PIĄTA STRONA ŚWIATA

W piątek, trzynastego, przebiegł mi drogę czarny kot.

List. Sięgam do kieszeni. Wypadł mi. Patrzę za siebie – gdzie upadł mój list? Świat zwolnił bieg w odbiciu kałuży.

Czarny kot, ten sam, z białymi skarpetkami i rękawiczkami, powoli wraca tą samą drogą – jakby w poczuciu obowiązku odczarowania pecha. Wskakuje na ławeczkę i spokojnie myje swoją lewą łapkę, tę z dłuższą rękawiczką.

List. List. Gdzie go szukać? W której stronie świata? Kot spojrzał na mnie z głębokim zrozumieniem.

Jest jeszcze… Jest piąta strona świata. Torebka. Zamykam oczy. Otwieram. Szukam kluczy w torebce, znajduję je – i list.

Kot odszedł. Nawet się nie obejrzał.