tylko o tym, że nie­dłu­go ten kosz­mar się skoń­czy, a on wróci do swo­je­go pięk­ne­go życia. 

Za­mknął oczy, uśmie­cha­jąc się. Po cięż­kiej pracy za­snął szyb­ko jak nie­mow­lę.

 

 

DZIEŃ DRUGI

 

Se­ba­stian zwlókł się z łóżka i udał do tar­ta­ku. Żeby do­trzeć na szczyt, mu­siał sko­rzy­stać z ko­lej­ki li­no­wej.

Gdy do­tarł na miej­sce pracy, spoj­rzał na ze­ga­rek. Była piąta trzy­dzie­ści. 

Wes­tchnął cięż­ko.

Nor­mal­nie o tej go­dzi­nie spał­by w naj­lep­sze, a nie tyrał w ro­bo­cie. 

Ru­szył w stro­nę wiaty, by wło­żyć ubra­nie ro­bo­cze. 

Wiał zimny wiatr, nad gó­ra­mi uno­si­ła się mgieł­ka. Noc jesz­cze nie zdą­ży­ła cał­kiem znik­nąć, więc do­oko­ła pa­no­wał po­nu­ry kli­mat. 

Nagle Seba zo­ba­czył coś, co go spa­ra­li­żo­wa­ło. Sta­nął w miej­scu jak wryty, nie­zdol­ny się ru­szyć. 

Z wiaty wy­szła… ma­skot­ka. 

Wy­glą­da­ła jak wy­cią­gnię­ta z bajki. 

Sze­ro­ki uśmiech, w ręku piła, ubru­dzo­na czymś czer­wo­nym. 

Ma­skot­ka no­si­ła czer­wo­ną ko­szul­kę w kratę i nie­bie­skie spodnie ogrod­nicz­ki.

Seba otwo­rzył usta i po­wie­dział cicho:

– Eee… cześć… – Ma­skot­ka je­dy­nie po­ma­cha­ła i po­szła dalej, do ko­lej­ki li­no­wej. 

Z wiaty wy­ło­nił się Bo­gu­mił i za­sko­czo­ny za­uwa­żył Sebę.

– O, już pan jest? – Spoj­rzał na ze­ga­rek. – Ma pan jesz­cze dwa­dzie­ścia minut do roz­po­czę­cia pracy. 

– No tak, ale… wo­la­łem się przy­go­to­wać. 

Za­pa­no­wa­ła nie­zręcz­na cisza, którą prze­rwał Seba. 

– Co to miało być? Ta ma­skot­ka? – prych­nął śmie­chem, cho­ciaż ręce de­li­kat­nie mu drża­ły. 

– Nikt taki. – Bo­gu­mił mach­nął lek­ce­wa­żą­co ręką. – Jeśli już pan jest, pro­szę się prze­brać i za­cznie­my pracę. 

Po tych sło­wach od­da­lił się, zo­sta­wia­jąc Sebę sa­me­go.

 

 

***

 

 

Go­dzi­nę póź­niej praca w tar­ta­ku trwa­ła w naj­lep­sze.  Se­ba­stian znowu pra­co­wał z Piotr­kiem.  Stali w tar­ta­ku i cięli ogrom­ne bale drew­na. 

Seba sta­rał trzy­mać się jak naj­da­lej od piły. 

Gdy tylko za­czy­na­ła pra­co­wać, czuł na całym ciele zimne dreszcze.

– Ty, Pio­trek – zagadał, żeby za­głu­szyć ryk sil­ni­ka i wła­sne myśli. – Słu­chaj, dzi­siaj rano spo­tka­łem ja­kie­goś dziw­ne­go typa prze­bra­ne­go za ma­skot­kę – za­śmiał się. – Kto to był?

Pio­trek za­sta­no­wił się chwi­lę. 

Wziął ko­lej­ny kloc drew­na i po­ło­żył na stole. 

– To jakiś zna­jo­my szefa. Do­stał tę ro­bo­tę po zna­jo­mo­ści. Do­star­cza nam za­opa­trze­nie, a Bo­gu­mił, cóż… lubi ten strój, więc ten gość po pro­stu go nosi.

