Urząd kontroli myśli

W-1015 za­piął ostat­ni guzik ko­szu­li i znów przyj­rzał się swo­je­mu od­bi­ciu w lu­strze. Czar­ne włosy miał sta­ran­nie za­cze­sa­ne do tyłu, do­pie­ro co przy­cię­ta broda nie szpe­ci­ła po­licz­ków, a koł­nierz stał, oka­la­jąc krót­ką szyję. Wszyst­ko było w do­sko­na­łym po­rząd­ku. Chwy­cił mię­dzy palce przy­pin­kę Re­gio­nal­ne­go Urzę­du Kon­tro­li Myśli, wsłu­chu­jąc się w do­bie­ga­ją­cy z są­sied­nie­go po­miesz­cze­nia głos spi­ke­ra ra­dio­we­go:

– Prze­cho­dzi­my do har­mo­no­gra­mu po­go­dy. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca ob­da­rzył nas sło­necz­nym dniem. Do czter­na­stej bę­dzie nie­wiel­kie za­chmu­rze­nie, a tem­pe­ra­tu­ra utrzy­ma się w oko­li­cach dwu­dzie­stu dwóch stop­ni. Mię­dzy czter­na­stą a pięt­na­stą chmu­ry za­gęsz­czą się, a Wiel­ki Do­bro­czyń­ca wspo­mo­że desz­czem rol­ni­ków wy­trwa­le pra­cu­ją­cych dla dobra Pań­stwa. Po­trwa on dwie go­dzi­ny, albo dłu­żej, jeśli Wiel­ki Do­bro­czyń­ca uzna to za sto­sow­ne. Na wie­czór chmu­ry prze­rze­dzą się, w związ­ku z czym w go­dzi­nach dzie­więt­na­sta dwu­dzie­sta otrzy­ma­my dar w po­sta­ci pięk­ne­go za­cho­du słoń­ca.

Do­bro­czyń­cy dzię­ki – po­my­ślał W, a błę­kit­ne pu­de­łecz­ko my­ślo­od­bior­ni­ka za­wie­szo­ne­go pod su­fi­tem przy­ję­ło te słowa i po­sła­ło do któ­re­goś z wielu Urzę­dów Kon­tro­li Myśli, by ktoś je usły­szał, za­twier­dził ich zgod­ność z do­brem pu­blicz­nym i prze­szedł do na­stęp­ne­go oby­wa­te­la. Albo by nikt ich nie usły­szał. Nigdy nie było wia­do­mo, czy jakiś do­bro­tli­wy urzęd­nik nie wsłu­chu­je się w we­wnętrz­ny mo­no­log, go­to­wy zgło­sić wy­stęp­ki, czy może myśli po­zo­sta­ną w tylko jed­nej gło­wie, zu­peł­nie jak w za­mierz­chłych cza­sach ska­za­nych przez Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę na za­po­mnie­nie.

Dla­te­go wła­śnie sys­tem kon­tro­li myśli tak do­brze uczył po­ko­ry oraz mi­ło­ści do Pań­stwa i Do­bro­czyń­cy. W-1015 uśmiech­nął się na myśl, że tak prze­cież stara idea pa­nop­ti­ko­nu pod ku­ra­te­lą Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy za­pew­nia­ła do­sko­na­ły po­rzą­dek trzem mi­liar­dom szczę­śli­wych oby­wa­te­li Pań­stwa.

Jego myśli roz­pierz­chły się na dzwo­nek te­le­fo­nu. Odło­żył przy­pin­kę i po­pę­dził do ko­ry­ta­rza. Przy drzwiach wej­ścio­wych wmon­to­wa­ny w ścia­nę był panel te­le­fo­nu sta­cjo­nar­ne­go z kla­wia­tu­rą nu­me­rycz­ną. Słu­chaw­ka drga­ła, do­ma­ga­jąc się ode­bra­nia. Małe ma­gne­sy trzy­ma­ją­ce ją przy ścia­nie ustą­pi­ły, gdy W-1015 chwy­cił ją i przy­sta­wił do ust.

– Tu W-1015. Kto dzwo­ni?

– Cześć, W. Tu K.

– Och, witaj. To coś pil­ne­go? Zaraz muszę wy­cho­dzić.

– Nie, nic ta­kie­go… Słu­chaj, spo­tka­my się o dzie­więt­na­stej za­grać w te­ni­sa? W dwu­dzie­stym pią­tym ośrod­ku re­kre­acji?

– Jasne, do zo­ba­cze­nia.

– Do zo­ba­cze­nia. – Mię­dzy słowa wbił się klin ciszy. – I chwa­ła Do­bro­czyń­cy – do­koń­czył K-821.

– Chwa­ła Do­bro­czyń­cy. – W-1015 oddał słu­chaw­kę ma­gne­som i wró­cił do ła­zien­ki.

Spi­ker w radiu w ciągu krót­kiej roz­mo­wy zdą­żył przejść do na­stęp­ne­go te­ma­tu:

– Wiel­ki Do­bro­czyń­ca z ra­do­ścią in­for­mu­je, że testy my­ślo­na­daj­ni­ków wy­ko­na­ne na skie­ro­wa­nych na re­edu­ka­cję my­ślo­zbrod­nia­rzach ni­skie­go szcze­bla wy­pa­dły po­myśl­nie. Wdro­żo­no je do pro­duk­cji ma­so­wej i do końca ty­go­dnia zo­sta­ną one udo­stęp­nio­ne za­rzą­dom osie­dli do mon­ta­żu w miesz­ka­niach. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca za­uwa­ża, że jest to epo­ko­we wy­da­rze­nie, które w każ­dym umy­śle za­ko­rze­ni pra­wo­myśl­ność i umi­ło­wa­nie po­rząd­ku. Za­pew­nia przy tym, że oso­bi­ście bę­dzie two­rzył co­dzien­ny pro­gram. Dzię­ki my­ślo­na­daj­ni­kom głos mą­dro­ści Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy oświe­ci każ­de­go z nas, a jego myśli staną się na­szy­mi my­śla­mi. Dzię­ki dłu­go­trwa­łe­mu nada­wa­niu w każ­dym, nawet naj­bar­dziej zwy­rod­nia­łym umy­śle za­ko­rze­nio­na zo­sta­nie mą­drość i do­broć Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy. Wszy­scy sta­nie­my się do­sko­na­le rów­ny­mi, szczę­śli­wy­mi człon­ka­mi wiel­kiej ro­dzi­ny, któ­rej ojcem był, jest i już za­wsze bę­dzie Wiel­ki Do­bro­czyń­ca.

