364 dni Belzebuba - Dzień 58

Bel­ze­bub wy­grze­wał się le­ni­wie na brze­gu drew­nia­ne­go stołu, a fu­trza­na łapka dyn­da­ła po­mię­dzy szcze­bla­mi. Otwo­rzył oko, sły­sząc czła­pa­nie Bal­bi­ny, która cięż­ko dy­sząc, skry­ła się w cie­niu.

Kocur przez chwi­lę leżał nie­ru­cho­mo, a potem od nie­chce­nia pac­nął psa w głowę. Bal­bi­na unio­sła łeb, roz­glą­da­jąc się. Kot scho­wał szyb­ko łapkę i uda­wał, że o ni­czym nie wie. Po chwi­li sy­tu­acja po­wtó­rzy­ła się i pies z wes­tchnie­niem po­ło­żył się na be­to­nie. Bel­ze­bub nie mógł jej już do­się­gnąć.

– Wiesz – mruk­nął kot. – Strasz­nie ci za­zdrosz­czę. Czu­jesz słod­kie, a ja pod tym wzglę­dem zo­sta­łem upo­śle­dzo­ny. A tak ko­cham sło­dy­cze. Krów­ki, cią­gut­ki, żelki i trup­ki… Wiesz które?

Spod stołu do­bie­gło zre­zy­gno­wa­ne wes­tchnię­cie, a Bel­ze­bub cią­gnął dalej.

– Te co sprze­da­ją na stra­ga­nach, przy cmen­ta­rzu, pierw­sze­go li­sto­pa­da. No to jest po­ezja. Jak je tro­chę roz­mięk­czysz, to tak faj­nie za­kle­ja­ją pasz­czę. – Kocur prze­cią­gnął się i ob­ró­cił na plecy, wy­sta­wia­jąc brzuch do słoń­ca.

– Tę­sk­nie za domem, za go­rą­cem z pie­ców, za­pa­chem siar­ki, lepką magmą bul­go­czą­cą w ko­tłach. Za płyn­no­ścią me­ta­lu, który wije się jak srebr­na rzeka, spły­wa­jąc le­ni­wie wzdłuż ko­ryt­ka i wrza­ska­mi po­tę­pio­nych, któ­rych ob­my­wa. Ten krzyk… – roz­ma­rzył się i przy­mknął oczy. – Kto raz go usły­szy, ten nigdy nie za­po­mni…

Bel­ze­bub za­strzygł usza­mi. W chwi­lę póź­niej Ha­li­na wy­szła z domu i za­ma­szy­stym kro­kiem su­nę­ła w ich kie­run­ku.

– Oto nad­cią­ga­ją pro­ble­my – mruk­nął kocur.

– Bel­ze­bub, przy­cho­dzi dziś moja ko­le­żan­ka. Znamy się od pod­sta­wów­ki…

– A co mnie to ob­cho­dzi?

– Nawet nie pró­buj gadać, bo pusz­ki z naj­tań­szą karmą bę­dziesz miał za­pew­nio­ne do od­wo­ła­nia. I whi­ska­sa, i co ty­go­dnio­we ką­pa­nie.

– Dobra – mruk­nął szyb­ko. – Ką­pa­niem mnie prze­ko­na­łaś. Będę mil­czał jak grób, a wła­ści­wie to pójdę spać i nawet mnie nie za­uwa­ży.

Ha­li­na zmarsz­czy­ła brwi, wie­trząc pod­stęp. Bel­ze­bub po­dej­rza­nie szyb­ko zgo­dził się na jej wa­run­ki. Pa­trzy­ła jak się prze­cią­ga by odejść do domu.

Bel­ze­bub spał w sza­fie, za­ko­pa­ny w swe­trach Ha­li­ny, kiedy ktoś otwo­rzył drzwi i ude­rzy­ła w niego ja­sność. Zmru­żył oczy i ziew­nął.

Ko­bie­ca twarz z rudą czu­pry­ną, za­glą­da­ją­ca do środ­ka nie na­le­ża­ła do Ha­li­ny.

– Nikt ci nie mówił, że nie grze­bie się w cu­dzych rze­czach? – ode­zwał się kocur.

Ko­bie­ta za­mar­ła z wy­cią­gnię­tą ręką, a jej twarz po­bla­dła.

– No do cie­bie mówię, ruda lam­pu­ce­ro.

– Kto tu jest? – za­py­ta­ła ko­bie­ta.

– Ja.

Unio­sła głowę i spoj­rza­ła w żółte zło­śli­we oczy o pio­no­wych źre­ni­cach. Cof­nę­ła się prze­ra­żo­na.

– No pa­trz­cie ją, za­ło­ży­ła sobie ró­ża­niec na szyję i szpa­nu­je, jaka to wier­na, a do rą­czek wszyst­ko się klei.

Bel­ze­bub wy­szcze­rzył się, kiedy ko­bie­ta ob­ró­ci­ła się na pię­cie i wy­bie­gła z po­ko­ju.

– Bo­żen­ko, co się stało? – zdzi­wi­ła się Ha­li­na, kiedy jej ko­le­żan­ka cał­kiem spa­ni­ko­wa­na za­kła­da­ła buty.

– Nic – od­parł Bel­ze­bub, kiedy drzwi za­trza­snę­ły się. – Do ko­ścio­ła po­le­cia­ła. Ponoć dia­bła wi­dzia­ła.