Seba zmru­żył oczy i od­pa­lił piłę. 

– Dziw­na spra­wa! – wrza­snął, chcąc prze­krzy­czeć urzą­dze­nie. 

Pio­trek wzru­szył ra­mio­na­mi, jakby chciał tym samym po­wie­dzieć „wiem, ale co mam na to po­ra­dzić?”. 

Do środ­ka wszedł Bo­gu­mił i ro­zej­rzał się do­oko­ła. Za­ja­dał się ke­ba­bem. Czer­wo­ny sos spły­wał mu po brud­nej ręce. 

– No, pa­no­wie! – krzyk­nął z peł­ny­mi usta­mi. – Widzę, że le­ci­cie z ro­bo­tą jak sza­le­ni! Bar­dzo do­brze, bar­dzo do­brze. Sebuś, jak ci się po­do­ba u nas w za­kła­dzie? 

Seba wzru­szył ra­mio­na­mi. 

– Faj­nie, ale ta piła… nie jest ni­czym za­bez­pie­czo­na!

Bo­gu­mił mach­nął ręką, z któ­rej kapał tłuszcz.

– Jak się uważa, nic się nie sta­nie!

Pio­trek za­śmiał się i prze­su­nął bale.

Odro­bi­nę za da­le­ko. 

Roz­legł się krzyk, który sły­chać było w całym tar­ta­ku. 

Sebie zro­bi­ło się ciem­no przed ocza­mi. 

Pio­trek stał.

Bez palca. 

Krew ka­pa­ła na pod­ło­gę. 

– Po­mo­cy! – krzyk­nął. – Mój… mój palec… 

Osu­nął się na ko­la­na i pod­niósł go z pod­ło­gi. 

Pró­bo­wał do­ci­snąć go sobie do dłoni, jakby wie­rzył, że się przy­le­pi.

Bo­gu­mił stał… 

Jak za­hip­no­ty­zo­wa­ny. 

Wpa­try­wał się w Piotr­ka, ob­li­zu­jąc się.

Seba stra­cił przy­tom­ność. 

 

 

***

 

 

Ock­nął się w ho­te­lu. 

Nie pa­mię­tał, jak do niego tra­fił, więc uznał, że ktoś mu­siał go przy­nieść.

Na myśl o Piotr­ku po­czuł mdło­ści.

Miał na­dzie­ję, że wszyst­ko u niego w po­rząd­ku i nie stra­cił palca cał­ko­wi­cie. 

Po­szedł do ła­zien­ki, prze­płu­kał twarz wodą. 

Zo­ba­czył w lu­strze jak bardzo jest blady i zamknął oczy.

– Jesz­cze tylko trzy dni… – po­wie­dział. – Dasz radę, Seba… Dasz radę… 

 

 

DZIEŃ TRZE­CI

 

Seba po­ja­wił się w pracy przed szó­stą. Do­oko­ła pa­no­wa­ły pust­ka i cisza.

Miał na­dzie­ję, że za­sta­nie Bo­gu­mi­ła, ale szefa ni­g­dzie nie było. 

Czuł w środ­ku takie na­pię­cie, że nie mógł ustać w miej­scu.

Cho­dził tam i z po­wro­tem, nie przej­mu­jąc się nawet zło­wro­go skrzy­pią­cym po­mo­stem. 

Cisza wy­da­wa­ła mu się za­bój­cza. 

Za­czę­li po­ja­wiać się pierw­si pra­cow­ni­cy. Szli z po­nu­ro spusz­czo­ny­mi gło­wa­mi.

Seba de­spe­rac­ko pró­bo­wał wy­pa­trzeć Piotr­ka, cho­ciaż zdro­wy roz­są­dek pod­po­wia­dał mu, że męż­czy­zna na pewno leży w szpi­ta­lu i do­cho­dzi do sie­bie. 

Wciąż ni­g­dzie nie wi­dział Bo­gu­mi­ła. 

Wszedł do tar­ta­ku i spoj­rzał na wiel­ką tar­czę piły.

