Pomornik IV

 

 

1.

 

 

Na po­cząt­ku wal­czył.

Kiedy miał jesz­cze siłę, krą­żył po ciem­nej, okrą­głej stud­ni, do któ­rej zo­stał wrzu­co­ny i badał dłoń­mi wil­got­ne ka­mie­nie, nie wie­dząc, jaka jest pora dnia. Czas ogra­ni­czył się do po­wol­ne­go bicia serca, pory je­dze­nia i coraz dłuż­szych me­dy­ta­cji.

Ota­cza­ła go ciem­ność, miał wra­że­nie, że po­że­ra jego duszę. Bu­dził się w niej z dusz­nych kosz­ma­rów, prze­ra­żo­ny, że nadal w nich tkwi. Wtedy krzy­czał i rzu­cał się po cia­snej prze­strze­ni, aż po­czuł ból.

Kar­mi­li go od­pad­ka­mi dla świń, które z rzad­ka zrzu­ca­li przez kratę. Gdy był spra­gnio­ny, zli­zy­wał wodę ze ścian, a po­trze­by za­ła­twiał w jed­nym miej­scu, dep­cząc go­ły­mi sto­pa­mi we wła­snych od­cho­dach.

Naj­go­rzej było uświa­do­mić sobie, że nikt go nie szuka, ni­ko­mu na nim nie za­le­ża­ło. Wszy­scy jego bra­cia zo­sta­li za­bi­ci. Prze­pa­dli i nikt o nich nie pa­mię­tał.

Za­wsze my­ślał, że umrze z bro­nią w ręku, roz­szar­pa­ny przez po­two­ra w ludz­kiej skó­rze albo de­mo­na, a nie w ciem­nej celi z głodu i we wła­snym gów­nie. Taka śmierć nie mie­ści­ła się w jego po­strze­ga­niu świa­ta.

Po­wo­li wstał z klę­czek, pod­parł­szy się o ścia­nę i ma­so­wał zdrę­twia­łe nogi. Nie­spo­dzie­wa­nie usły­szał stu­kot ob­ca­sów – lecz nie było to wa­le­nie żoł­nier­skich bu­cio­rów, a ra­czej de­li­kat­ny stu­kot ob­ca­sów. Szyb­ki, nie­rów­ny krok, drob­ny, jakby spa­ni­ko­wa­ny.

Spoj­rzał do góry, co przy­pra­wi­ło go o za­wrót głowy.

Ponad kratą bursz­ty­no­we świa­tło roz­pro­szy­ło mrok wię­zien­ne­go ko­ry­ta­rza.

Przez mo­ment wę­szył ni­czym pies. Po­przez odór nie­my­tych ciał straż­ni­ków wy­czuł sub­tel­niej­szy za­pach. Całe to­wa­rzy­stwo prze­szło obok kraty kie­ru­jąc się do nie­da­le­kie­go po­ko­ju prze­słu­chań, który miał nie­szczę­ście kilka razy od­wie­dzić. Drzwi trza­snę­ły, a on na­słu­chi­wał, pewny, że po krzy­ku pozna, kim jest nowy lo­ka­tor wię­zie­nia. To była je­dy­na roz­ryw­ka jaką tu miał. Na­prę­żył się wy­si­la­jąc słuch, jed­nak poza spo­ra­dycz­ny­mi nie­zro­zu­mia­ły­mi sło­wa­mi, pa­no­wa­ła cisza.

Gło­śne trza­śnię­cie drzwia­mi spra­wi­ło, że pod­sko­czył. Po chwi­lo­wym za­mie­sza­niu czte­rech straż­ni­ków ru­szy­ło w kie­run­ku jego stud­ni. Mógł ob­ser­wo­wać z dołu ich syl­wet­ki, słu­chać ci­chych prze­kleństw, kiedy za­trzy­ma­li się nad kratą. Po­świe­co­no po­chod­nią by spraw­dzić, czy wię­zień jesz­cze żyje.

Zmru­żył oczy i za­sło­nił je wy­chu­dłym przed­ra­mie­niem.

Straż­ni­cy chwy­ci­li cięż­ką kratę i jęli ją prze­su­wać z prze­raź­li­wym zgrzy­tem, sa­piąc przy tym i klnąc coraz gło­śniej. Potem coś upa­dło na dno, wy­da­jąc me­ta­licz­ny gło­śny brzęk.

– Załóż to łajzo! – po­wie­dział młody głos, za­pew­ne nowy straż­nik. Sam ton wy­po­wie­dzi wy­star­czył, aby za nim nie prze­pa­dać.

Je­niec schy­lił się po­wo­li, z jęk­nię­ciem i pod­niósł so­lid­ne kaj­da­ny.

W chwi­lę póź­niej zrzu­co­no li­no­wą dra­bin­kę, po któ­rej po­wo­li za­czął się wspi­nać.

– Po­śpiesz się mendo! – krzyk­nął ktoś z góry i splu­nął do stud­ni.

Je­niec usły­szał szczęk ko­lej­nych łań­cu­chów. Mo­zol­na po­dróż do świa­tła trwa­ła długo. Przy każ­dym kroku pró­bo­wał za­pa­no­wać nad drżą­cy­mi z wy­sił­ku mię­śnia­mi, mru­żył oczy przed ra­żą­cym świa­tłem, wal­czył z za­wro­ta­mi głowy i ko­ły­szą­cą się dra­bin­ką. W końcu wy­czoł­gał się na ze­wnątrz, za­ci­ska­jąc po­wie­ki. Oczy pie­kły go od dawno nie­wi­dzia­ne­go bla­sku. Ktoś szarp­nął i pod­niósł wy­chu­dłe ciało, czy­jeś dło­nie bru­tal­nie za­ło­ży­ły ko­lej­ne łań­cu­chy i spię­ły je wy­ćwi­czo­nym ru­chem.

Po­my­ślał, jak ab­sur­dal­na jest ta sy­tu­acja i za­chi­cho­tał – choć szyb­ki od­dech przy­pra­wił go o ka­szel. Jakże da­le­kie od praw­dy były w tym mo­men­cie wy­obra­że­nia ludzi, któ­rzy wi­dzie­li w po­mor­ni­kach he­ro­sów o wręcz nie­ogra­ni­czo­nej sile i mocy ma­gicz­nej. Mie­sią­ce wy­czer­pu­ją­cych tre­nin­gów i ocie­ra­ją­ce się o okru­cień­stwo me­to­dy szko­le­nia miały spra­wić, że byli elitą – ale teraz nie dałby rady nawet skrzyw­dzić muchy. Jego moc do prze­ni­ka­nia świa­tów za­ni­kła w za­tę­chłej celi a magia, nad którą kie­dyś pa­no­wał, wy­są­czy­ła się po­wo­li z jego żył – a może po pro­stu wsią­kła w gówno na pod­ło­dze.

Pod­nie­sio­no go do pionu, nadal za­no­szą­ce­go się sza­leń­czym chi­cho­tem.

Trzy­ma­ny za ra­mio­na zro­bił może kilka kro­ków, tylko po by się po­tknąć. Chwi­lę szu­rał bo­sy­mi sto­pa­mi po ka­mie­niach, bez­sku­tecz­nie pró­bu­jąc sta­nąć znów na no­gach, lecz męż­czyź­ni nie zwró­ci­li na to uwagi i cią­gnę­li go bru­tal­nie ko­ry­ta­rzem ni­czym tru­chło upo­lo­wa­ne­go zwie­rzę­cia. Otwo­rzy­li drzwi, do po­ko­ju prze­słu­chań i bez­ce­re­mo­nial­nie we­pchnę­li, aż upadł na ka­mie­nie. Przez chwi­lę rzę­ził, nie mogąc zła­pać od­de­chu.

– Pod­nieść go! – po­le­cił ktoś przed nim, twar­dym i su­chym gło­sem.

Świa­tło ra­zi­ło nawet przez za­ci­śnię­te po­wie­ki. Zdał się na inne zmy­sły. To było je­dy­ne co po­zo­sta­ło mu z nad­ludz­kich mocy: wraż­li­wość, która tylko po­tę­go­wa­ła jego cier­pie­nie. Węch pod­szep­ty­wał, że w po­miesz­cze­niu jest nie tylko czte­rech cuch­ną­cych męż­czyzn, ale jesz­cze ktoś – kto, o dziwo, pach­niał doj­rza­ły­mi brzo­skwi­nia­mi. Ko­lej­ny ab­surd. Mimo bólu znów wy­krzy­wił usta w pró­bie uśmie­chu.

„Kobieta” - prze­mknę­ło przez myśl. Tak dawno nie wi­dział żad­nej, że za­ry­zy­ko­wał otwo­rzyć oczy. Świa­tło pa­li­ło i dostrzegał je­dy­nie roz­ma­za­ne kształ­ty.

Tym­cza­sem owło­sio­ne i spo­co­ne graby straż­ni­ka naj­pierw usta­wi­ły go na ko­la­nach, a potem szarp­nę­ły głowę za włosy tak mocno, jakby miały ode­rwać ją od ciała.

Wciąż jesz­cze otę­pia­ły z bólu, sku­pił się na za­pa­chu ko­bie­ty, chcąc wchło­nąć jak naj­wię­cej. Aro­mat słod­kich brzo­skwiń stop­nio­wo się ulat­niał, a za­miast niego po­ja­wi­ła się cierp­ko-gorz­ka nuta roz­cza­ro­wa­nia.

– My­śla­łam, że bę­dzie… inny. – Usły­szał niski cie­pły głos, który z ja­kie­goś po­wo­du ko­ja­rzył mu się z czar­nym ak­sa­mi­tem.

– Co pa­niu­siu, są­dzi­łaś, że każdy łowca to Morus – burk­nął na­czel­nik, nie­zbyt za­do­wo­lo­ny z uwagi.

– Po­dob­no każdy z nich ma takie same włosy – za­uwa­ży­ła.

Męż­czy­zna prych­nął.

– A ja je­stem bal­wie­rzem, tak? Co przy­pu­dro­wać mu nosek? Czy może naj­pierw obe­trzeć z gówna. Straż­ni­cy za­re­cho­ta­li.

– Skąd… skąd mam wie­dzieć, że mnie nie oszu­ku­jesz? – Jeśli na po­cząt­ku sta­ra­ła się uda­wać rezon, teraz stra­ci­ła go do resz­ty.