Ręka W-1015 wraz z trzy­ma­ną przy­pin­ką za­drża­ła. Przez jego głowę prze­mknę­ła ir­ra­cjo­nal­na opi­nia, że wo­lał­by sa­me­mu kształ­to­wać swoje myśli. Zaraz jed­nak skar­cił się za to. Zgiął się wpół i za­czął szlo­chać, prze­ra­żo­ny tym, że sprze­ciw wobec Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy obej­mu­je choć­by mały za­ułek jego umy­słu.

Prze­pra­szam, Do­bro­czyń­co! Prze­pra­szam cię, Do­bro­czyń­co, za moją godną po­ża­ło­wa­nia ludz­ką sła­bość i nie­zro­zu­mie­nie twej wiel­ko­ści! – za­czął po­wta­rzać w gło­wie.

Kiedy po­czuł, że prze­pę­dził precz tę par­szy­wą myśl, wy­pro­sto­wał się i spoj­rzał wil­got­ny­mi ocza­mi na swoje od­bi­cie w lu­strze.

Nie­szczę­ście było naj­więk­szą tra­ge­dią w hi­sto­rii ludz­ko­ści i je­dy­nie pod opie­ką Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy mo­że­my nie po­wtó­rzyć tych błę­dów – po­wtó­rzył kilka razy pań­stwo­wą man­trę i po­czuł się le­piej.

Wpiął przy­pin­kę w ko­szu­lę i czym prę­dzej wy­szedł z miesz­ka­nia, nie chcąc spóź­nić się do pracy.

Wnet zna­lazł się na sze­ro­kim wy­bru­ko­wa­nym chod­ni­ku bie­gną­cym wzdłuż rzędu blo­ków za­miesz­ki­wa­nych przez pra­cow­ni­ków Dwu­na­ste­go Re­gio­nal­ne­go Urzę­du Kon­tro­li Myśli. W-1015 czuł się le­piej, będąc oto­czo­ny przez do­brze zna­nych mu męż­czyzn i ko­bie­ty, co do któ­rych myśli nie miał żad­nych wąt­pli­wo­ści. Za­wsze czuł się le­piej w tłu­mie. W morzu za­ufa­nia i roz­sąd­ku, który opa­no­wy­wał rów­nież jego. Do­brze było wie­dzieć, że nawet jeśli za­wie­dzie, utra­ta jed­ne­go try­bi­ka nie za­trzy­ma po­tęż­nej ma­szy­ny dobra.

Chwa­ła Do­bro­czyń­cy. Niech żyje Do­bro­czyń­ca – po­wtó­rzył w my­ślach kilka razy, by upew­nić się, że bez­czel­na po­ran­na myśl wy­co­fa­ła się z po­wro­tem do swo­je­go ba­stio­nu.

Po­środ­ku chod­ni­ka cią­gnę­ły się słupy, na któ­rych wi­sia­ły lampy i my­ślo­od­bior­ni­ki. Co pięć lamp wi­sia­ły rów­nież nie­wiel­kie te­le­bi­my wy­świe­tla­ją­ce naj­now­sze wia­do­mo­ści.

WIEL­KI DO­BRO­CZYŃ­CA STA­NOW­CZO PO­TĘ­PIA WY­ELI­MI­NO­WA­NE­GO WCZO­RAJ MY­ŚLO­ZBROD­NIA­RZA – gło­sił jeden, obok któ­re­go W-1015 prze­cho­dził.

W-1015 uśmiech­nął się na myśl o wczo­raj­szej eli­mi­na­cji. Trans­mi­to­wa­no ją w te­le­wi­zji, jak zresz­tą każdą. Wy­eli­mi­no­wa­ny zo­stał pi­sarz, któ­re­go numer obił się kilka razy o uszy W-1015, od­po­wie­dzial­ny za tak po­waż­ną my­ślo­zbrod­nię, że dla dobra pu­blicz­ne­go nie po­da­no jej do in­for­ma­cji pu­blicz­nej. Widok był rów­nie ża­ło­sny, co ko­micz­ny. Męż­czy­zna bił w drzwi do ko­mo­ry i widać było, że krzy­czał, choć w ko­mo­rze nie mon­to­wa­no mi­kro­fo­nów, by my­ślo­zbrod­nia­rze nie do­sta­li moż­li­wo­ści na­ma­wia­nia do swo­ich wy­pa­czeń in­nych oby­wa­te­li. Póź­niej, kiedy był zbyt wy­czer­pa­ny, a ulat­nia­ją­cy się gaz do­dat­ko­wo osła­bił jego or­ga­nizm, klę­czał tylko, aż w końcu, cięż­ko dy­sząc, oparł się o ścia­nę i pła­kał, jakby chciał tym wzbu­dzić li­tość Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy. Wszy­scy eli­mi­no­wa­ni my­ślo­zbrod­nia­rze tacy byli, ze­tknię­ci z po­tę­gą Pań­stwa, prze­ciw któ­re­mu bluź­ni­li, za­mie­nia­li się w zwie­rzę­ta. Ale Wiel­ki Do­bro­czyń­ca wie­dział, że będąc ojcem trzech mi­liar­dów dzie­ci, nie­kie­dy musi być w swej mi­ło­ści bez­względ­ny.

Roz­my­śla­nia za­ję­ły W-1015 całą drogę i szyb­ko zna­lazł się przed wro­ta­mi Dwu­na­ste­go Re­gio­nal­ne­go Urzę­du Kon­tro­li Myśli.

Po­wi­nie­nem się bar­dziej pil­no­wać. Błą­dze­nie my­śla­mi to mar­no­wa­nie po­ten­cja­łu, który mógł­by zo­stać wy­ko­rzy­sta­ny dla dobra Pań­stwa – skar­cił się.

Wszedł do środ­ka i dał swoją przy­pin­kę ochro­nia­rzo­wi pil­nu­ją­ce­mu do­stę­pu do bu­dyn­ku. Gdy ten zna­lazł numer W-1015 w li­ście pra­cow­ni­ków, oddał przy­pin­kę i ży­czył uda­nej pracy.

– Chwa­ła Do­bro­czyń­cy! – rzu­cił W-1015, prze­cho­dząc przez bram­kę.

Spoj­rzał na duży zegar ścien­ny. Wska­zów­ka mi­nu­to­wa za­trzy­ma­ła się na za­tar­tej licz­bie pięć­dzie­siąt sie­dem, a wska­zów­ka go­dzi­no­wa cier­pli­wie cze­ka­ła, by wska­zać ósmą. W-1015 przy­spie­szył kroku. Urząd był ogrom­ny, a jego ga­bi­net znaj­do­wał się w nie­daw­no wznie­sio­nej czę­ści, miał więc nie­ma­łą drogę do prze­by­cia.