Wspo­mnie­nie wczo­raj­sze­go dnia spra­wi­ło, że po­czuł su­chość w gar­dle.

Pod­ło­ga była czy­sta, piła rów­nież. Żad­ne­go śladu ostat­nie­go wy­da­rze­nia. 

– Siema – po­wie­dział męż­czy­zna z gęstą, czar­ną brodą, pod­cho­dząc do Seby. – An­drzej je­stem. – Wy­cią­gnął rękę. – Go­to­wy do ro­bo­ty? 

Seba uści­snął dłoń, przed­sta­wia­jąc się ma­chi­nal­nie.

– Nie wiesz może, co z Piotr­kiem? – za­py­tał. 

An­drzej spoj­rzał na niego, mru­żąc oczy, jakby nie do końca zda­wał sobie spra­wę, o czym Seba mówi. 

– Nie, wy­bacz, nie mam po­ję­cia – od­parł bez­na­mięt­nie. 

Od­pa­lił piłę i za­brał się do pracy. 

Se­ba­stian spoj­rzał w stro­nę wiaty i serce po­de­szło mu do gar­dła. 

Zo­ba­czył ma­skot­kę. Wpa­try­wa­ła się w niego i ma­cha­ła. 

Ciar­ki prze­szły mu po ciele. 

Od­wró­cił wzrok i chwy­cił bale.

 

 

 

***

 

 

Czas cią­gnął się w nie­skoń­czo­ność. 

Pod­czas prze­rwy Seba stał przed tar­ta­kiem, wpa­trzo­ny w wiatę.

Ma­skot­ki już nie było, całe szczę­ście.

Nagle drzwi bu­dyn­ku otwo­rzy­ły się i ze środ­ka wy­szedł Bo­gu­mił. 

Seba aż otwo­rzył oczy z wra­że­nia. 

Bez na­my­słu pod­biegł do niego. 

– Sze­fie! – krzyk­nął.

Biegł przez po­most, nie przej­mu­jąc się jego nie­sta­bil­ną kon­struk­cją. 

– O, pan Se­ba­stian! Jak się panu po­do­ba w pracy? 

– Sze­fie! Co z Piotr­kiem? Wszyst­ko z nim w po­rząd­ku?

Bo­gu­mił po­dra­pał się po gło­wie, w dru­giej ręce trzy­ma­jąc ke­ba­b.

– Z Piotr­kiem? – za­py­tał, jakby nie do końca ro­zu­miał. 

– No tak, z Piotr­kiem! Wczo­raj ucię­ło mu palec! – krzyk­nął Seba. 

– O czym ty mó­wisz? – Bo­gu­mił prych­nął śmie­chem. – U nas żaden Pio­trek nie pra­cu­je ani nie pra­co­wał. Coś ci się mu­sia­ło po­my­lić. – Ugryzł ko­lej­ne­go kęsa, od­da­la­jąc się. 

Seba zbladł.

Po­czuł za­wro­ty głowy. 

Prze­cież to nie mogła być praw­da! Nic sobie nie wy­my­ślił. 

Na chwiej­nych no­gach pod­szedł do Bo­gu­mi­ła. 

– Ale… prze­cież wi­dzia­łem… ma­szy­na, palec… krew… – głos mu drżał tak mocno, że trud­no było zro­zu­mieć słowa. 

Bo­gu­mił za­trzy­mał się i spio­ru­no­wał Se­ba­stia­na wzro­kiem. 

– Nic ta­kie­go nie miało miej­sca! – krzyk­nął, ce­lu­jąc w Sebę pal­cem. – Pro­szę wra­cać do pracy. Nie chciał­bym do­no­sić eki­pie te­le­tur­nie­ju, że się pan tutaj obija. 

Seba stał jak wmurowany. 

Nie­zdol­ny się ru­szyć. 

Drżał na całym ciele. 

Za­mknął oczy. 

Miał na­dzie­ję, że ten kosz­mar wkrót­ce się skoń­czy.

 

 

 

***

 

 

Przez cały dzień nie mógł się sku­pić. Wy­ko­ny­wał pro­ste po­le­ce­nia, ale my­śla­mi cią­gle był przy Piotr­ku. 