– Przy­szłaś w in­te­re­sach, czy za­wra­cać mi głowę? – Za­pach na­czel­ni­ka zmie­nił się. Męż­czy­zna był wście­kły.

– Roy. Otwórz mu oczy – po­le­cił zimno. – A pa­niu­sia po­dej­dzie i pa­trzy.

Przez chwi­lę straż­ni­cy i je­niec sza­mo­ta­li się, zanim siłą otwo­rzo­no mu oko, nie­mal je wy­dłu­bu­jąc. Sze­lest sukni zdra­dził, że ko­bie­ta zbli­ża się, a wraz z nią nikły za­pach współ­czu­cia. Sły­szał, jak wstrzy­mu­je od­dech, żeby nie za­cią­gać się fe­to­rem jaki wy­dzie­lał. Cie­pły od­dech na po­szar­pa­nym po­licz­ku spra­wił, że za­drżał. Było w nim wię­cej za­pa­chów, któ­rych nawet nie po­tra­fił na­zwać, jakby wcią­gnął w noz­drza po­wie­trze znad roz­pa­lo­nej słoń­cem łąki.

Ko­bie­ta zła­pa­ła gwał­tow­nie po­wie­trze i wy­co­fa­ła się.

– Cuch­nie – szep­nę­ła. Nutka współ­czu­cia była aż nadto wy­czu­wal­na. – A jego ozna­cze­nie?

– Wy­pa­lo­ne. – Na­czel­nik wska­zał pa­skud­ną bli­znę na ra­mie­niu. – Bie­rzesz go, czy mam wrzu­cać do dziu­ry?

Wię­zień wy­czuł nie­pew­ność w za­pa­chu ko­bie­ty. Strach, ale nie przed nim, a ra­czej przed męż­czy­zna­mi w po­ko­ju. Przez chwi­lę dys­kret­nie wę­szył, pró­bu­jąc na­mie­rzyć inny za­pach per­fum, co po­zwo­li­ło by mu do­my­śleć się, że nie przy­szła sama.

Ko­bie­ta wes­tchnę­ła ledwo sły­szal­nie, nadal nie będąc pewna.

– To ładny okaz. Ostat­ni. Dru­gie­go nie bę­dzie – dodał po chwi­li na­czel­nik.

Znowu wes­tchnie­nie i je­niec był pe­wien, że trafi z po­wro­tem do cia­snej cuch­ną­cej celki, do końca nędz­ne­go życia wspo­mi­na­jąc za­pach słod­kich brzo­skwiń. Bę­dzie klę­czał we wła­snym łaj­nie, wy­obra­ża­jąc sobie drżą­cy od­dech ko­bie­ty na twa­rzy i cie­pło bi­ją­ce od ciała. W my­ślach, prze­klął wraż­li­wość, która pła­ta­ła mu figle w naj­mniej sto­sow­nych chwi­lach.

– Roy, roz­bierz go – po­wie­dział na­czel­nik z iry­ta­cją w gło­sie.

– To nie jest ko­niecz­ne – pi­snę­ła ko­bie­ta.

– Niech pa­niu­sia wie, co bie­rze za te pięć­set koron.

– Chcesz pięć­set koron, za… to coś? Ledwo ży­we­go trupa? Jak mo­gli­ście go tak… – Za­bra­kło jej słów. – I czy nie uma­wia­li­śmy się na czte­ry­sta?

– Może i ledwo żywy, ale za to z wiel­kim ku­ta­sem – w gło­sie na­czel­ni­ka roz­brzmia­ła we­so­łość. – Ponoć są nie­zmor­do­wa­ni w łóżku. A o tobie, pa­niu­siu, cho­dzą słu­chy… – Zbli­żył się do niej, a ona od­su­nę­ła o krok – …że odkąd stra­ci­łaś mał­żon­ka, mar­z­niesz pod kocem.

Wię­zień usły­szał zre­zy­gno­wa­ne jęk­nię­cie ko­bie­ty i cierp­ko-me­ta­licz­ny fetor od­ra­zy. Wy­glą­da­ło na to, że na­czel­nik do­brze ją znał, a w do­dat­ku wy­czuł pie­niądz.

– Czte­ry­sta dwa­dzie­ścia – po­wie­dzia­ła, sta­ra­jąc się przy­wró­cić gło­so­wi sta­now­czy ton.

– Czte­ry­sta sie­dem­dzie­siąt. Jutro już nie bę­dzie żad­ne­go po­mor­ni­ka, a ja robię ci przy­słu­gę.

– Czte­ry­sta pięć­dzie­siąt, Ar. Jutro już nic na nim nie za­ro­bisz, a przy­słu­gę ro­bisz swo­jej kie­sze­ni.

Na­czel­nik przez chwi­lę klął pod nosem, by w efek­cie przy­stać na pro­po­zy­cję.

Z za­pa­chu ko­bie­ty ustą­pi­ła ostra nuta nie­pew­no­ści, a za­stą­pił ją przy­jem­ny aro­mat za­do­wo­le­nia. Je­niec za­czął po­dej­rze­wać, że kwota była po­ni­żej ceny, jaką skłon­na była za­pła­cić. Tylko dla­cze­go po­dej­mo­wa­ła takie ry­zy­ko?

– Do­brze. Wymyj go i ubierz w coś, zanim przy­pro­wa­dzisz do za­jaz­du. Wiesz, gdzie – po­wie­dzia­ła już spo­koj­nie. – A spró­buj go uszko­dzić! – do­da­ła chłod­niej.

Na­czel­nik zbyt­nio nie prze­jął się groź­bą.

– Za chło­pa­ków nie ręczę. Tacy jak on spra­wia­ją pro­ble­my w trans­por­cie. Ale, może, za pięć­set nie bę­dzie uszko­dzo­ny – od­parł ab­so­lut­nie pe­wien, że tyle do­sta­nie.

Zre­zy­gno­wa­ne wes­tchnie­nie tylko po­twier­dzi­ło, że ko­bie­ta ab­so­lut­nie nie umie się tar­go­wać. Wię­zień za sie­bie nie dałby dzie­się­ciu koron, a co do­pie­ro taką kwotę.

Szyb­kie stuk­nię­cia ob­ca­sów i po­wiew po­wie­trza zdra­dzi­ły mu, że ko­bie­ta za­bie­ra się do wyj­ścia. Kiedy tylko drzwi za­trza­snę­ły się za nią, usły­szał głos na­czel­ni­ka.

– Wy­glą­da na to, że jesz­cze po­ży­jesz, ścier­wo. Szko­da, bo chło­pa­ki miały z tobą za­ba­wę na prze­słu­cha­niach, praw­da, Roy?

Chwi­lę póź­niej po­cią­gnię­to go do wyj­ścia.

Sam nie wie­dział, czy ma się cie­szyć z od­ro­cze­nia wy­ro­ku śmier­ci, czy też szy­ko­wać na coś gor­sze­go. Do czego był po­trzeb­ny ko­bie­cie? Do łoża, jak su­ge­ro­wał na­czel­nik, czy też może do walk na are­nie? Jeśli miał wal­czyć jak pies, za­da­jąc śmierć innym, rów­nie prze­ra­żo­nym isto­tom, to chyba wolał szyb­ką eg­ze­ku­cję.

 

 

2

 

 

 

Ock­nął się na drew­nia­nej pod­ło­dze. Cien­ka struż­ka śliny i krwi są­czy­ła się z ust. Obo­la­ły i obity, wy­cią­gnię­tą dło­nią do­ty­kał mięk­kie­go dy­wa­nu. Roy i spół­ka nie do­trzy­ma­li obiet­ni­cy, a ko­bie­ta pew­nie i tak mu­sia­ła za­pła­cić tyle, ile żą­da­no.

Naj­go­rzej ucier­pia­ły głowa i żebra, czuł pie­cze­nie w po­ty­li­cy, a przy każ­dym od­de­chu miał wra­że­nie, że wiel­ki byk zgnia­ta mu ko­py­tem mo­stek.

Za­pach bzu, in­ten­syw­ny i prze­sy­co­ny nek­ta­rem zu­peł­nie nie pa­so­wał do jego stanu. Czyż­by jesz­cze śnił?

Przez zmru­żo­ne po­wie­ki za­uwa­żył, jak ktoś się nad nim po­chy­la. Na po­cząt­ku był to je­dy­nie cień, ale potem z roz­ma­za­nej plamy wy­chwy­cił obraz dłoni, trzy­ma­ją­cych coś, co wy­glą­da­ło jak po­wróz.

Szczu­pła syl­wet­ka na­chy­li­ła się niżej…

Ze­brał reszt­ki sił i za­ata­ko­wał. Ten kogo po­wa­lił, pi­snął ze stra­chu, ude­rzyw­szy o pod­ło­gę. Po­de­rwał się i przy­gniótł na­past­ni­ka. Za­pew­ne spra­wił wię­cej bólu sobie niż prze­ciw­ni­ko­wi, ale cho­ciaż po­czuł przy­pływ sił w ży­la­stym ciele. Szpo­nia­sta dłoń za­ci­snę­ła się na szczu­płej szyi ta­mu­jąc od­dech.

Do­pie­ro teraz za­uwa­żył, że krtań, którą miał za chwi­lę zmiaż­dżyć, jest za­ska­ku­ją­co drob­na i de­li­kat­na. Wierz­ga­ją­ce, jak u spę­ta­ne­go źre­ba­ka nogi, biły go po udach. Mokra szmat­ka opa­dła na jego rękę, ude­rzył go smród wła­sne­go zmal­tre­to­wa­ne­go ciała, potu, krwi i stra­chu, lecz w tle do­mi­no­wa­ła inna woń.

Znał ją z lochu. Sub­tel­ny za­pach doj­rza­łych brzo­skwiń, w który wła­śnie wkra­dła się ostra nuta prze­ra­że­nia. Do­pie­ro teraz uświa­do­mił sobie, że dusi ko­bie­tę, która wy­cią­gnę­ła go z wię­zie­nia. A ta wal­czy­ła coraz sła­biej – cie­pło od­de­chu, które oszo­ło­mi­ło wtedy jego zmy­sły wła­śnie gasło.

Sto­czył się na pod­ło­gę, pusz­cza­jąc prze­ciw­ni­czkę. Kiedy leżał na ple­cach, sam ła­piąc od­dech, przy­po­mniał sobie wszyst­ko, co wy­da­rzy­ło się tego dnia – łącz­nie z ol­brzy­mią kwotą wy­ku­pu i nie­pew­no­ścią co do in­ten­cji wy­ba­wi­ciel­ki.

