pożyczone ciało

czekam na noc jak na wyrok 

srebro wisi nade mną cicho 

odliczam uderzenia serca

które za chwilę nie będzie moje 

w lustrze obcy mężczyzna 

ma moje oczy i blizny 

próbuję zapamiętać twarz 

zanim zniknie w kłach 

boję się zasnąć bo wrócę 

głodny i pusty jak studnia 

przyjaciele śpią spokojnie

ja liczę kraty w kościach 

jestem gościem przy własnym stole 

jem ciszę i strach na śniadanie 

książki milczą na półkach 

nie ma zaklęcia na ulgę 

księżyc nie zna litości 

zabiera mnie co miesiąc 

oddaje poszarpanego 

zawsze mniej niż zabrał 

rano zbieram zęby z podłogi 

chowam je w kieszeni płaszcza 

uśmiecham się do dzieci

które nie wiedzą kim jestem 

i modlę się do herbaty 

żeby ogrzała mi dłonie 

zanim noc znów zapuka