Wpadł do swo­je­go ga­bi­ne­tu dwie po ósmej. Usiadł w skó­rza­nym fo­te­lu i ro­zej­rzał po cia­snym po­ko­iku iden­tycz­nym z set­ka­mi in­nych w urzę­dzie. Zaraz prze­niósł wzrok na biur­ko, na któ­rym stał cięż­ki panel ob­słu­gi my­ślo­od­bior­ni­ka, a nad nim gó­ro­wał wiel­ki, cięż­ki mo­ni­tor. W ścia­nie była wąska, po­dłuż­na dziu­ra, do któ­rej wkła­da­ło się ra­port. Pod nią le­ża­ła stu­stro­ni­co­wa in­struk­cja skła­da­nia ra­por­tów i pu­de­łecz­ko z go­to­wy­mi for­mu­la­rza­mi, które wy­star­czy­ło wy­peł­nić. W sza­rym kubku było kilka dłu­go­pi­sów.

W-1015 wes­tchnął i wci­snął na pa­ne­lu duży biały przy­cisk pod­pi­sa­ny „START”. Mo­ni­tor za­świe­cił się i po chwi­li po­ka­zał chod­nik, któ­rym kro­czy­ło nie­wie­lu ludzi, głów­nie stró­żów trzy­ma­ją­cych ka­ra­bi­ny zwie­szo­ne lufą w dół. W końcu ulicz­ny my­ślo­od­bior­nik wy­brał mło­de­go stró­ża w gra­na­to­wym mun­du­rze, na któ­rym sku­pi­ła się ka­me­ra. Z gło­śni­ków po­pły­nę­ła ka­ko­fo­nia trza­sków i szumu, aż W-1015 mu­siał za­tkać uszy. Spoj­rzał na panel i ob­ró­cił po­krę­tło pod­pi­sa­ne „DŁU­GOŚĆ FAL MY­ŚLO­WYCH”. Szum przy­cichł, a trza­ski usta­ły. Dało się zro­zu­mieć po­je­dyn­cze słowa we­wnętrz­ne­go mo­no­lo­gu, a na mo­ni­to­rze w ru­bry­ce „NUMER” swoje miej­sce upa­trzy­ła li­te­ra G, je­dy­nie licz­ba wa­ha­ła się mię­dzy kil­ku­na­sto­ma opcja­mi. U każ­de­go czło­wie­ka numer, a w za­mierz­chłych cza­sach imię, było cią­gle po­wta­rza­ne w my­ślach, mimo że sam my­śli­ciel nie zda­wał sobie z tego spra­wy, i dało się je od­se­pa­ro­wać, od­po­wied­nio re­gu­lu­jąc my­ślo­od­bior­nik.

W-1015 prze­cią­gnął na lewo suwak pod­pi­sa­ny „PRE­CY­ZJA RE­GU­LO­WA­NIA DŁU­GO­ŚCI FAL MY­ŚLO­WYCH”, by pre­cy­zyj­niej do­sto­so­wać się do myśli stró­ża. Po­wo­li ob­ra­cał po­krę­tło, aż numer stró­ża stał się jasny. G-9732. Z gło­śni­ków po­pły­nę­ły słowa we­wnętrz­ne­go mo­no­lo­gu:

– …i po co wy­sy­ła­ją nas tylu do pa­tro­lo­wa­nia ośrod­ków re­kre­acji? Jeden by wy­star­czył, a resz­tę by się wy­sła­ło do pil­no­wa­nia obiek­tów o wy­so­kim stop­niu za­gro­że­nia. Po co tyle chło­pa ma stać i pil­no­wać fil­mów?

W-1015 skrzy­wił się i chwi­lę roz­wa­żał, czy włą­czyć ma­gne­to­fon. Otwo­rzył in­struk­cję ra­por­to­wa­nia na te­ma­cie „Kwe­stio­no­wa­nie sys­te­mu o ni­skim stop­niu za­gro­że­nia”. Tak jak pa­mię­tał, nic po­waż­ne­go, je­dy­nie kilka kur­sów re­edu­ka­cyj­nych. Już chciał włą­czyć ma­gne­to­fon i wy­cią­gnąć for­mu­larz, gdy z gło­śni­ków do­bie­gło:

– A, co ja pie­przę, stró­żem je­stem, nie lo­gi­sty­kiem za­so­bów ludz­kich. Wi­docz­nie cze­goś nie ro­zu­miem. Trud­no. Wy­sła­li nas tu, więc musi to być ważne.

Niech mu bę­dzie – po­my­ślał W-1015. Zro­zu­miał swoje miej­sce. Re­edu­ka­cja nie jest po­trzeb­na.

Na pa­ne­lu na­ci­snął mały trój­kąt i prze­niósł się do na­stęp­nej osoby.

Mo­ni­tor po­ka­zał halę, w któ­rej w rów­nych rzę­dach usta­wio­ne były kro­sna ob­słu­gi­wa­ne przez pra­cow­ni­ków w nie­bie­skich kom­bi­ne­zo­nach. Po chwi­li ka­me­ra zo­gni­sko­wa­ła się na jed­nej z ko­biet, a z gło­śni­ków znów po­pły­nął szum. Kiedy W-1015 wy­re­gu­lo­wał dłu­gość od­bie­ra­nych fal my­ślo­wych, do­wie­dział się, że kon­tro­lo­wa­na ko­bie­ta na­zy­wa się B-3206.

– Przy­da­ło­by się coś przy­go­to­wać na tę ostat­nią ko­la­cję z L – popłynęło z głośników. – Bo skur­wy­sy­ny z Urzę­du Mi­ło­sne­go nie prze­dłu­żą nam umowy. Nie, bo prze­cież rok spo­ty­ka­nia się z jed­nym fa­ce­tem to już zbyt wiele…

W-1015 wy­trzesz­czył oczy. Pod­wa­ża­nie słusz­no­ści in­sty­tu­cji… Po­krę­cił głową. Jeśli do­brze pa­mię­tał, to ma­te­riał na cięż­ką re­edu­ka­cję. Albo od razu eli­mi­na­cja. Z ca­łe­go tego szoku za­po­mniał włą­czyć ma­gne­to­fon. Do­pie­ro po chwi­li się opa­mię­tał i wci­snął na pa­ne­lu od­po­wied­ni przy­cisk, i od tego mo­men­tu gdzieś głę­bo­ko w trze­wiach ma­szy­ny każde słowo było za­pi­sy­wa­ne na ta­śmie. Wy­cią­gnął for­mu­larz i chwy­cił dłu­go­pis, gdy z gło­śni­ków po­pły­nę­ły na­stęp­ne słowa:

– Bo cho­ler­ny Do­bro­czyń­ca przy­ka­zał, że dłu­gie związ­ki pro­wa­dzą do de­ge­ne­ra­cji… co za pier­do­le­nie. Niby co jest złego w zna­jo­mo­ści z L… – Na ekra­nie ko­bie­ta pod­nio­sła głowę i spoj­rza­ła pro­sto na my­ślo­od­bior­nik. – Cho­le­ra, oby nikt nie słu­chał… Ale prze­cież ilu ich tam może być?