Kiedy tylko ko­bie­ta od­zy­ska­ła od­dech, unio­sła się nieco. Od­py­cha­jąc no­ga­mi, szo­ru­jąc po­ślad­ka­mi po pod­ło­dze ucie­kła z za­się­gu rąk więź­nia, wy­ba­łu­sza­jąc przy tym prze­ra­żo­ne oczy.

Je­niec mógł się przyj­rzeć drob­nej twa­rzy, o wą­skich ustach i zie­lo­nych tę­czów­kach. W ką­ci­kach oczu wy­kwi­ta­ły już drob­ne zmarszcz­ki, a skóra po­licz­ków stra­ci­ła jędr­ność, choć nadal były cał­kiem kształt­ne. Kasz­ta­no­we pro­ste włosy zwią­za­ne wstążką, przetykane­ były lek­ki­mi pa­sem­ka­mi si­wi­zny. Nie wy­glą­da­ła dzier­lat­kę, na ma­tro­nę zresz­tą też nie.

Ro­zej­rzał się po przy­ciem­nio­nym po­ko­ju z za­sło­nię­ty­mi okna­mi. W rogu stała wanna i nawet z tej od­le­gło­ści wy­czu­wał go­rą­cą parę i woń dro­gie­go mydła. Spoj­rzał na swoje dło­nie o wy­chu­dłych brud­nych pal­cach i pa­znok­ciach przy­po­mi­na­ją­cych szpo­ny. Przed­ra­mio­na wy­glą­da­ły, jakby ktoś roz­piął po­marsz­czo­ną skórę na ko­ściach i na­pię­tych jak po­stron­ki ścię­gnach. Skórę po­kry­wa­ła war­stwa brudu, za­schnię­tej krwi, potu i łoju, która w miej­scu do­tknię­tym wil­got­ną szmat­ką roz­la­ła się w czar­ną cuch­ną­cą maź. I tak na­praw­dę nie chciał już wie­dzieć, jak wy­glą­da, bo z pew­no­ścią nie le­piej, niż się czuł.

Wy­stra­szo­na ko­bie­ta sie­dzia­ła sku­lo­na w kącie, ma­su­jąc gar­dło.

Ze stęk­nię­ciem pod­niósł się na nogi. Osob­nicz­ka pod ścia­ną sku­li­ła się jesz­cze bar­dziej. Już nie wy­trzesz­cza­ła oczu, tylko przy­mknę­ła je, jakby cze­ka­jąc na cios. Po­czuł od niej strach tak mocny, że od­wró­cił nos – choć za­pew­ne to jego za­pach po­wi­nien od­stra­szać.

Nie­po­kój co do dal­sze­go losu ude­rzył w niego ze zdwo­jo­ną siłą. Zdo­mi­no­wał ją, lecz za­pew­ne na chwi­lę. Mogła prze­cież zwró­cić towar opraw­com, jeśli nie speł­ni jej wy­ma­gań. Ona tylko się roz­cza­ru­je i star­ci pięć­set koron, on ry­zy­ko­wał życie. W my­ślach szu­kał roz­wią­zań za­gad­ki.

Ostat­nie de­ka­dy spra­wi­ły, że po­two­rów było coraz mniej. To z kolei wy­mu­si­ło nowy trend: „ochro­nę oso­bli­wo­ści”. Każdy baron, lord, szla­chet­ka chciał mieć w swo­jej ko­lek­cji, żywą be­stię trzy­ma­ną w klat­ce, więc i po­mor­ni­cy mu­sie­li zmie­nić tech­ni­ki. Nowa za­sa­da brzmia­ła; przy­wieź, nie za­bi­jaj. Za­miast przy­spo­rzyć łow­com sza­cun­ku, nowa moda tylko wzmo­gła na­gon­kę na po­mor­ni­ków.

– Dla­cze­go to zro­bi­łaś? – wy­chry­piał, ob­ser­wu­jąc ją uważ­nie. Wy­da­wa­ła się bez­bron­na, ale i tak był gotów ode­przeć nie­spo­dzie­wa­ny atak.

Ko­bie­ta po­wo­li otwo­rzy­ła oczy, otar­ła łzę z po­licz­ka, a potem zer­k­nę­ła na mokrą szmat­kę.

– Chcia­łam tylko zmyć krew – szep­nę­ła.

Po­mor­nik zro­bił ostroż­ny krok w kie­run­ku stołu, na któ­rym stał dzban.

– Nie o to pytam. Dla­cze­go mnie wy­ku­pi­łaś za tak wiel­ką sumę?

Gar­dło miał suche, zu­peł­nie od­wy­kłe od mó­wie­nia, a dzban kusił. Po­mor­nik miał cichą na­dzie­ję, że jest w nim wino.

Pod­parł się dło­nią o blat, a drugą ręką się­gnął po gli­nia­ne na­czy­nie. Dusz­kiem wypił sporą część wody. To co nie tra­fi­ło do ust spły­wa­ło po bro­dzie i wsią­ka­ło w brud­ną ko­szu­lę, w którą ktoś ła­ska­wie go ubrał. Nadal był boso i w wy­strzę­pio­nych lnia­nych spodniach.

Zer­k­nął na ko­bie­tę, która ostroż­nie wsta­ła. Cią­gle wy­czu­wał od niej słabą nutkę stra­chu.

– Moja pani po­trze­bu­je łowcy – od­po­wie­dzia­ła cicho i jesz­cze raz po­tar­ła dło­nią spuch­nię­te gar­dło.

Po­mor­nik wy­wró­cił ocza­mi.

– Nie wy­da­je mi się, żeby była jakaś pani – za­uwa­żył. – Je­steś sama. Praw­da?

– Skąd taki po­mysł? – Zmru­ży­ła oczy, wciąż wy­stra­szo­na, ale w gło­sie za­brzmia­ło też nie­za­do­wo­le­nie.

– Gdyby było ina­czej, we­zwa­ła­byś pomoc… – głos od­mó­wił mu po­słu­szeń­stwa, więc mu­siał prze­rwać swój wywód.

Za takie pie­nią­dze, które za niego dała mógł uda­wać, że jest kró­lo­wą Pust­ko­wi, jeśli tego chcia­ła. Nie to było ważne: jakie mogła mieć ko­lej­ne ocze­ki­wa­nia wobec niego?

– W jakim celu? – wró­cił do głów­ne­go te­ma­tu roz­mo­wy.

– Celu?

Miał wra­że­nie, że albo nie są­dzi­ła, że bę­dzie za­da­wał py­ta­nia – co wy­da­wa­ło się dość na­iw­ne, albo dzia­ła­ła zu­peł­nie spon­ta­nicz­nie. Druga myśl była tak nie­do­rzecz­na, że szyb­ko ją ode­pchnął.

– W jakim celu ta twoja p a n i… – ce­lo­wo prze­cią­gnął ob­ser­wu­jąc jej re­ak­cję – …chce mnie wy­na­jąć? W takim sta­nie?

Tym razem pod­nio­sła głowę i zlu­stro­wa­ła go od stóp do głowy. Wpraw­dzie nadal czuł w jej woni ślad stra­chu, ale mina ko­bie­ty wska­zy­wa­ła ra­czej na li­tość. Rze­czy­wi­ście nie wy­glą­dał naj­le­piej – może i przed chwi­lą pra­wie ją udu­sił, ale teraz sła­niał się na no­gach.

– No… wy­ja­śnię przy ko­la­cji, jak już się umy­jesz – za­pro­po­no­wa­ła.

Po mie­sią­cach wy­słu­chi­wa­nia prze­kleństw i re­cho­tu straż­ni­ków nie­śmia­łość, którą do­sły­szał w gło­sie i za­uwa­żył w spoj­rze­niu, była nie­spo­dzie­wa­nym i miłym do­zna­niem.

– Dobra. – Zrzu­cił ko­szu­lę, sy­cząc z bólu, kiedy od­kle­iła się od ran, i ci­snął ją w kąt. Zaraz za nią po­le­cia­ły spodnie. – To cię chyba nie krę­pu­je, praw­da? – za­py­tał, wy­czu­wa­jąc za­pach za­że­no­wa­nia, a pod nim sub­tel­ną nutkę cie­ka­wo­ści.

– Nie, skąd­że. – W gło­sie wy­brzmia­ło nie­udol­ne kłam­stwo. – Tyle że na­le­ga­ła­bym, aby przed pra­co­daw­czy­nią nie pa­ra­do­wać nago.

– Oczy­wi­ście. Przed pra­co­daw­czy­nią – od­parł z prze­ką­sem i nie ko­men­tu­jąc dalej wszedł ostroż­nie do wanny. Woda była już le­d­wie let­nia i do­pie­ro wtedy zdał sobie spra­wę, że nie ma już ni­cze­go co blo­ko­wa­ło jego magię.

– Pójdę może po coś do je­dze­nia – po­wie­dzia­ła szyb­ko, za­bie­ra­jąc ze sobą brud­ne ubra­nie i zo­sta­wia­jąc mu tro­chę in­tym­no­ści.

– Na­iw­na – mruk­nął, kiedy drzwi do po­ko­ju się za­mknę­ły.

Pod­grzał chłod­ną wodę, z wy­sił­kiem sku­pia­jąc magię z oto­cze­nia, a potem się roz­luź­nił.

Mógł mieć przy­tę­pio­ny in­stynkt i zmy­sły, ale rad Ku­shi­my szep­czą­ce­go wciąż do ucha, za­wsze słu­chał.

Miał więc za­miar cze­kać, od­po­cząć, na­brać sił, a potem uciec. O ile wcze­śniej nie za­ła­twią ich straż­ni­cy, duża ilość pie­nię­dzy kusi zło­dziei i mor­der­ców.

Do­brze by­ło­by od­zy­skać broń albo zdo­być nową i oczy­wi­ście, co było spra­wą prio­ry­te­to­wą, zna­leźć ja­kieś por­t­ki i ko­szu­li­nę.

Zer­k­nął na po­ra­nio­ne palce i po­ła­ma­ne, brud­ne pa­zu­ry. Po­ma­cał się po za­ro­śnię­tej szczę­ce i dłu­giej bro­dzie, z ła­two­ścią wy­obra­ża­jąc sobie, że wy­glą­da po­dob­nie jak po­twór, na które dotąd po­lo­wał. Nie ocze­ki­wał wcale, że po umy­ciu się, ogo­le­niu i roz­cze­sa­niu skle­jo­nych ku­dłów bę­dzie zna­czą­co le­piej, ale przy­naj­mniej chciał cie­szyć się choć chwi­lę czy­sto­ścią – kto wie­dział, co go czeka póź­niej?

