Franz Peter i ja — a ciszy wciąż za mało

Pod Twoimi tekstami mogę śmiało przeklejać swoje komentarze z poprzednich opowiadań.

Cześć,

jak zwykle ładne i nostalgiczne. Specjalizujesz się w krótkich formach i dobrze (a przynajmniej dla mnie trafnie) oddajesz klimat miejsca i uczuć. Nie wiem, co sądzić o fantastyce – z jednej strony trochę szkoda, że jest jej mało, dość oszczędnie i subtelnie dawkowana, ale z drugiej to też jest plus. Może nadmiar fantastyki przykryłby tę nostalgiczność w Twoich tekstach. Nie wiem…

Pozdroklik.

Pozdrawiam i klikam

rr

I wtedy ktoś staje obok mnie. Nie słyszałem jego kroków. Długi ciemny płaszcz, starannie zapięty pod szyję, twarz blada, trochę zmęczona. Słucha bardzo uważnie. 

Podbiłabym nastrój – żeby wypchnąć z Szuberta z tła. Może dodać, że zamiast krawata nosił halsztuk? Może pomimo pełnej twarzy o nieco „nalanych” policzkach z charakterystycznym dołkiem, sugerującej miłość do rozrywek, malował się na niej wyraz cierpienia? Może dodać tej postaci więcej charakteru, zabierając realizm.

Bardzo dziękuję. Przeczytałam z czystą przyjemnością.

Znajomy widok – muzyk w przejściu podziemnym. Tam gra, bo tak lubi? Ktoś słucha, ktoś spojrzy. Magia. Pozdrawiam serdecznie:)

Maćku, to kolejna z Twoich scenek, kiedy grasz dla ludzi, ale jakże ślicznie ją opowiedziałeś. :)

Lu­dzie mi­ja­ją mnie swoim pod­ziem­nym kro­kiem: → Czy zaimek jest konieczny? Czy ludzie mogli mijać skrzypka cudzym krokiem?

Proponuję: Lu­dzie mi­ja­ją mnie szczególnym pod­ziem­nym kro­kiem:

…jakby chcia­ła spraw­dzić, czy dalej ist­nie­ję.

Gram dalej. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję pierwsze zdanie: …jakby chcia­ła spraw­dzić, czy nadal/ wciąż ist­nie­ję.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Cześć, Maciej

Nie powiedziałbym, że Serenada Schuberta jest smutna. Początek, owszem, ale później jest nadzieja. Tak to słyszę. Piękny szort, Macieju – poetycko, ale o sprawach ziemskich. Mało kto tak potrafi pisać.

Klik!

Pozdrawiam

Dzięki za pozdroklika, Robert. Miło mi. :)

Witaj Hesket,

tak po prawdzie to też nie uważam, by ta konkretna serenada była smutna, ale sporo zależy od konkretnej interpretacji. Miałem raz w Hiszpanii taką sytuację, jak grałem, że podszedł facet i powiedział: “animate, hombre” (”rozchmurz się, stary”), choć rzecz nie była wcale smutna, a co najwyżej melancholijna, nostalgiczna, nastrojowa… 

Serdecznie pozdrawiam i raz jeszcze dziękuję – MZ

Dzięki, Teo. Powiem Ci, że pomysł chodził za mną już od dawna. I dopiero teraz go zrealizowałem. Powiem więcej: chciałem, ale tego w opowiadanku nie zawarłem, by było to najlepsze wykonanie owej serenady na stricie. O najlepszości miał zaświadczyć sam Schubert. Ot, ciekawostka. Ostatecznie inaczej wyszło. Pozdrawiam. :)

Droga Reg, 

kawa tym razem się przydała. Twoja łapanka również. Za którą to łapankę bardzo, ale to bardzo dziękuję. 

Ślę pozdrowienia – MZ:))

Silimaure, to ja dziękuję, i to bardzo. Jak widzisz, skorzystałem z Twej rady. Pozwól tylko, że się wytłumaczę – dlaczego Schuberta opisałem po łebkach? Z jego wizerunkiem zapoznałem się w wieku 15, 16 lat, dawno temu. Przez lata wydawało mi się, że wiem, jak wygląda Franz Peter. No właśnie: wydawało mi się. I na tej niby-wiedzy poprzestałem. Dzięki raz jeszcze. :)

Maćku, łapanki przekształcają się w łapaneczki i być może niebawem przestaną być pretekstem do wypicia kolejnej filiżanki kawy… :)

Serdeczności. 