No, to się zdzi­wi – po­my­ślał W-1015, z obrzy­dze­niem wy­dy­ma­jąc usta. Teraz to już pro­sto na eli­mi­na­cję, jak nic.

Ko­bie­ta opa­mię­ta­ła się i jej myśli uci­chły, więc W-1015 na­ci­snął przy­cisk koń­czą­cy na­gry­wa­nie. Po chwi­li od­sło­nił klap­kę po lewej stro­nie pa­ne­lu i wy­cią­gnął stam­tąd go­to­wą do wy­sła­nia szpu­lę ma­gne­to­fo­no­wą. Pod­pi­sał ją „B-3206”, szyb­ko uzu­peł­nił for­mu­larz i wrzu­cił oba do szpa­ry w ścia­nie, skąd po­pły­nę­ły nie­zna­ny­mi ka­na­ła­mi pro­sto do Urzę­du Ochro­ny Dobra Pu­blicz­ne­go. Usa­tys­fak­cjo­no­wa­ny do­brze wy­ko­na­ną pracą ku chwa­le Pań­stwa, prze­szedł do na­stęp­ne­go oby­wa­te­la.

Po kilka minut przy­słu­chi­wał się ko­lej­nym oso­bom, a jego serce roz­pie­ra­ła ra­dość, gdy przy­słu­chi­wał się do­sko­na­le słusz­nym my­ślom. Ko­bie­ta ukła­da­ją­ca bu­kiet na Sesję Kon­tem­pla­cji w ośrod­ku re­kre­acji, pra­cow­nik uczest­ni­czą­cy w bu­do­wie no­we­go osie­dla, na­uczy­ciel­ka przed­sta­wia­ją­ca swoim pod­opiecz­nym ota­cza­ją­cą je mi­łość Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy. Wszy­scy po­świę­ce­ni pracy, po­słusz­ni wobec Pań­stwa i wiel­bią­cy Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę. W-1015 ko­chał wsłu­chi­wać się we wzo­ro­we myśli dzie­sią­tek przy­kład­nych oby­wa­te­li. Czuł się wtedy jak tech­nik przy­glą­da­ją­cy się dzia­ła­ją­cej bez za­kłó­ceń ma­szy­nie, albo rol­nik do­glą­da­ją­cy zdro­wej ro­śli­ny.

Na­ci­snął trój­kąt na pa­ne­lu, a ekran po­ka­zał bi­blio­te­kę pełną ksią­żek.

Ośro­dek re­kre­acji, jak nic.

Po­śród me­ta­lo­wych re­ga­łów krzą­tał się tylko jeden męż­czy­zna, który wydał się W-1015 zna­jo­my. My­ślo­od­bior­nik, nie­roz­pro­szo­ny mię­dzy dzie­siąt­ki róż­nych myśli, zaraz go wy­brał, a ka­me­ra sku­pi­ła się na nim. W-1015 zmarsz­czył brwi, prze­czu­wa­jąc, kogo widzi. Po do­stro­je­niu my­ślo­od­bior­ni­ka w ru­bry­ce „NUMER” po­ja­wi­ło się K-821.

O cho­le­ra – prze­mknę­ło W-1015 przez myśl. Żebym tra­fił aku­rat na K, cóż za przy­pa­dek. – Ro­ze­śmiał się, roz­siadł wy­god­niej w fo­te­lu i dodał: Zo­bacz­my, co sobie myśli.

Na ekra­nie K-821 pod­szedł do ko­lej­ne­go re­ga­łu, cią­gnąc za sobą mały wózek. Wyjął książ­kę, prze­czy­tał tytuł, spoj­rzał na trzy­ma­ną w dru­giej ręce kart­kę, znów na szpu­lę i z gło­śni­ków wy­do­by­ło się:

– Kurwa, na­praw­dę? „Pod ko­pu­łą cyrku” idzie do spa­le­nia? I co im zro­bi­ła ta bied­na książ­ka? Cho­le­ra, dobra była. – Spoj­rzał na regał i po­krę­cił głową. – I zaraz kil­ka­dzie­siąt ksią­żek do pieca? Co za pa­ra­no­ja. I z ja­kie­go po­wo­du? – K-821 wbił spoj­rze­nie w kart­kę.

Mo­ment – po­my­ślał W-1015. Prze­cież autor był…

– No tak – ode­zwa­ły się gło­śni­ki – autor po­szedł do eli­mi­na­cji. Ale że raz bie­da­ka przy­ła­pa­li i teraz wszyst­ko, co na­pi­sał, ma znik­nąć?

W-1015 po­bladł. Kwe­stio­no­wa­nie za­gro­że­nia dobra pu­blicz­ne­go. Cięż­ka re­edu­ka­cja i zmia­na przy­dzia­łu. Chwi­lę się wahał i drżą­cym pal­cem na­ci­snął przy­cisk roz­po­czy­na­ją­cy na­gry­wa­nie. Nie­na­wi­dził się za­rów­no za to, że go na­ci­snął i za to, że jakaś część jego mózgu chcia­ła go nie na­ci­snąć. Żo­łą­dek za­wią­zał mu się na supeł, gdy usły­szał dal­sze słowa:

– Cho­le­ra… Kiedy to kawał do­brej li­te­ra­tu­ry. Nie tego chła­mu, który dają nam teraz. – Za­czął tupać i raz jesz­cze spoj­rzał na książ­kę. – Pieprzyć Do­bro­czyń­cę, niby jaka jest szan­sa, że mnie ktoś teraz sły­szy? – Wło­żył książ­kę do we­wnętrz­nej kie­sze­ni płasz­cza, a te le­żą­ce na re­ga­le zgar­nął do wózka. – Jedną zo­sta­wię… może nikt nie za­uwa­ży. – Po­szedł dalej, cią­gnąc za sobą nieco cięż­szy wózek.

W-1015 pa­trzył na to prze­ra­żo­ny. Spoj­rzał na panel, a przy­ci­ski, które znał le­piej niż wła­sne miesz­ka­nie, za­czę­ły mu się zle­wać. Wo­dząc po nich pal­cem, szu­kał tego od­po­wie­dzial­ne­go za za­koń­cze­nie na­gra­nia.

Kurwa, kurwa, kurwa… K, dla­cze­go ty mi to ro­bisz?!

Zna­lazł i na­ci­snął. Wyjął szpu­lę i chwi­lę się jej przy­glą­dał. Za­darł głowę i spoj­rzał na za­wie­szo­ne pod su­fi­tem pu­de­łecz­ko my­ślo­od­bior­ni­ka.

Kurwa, i co teraz zro­bić? Słu­cha­ją mnie? Nie… Tak… Może… Kurwa!