Za­nu­rzył się głę­biej w męt­nej wo­dzie z ni­skim ję­kiem przy­jem­no­ści. Czuł jak na­pię­cie mię­śni się zmniej­sza i cze­kał, aż za­schnię­ty brud nieco się roz­pu­ści zanim za­cznie szo­ro­wać ciało.

Jego myśli wró­ci­ły do ta­jem­ni­czej ko­bie­ty, która go wy­ku­pi­ła. Wszyst­ko było tak nie­re­al­ne, zda­wać by się mogło: dobry sen. Może tak na­praw­dę umie­rał w ciem­nym, mo­krym lochu, a wła­sny mózg pła­tał mu takie figle aby pomóc spo­koj­nie odejść?

Tak z pew­no­ścią było, bo niby po co bo­ga­ta dama miała ra­to­wać łotra i dra­nia, jak dotąd nie wy­su­wa­jąc żądań?

O tym, że wróciła uprze­dził go za­pach, a potem szczęk otwie­ra­ne­go zamka. Od drzwi poczuł woń doj­rza­łych brzo­skwiń i ro­so­łu.

Na­tych­miast za­bur­cza­ło mu w brzu­chu. Nie pa­mię­tał, kiedy jadł bu­lion z ma­ka­ro­nem albo ziem­nia­ka­mi. Co­kol­wiek, co nie było zgni­łe czy ze­psu­te.

Po­pra­wił ręcz­nik zsu­wa­ją­cy się z bio­der i uda­jąc, że jej nie sły­szy, przy­glą­dał się tan­det­ne­mu ob­ra­zo­wi.

– Och… – zdzi­wi­ła się, prze­cho­dząc przez próg. – Je­steś jesz­cze.

– A gdzie miał­bym być? – Od­wró­cił się po­wo­li.

Wy­glą­da­ła tro­chę ina­czej – jakby twarz na­bra­ła ko­lo­ry­tu, a zmarszcz­ki się wy­gła­dzi­ły.

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi. Nie­mal sły­szał jej myśli, a mi­mi­ka twa­rzy, nad którą zu­peł­nie nie pa­no­wa­ła tylko to uła­twia­ła.

– Miał­bym ucie­kać nago? – za­py­tał nie­win­nie, prze­cze­su­jąc krót­kie czar­ne włosy, ob­cię­te byle jak nożem.

Przez chwi­lę przy­glą­da­ła się wy­strzę­pio­nej czu­pry­nie i bla­dym po­za­ci­na­nym po­licz­kom.

– Tam są ubra­nia – po­wie­dzia­ła wresz­cie, wska­zu­jąc głową fotel.

Po­wo­li po­de­szła z tacą do stołu, od­wra­ca­jąc się do niego ple­ca­mi.

Wy­czu­wał w niej nie­pew­ność, tro­chę stra­chu i dużą ilość ro­so­łu. Ostat­ni za­pach ewi­dent­nie do­cho­dził od stro­ny twa­rzy. Być może to jakaś moda, na­ka­zu­ją­ca prze­my­wać twarz ro­so­łem dla za­cho­wa­nia jędr­no­ści skóry? Któż mógł zro­zu­mieć damy i ich ob­se­sję prze­dłu­że­niem mło­do­ści?

Na­cią­gnął spodnie z mięk­kie­go ma­te­ria­łu, przy­glą­da­jąc się, jak roz­kła­da za­sta­wę.

– Dla­cze­go mnie za­ata­ko­wa­łeś? – za­py­ta­ła po­wo­li, nie­znacz­nie od­wra­ca­jąc się w jego stro­nę. Z tej per­spek­ty­wy mógł za­uwa­żyć wy­brzu­sze­nie na wy­so­ko­ści klat­ki – tro­chę zbyt pła­skie i nie pa­su­ją­ce do bu­do­wy ciała. Za­pew­ne ści­ska­ła biust taśmą, żeby był mniej wi­docz­ny.

Za­sta­no­wił się, jak wy­ja­śnić komuś, że nie po­win­no się pod­cho­dzić do omdla­łe­go po walce łowcy, a jeśli już to ze szcze­gól­ną ostroż­no­ścią.

– In­stynkt –  I wpo­jo­ne przez lata batem, kijem i zim­nem od­ru­chy.

Ski­nę­ła głową, na znak, że przyj­mu­je takie wy­ja­śnie­nie.

– Chodź zjeść. – Od­su­nę­ła krze­sło, a kiedy usiadł, pod­su­nę­ła mu ta­lerz na­chy­la­jąc się nad sto­łem. Mógł teraz spoj­rzeć w jej oczy, duże, szma­rag­do­we, na­kra­pia­ne brą­zem i żół­cią, tak zna­jo­me. Nie po­tra­fił ich jed­nak umie­ścić w miej­scu i cza­sie.

„– Jedz po­wo­li, żebyś się nie po­cho­ro­wał” po­my­ślał kiedy, się­gnął po bułkę. Ku­shim za­wsze upo­mi­nał ich w ten spo­sób, kiedy wra­ca­li nie­do­ży­wie­ni do twier­dzy. To było tyle lat temu. Teraz sam był w wieku Ku­shi­ma.

Prych­nął.

– Wszyst­ko do­brze? – za­py­ta­ła, sia­da­jąc po dru­giej stro­nie stołu.

Męż­czy­zna wciąż był czuj­ny i go­to­wy do walki, ale ochry­płe „Tak”, opu­ści­ło jego usta.

– Czy pa­mię­tasz coś sprzed po­by­tu w wię­zie­niu? Ja­kieś daty? Wy­da­rze­nia? Żebym miała jakiś punkt od­nie­sie­nia…

– Do czego?

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi nie­pew­nie.

– Tak po pro­stu.

Pa­mię­tał wiele rze­czy, ale nie chciał o nich roz­ma­wiać. W ogóle nie chciał mówić.

– Więc co mo­żesz pa­mię­tać? – na­ci­ska­ła, kiedy dłu­żej się nie od­zy­wał. Wes­tchnę­ła prze­cią­gle przy­glą­da­jąc się, jak je ma­ły­mi kę­sa­mi. – Może swoje imię?

– Skąd po­mysł, że go za­po­mnia­łem? – wy­chry­piał i się­gnął po roz­cień­czo­ne wino.

W pół­mro­ku po­ko­ju nie było widać, jak ko­bie­ta się czer­wie­ni.

– Ja je­stem… – W jej gło­sie usły­szał nie­pew­ność i nie­mal na­ma­cal­ną obawę. – Zyta Mawft de Alrt z domu Urs. Z siód­me­go w Ką­tach.

– Gal­sal z Twier­dzy Noży.

– Sły­sza­łam o Mo­ru­sie i Ade­laj­dzie… – uśmiech­nę­ła się cie­pło – …to pięk­na hi­sto­ria.

Prych­nął zi­ry­to­wa­ny i oparł plecy o mahoń.

– Wiesz jaki na­praw­dę był jej finał? – za­py­tał chłod­no. Po­trzą­snę­ła głową po­cie­ra­jąc po­li­czek. – Morus skoń­czył na haku, a Adela przy­ku­ta do łóżka. Nie­świa­do­ma ni­cze­go.

– Po­da­nia mówią, że osie­dli­li się…

– Po­da­nia – prych­nął prze­ry­wa­jąc jej, by chwi­lę póź­niej za­brać się znowu do je­dze­nia, jakby nie­pew­ność dziew­czy­ny nic dla niego nie zna­czy­ła.

– Mam coś dla cie­bie – po­wie­dzia­ła po dłuż­szej chwi­li ciszy. – Mu­sisz na nowo przy­zwy­cza­ić się do świa­tła. Żeby nie po­ra­zi­ło cię słoń­ce, szkła są w ciem­nym ko­lo­rze. – Prze­su­nę­ła w jego stro­nę przed­miot.

Zer­k­nął na oku­la­ry. Pro­blem za­uwa­żył do­pie­ro po przy­mie­rze­niu – osło­nię­te skórą boki były cał­ko­wi­cie szczel­ne, więc mógł pa­trzeć tylko do przo­du. Po­czuł się tro­chę jak koń z klap­ka­mi na oczach i ukrad­kiem za­śmiał się – czy była to alu­zja, że ma po­dą­żać po­słusz­nie za swoją panią?

 

 

3

 

 

 

Jesz­cze tego sa­me­go dnia Gal­sal szedł błot­ni­stą ulicą omi­ja­jąc mętne ka­łu­że. Zyta po­dą­ża­ła przed i roz­glą­da­ła się nie­spo­koj­nie.

Dwu­pię­tro­we, drew­nia­ne domy, pod­mu­ro­wa­ne na wy­so­kość czło­wie­ka, za­cie­nia­ły wą­skie ulicz­ki.

Męż­czy­zna wes­tchnął i zrów­nał się z nią przy wej­ściu do skle­pi­ku z ubra­nia­mi, gdzie zna­lazł od­po­wied­nie skó­rza­ne spodnie i buty. Nawet kurt­kę po­dob­ną do tej, którą miał dawno temu. Jego to­wa­rzysz­ka bez szem­ra­nia za­pła­ci­ła wy­so­ką kwotę. Kiedy otwo­rzy­ła sa­kiew­kę, po­czuł nikły kwa­śny odór – za­pew­ne wy­czu­wal­ny tylko dla niego. Jakby się tak za­sta­no­wić, smród koń­skie­go łajna przy­lgnął rów­nież do jej dłoni.

Zyta przyj­rza­ła się jego syl­wet­ce i kiw­nę­ła głową z za­do­wo­le­niem.

– Jesz­cze coś? – za­py­ta­ła, kiedy wy­szli z dusz­ne­go skle­pu.

– Broń – od­parł, po­pra­wia­jąc oku­la­ry.

– No tak – mruk­nę­ła nie­pew­nie. – Tylko, że… Czy ty aby… – ją­ka­ła się, jakby nie po­tra­fi­ła spre­cy­zo­wać, o co jej cho­dzi.

– Po to, aby cię chro­nić – od­parł, men­tal­nie wy­wra­ca­jąc ocza­mi.

Opo­wia­dał bzdu­ry żeby ją prze­ko­nać. Do­pó­ki miał słabe ciało, po­trze­bo­wał broni, aby nie czuć się tak nago i bez­bron­nie. Aby móc odejść, kiedy zaj­dzie po­trze­ba.

