pożyczone ciało

Witaj. :)

I ten utwór (podobnie jak poprzedni z tego samego dnia) przemawia do mnie nade wszystko “wieloznaczeniowością”. :) 

Prawie każdy wers to znakomite motto do opka fantastycznego. :) 

Klik, pozdrawiam serdecznie. :) 

Pecunia non olet

Podpinam się pod opinią bruce i mojego poprzedniego komentarza pod drugim twoim wierszykiem.

Również bardzo ładny tworek w klimacie HP.

Klikam.

Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"

Zgadzam się z przedpiścami, że utworek ładnie napisany. Potrafisz wczuć się w wilkołaka i wiesz, że wiedzie ciężki żywot.

Babska logika rządzi!

Gdy czytałam, przypomniał mi się tekst Mickiewicza rozpoczynający “II część Dziadów” – “Upiór”. Ten robi na mnie podobne wrażenie – cierpnie mi skóra. Bohater skazany na mrok…

Pozdrawiam. 

W klimacie. Czekam na wierszyk o Hagridzie – też nie miał lekko: wielki, rozpasany zoologicznie, ogromna broda a barberów wtedy pewnie nie było na każdym rogu jak dziś;) Pozdrawiam:)

LL