Scho­wał szpu­lę do kie­sze­ni płasz­cza i na­ci­snął trój­kąt na pa­ne­lu. Ode­tchnął z ulgą, wi­dząc, że nic się nie stało. Zu­peł­nie jakby ocze­ki­wał, że kiedy tylko scho­wa szpu­lę, za­cznie się ulat­niać gaz, a on w kilka minut skona, plu­jąc krwią. Ale nic się nie dzia­ło. Z gło­śni­ków po­pły­nął zna­jo­my szum, gdy na ekra­nie po­ja­wi­ła się ko­lej­na ko­bie­ta. Wszyst­ko to­czy­ło się swoim bie­giem.

Ja… cholera, ja… – urwał myśl wpół, oba­wia­jąc się, że może ktoś wła­śnie za­czął go słu­chać. Do­pie­ro po chwi­li do­koń­czył: zro­bi­łem… to. – Nie był w sta­nie oce­nić, czy wła­śnie się zbesz­tał, czy po­chwa­lił. Chyba oba naraz.

Minął kwa­drans, a serce W-1015 wró­ci­ło do nor­mal­ne­go rytmu. Do­stra­jał my­ślo­od­bior­nik do pew­ne­go pra­cow­ni­ka pral­ni, gdy drzwi do ga­bi­ne­tu otwar­ły się i sta­nął w nich męż­czy­zna ubra­ny w czar­ny mun­dur.

– Tak…? – za­czął W-1015, gdy męż­czy­zna chwy­cił go za gar­dło i wy­cią­gnął z ga­bi­ne­tu. – Prze­pra­szam, coś się stało? – wy­du­sił pi­skli­wym gło­sem przez ści­śnię­tą krtań.

Do­pie­ro wtedy za­uwa­żył dwóch in­nych męż­czyzn w czer­ni, któ­rzy wpa­dli do ga­bi­ne­tu i za­czę­li wszyst­ko prze­wra­cać do góry no­ga­mi, jak­kol­wiek nie­wie­le było tam rze­czy. Jeden z nich chwy­cił płaszcz i za­czął grze­bać w kie­sze­niach.

O cho­le­ra – prze­mknę­ło przez myśl W-1015. Pierw­sza kie­szeń, druga kie­szeń…

Wy­cią­gnął kli­szę ma­gne­to­fo­no­wą, która była dla K-821 bi­le­tem do ko­mo­ry eli­mi­na­cyj­nej. I dla W-1015 praw­do­po­dob­nie też.

Pierw­szy męż­czy­zna, jak szyb­ko wy­de­du­ko­wał W-1015, ofi­cer, spoj­rzał mu w oczy i burk­nął:

– Kry­je­cie my­ślo­zbrod­nia­rzy, co, oby­wa­te­lu?

Z twa­rzy W-1015 od­pły­nę­ła cała krew. Mógł­by grać w fil­mie trupa. Wła­ści­wie był tru­pem. Stał się nim w mo­men­cie, w któ­rym in­spek­tor wyjął kli­szę z kie­sze­ni płasz­cza.

– Po­daj­cie mi to, T-742 – po­wie­dział ofi­cer, a funk­cjo­na­riusz po­słusz­nie wrę­czył kli­szę. – J-2009, nie mu­si­cie już szu­kać. – Drugi funk­cjo­na­riusz prze­stał roz­trzą­sać nie­wy­peł­nio­ne for­mu­la­rze i od­wró­cił się do ofi­ce­ra.

– Oby­wa­te­lu ofi­ce­rze – wy­du­kał W-1015 – to jest… pusta kli­sza. Przy­pad­kiem na­ci­sną­łem przy­cisk i za­czę­ły się na­gry­wać myśli przy­kład­ne­go oby­wa­te­la… na­praw­dę, to nic ta­kie­go.

– Do­praw­dy? Dla­cze­go więc scho­wa­li­ście ją do płasz­cza, oby­wa­te­lu kon­tro­le­rze, co?

– Ja… chcia­łem ją zu­ty­li­zo­wać po pracy…

Ofi­cer po­ki­wał głową, szy­der­czo się uśmie­cha­jąc:

– Zu­ty­li­zu­je­my ją za was, oby­wa­te­lu. Ale wpierw od­słu­cha ją wy­rocz­nia spra­wie­dli­wo­ści.

W-1015 chciał coś po­wie­dzieć, ale słowa utknę­ły mu w gar­dle. Po­ki­wał smęt­nie głową, a dwaj in­spek­to­rzy chwy­ci­li go mocno pod ramię i po­dą­ży­li za ofi­ce­rem.

– Teraz już po­roz­ma­wiaj­my na po­waż­nie, W-1015 – ode­zwał się w po­ło­wie ko­ry­ta­rza ofi­cer, nie spo­glą­da­jąc na oskar­żo­ne­go. – Jak czło­wiek z czło­wie­kiem, jak­kol­wiek czło­wie­kiem nie je­ste­ście. Je­ste­ście prze­cież my­ślo­zbrod­nia­rzem kry­ją­cym in­ne­go my­ślo­zbrod­nia­rza. Po­wiedz­cie więc, jaki numer ma ten K?

– Słu­cham? – wy­du­kał W-1015.

– Chcia­łem z wami po­roz­ma­wiać jak z czło­wie­kiem, ale wi­docz­nie się nie da. – Za­trzy­mał się i od­wró­cił. – Jaki jest numer K, któ­re­go pró­bu­je­cie kryć? – rzekł, sy­la­bi­zu­jąc, jak do dziec­ka.

– Kiedy ja nie…

Ofi­cer chwy­cił go za gar­dło tak, że przed ocza­mi W-1015 mi­gnę­ła cze­ka­ją­ca na niego ko­stu­cha. Uścisk ze­lżał, po­zwa­la­jąc mu za­czerp­nąć haust po­wie­trza.

– Wiel­ki Do­bro­czyń­ca by się po­rzy­gał na widok tak obrzy­dli­wie tę­pe­go tworu, jak wy. – Ofi­cer sam miał skwa­szo­ną minę, wi­docz­nie po­dzie­la­jąc myśli Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy. – Mam trans­krypt wa­szych myśli, oby­wa­te­lu. Wiem, że kry­je­cie ja­kie­goś K, a teraz wy­szcze­ka­cie mi jego numer, albo zdech­nie­cie już tutaj. 

Na po­twier­dze­nie swo­ich słów znów za­ci­snął dło­nie na szyi W-1015, za­cie­śnia­jąc je z każdą mil­czą­cą se­kun­dą. W gło­wie W-1015 przy­ja­ciel wal­czył z Wiel­kim Do­bro­czyń­cą o to, czy zo­sta­nie wy­da­ny. Za­miast któ­re­goś z nich pierw­szy ode­zwał się in­stynkt prze­trwa­nia:

– 821! – krzyk­nął przez ści­śnię­te gar­dło W-1015, szlo­cha­jąc. Dło­nie pu­ści­ły, a ofi­cer wraz z pod­wład­ny­mi po­szli dalej, cią­gnąc pła­czą­ce­go oskar­żo­ne­go.