– Skąd mam wie­dzieć, że nie kła­miesz. Może, kiedy tylko do­sta­niesz broń, za­bi­jesz mnie i uciek­niesz z pie­niędz­mi?

– Słusz­na uwaga – zgo­dził się, po­dą­ża­jąc za nią w węż­szą ulicz­kę. – Co może mnie przed tym po­wstrzy­mać? Praw­da?

– Prawd jest wiele! – Nie­spo­dzie­wa­nie zmie­ni­ła ton, za­szła mu drogę i sta­nę­ła. – Jedną z nich jest po­lo­wa­nie na zmu­to­wa­ne stwo­ry i tre­so­wa­nie. Umiesz­cza­nie ich w „do­mach oso­bli­wo­ści”, gdzie każdy za od­po­wied­nią opła­tą może po­oglą­dać, jak sie­dzą w klat­kach, do­tknąć… może nawet wy­ko­rzy­stać – to ostat­nie po­wie­dzia­ła z od­ra­zą. – Taką praw­dę chcesz?

Stała na środ­ku ulicy, dźga­jąc go pal­cem w pierś i za­dzie­ra­jąc głowę. Była wście­kła i za­smu­co­na, a Gal­sal za­sta­na­wiał się, jak to moż­li­we, by oba uczu­cia były naraz w jed­nej oso­bie w tym samym cza­sie.

– Znam twoje oczy – mruk­nął ła­piąc jej palce w swoją dużą rękę, żeby w końcu prze­sta­ła go sztur­chać co było wiel­ce de­ner­wu­ją­ce.

– Nie kupię ci broni. Nie pod­li­zuj się – prych­nę­ła zi­ry­to­wa­na. – Chyba za­pa­trzy­łeś się w moje pie­nią­dze.

– Kie­dyś się skoń­czą, a wtedy po­zo­sta­nie tylko stal.

– Nie prze­ko­nasz mnie. – Wy­rwa­ła dłoń z uści­sku. Od­wró­ci­ła się, mam­ro­cząc pod nosem prze­kleń­stwa i szyb­ko ru­sza­jąc przed sie­bie, jakby miała za­miar uciec.

Z le­d­wo­ścią ją do­go­nił.

– Po­cze­kaj – wy­sa­pał. Przed ocza­mi la­ta­ły mu mrocz­ki, a nogi ugi­na­ły się z wy­sił­ku. Za­klął pod nosem – on, który wcze­śniej po­tra­fił pół dnia biec tro­pem po­two­ra, teraz ledwo na­dą­żał za ko­bie­tą.

– Spójrz na sie­bie! – wrza­snę­ła zi­ry­to­wa­na. – Sam wi­dzisz jak je­steś słaby! Dam ci miecz dwu­ręcz­ny, to się prze­wró­cisz pod jego cię­ża­rem.

Gal­sal tylko mruk­nął i po­krę­cił głową, kiedy usły­szał jej słowa. Jakby nie wie­dzia­ła, że głów­ną bro­nią łow­ców jest ko­stur. Dla­cze­go w takim razie szu­ka­ła wła­śnie łowcy?

– Na­czel­nik już wszyst­kim wy­pa­plał, jaki zro­bił in­te­res, a ty wcale się nie tar­go­wa­łaś. Wszy­scy oprysz­ko­wie w oko­li­cy już wie­dzą, że sy­piesz gro­szem. A straż­ni­cy też nie świę­ci, wy­czu­li twoją sła­bość. Może nawet sam na­czel­nik upo­mni się o wię­cej.

– Ja i moja pani je­ste­śmy tu znane. Nikt się nie ośmie­li…

– Prze­stań już z tą panią. Oboje wiemy, że jej nie ma. Tu może cię znają, w krza­kach za mia­stem już nie. Bo tam spo­czniesz, jak już się z tobą za­ba­wią. A ja zginę przez twoją głu­po­tę. Tylko dla­te­go, że po­ską­pi­łaś na broń.

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi, za­gry­za­jąc wargę.

– Je­steś głod­ny? – Wska­za­ła po­bli­ski kram z chle­bem i słod­ki­mi bu­łecz­ka­mi.

– Zmie­niasz temat, bo nie chcesz roz­ma­wiać – za­uwa­żył.

Zyta tylko uśmiech­nę­ła się pół­gęb­kiem i wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

– Wezmę z tru­skaw­ka­mi, bo sezon się koń­czy – szep­nę­ła.

– I co, niby mam udła­wić ban­dy­tę bu­łecz­ką? Czy wbić mu to w tyłek?

Męż­czy­zna wy­wró­cił ocza­mi, kiedy mimo uda­wa­nej urazy za­bur­cza­ło mu w brzu­chu, a na myśl o je­dze­niu po­cie­kła ślin­ka. Wci­snę­ła mu w rękę droż­dżów­kę, a w swoją wgry­zła się dra­pież­no­ścią li­si­cy.

– Myślę, że ro­zu­miem co czu­jesz – po­wie­dzia­ła z peł­ny­mi usta­mi. – Ale prze­moc nie za­wsze jest roz­wią­za­niem.

Gówno tam ro­zu­miesz po­my­ślał Gal­sal. Po­pa­trzył na tru­skaw­ki przy­ozdo­bio­ne słod­ką po­syp­ką w zło­ci­stym kręgu gru­be­go cia­sta. Z wes­tchnie­niem od­gryzł gruby kęs. Droż­dżów­ka była pysz­na. Nie pa­mię­tał, kiedy jadł coś tak do­bre­go.

– Jutro z rana, o ile dasz radę, wy­je­dzie­my z mia­sta. – Mach­nę­ła ręką, ru­sza­jąc przez tłum. Idąc za nią męż­czy­zna za­uwa­żył błysk gru­be­go, ozdob­ne­go łań­cu­cha na jej szyi. Przed­miot le­d­wie wy­sta­wał spod koł­nie­rzy­ka – dla­cze­go w takim razie go no­si­ła?

Bez wzglę­du na to co mó­wi­ła, kiedy po nich przyj­dą, nie za­mie­rzał cze­kać na roz­wój wy­da­rzeń. Zwłasz­cza, że bez pro­tek­tor­ki mógł tra­fić z po­wro­tem do tej cuch­ną­cej dziu­ry. Mimo sła­bo­ści był go­to­wy by za­brać ze sobą paru drani na tam­ten świat. Gdyby nie tra­fi­ła mu się taka pań­cia pa­cy­fist­ka…

Prze­ci­ska­li się przez cuch­ną­cy, ko­lo­ro­wy tłum. Za­pa­chy wni­ka­ły głę­bo­ko do zatok, nie­mal wże­ra­ły się w mózg, oczy łza­wi­ły, a odór ciał był nie do znie­sie­nia. To było bo­le­sne przy­po­mnie­nie, dla­cze­go po­wi­nien uni­kać ludz­kich sie­dlisk.

Gal­sal choć wy­chu­dzo­ny i tak gó­ro­wał nad wszyst­ki­mi, a jego to­wa­rzysz­ka prze­py­cha­ła się łok­cia­mi, pro­wa­dząc ich w kie­run­ku gor­szej dziel­ni­cy.

Za­trzy­ma­li się pod „Nie­bie­ską Świ­nią”, gdzie, jak oświad­czy­ła mieli, pokój.

Męż­czy­zna po­pa­trzył na nią z po­li­to­wa­niem, kiedy tłu­ma­czy­ła, że tam­ten apar­ta­ment, w któ­rym się obu­dził wy­na­ję­ła tylko dla zmy­le­nia prze­ciw­ni­ka. W głębi duszy stwier­dził, że to naj­głup­szy plan, o któ­rym sły­szał w ostat­nich la­tach. Zbyt do­brze wie­dział, że ban­dy­ci bar­dzo szyb­ko ich znaj­dą, a tym bar­dziej w tak pa­skud­nym miej­scu, gdzie wie­ści roz­cho­dzą się lotem bły­ska­wi­cy. Nie mu­sie­li to być zna­jo­mi Ara – oka­zja czy­ni­ła zło­dzie­ja.

Po­dą­żył za ko­bie­ta do ob­skur­ne­go po­ko­ju, z ro­dza­ju tych, do któ­rych był przy­zwy­cza­jo­ny za daw­nych cza­sów.

Po­ściel była nie­świe­ża, za­pew­ne po kilku lub kil­ku­na­stu klien­tach. Sły­szał ro­bac­two po­ru­sza­ją­ce się w ma­te­ra­cu, a sam pokój wy­ma­gał prze­wie­trze­nia, co też Zyta na­tych­miast po wej­ściu zro­bi­ła. W ką­tach oprócz śmie­ci, były też ster­ty rze­czy przy­kry­te ma­te­ria­łem.

– Jeść.

Usły­szał słaby pisk i nie za­ję­ło mu dużo czasu zlo­ka­li­zo­wa­nie źró­dła. Do­cho­dził od jego to­wa­rzysz­ki, która wy­glą­da­ła na spię­tą.

– Przy­nio­sę je­dze­nie – po­wie­dzia­ła szyb­ko, nie­mal bie­giem opusz­cza­jąc pokój.

Wy­czuł za­pach nie­po­ko­ju, jesz­cze zanim za­trza­snę­ła za sobą drzwi.

– Czę­sto coś te po­sił­ki – mruk­nął i ro­zej­rzał się po po­ko­ju. W pierw­szej ko­lej­no­ści zaj­rzał pod ma­te­riał w rogu po­miesz­cze­nia. Były tam dwa po­rząd­ne sio­dła. Po­krę­cił głową z nie­do­wie­rza­niem – jak można zo­sta­wić tak dobre rze­czy w miej­scu, gdzie wła­ści­cie­le mają zwy­czaj prze­trze­py­wać bagaż klien­tów? Może li­czy­ła na to, że są zbyt cięż­kie, by je ukrad­kiem wy­nieść, jed­nak in­wen­cja miej­sco­wych zło­dzie­jasz­ków nie miała ogra­ni­czeń.

Pod jed­nym z łóżek zna­lazł ta­jem­ni­czą skrzy­necz­kę i długi pa­ku­nek. Wy­su­nął obie rze­czy naj­pierw za­glą­da­jąc do pu­deł­ka. Znaj­do­wa­ły się w nim małe fiol­ki, róż­no­barw­ne bu­te­lecz­ki. Od­kor­ko­wał jedną. In­ten­syw­ny za­pach la­wen­dy i fioł­ków ude­rzył w noz­drza, nie­mal zwa­la­jąc na pod­ło­gę. Szyb­ko za­tkał fla­ko­nik i wło­żył do prze­gród­ki. W dru­gim był słod­ki aro­mat pi­wo­nii oraz róż.