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Nie martw mnie: łapanki albo nawet łapaneczki muszą być – to tradycja. Kawa jest tylko dodatkiem – mała, bo już późno. ;)

Swoją drogą fajne słowo “łapaneczka”. Dobrze pasuje do moich “mikroopowiadań”. ;)

Bardzo się cieszę, że spodobało Ci się coś, co napisałam. ;D

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

O, ładne.

To musi być niesamowite – możliwość porozmawiania z twórcą granej muzyki, którą na ogół określamy jako klasyczną. Ciekawy pomysł.

Babska logika rządzi!

Hejka!

Spokojne, trochę nostalgiczne, ale nieprzesadzone, co korzystnie wpływa na odbiór. Najbardziej podoba mi się motyw ciszy między dźwiękami, mówi o emocjach więcej niż same dialogi.

Pozdrawiam!

Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.

Bardzo ładne, urokliwe. Pomysł tego typu niby nie jest nowy, ale żeby przedstawić go udanie w tak krótkim opowiadanku, to mistrzostwo.

Też mi się podoba to wyrażenie “cisza między dźwiękami”, raz je kiedyś tylko usłyszałem przy okazji omawiania jakiejś piosenki New Model Army, jeśli dobrze pamiętam.

Pomysł tego typu niby nie jest nowy, ale żeby przedstawić go udanie w tak krótkim opowiadanku, to mistrzostwo.

Dzięki, Agroelingu, za te dobre słowa. Ten pomysł dojrzewał we mnie od dawna. Czasem chciałbym wierzyć, że zaglądają do nas nasi mistrzowie – Bach i Ravel z jednej strony, Schulz, Lovecraft i Stachura z drugiej – i kładąc dłoń na ramieniu, mówią cicho: „To zmierza we właściwym kierunku. Pisz dalej”.

Wyobrażam sobie te wszystkie niebiańskie koncerty, archanielskie chóry i sale pełne światła, gdy do fortepianu zasiadają kolejno Mozart, Chopin, Debussy… A my możemy tylko nasłuchiwać tego echa, próbując odnaleźć w nim własny ton, własny głos. Pozdrawiam i raz jeszcze dziękuję. 

Betweenthelines, dziękuję. O ciszy mógłbym napisać trochę więcej – i pewnie jeszcze kiedyś napiszę. Fascynuje mnie ten nieuchwytny moment, w którym cisza przeobraża się w dźwięk, gdy z bezgłośnej przestrzeni rodzi się muzyka. Przecież wszystko zaczyna się właśnie tam: w głowie, w skupieniu, w milczeniu.

Przypomina się pewna anegdota o Wodeckim. Poprosił ekspedientkę, by wyłączyła radio. Kiedy zapadła cisza, miał powiedzieć z uśmiechem, że to najpiękniejsza muzyka, ta cisza.

Pozdrawiam weekendowo! :)

O, Finkla mnie chwali? To naprawdę coś. ;)

Możliwość rozmowy z twórcą wykonywanej muzyki – tej, którą zwykliśmy nazywać klasyczną – musi być doświadczeniem niezwykłym. Właściwie jednak dotyczy to każdej muzyki, niezależnie od gatunku. Bywa przecież, że do ulicznych grajków podchodzą znani muzycy, celebryci, i nagle zaczynają z nimi śpiewać albo grać. W sieci krąży mnóstwo takich nagrań i okazuje się, że wcale nie są to sytuacje tak rzadkie, jak mogłoby się wydawać.

Dzięki, Finklo. A teraz, zgodnie z dobrym obyczajem, wypadałoby skomentować Twój tekst. ;)

Klimatyczne:) Pozdrawiam, Michał. 

LL

Dzięki, Michał. Również pozdrawiam. :)

Nie ma tu ani jednego nadmiarowego słowa, każde uderza z mocą. Piękna impresja, która skłania do zatrzymania się i wzięcia głębszego oddechu. “Cisza między dźwiękami” to jak pustka między ścianami, która tworzy dom. Pozdrawiam i dziękuję za piękny tekst!

Kronos, do usług, na mnie możesz liczyć, jeśli tylko moje umiejętności na to pozwolą. A tekst, ten konkretny tekst, też lubię, też mam do niego słabość. Jest bardzo życiowy, bardzo prawdziwy. A jednocześnie poetycki, by nie powiedzieć, muzyczny. Dzięki. Pozdrawiam. :)

Pytanie – Czy więcej czuje ten co gra czy ten co słucha? Takie mi się nasunęło po przeczytaniu. Napisane tak, że przed oczami zobaczyłam wszystko i teraz tylko to pytanie… Pozdrawiam:)