Dla­cze­go Do­bro­czyń­ca mi to robi?! – za­py­tał się w my­ślach W-1015, aż przy­szła od­po­wiedź: Ja na­praw­dę je­stem my­ślo­zbrod­nia­rzem. I K też jest my­ślo­zbrod­nia­rzem…

Potok myśli prze­rwał su­ro­wy głos ofi­ce­ra:

– W-1015, za­cho­waj­cie tę odro­bi­nę god­no­ści, któ­rej macie mniej niż ka­ra­luch, i nie prze­szka­dzaj­cie pra­cu­ją­cym oby­wa­te­lom wa­szym ża­ło­snym pła­czem.

W-1015 po­słu­chał i je­dy­nie co jakiś czas chli­pał, pod­czas gdy in­spek­to­rzy cią­gnę­li go ko­ry­ta­rza­mi urzę­du. Na ze­wnątrz był cichy, ale we­wnątrz trwa­ła gło­śna walka.

Prze­cież ja nie je­stem my­ślo­zbrod­nia­rzem! – po­my­ślał W-1015. Nigdy nie byłem! Cho­le­ra, ja prze­cież ko­cham Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę! Dla­cze­go to się stało? – We­wnętrz­ny spór ucichł, aż po chwi­li na­de­szła od­po­wiedź: To przez K! Kurwa, to on jest my­ślo­zbrod­nia­rzem! Wy­ko­rzy­stał mnie! Po­wi­nie­nem był za­ra­por­to­wać na tego skur­wy­sy­na. Zma­ni­pu­lo­wał mnie!

Ko­ry­tarz sły­szał tylko kroki trzech par cięż­kich butów, ale my­ślo­od­bior­ni­ki były świad­ka­mi kontr­ata­ku dru­giej stro­ny sporu w umy­śle W-1015.

Co ja pie­przę?! Prze­cież K nic nie zro­bił… Ja wy­sta­wi­łem przy­ja­cie­la! Ale jeśli on jest nie­win­ny, to zna­czy, że prawo Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy jest nie­spra­wie­dli­we… Kiedy prze­cież Do­bro­czyń­ca nie może się mylić! Jak to może być moż­li­we, że K jest nie­win­ny, a Do­bro­czyń­ca się nie myli? Czyli jed­nak K jest winny? Kuźwa!

Chłod­ne po­wie­trze prze­rwa­ło potok myśli. Ro­zej­rzał się wo­ko­ło. Na wy­bru­ko­wa­nym pla­cy­ku stał he­li­kop­ter, do któ­re­go cią­gnę­li go in­spek­to­rzy. Dalej rosły za­nie­dba­ne krza­ki, a za nimi stał bu­dy­nek przy­po­mi­na­ją­cy Dwu­na­sty Urząd Kon­tro­li Myśli.

Urząd Ochro­ny Dobra Pu­blicz­ne­go? – prze­szło mu przez myśl, gdy zo­stał wrzu­co­ny na tylną ka­na­pę he­li­kop­te­ra. Nigdy nie za­pu­ścił się w tamte oko­li­ce, ale UODP nie mógł być da­le­ko od UKM, skoro kli­sze i ra­por­ty pły­nę­ły tak szyb­ko.

Jeden z in­spek­to­rów prze­ci­snął się mię­dzy nim a wsu­nię­tym fo­te­lem pi­lo­ta i usiadł na prawo od W-1015. Po chwi­li do he­li­kop­te­ra wgra­mo­lił się drugi in­spek­tor, który zajął miej­sce na lewo od oskar­żo­ne­go i wy­su­nął z po­wro­tem fotel pi­lo­ta, za­klisz­cza­jąc nogi W-1015. Na fo­te­lu usiadł ofi­cer, który za­trza­snął za sobą drzwi i zaraz włą­czył radio, by zdać ra­port:

– Cen­tra­la? Tu ofi­cer szes­na­stej grupy ope­ra­cyj­nej. Aresz­to­wa­li­śmy sa­bo­ta­ży­stę, W-1015. Ze­znał, że numer my­ślo­zbrod­nia­rza, któ­re­go krył to K-821. Trans­por­tu­je­my sa­bo­ta­ży­stę do Pa­ła­cu Spra­wie­dli­wo­ści. Od­biór.

Po chwi­li z radia wy­do­był się ko­bie­cy głos:

– Tu cen­tra­la. Przy­ję­li­śmy. Lo­ka­li­zu­je­my my­ślo­zbrod­nia­rza i wy­sy­ła­my grupę ope­ra­cyj­ną. Bez od­bio­ru.

Ofi­cer prze­niósł wzrok na panel pełen przy­ci­sków. Na­ci­snął kilka z nich i po­cią­gnął dźwi­gnię, a he­li­kop­ter wzbił się pio­no­wo. Po chwi­li le­cie­li nad bia­ły­mi za­bu­do­wa­nia­mi i po­ła­cia­mi nie­za­go­spo­da­ro­wa­nej zie­le­ni.

– W-1015 – rzekł ofi­cer – chcę, że­by­ście wie­dzie­li, że je­ste­ście je­ba­nym zwie­rzę­ciem, naj­niż­szą formą życia na Ziemi. Gdy­bym miał od­po­wied­nie upraw­nie­nia, za­je­bał­bym was na miej­scu. Po­win­ni­ście sobie uświa­do­mić, że ży­je­cie wciąż je­dy­nie dzię­ki łasce Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy, ale wasz zde­pra­wo­wa­ny umysł nie jest w sta­nie tego pojąć. Gar­dzę wami, W-1015.

Do oczu W-1015 na­pły­nę­ły łzy. Po­chy­lił głowę i rzekł:

– Tak jest.

On ma rację – po­my­ślał. Do­bro­czyń­ca ma rację. Ja to na­praw­dę zro­bi­łem. Wy­stą­pi­łem prze­ciw­ko Pań­stwu. Ja je­stem… – szu­kał przez chwi­lę od­po­wied­nie­go okre­śle­nia, aż je zna­lazł: wa­dli­wy.

He­li­kop­ter sunął po nie­bie, a w środ­ku pa­no­wa­ła cisza. Ofi­cer omia­tał spoj­rze­niem roz­cią­ga­ją­ce się po­ni­żej mia­sto, in­spek­to­rzy wbili wzrok przed sie­bie, a W-1015 wciąż sie­dział sku­lo­ny. Na jego spodnie spa­dło kilka łez.

Je­stem wa­dli­wy – po­wtó­rzył sobie. Kiedy ja nie chcia­łem… To przez to, że byłem nie­uważ­ny. Po­zwo­li­łem na to, by w moim sercu za­kwitł sprze­ciw wobec Do­bro­czyń­cy. To wszyst­ko moja wina.