Za­mknął całe pu­deł­ko i scho­wał pod łóżko. Wy­glą­da­ło na to, że jego wy­ba­wi­ciel­ka two­rzy­ła per­fu­my dam­skie. I za­pew­ne sporo na tym za­ra­bia­ła.

Nie­spo­dzie­wa­nie przy­szła mu do głowy nieco ab­sur­dal­na myśl: może cały ten cyrk był po to, aby Gal­sal słu­żył jej jako te­ster za­pa­chów? Istot­nie, węch po­mor­ni­ków mógł rów­nać się tylko z psim lub szczu­rzym, ale żadne z tych zwie­rząt nie mogło oce­nić za­pa­chu, ani re­ak­cji jakie wy­wo­łu­je. Gdyby tak rze­czy­wi­ście było, mógł­by ode­tchnąć z ulgą – może po raz ostat­ni pełną pier­sią, zanim ete­rycz­ne olej­ki i cięż­kie, ko­rzen­ne aro­ma­ty ob­le­pią mu krtań i płuca. Uśmiech­nął się: by­ła­by to naj­bar­dziej słod­ka i zmy­sło­wa śmierć, ja­kiej mógł do­znać po­mor­nik.

Roz­su­płał kilka sznur­ków z dłu­gie­go pa­kun­ku.

Ogar­nę­ła go ra­dość, kiedy wy­czuł pod pal­ca­mi zna­jo­me kształ­ty. Od­su­nął weł­nia­ny ma­te­riał i jego oczom uka­zał się pro­ste, czar­ne jak heban, drew­no, gdzie­nie­gdzie prze­wią­za­ne ko­lo­ro­wy­mi sznur­ka­mi z na­ni­za­ny­mi na nie ko­ra­li­ka­mi. Czar­ne piór­ka, zwi­sa­ły luźno. Sam ko­stur wy­glą­dał zna­jo­mo, ale nie na­le­żał do niego. Kim był tam­ten po­mor­nik? Jak broń tra­fi­ła w ręce ko­bie­ty? Ra­dość z od­na­le­zie­nia przed­mio­tu szyb­ko zmie­ni­ła się w nie­po­kój.

Usły­szaw­szy kroki na scho­dach szyb­ko owi­nął broń i wsu­nął pod łóżko.

Chwilę póź­niej do po­ko­ju we­szła Zyta nio­sąc dużą tacę, na któ­rej znaj­do­wa­ła się waza z ro­so­łem, dwa ta­le­rze z gu­la­szem, a do tego pół bo­chen­ka chle­ba i dwa kufle piwa. Jej twarz wy­ra­ża­ła za­sko­cze­nie, jakby nie spo­dzie­wa­ła się, że za­sta­nie tu jesz­cze Gal­sa­la.

Ostroż­nie usta­wi­ła to wszyst­ko na wą­skiej ławce, nie­pew­nie przy­glą­da­jąc się męż­czyź­nie, który zdjął przy­ciem­nia­ne oku­la­ry i po­ło­żył je obok je­dze­nia.

– Dla­cze­go to ro­bisz? – za­py­tał, kiedy roz­kła­da­ła pół­mi­ski.

– Bo je­steś głod­ny? – Prze­cią­gła współ­czu­ją­cym, acz nie­po­zba­wio­nym cie­ka­wo­ści spoj­rze­niem po wy­chu­dłej syl­wet­ce po­mor­ni­ka. – I chcę żebyś był w do­brej for­mie.

Gal­sal po­krę­cił głową, Nie mógł uwie­rzyć jej in­ten­cjom, a jed­nak głos i mowa ciała nie kła­ma­ły, przy­naj­mniej w tej chwi­li. Nie za­da­wał wię­cej pytań. W myśli po­dej­rze­wał, że skoro chce, aby wró­cił do daw­nej formy, za­pew­ne ma dla niego ja­kieś za­da­nie, mniej przy­jem­ne niż wą­cha­nie per­fum. Zbyt długo żył na tym świe­cie, żeby wie­rzyć w bez­in­te­re­sow­ną do­broć – szcze­gól­nie, że ko­bie­ta za­pła­ci­ła wy­so­ką cenę, przy­naj­mniej w zło­cie.

Póki co na­peł­nił brzuch je­dze­niem i do­brym piwem.

 

 

*************

 

 

W nocy obu­dził go dziw­ny głos. Przez mo­ment na­słu­chi­wał

– Jeść. – Zza prze­żar­te­go przez mole koca, który na proś­bę ko­bie­ty wła­ści­cie­le po­wie­si­li jako roz­dzie­le­nie po­łó­wek ich skrom­nej izby, do­biegł słaby szept.

Ostroż­nie wstał, pod­szedł po cichu i zaj­rzał za prze­gro­dę.

Osoba na po­sła­niu spała. Długa zgrab­na noga wy­sta­wa­ła ku­szą­co spod koca. Męż­czy­zna prze­łknął ślinę przy­glą­da­jąc się kształ­tom pod cien­kim przy­kry­ciem. Od­ru­cho­wo wcią­gnął za­pach w noz­drza. Od mo­men­tu od­kry­cia bu­te­le­czek za­sta­na­wiał się, czy woń brzo­skwiń to na­tu­ral­ny za­pach skóry ko­bie­ty, czy też może efekt ką­pie­li lub na­cie­ra­nia ciała? Teraz kiedy spała, po­czuł aro­mat jesz­cze wy­raź­niej, a w wy­obraź­ni zo­ba­czył doj­rza­łe owoce, ską­pa­ne w słoń­cu. Na chwi­lę za­mknął oczy, a kiedy je otwo­rzył, jego spoj­rze­nie padło na dwie wy­pu­kło­ści, które na­pi­na­ły tka­ni­nę i uno­si­ły się w rytm od­de­chu. Teraz nie wy­da­wa­ły się wcale pła­skie i rów­nież wzbu­dza­ły sko­ja­rze­nie z kształt­ny­mi owo­ca­mi. Po­czuł, że in­ten­syw­ne wra­że­nia po­bu­dzi­ły nie tylko oczy i węch ale także, inną część jego ciała.

– Jeść – jęk, by­naj­mniej nie zmy­sło­wy, bru­tal­nie wy­rwał go z przy­jem­nych do­znań. Przy twa­rzy czę­ścio­wo za­sło­nię­tej wło­sa­mi, zwi­sał kawał sza­rej skóry. Widok był tak gro­te­sko­wy, że pod­nie­ce­nie uszło z ciała łowcy rów­nie szyb­ko, jak się po­ja­wi­ło.

Kawał sza­rej skóry, le­d­wie przy­cze­pio­ny do głowy zwi­sał na kra­wę­dzi łoża. Po ko­lej­nym roz­pacz­li­wym bła­ga­niu od­padł i z mo­krym pac­nię­ciem wy­lą­do­wał na pod­ło­dze.

Gal­sal ostroż­nie pod­szedł bli­żej i do­tknął zwi­nię­tej skóry koń­cem palca. Była mięk­ka, w do­ty­ku o kon­sy­sten­cji wpół stę­ża­łej ga­la­re­ty.

– Jeść – bła­ga­ła.

Gal­sal uniósł w pal­cach przed­miot, który miał wy­cię­te otwo­ry na oczy i z grub­sza wy­glą­dał jak maska. Przy­po­mniał sobie za­pach to­wa­rzy­szą­cy ko­bie­cie, pod­szedł do wazy z nieco już skwa­śnia­łą zupą i wrzu­cił do niej przed­miot. Przez chwi­lę mu­siał słu­cha­jąc obrzy­dli­we­go sior­ba­nia i mla­ska­nia.

Ode­tchnął głę­bo­ko, po­krę­cił głową z nie­do­wie­rza­niem i wró­cił za prze­pie­rze­nie aby przyj­rzeć się ko­bie­cie.

Wą­skie usta, mały za­dar­ty nos, wy­sta­ją­ce kości po­licz­ko­we. Rysy aż nadto zna­jo­me. Ale skąd, nie po­tra­fił sobie przy­po­mnieć. Prze­niósł wzrok z twa­rzy na szczu­płą szyję, którą mógł­by objąć jedną ręką i gruby łań­cuch, wi­docz­ny na niej. Tam gdzie roz­cię­cie ko­szu­li się koń­czy­ło, na mlecz­no­bia­łej pier­si opar­ty był me­da­lik ze stali, a na nim wy­ku­ty sym­bol ja­rzą­cy się teraz lekko w świe­tle księ­ży­ca.

Gal­sal cof­nął się o krok, za­marł i po­czuł, jak bicie serca zwal­nia. Wszę­dzie i o każ­dej porze roz­po­znał­by znak Ku­shi­ma.

 

 

4

 

 

Pierw­szą myślą Gal­sa­la było obu­dzić ko­bie­tę i wy­ci­snąć z niej od­po­wiedź. Jed­nak im dłu­żej się nad tym za­sta­na­wiał, tym gor­szy wy­da­wał mu się ten po­mysł. Me­da­lion mógł być wy­ra­zem fa­scy­na­cji po­mor­ni­ka­mi, być może on sam miał stać się ele­men­tem oso­bli­wej ko­lek­cji. Ozdo­bę mogła kupić lub do­stać od kogoś. Po­dej­rze­wał, że jeśli tylko ktoś do­brze się po­sta­rał, mógł zna­leźć rze­czy na­le­żą­ce do po­mor­ni­ków u han­dla­rzy lub na­kło­nić ich, by ta­kich dla niego szu­ka­li.

In­te­re­so­wa­ła go rów­nież maska. Wy­glą­da­ła na skórę zmien­no­kształt­ne­go mi­mi­ka ale w jakiś spo­sób za­klę­tą, by po­zo­sta­wa­ła przy życiu i się od­ży­wia­ła. Nigdy wcze­śniej nie wi­dział cze­goś ta­kie­go.

Myśli pę­dzi­ły w umy­śle nie po­zwa­la­jąc znowu za­snąć. Prze­wra­cał się z boku na bok, sta­ra­jąc od­pę­dzić ma­ja­ki. Wra­że­nie, że to wszyst­ko jest snem, że obu­dzi się w zim­nej, cuch­ną­cej stud­ni.