Bo­gu­mił go ob­ser­wo­wał, nie spusz­czał z oka nawet na mo­ment. 

Sebie za­schło w gar­dle ze stra­chu. Sta­rał się nie pa­trzeć w stro­nę szefa, ale czuł na sobie jego świ­dru­ją­cy wzrok.

 

Gdy skoń­czył zmia­nę, udał się do tar­ta­ku – jak tłu­ma­czył ko­le­gom „po­ukła­dać na­rzę­dzia”. Tak na­praw­dę chciał unik­nąć spo­tka­nia twa­rzą w twarz z Bo­gu­mi­łem.

Wi­dział go przy wa­go­ni­ku. Stał nie­ru­cho­mo, ob­ser­wu­jąc, jak wszy­scy wy­cho­dzą z pracy.

– No, idź stam­tąd wresz­cie… – wy­szep­tał do sie­bie Se­ba­stian, ner­wo­wo przestępując z nogi na nogę. 

Bo­gu­mił jed­nak ani drgnął. 

Tem­pe­ra­tu­ra spa­da­ła coraz bar­dziej, a nad gó­ra­mi za­czę­ła uno­sić się de­li­kat­na mgieł­ka. Gęst­nie­ją­ca ciem­ność ogra­ni­cza­ła pole wi­dze­nia. 

Nagle Se­ba­stian za­uwa­żył, że sta­lo­wa lina, na któ­rej za­wie­szo­ne były wa­go­ni­ki… za­czy­na drgać.

Prze­łknął ślinę. 

Tłu­ma­czył sobie, że to na pewno do­sta­wa to­wa­ru, nic szcze­gól­ne­go, czy dziw­ne­go. 

Do­pie­ro, gdy wa­go­nik wje­chał na górę, serce pod­sko­czy­ło mu do gar­dła. 

Ze środ­ka wy­szła ma­skot­ka, z którą Bo­gu­mił przy­wi­tał się ser­decz­nym uści­skiem dłoni. 

Mimo ciem­no­ści, Seba do­sko­na­le wi­dział, że ko­stium był ubru­dzo­ny czymś czer­wo­nym. 

Ob­ser­wo­wał wszyst­ko, od­dy­cha­jąc coraz szyb­ciej. 

Gdy zo­ba­czył, że Bo­gu­mił z ma­skot­ką wy­cią­ga­ją z wa­go­ni­ka długi, cięż­ki worek – Sebie po­ciem­nia­ło przed ocza­mi. 

Chwy­ci­li ła­du­nek i za­czę­li wlec po tra­wie, w stro­nę wiaty. 

Seba za­marł. Nie chciał wydać z sie­bie żad­ne­go dźwię­ku, ale o mało nie krzyk­nął, gdy worek nagle drgnął.

Męż­czy­zna osu­nął się na pod­ło­gę, cały dy­go­cząc z prze­ra­że­nia.

Miał wra­że­nie, że za chwi­lę za­le­je się łzami. 

Gdy po kilku mi­nu­tach, w końcu sta­nął na nogi na ze­wnątrz ni­ko­go nie było.

Je­dy­nie z wnę­trza wiaty biła de­li­kat­na po­świa­ta lampy, roz­ci­na­ją­ca mrok nocy.

 

DZIEŃ CZWAR­TY 

 

Spoj­rzał na ze­ga­rek – było po pół­no­cy. 

Świa­tło w wia­cie wciąż się świe­ci­ło, gdy nagle Bo­gu­mił z ma­skot­ką wy­szli na ze­wnątrz. 

Zga­si­li lampy, za­mknę­li drzwi i gdy wsie­dli do wa­go­ni­ka, Seba ode­tchnął z ulgą.

Wy­pu­ścił z sie­bie po­wie­trze tak gwał­tow­nie, że o mało nie upadł na pod­ło­gę. 

Wy­szedł z tar­ta­ku i ro­zej­rzał się do­oko­ła. 

Pusto. 