Ko­lej­ne łzy spły­wa­ły mu po po­licz­kach, by ze­brać się na pod­bród­ku i spaść na spodnie, kiedy przy­szła je­dy­na po­cie­sza­ją­ca myśl:

Jak to do­brze, że Pań­stwo obę­dzie się beze mnie.

Po kilku mi­nu­tach he­li­kop­ter zna­lazł się nad Pa­ła­cem Spra­wie­dli­wo­ści. Był to mo­nu­men­tal­ny i jesz­cze biel­szy od in­nych bu­dy­nek, który przed­sta­wiał sobą wszyst­ko, co naj­wspa­nial­sze w Pań­stwie. Ma­szy­na osia­dła na czar­nym lą­do­wi­sku w kształ­cie koła i po chwi­li W-1015 zdał sobie spra­wę, że wir­ni­ki prze­sta­ły się ob­ra­cać. Pod­niósł głowę i wbił spoj­rze­nie w opar­cie fo­te­la tuż przed nim.

Ofi­cer otwo­rzył drzwi i wy­szedł. In­spek­tor po lewej W-1015 wsu­nął fotel pi­lo­ta i do­łą­czył do niego, cią­gnąc ze sobą trzy­ma­ne­go za nad­gar­stek oskar­żo­ne­go. Po chwi­li he­li­kop­ter opu­ścił drugi in­spek­tor, za­trza­sku­jąc za sobą drzwi. Rów­nież chwy­cił W-1015 za nad­gar­stek i we dwój­kę po­dą­ży­li za ofi­ce­rem.

W-1015 szedł wraz z nimi, po­włó­cząc no­ga­mi. Miał spusz­czo­ną głowę. Nie pła­kał już. Wy­peł­niał go wstręt wobec sa­me­go sie­bie i świa­do­mość tego, że za­wiódł Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę. 

Nie za­uwa­żył nawet, gdy zo­stał po­pro­wa­dzo­ny kilka pię­ter w dół. Do­pie­ro skrzy­pie­nie po­tęż­nych dę­bo­wych drzwi wy­rwa­ło go z le­tar­gu i skło­ni­ło do pod­nie­sie­nia głowy.

Za drzwia­mi znaj­do­wa­ła się po­grą­żo­na w pół­mro­ku sala są­do­wa. Na jed­nej ze ścian za­wie­szo­ny był ogrom­ny miecz, któ­re­go ostrze umo­czo­ne było we krwi. Na­prze­ciw niego usta­wio­ne były dwie ławy, a za jedną z nich sie­dział męż­czy­zna trzy­ma­ny za ra­mio­na przez dwóch funk­cjo­na­riu­szy w czar­nych mun­du­rach. Brwi W-1015 opa­dły, a wzrok się wy­ostrzył. Skądś znał tego męż­czy­znę.

– K! – krzyk­nął.

K-821 od­wró­cił głowę w jego kie­run­ku. Miał bladą twarz.

– W – po­wie­dział cicho, nie­znacz­nie po­ru­sza­jąc usta­mi, i z po­wro­tem od­wró­cił się w kie­run­ku mie­cza.

Ofi­cer po­zo­sta­wił W-1015 z in­spek­to­ra­mi, któ­rzy usa­do­wi­li go przy dru­giej ławie, trzy­ma­jąc za ra­mio­na. W-1015 w mil­cze­niu pa­trzył na miecz, po­cząt­ko­wo my­śląc jesz­cze nad nie­for­tun­ną sy­tu­acją, w któ­rej się zna­lazł. Szyb­ko prze­stał, nie mając na to siły. Nie mógł znieść sprzecz­nych ze sobą myśli o K. Jego przy­ja­ciel nie mógł być prze­cież nie­win­ny. Wy­stą­pił prze­ciw­ko Pań­stwu i W-1015 był tego świa­dom, a jed­nak coś szep­ta­ło mu do ucha, że to wszyst­ko jest nie­spra­wie­dli­we. Po chwi­li coś in­ne­go kon­tro­wa­ło, że prze­cież prawo Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy nie może być nie­spra­wie­dli­we. Ten kon­flikt był nie­zno­śny.

Miecz roz­bły­snął ośle­pia­ją­cym świa­tłem. Świa­tłem rów­nie ja­snym co mą­drość Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy. Świa­tłem, od któ­re­go sa­bo­ta­ży­ści i my­ślo­zbrod­nia­rze od­wra­ca­li wzrok. Rów­no­cze­śnie ze­wsząd za­czął do­bie­gać po­tęż­ny, po­zba­wio­ny emo­cji głos:

– Wy­rocz­nia sta­wia w stan oskar­że­nia oby­wa­te­li K-821 i W-1015, któ­rzy wy­stą­pi­li prze­ciw­ko Wiel­kie­mu Do­bro­czyń­cy, Pań­stwu i szczę­ściu współ­o­by­wa­te­li. O winie K-821 świad­czy po­zy­ska­ny zapis jego myśli.

Po­pły­nął głos K-821 roz­wa­ża­ją­ce­go, co po­wi­nien zro­bić z książ­ką. Słowa, które W-1015 znał aż na­zbyt do­brze.

– Czy oby­wa­tel K-821 przy­zna­je się do świa­do­me­go nie­do­peł­nie­nia otrzy­ma­nych po­le­ceń i na­ra­że­nia współ­o­by­wa­te­li na pro­jek­cję my­ślo­zbrod­ni cza­ją­cej się w umy­śle au­to­ra książ­ki, a tym samym za­gro­że­nia dobru pu­blicz­ne­mu?

Funk­cjo­na­riu­sze po­cią­gnę­li K-821 do góry, a ten sta­nął, od­chrząk­nął i rzekł:

– Ja, K-821, przy­zna­ję się do w pełni świa­do­me­go nie­do­peł­nie­nia otrzy­ma­nych po­le­ceń i próby ura­to­wa­nia książ­ki „Pod ko­pu­łą cyrku”. – Za­milkł na chwi­lę, a po chwi­li dodał: – I nie ża­łu­ję swo­ich czy­nów.

Funk­cjo­na­riu­sze usa­dzi­li go z po­wro­tem, a po­tęż­ny głos za­py­tał:

– Czy oby­wa­tel W-1015 przy­zna­je się do świa­do­me­go za­ta­je­nia cu­dzej my­ślo­zbrod­ni i na­ra­że­nia współ­o­by­wa­te­li na du­cho­we nie­bez­pie­czeń­stwo wy­ni­ka­ją­ce z obec­no­ści my­ślo­zbrod­nia­rza w spo­łe­czeń­stwie, a tym samym za­gro­że­nia dobru pu­blicz­ne­mu?