Nad ranem, kiedy ko­bie­ta otwo­rzy­ła oczy już cze­kał trzy­ma­jąc maskę bli­sko sie­bie.

Wy­szła zza prze­pie­rze­nia po­wo­li, ko­szu­la się­ga­ła ko­la­na, a roz­cię­cie de­kol­tu trzy­ma­ła dło­nią.

– Tak my­śla­łam, że pew­nie sam się zo­rien­tu­jesz, ale wo­la­ła­bym póź­niej niż teraz – po­wie­dzia­ła sia­da­jąc na­prze­ciw­ko. Od­wró­ci­ła głowę, aby nie pa­trzeć na niego, jakby przy­ła­pa­na na oszu­ki­wa­niu. Jedna maska opa­dła, ale po­zo­sta­ło ich jesz­cze tak wiele na­kła­da­ją­cych się na sie­bie, two­rzą­cych grubą war­stwę chro­nią­cą przed zra­nie­niem. Nigdy nie ujaw­niać praw­dzi­wej sie­bie, to pierw­sze, czego na­uczy­ło ją życie.

– Może trze­ba było czę­ściej ją kar­mić. – Wska­zał ru­chem głowy ma­gicz­ny przed­miot i wy­szcze­rzył się wil­czo.

Przez chwi­lę przy­glą­da­ła się zbyt dłu­gim i ostrym kłom.

– Cał­kiem moż­li­we. – Się­gnę­ła po maskę, na co po­zwo­lił. Za­ło­ży­ła, a rysy wy­gła­dzi­ły się, przy­bie­ra­jąc zna­jo­mą mu już formę. – To nie­bez­piecz­na rzecz. – Wska­za­ła swoją twarz, uśmie­cha­jąc się smut­no.

Coś w umy­śle Gal­sa­la klik­nę­ło.

– Opo­wiedz mi coś o niej.

– Świń­ska wą­tro­ba i kilka kro­pel krwi mi­mi­ka – po­wie­dzia­ła cicho. – Kiedy mój zna­jo­my zdo­był już tytuł mi­strzow­ski, pod­jął pracę w la­bo­ra­to­rium. Po­trze­bo­wał po­moc­ni­ka, więc…

Chrząk­nę­ła nie­wy­raź­nie, wy­ła­mu­jąc palce. Nie­pew­nie zer­ka­ła na niego. Mu­sia­ła być ostroż­na, z tru­dem przy­cho­dzi­ło jej za­ufa­nie komuś. W ogóle dzi­wi­ła się, że po­mor­nik jesz­cze tu był. Za­uwa­ży­ła, że szpe­rał w jej rze­czach, więc pew­nie zna­lazł już ko­stur. Oba­wia­ła się, że teraz uciecz­ka to tylko kwe­stia czasu. Nikt nie zo­sta­wał dłu­żej. Do tego była przy­zwy­cza­jo­na.

– Chcie­li­śmy za­po­biec cho­ro­bom ner­wów, a wy­szło nam to – cią­gnę­ła po chwi­li. – Kilka dni po ukoń­cze­niu prac ktoś zabił Re­mu­sa, splą­dro­wał la­bo­ra­to­rium. Na szczę­ście nie udało im się zdo­być dzien­ni­ka i maski.

Po­ki­wał głową ze zro­zu­mie­niem. Woj­sko, szpie­dzy, gan­gu­sy, każdy kto pra­gnie wła­dzy chciał­by takie cudo. Nie za­wa­ha­li­by się przed zbrod­nią, więc skry­tość Zyty za­czy­na­ła mieć uza­sad­nie­nie.

– My­ślisz, że nadal jej szu­ka­ją? Wiesz cho­ciaż kto to był?

Za­prze­czy­ła smut­no, wpa­tru­jąc się we wła­sne dło­nie.

– Nie. Nie mam po­ję­cia – od­par­ła cicho.

– Skąd mia­łaś krew? – kon­ty­nu­ował prze­słu­cha­nie.

Na mo­ment się za­wa­ha­ła.

– Od Re­mu­sa, był mi­mi­kiem – szep­nę­ła.

Gal­sal ski­nął głową, prze­twa­rza­jąc in­for­ma­cje. Jesz­cze nie skoń­czył, bo chciał roz­wią­zać rów­nież za­gad­kę gru­be­go łań­cu­cha na jej szyi.

– Co z nim. – Wska­zał na cięż­ki me­da­lion. – Skąd go masz?

Za­ci­snę­ła dłoń na pro­stym wzo­rze.

– Do­sta­łam od mamy. Nigdy nie po­wie­dzia­ła, skąd go ma. To był jej je­dy­ny skarb – po­cią­gnę­ła nosem, pró­bu­jąc za­ta­mo­wać ci­sną­ce się do oczu łzy.

– A co z twoją mamą?

– Pra­co­wa­ła jako… na ulicy czer­wo­nych la­tar­ni – głos jej się za­ła­mał. Mimo to mó­wi­ła dalej. – Naj­pierw na dom, a potem na moje stu­dia. Nawet nie wiem, kto jest moim ojcem. Nie wiem, też kto dał jej tę ozdo­bę. To je­dy­na pa­miąt­ka, którą po niej mam. – Wy­tar­ła łzy wierz­chem dłoni.

Wy­czuł roz­pacz i ża­łość w jej gło­sie, słony za­pach łez szklą­cych się w oczach.

Przy­jął to wy­tłu­ma­cze­nie. Sły­szał ra­czej za­kło­po­ta­nie niż fałsz, a w za­pa­chu wy­czu­wał wpraw­dzie na­pię­cie, ale nie był to strach kłam­cy. Może nie warto roz­dra­py­wać ran? Zresz­tą to już stare dzie­je. Ku­shim, Irhor, Morus… wszy­scy byli mar­twi. Zo­stał tylko on, chyba tylko po to, aby po­grze­bać pa­mięć o po­mor­ni­kach.

Po­ran­ne słoń­ce prze­bi­ja­ło się przez brud­ne szyby i ra­zi­ło go w oczy, więc za­ło­żył przy­ciem­nio­ne oku­la­ry i po­wo­li wstał.

– Ubierz się, a ja zro­bię śnia­da­nie. – Za­trzy­mał się na mo­ment w drzwiach i ob­ró­cił w jej stro­nę. Sie­dzia­ła zmar­twio­na, z no­ga­mi pod­wi­nię­ty­mi pod sie­bie i obej­mo­wa­ła się ra­mio­na­mi. – Może przy­brać tylko jedną twarz?

Zyta unio­sła głowę za­sko­czo­na. Nie bar­dzo ro­zu­mia­ła o co mu cho­dzi.

– Maska. Mo­żesz wy­glą­dać jak ktoś inny? – spre­cy­zo­wał.

Ski­nę­ła głową.

– Mogę. Ale to zmie­nia tylko twarz, nie resz­tę ciała.

– Bez­piecz­niej by­ło­by, gdy­byś po­dró­żo­wa­ła jako męż­czy­zna. Mniej ata­ków, mniej pre­sji i rzu­ca­nia się w oczy. Ale z tym… – wska­zał jej kształt­ne pier­si – bę­dzie pro­blem. Trze­ba przy­znać, cał­kiem zgrab­ne! – rzu­cił na ko­niec, sam nie wie­dząc, czemu.

Za­ru­mie­ni­ła się.

W głębi duszy po­my­ślał, że kiedy je ob­wią­zy­wa­ła było mu ła­twiej. Ko­bie­ta nie ku­si­ła go aż tak bar­dzo, jak teraz. Do­pie­ro kiedy zo­ba­czył ją w świe­tle dnia w cien­kiej ko­szu­li, zdał sobie spra­wę, że nie tylko pier­si mu się po­do­ba­ły: talia, bio­dra, nawet łydki przy­cią­ga­ły spoj­rze­nie.

Po­krę­cił głową. Mógł­by teraz wyjść i już nie wró­cić. Wąt­pił, aby go oszu­ka­ła. Dla­cze­go w takim razie wciąż był przy niej?

 

 

 

***************

 

 

 

Przed po­łu­dniem opu­ści­li mury mia­sta i skie­ro­wa­li się na po­łu­dnie.

Gal­sal ode­tchnął ze spo­ko­jem, tak samo jak jego mil­czą­ca pani.

Po­wie­trze było rześ­kie, a słoń­ce za­kry­te kłę­bia­sty­mi chmu­ra­mi. Od wscho­du wiało chło­dem, aż prze­cho­dził ich dreszcz, kiedy po­dmu­chy wdzie­ra­ły się pod ubra­nia. Mimo tego po­mor­nik z lu­bo­ścią wcią­gał każdy świe­ży za­pach w pierś. Nie są­dził, że kie­dy­kol­wiek bę­dzie za­chwy­cał się tre­la­mi pta­ków i pa­le­tą barw w oto­cze­niu – on łowca po­two­rów. Naj­wi­docz­niej wy­gło­dze­nie zmy­słów po­by­tem w stud­ni czy­ni­ło cuda.

Co chwi­lę jed­nak zer­kał na przy­tro­czo­ny do sio­dła Zyty pa­ku­nek z ko­stu­rem. Uwagę zwró­ci­ły rów­nież dwa krót­kie mie­cze mo­tyl­ko­we. Ko­bie­ta nie wy­glą­da­ła na kogoś, kto po­tra­fi się nimi po­słu­gi­wać, a wcze­śniej wzbra­nia­ła się przed za­ku­pem broni. Czyż­by zmie­ni­ła zda­nie? Po­sta­no­wił jed­nak za­cze­kać, aż sama mu to wy­ja­śni. Na razie tylko miał broń na oku.

Nadal nie wie­dział, dokąd go za­bie­ra, ale jakoś nie miał ocho­ty pytać. Po­dej­rze­wał, że po­dą­ża­ją do jej po­sia­dło­ści, choć prze­czu­cie mó­wi­ło mu, że rów­nie do­brze może to być jakaś za­tę­chła dziu­ra. Prze­czu­wał, że brak in­for­ma­cji ze­mści się na nim.

Kiedy nie­spo­dzie­wa­nie za­trzy­ma­ła konia i za­czę­ła skru­pu­lat­nie zbie­rać koń­skie łajno nie­wiel­ką ło­pat­ką do ozdob­ne­go wo­recz­ka, oczy otwo­rzy­ły mu się tak sze­ro­ko, jakby zo­ba­czył na trak­cie po­two­ra.