Wa­go­nik z Bo­gu­mi­łem i ma­skot­ką zjeż­dżał z góry i Seba po­czuł w sobie nagły przy­pływ od­wa­gi. 

Wy­cią­gnął te­le­fon, włą­czył apa­rat i za­czął na­gry­wać:

– Sie­ma­no, wi­dzo­wie – szep­tał ner­wo­wo, roz­glą­da­jąc się na boki. – Przed chwi­lą wi­dzia­łem, jak szef z jakąś dziw­ną ma­skot­ką za­nie­śli coś do wiaty. – Skie­ro­wał apa­rat na bu­dy­nek i ru­szył w jego kie­run­ku. 

– To był worek… ru­sza­ją­cy się worek. – Głos za­czął mu drżeć. – Trze­ba to spraw­dzić! Nie po­do­ba mi się tu, ale robię to dla was! Tak że nie za­po­mnij­cie po­lu­bić tego filmu! 

Otwo­rzył drzwi wiaty, które od­po­wie­dzia­ły prze­cią­głym, nie­przy­jem­nym skrzyp­nię­ciem.

Seba wzdry­gnął się tak mocno, że te­le­fon wy­padł mu z ręki i z gło­śnym ło­mo­tem ude­rzył w pod­ło­gę.

Męż­czy­zna za­marł, sze­ro­ko otwie­ra­jąc oczy. Po­wo­li ro­zej­rzał się do­oko­ła.

Ni­ko­go. Tylko mgła i ciem­ność. 

Pod­niósł te­le­fon i pod­szedł do klapy. 

– Tam musi coś być… – mruk­nął pod nosem. 

Spró­bo­wać ją pod­nieść, ale była za­mknię­ta na kłód­kę. 

Go­rącz­ko­wo za­czął szu­kać cze­goś, czym mógł­by ją sfor­so­wać. Wtedy jego wzrok padł na sie­kie­rę wi­szą­cą na ścia­nie. 

Bez za­sta­no­wie­nia chwy­cił ją i z ca­łych sił rąb­nął w metal.

Kłód­ka pękła z su­chym trza­skiem.

Seba uśmiech­nął się z sa­tys­fak­cją i uniósł skrzy­pią­cą klapę.

Pod spodem ziała czar­na dziu­ra.

Włą­czył la­tar­kę w te­le­fo­nie, prze­ły­ka­jąc ślinę. 

Za­uwa­żył drew­nia­ną dra­bi­nę. 

Nogi trzę­sły mu się tak mocno, że ledwo był w sta­nie tra­fiać sto­pa­mi w ko­lej­ne szcze­ble.

Gdy zna­lazł się na dole… uj­rzał worki… mnó­stwo wor­ków. Wi­sia­ły z su­fi­tu i ka­pa­ło z nich coś gę­ste­go i czer­wo­ne­go. 

Serce wa­li­ło mu tak mocno, że jego dud­nie­nie czuł aż w skro­niach.

Wszyst­kie zmy­sły mó­wi­ły mu „ucie­kaj”, ale on gnany cho­ro­bli­wą cie­ka­wo­ścią, ru­szył dalej, szczę­ka­jąc zę­ba­mi.

– Wi­dzi­cie to…? – wy­krztu­sił do te­le­fo­nu drżą­cym gło­sem. – Te worki… i….

Urwał.

Przy ścia­nie za­uwa­żył biur­ko, a na nim le­ża­ły sie­kie­ra, piła i ma­szyn­ka do mie­le­nia mięsa, z któ­rej wy­sta­wa­ły krwa­we reszt­ki. 

Sebie ze­bra­ło się na wy­mio­ty, ledwo udało mu się je po­wstrzy­mać. 

Już miał za­miar uciec, gdy coś usły­szał… dźwięk, do­cho­dzący z głębi po­miesz­cze­nia. 

Przy­świe­cił tam la­tar­ką, jed­nak wi­dział tylko worki. 

Mimo mdło­ści po­wo­li zro­bił krok w tamtą stro­nę. Prze­su­wał worki bar­kiem, sta­ra­jąc się nie my­śleć, co jest w środ­ku.