– Nie miej ta­kiej zdzi­wio­nej miny – uśmiech­nę­ła się, za­wią­zu­jąc sa­ty­no­wą to­re­becz­kę. – Wszyst­ko wy­ja­śnię w sto­sow­nym cza­sie.

Męż­czy­zna wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Nie jest bez­piecz­nie po­dró­żo­wać z taką ilo­ścią złota i ma­gicz­ny­mi przed­mio­ta­mi. Szcze­gól­nie, jeśli jest się sa­mot­ną ko­bie­tą.

– Nie byłam sama, jak po cie­bie je­cha­łam. – Wsia­dła na konia po­wo­li i nie­zgrab­nie, jakby rzad­ko to ro­bi­ła. – Zanim wy­szłam za mąż, uczy­łam się w aka­de­mii, a potem przez mo­ment tam pra­co­wa­łam.

Je­cha­li teraz strze­mię w strze­mię.

– Po­dej­rze­wam, że nie jako wy­kła­dow­ca. Za­zwy­czaj nie dają ko­bie­tom pro­fe­su­ry – drą­żył.

– Nie – od­par­ła cicho, za­ci­ska­jąc usta w wąską linie. – Jako sprzą­tacz­ka. Naj­waż­niej­sze, że mia­łam pracę

Opu­ści­ła głowę.

– Tro­chę to dziw­ne, że ktoś kto uczył się magii, biega z mio­tłą po ko­ry­ta­rzu za­miast na niej latać. Mia­łaś sporo in­nych moż­li­wo­ści – za­uwa­żył po dłuż­szym za­sta­no­wie­niu.

Zyta na­chy­li­ła się w sio­dle kle­piąc konia po szyi i nie­chęt­nie od­po­wie­dzia­ła.

– Ta­jem­ni­ce mają to do sie­bie, że lubią wy­cho­dzić na jaw. A moja skre­śla­ła wszyst­ko. Córka kurwy, kim mo­gła­bym być, jak nie dziw­ką, jak matka. I za oceny pła­cić cia­łem. Ni­ko­go nie ob­cho­dzi, co masz w gło­wie, jakie są twoje osią­gnię­cia, tylko to czyim je­steś dziec­kiem. Na­pięt­no­wa­nym przez re­li­gię i tych wszyst­kich męż­czyzn, któ­rzy zaraz po wyj­ściu ze świą­ty­ni bie­gną, by sko­rzy­stać z usług. Byłam na­pięt­no­wa­na przez cudze chu­cie. – Z jej głosu wy­le­wał się jad i go­rycz.

Unio­sła wy­zy­wa­ją­co pod­bró­dek, cze­ka­jąc na słowa po­tę­pie­nia, które nie na­de­szły.

Gal­sal wy­obra­żał sobie jak się czuje ko­bie­ta. Czę­sto sam czuł żal i nie­chęć do po­dwój­nych stan­dar­dów, zwłasz­cza tych usta­no­wio­nych przez męż­czyzn.

– Wkur­wia mnie to. Te hasła, że winna jest ko­bie­ta, bo kusi, a bied­ny męż­czy­zna musi przyjść i sko­rzy­stać… A przy oka­zji zła­mać rękę, wybić zęby, przy­pa­lić ogniem ze świecz­ki – bo może. Bo ko­bie­ce ciało w takim miej­scu jest to­wa­rem, a towar nie ma twa­rzy i imie­nia, a skoro nie ma to… można zro­bić z nim wszyst­ko. – Splu­nę­ła na zie­mię, ze zło­ścią za­ci­snę­ła dło­nie na wo­dzach, aż jej koń się za­nie­po­ko­ił.

– Mogę sobie tylko wy­obra­zić, co ko­bie­ty tam prze­ży­wa­ją…

– Nie mo­żesz – wark­nę­ła. – To nie jest do wy­obra­że­nia.

– A jed­nak wy­szłaś za mąż, za szlach­ci­ca – za­uwa­żył ostroż­nie, pró­bu­jąc zmie­nić temat.

Zyta za­śmia­ła się szcze­kli­wie, a w tym dźwię­ku za­war­ta była iro­nia i po­gar­da.

– Ra­czej szlach­cic oże­nił się z pie­niędz­mi mojej matki. Oraz moimi umie­jęt­no­ścia­mi z aka­de­mii, może my­ślał, że to dobra in­we­sty­cja, jak krowa, która daje mleko. Za­dzi­wia­ją­ce, że wtedy moje po­cho­dze­nie ni­ko­mu nie prze­szka­dza­ło.

Gal­sal spoj­rzał na nią po­dejrz­li­wie. Skoro mó­wi­ła tyle o sobie, dla­cze­go nie wy­ja­wi­ła mu jesz­cze w jakim celu wy­ku­pi­ła go z wię­zie­nia? Może na­iw­nie wie­rzy­ła, że wszyst­kie te zwie­rze­nia za­trzy­ma­ją go przy niej, że za­opie­ku­je się bied­ną istot­ką? Za­czął się za­sta­na­wiać, jak to w ogóle moż­li­we, że będąc tak ufną prze­trwa­ła w tym nie­przy­ja­znym świe­cie. A może był to jed­nak ele­ment gry, któ­rej zasad jesz­cze nie znał?

Przez chwi­lę przy­glą­da­ła mu się, by za­chi­cho­tać.

– Mam twoją broń – po­in­for­mo­wa­ła go nagle.

– Co to ma do rze­czy?

– Jeśli mam coś two­je­go, z czym je­steś bar­dzo bli­sko zwią­za­ny nie mo­żesz mnie skrzyw­dzić. A wy, po­mor­ni­cy, je­ste­ście bar­dzo przy­wią­za­ni do swo­ich ko­stu­rów – po­wie­dzia­ła bar­dzo pew­nie, zer­ka­jąc na niego z ukosa.

Gal­sal cmok­nął zi­ry­to­wa­ny. Jeśli lu­dzie za­czę­li wie­rzyć w takie bzdu­ry, to na­praw­dę mu­siał długo sie­dzieć w wię­zien­nej stud­ni. Nie za­mie­rzał jej uświa­da­miać – im mniej wie, tym le­piej dla niego. Teraz roz­sąd­niej było słu­chać tego, co sama ma do po­wie­dze­nia.

– Bied­na mała istot­ka, która nie wy­cią­gnę­ła z życia lek­cji i nadal ufa dra­niom – po­my­ślał, po­pra­wia­jąc się w sio­dle.

– Po­wie­dzia­ła­bym nawet, że to ro­man­tycz­ne uczu­cie – ode­zwa­ła się po dłuż­szej chwi­li, choć nie są­dził, że wróci do te­ma­tu.

Gal­sal par­sk­nął.

– Kto ci to po­wie­dział? Prze­kup­ka na targu czy wę­drow­ny komik?

– Wy­czy­ta­łam w księ­gach. W sen­sie nie do­słow­nie wy­czy­ta­łam. Wy­wnio­sko­wa­łam z opi­sów i hi­sto­rii. Tam się kryje wasza moc. – Za­koń­czy­ła ru­mie­niąc się i moc­niej za­ci­ska­jąc dło­nie na wodzach.

– Moc nie bie­rze się tylko z przed­mio­tu. Bez wła­ści­cie­la jest tylko ka­wał­kiem drew­na. No, może cza­sem szep­cze, ale i tak byś tego nie usły­sza­ła. – Sam nie wie­dział, dla­cze­go przy­znał się do tego.

Jed­no­staj­ny szept, bez któ­re­go czuł się na wpół mar­twy, był jak mu­li­ste dno, które go wcią­ga­ło, nie zo­sta­wia­jąc nic, z czym mógł­by się utoż­sa­mić. Li­czy­ło się wtedy tylko to, że jest łowcą.

– O czym? – po­wie­dzia­ła cicho, i na­chy­li­ła się w jego stro­nę z cie­ka­wo­ścią wy­pi­sa­ną na twa­rzy.

– O wszyst­kim naraz. To mę­czą­ce.

– I jak sobie z tym ra­dzisz? – za­py­ta­ła, prze­krzy­wio­na w sio­dle w jego stro­nę tak bar­dzo, że aż koń od­wró­cił łeb i łyp­nął na wła­ści­ciel­kę.

– Nor­mal­nie… – Nie po­tra­fił jej tego wy­tłu­ma­czyć, zresz­tą nawet nie wie­dział, czy chciał. Czy zro­zu­mia­ła­by, jak to jest zo­sta­wić sa­me­go sie­bie i stać się isto­tą po­że­ra­ją­cą de­mo­ny, ży­wią­cą się ich ener­gią. A wraz z nią wchła­niać wszyst­kie plu­ga­stwa, z któ­rych były zbu­do­wa­ne. Jesz­cze go­rzej czuł się, kiedy za­bi­jał ludzi. Ko­stur wpro­wa­dzo­ny w ruch nie po­tra­fił się za­trzy­mać.

Wje­cha­li w cie­ni­sty las. Od­de­chy ich i koni pa­ro­wa­ły de­li­kat­ną mgieł­ką.

Zyta wy­pro­sto­wa­ła się w sio­dle i cicho chrząk­nę­ła.

Gal­sal po­pę­dził konia, by zo­sta­wić ko­bie­tę za ple­ca­mi, i sku­pił się na dro­dze. Miał wra­że­nie, że po­wie­dział zbyt wiele, nie miał ocho­ty bar­dziej się od­sła­niać.

– Po­dob­no macie twier­dzę gdzieś nad mo­rzem – po­wie­dzia­ła.

Gal­sal wes­tchnął i na mo­ment za­mknął oczy.

– Uwierz, to nie jest coś, o czym chcia­ła­byś słu­chać.

Przy­po­mniał sobie białą drogę wy­sy­pa­ną drob­nym ka­mie­niem. Wście­kłe morze, ude­rza­ją­ce w klif i roz­pry­sku­ją­ce fale na mi­lion kro­pel, które potem ude­rza­ły w twarz. Lo­do­wa­ty, po­lar­ny wiatr prze­ni­ka­ją­cy do kości, a w od­da­li po­nu­re za­mczy­sko. Prze­jazd przez kilka dzie­dziń­ców, a przy każ­dej bra­mie napór mocy tak wiel­kiej, że roz­pusz­cza kości, zmie­nia krew w lawę, szar­pie nerwy z taką siłą, że je­dy­nie o czym ma­rzysz, to szyb­ka śmierć. Twier­dza Noży.