W końcu to za­uwa­żył. Jeden z wor­ków… ru­szał się. 

Seba nie wie­dział, czy to ten sam, który wi­dział wcze­śniej z tar­ta­ku, ale nie miało to żad­ne­go zna­cze­nia. 

Odło­żył te­le­fon na pod­ło­gę i obie­ma rę­ka­mi za­czął roz­dzie­rać ma­te­riał.

To co zo­ba­czył spra­wi­ło, że wrza­snął i padł na ko­la­na.

W worku znaj­do­wał się Pio­trek. Żył, ale za­miast oczu miał tylko ciem­ne, krwa­we dziu­ry. Pró­bo­wał coś po­wie­dzieć i wtedy Se­ba­stian za­uwa­żył, że bra­ko­wa­ło mu rów­nież ję­zy­ka. Z jego gar­dła wy­do­by­wa­ło się char­cze­nie, a po bro­dzie ście­ka­ła świe­ża krew.

Se­ba­stian na czwo­ra­ka peł­zał w stro­nę wyj­ścia, sta­ra­jąc się nie do­tknąć żad­ne­go worka. 

Nie dbał już o te­le­fon. Chciał zna­leźć się jak naj­da­lej od tego pie­kła.

Nagle ude­rzył głową w coś mięk­kie­go. 

Spoj­rzał w górę i zo­ba­czył ma­skot­kę, która trzy­ma­ła w rę­kach sie­kie­rę. 

Zza niej wy­ło­nił się Bo­gu­mił Ta­tar­ski, za­kła­da­ją­cy białe rę­ka­wicz­ki.

– Panie Se­ba­stia­nie… – za­czął spo­koj­nie, z ubo­le­wa­niem krę­cąc głowa.

Seba pró­bo­wał uciec, ale ma­skot­ka mocno go chwy­ci­ła. 

– Ostrze­ga­łem pana, że nie wolno tutaj wcho­dzić… i co mamy teraz zro­bić? – za­py­tał, zbli­ża­jąc głowę do Seby. 

– P… pro­szę… wy­pu­ście… wy­pu­ście mnie… nic… nic nie po­wiem, przy­się­gam! – Seba cały się trząsł, był bli­ski pła­czu. 

Pa­trzył na Bo­gu­mi­ła i ma­skot­kę bła­gal­nym wzro­kiem, mając na­dzie­ję, że po­zwo­lą mu wyjść. 

– Oba­wiam się, że to… nie­moż­li­we… – Bo­gu­mił jakby po­smut­niał. – Duduś… zaj­mij się nim. 

Z wiaty do­biegł prze­raź­li­wy krzyk Seby, a po nim… cisza.

 

DZIEŃ PIĄTY

 

– Z przy­kro­ścią i żalem muszę po­in­for­mo­wać pań­stwa, iż Se­ba­stian nie­ste­ty nie prze­strze­gał prze­pi­sów BHP i w wy­ni­ku nie­szczę­śli­we­go wy­pad­ku, spadł z po­mo­stu pro­sto w prze­paść – mówił Bo­gu­mił Ta­tar­ski, wy­cie­ra­jąc łzę, spły­wa­ją­cą po po­licz­ku. 

Ekipa pro­gra­mu pa­trzy­ła na niego, przy­ta­ku­jąc. 

– Bar­dzo mi z tego po­wo­du przy­kro, Se­ba­stian był świet­nym pra­cow­ni­kiem, który nigdy nie od­mó­wił ni­ko­mu po­mo­cy. Wy­pad­ki się zda­rza­ją, nawet w tak bez­piecz­nych miej­scach jak nasze. Jesz­cze dziś po­dej­mę od­po­wied­nie kroki, by śmierć Se­ba­stia­na nie po­szła na marne! Mo­że­cie być tego pewni!

Po­ło­żył prawą dłoń na sercu w ge­ście naj­wyż­sze­go od­da­nia.

W lewej trzy­mał ke­ba­b z nie­ty­po­wym, ja­skra­wo­czer­wo­nym mię­sem.

Ugryzł po­tęż­ny kęs i sze­ro­ko się uśmiech­nął.