W-1015 po­czuł ból, gdy funk­cjo­na­riu­sze chwy­ci­li go moc­niej za ra­mio­na i po­cią­gnę­li do góry. Zda­wa­ło mu się, że gdyby nie ich że­la­zny uścisk, upadł­by na pod­ło­gę. Na jego czole po­ja­wi­ły się kro­ple potu, gdy za­czął mówić:

– Ja, W-1015 przy­zna­ję się do za­ta­je­nia my­ślo­zbrod­ni K-821. – Chciał po­wie­dzieć wię­cej, ale język za­czął mu się plą­tać.

– Czy oby­wa­tel W-1015 przy­zna­je, że do­ko­nał tego świa­do­mie?

Do jego oczu na­pły­nę­ły łzy i z opusz­czo­ną głową wy­ją­kał:

– Przy­zna­ję się do tego, że świa­do­mie do­ko­na­łem sa­bo­ta­żu. – Nagle jakaś blo­ka­da w jego mózgu ustą­pi­ła i za­czął szlo­chać, a z ust wy­rwał się potok słów: – I wy­ra­żam skru­chę z tego po­wo­du! Za­pew­niam, że ko­cham Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę! – Resz­ta wnet prze­ro­dzi­ła się w nie­zro­zu­mia­ły beł­kot.

Funk­cjo­na­riu­sze usa­do­wi­li go z po­wro­tem, ale za­milkł do­pie­ro po otrzy­ma­niu bo­le­sne­go ciosu w po­li­czek. Opu­ścił głowę, ale zaraz jeden z funk­cjo­na­riu­szy po­cią­gnął go za włosy, zmu­sza­jąc do pa­trze­nia w kie­run­ku mie­cza. Oczy szyb­ko za­czę­ły mu łza­wić, wy­sta­wio­ne na ośle­pia­ją­ce świa­tło. Zmru­żył je, gdy Wy­rocz­nia znów się ode­zwa­ła:

– W ob­li­czu przy­tła­cza­ją­cych do­wo­dów na po­peł­nio­ne przez oskar­żo­nych zbrod­nie prze­ciw­ko Wiel­kie­mu Do­bro­czyń­cy, Pań­stwu oraz współ­o­by­wa­te­lom K-821 i W-1015 zo­sta­ją po­zba­wie­ni ty­tu­łu oby­wa­te­la Pań­stwa, a tym samym tracą prawo do życia.

W-1015 po­bladł. Mógł się tego spo­dzie­wać. To było oczy­wi­ste. Po­mi­mo tego te słowa ude­rzy­ły go. Po­czuł ucisk w klat­ce pier­sio­wej. Jego głowa mi­mo­wol­nie opa­dła, ale ból szyb­ko przy­wo­łał go do rze­czy­wi­sto­ści.

– Jed­nak z racji li­to­ści mi­ło­ści­wie nam pa­nu­ją­ce­go Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy otrzy­mu­ją prawo do wy­bo­ru. Po­zwa­la się im zde­cy­do­wać, czy chcą zo­stać pod­da­ni cięż­kiej re­edu­ka­cji z uży­ciem my­ślo­na­daj­ni­ków i do­głęb­ne­mu prze­pro­gra­mo­wa­niu oso­bo­wo­ści na zgod­ną z do­brem pu­blicz­nym, czy eli­mi­na­cji ze spo­łe­czeń­stwa. – Po chwi­li mil­cze­nia po­tęż­ny głos dodał: – De­cy­zję na­le­ży pod­jąć na­tych­miast.

Funk­cjo­na­riu­sze zmu­si­li W-1015 do wsta­nia, a ten ze łzami ra­do­ści od­wró­cił się w stro­nę K-821. Przy­ja­ciel rów­nież od­wró­cił się w jego kie­run­ku, ale na bla­dej twa­rzy nie było widać żad­nych oznak szczę­ścia.

– K! – krzyk­nął do niego W-1015. – Zbłą­dzi­li­śmy, ale wszyst­ko może wró­cić do normy! Oni nas na­pra­wią! – Na jego twa­rzy za­wi­tał sze­ro­ki uśmiech. – Wszyst­ko bę­dzie jak daw­niej! Bę­dzie­my dalej szczę­śli­wie żyli pod opie­ką Do­bro­czyń­cy! K!

Ale K-821 mil­czał. Jego nie­obec­ny wzrok wy­ostrzył się i skon­cen­tro­wał na oczach W-1015. Nie­znacz­nie po­ru­szył usta­mi.

– W – po­wie­dział – nie warto.

W-1015 ocze­ki­wał roz­wi­nię­cia, ale się go nie do­cze­kał. Jego brwi lekko opa­dły.

– K… K, co to pie­przysz? Nie warto żyć? Słu­chaj, ro­zu­miem, że mo­żesz być oszo­ło­mio­ny, ale my wła­śnie do­sta­li­śmy szan­sę na od­ku­pie­nie! K, oni nas na­pra­wią! Wszyst­ko bę­dzie jak daw­niej! K…

– Nie warto – prze­rwał K-821.

– K, pro­szę cię…

K-821 od­wró­cił się w kie­run­ku za­wie­szo­ne­go mie­cza i rzekł:

– Ja, K-821, de­cy­du­ję o wy­eli­mi­no­wa­niu mnie.

W-1015 spoj­rzał na przy­ja­cie­la i rzu­cił się w jego kie­run­ku, krzy­cząc:

– K! K, nie rób tego! K, co ty ro­bisz, do cho­le­ry?!

Funk­cjo­na­riu­sze pró­bo­wa­li go po­wstrzy­mać, ale W-1015 wy­rwał się z ich chwy­tu, wciąż krzy­cząc.

– K, jest jesz­cze szan­sa! Cof­nij to! Na­tych­miast!

Funk­cjo­na­riusz po­wa­lił W-1015, ale ten wciąż krzy­czał:

– K, nie wiesz, co ro­bisz! K, nie rób tego! Wy­co­faj się! K, kurwa, czemu się tak pa­trzysz?!

Za­milkł do­pie­ro, gdy drugi funk­cjo­na­riusz z całej siły kop­nął go pod żebra. Zwi­nął się w kłę­bek, a funk­cjo­na­riusz chwy­cił go mocno za nad­garst­ki i przy­ci­snął do pod­ło­gi. Po­mi­mo tego spoj­rzał na bladą twarz przy­ja­cie­la.

– W – ode­zwał się K-821 – nie rób tego. To ty ni­cze­go nie ro­zu­miesz. To już nie bę­dziesz ty. Zgi­niesz.

– K! – krzyk­nął wście­kły W-1015, ale za­milkł po otrzy­ma­niu kop­nia­ka od dru­gie­go funk­cjo­na­riu­sza.

Wszech­obec­ny głos rzekł:

– Wy­rocz­nia ska­zu­je K-821 na eli­mi­na­cję ze spo­łe­czeń­stwa. Wy­pro­wa­dzić.

Funk­cjo­na­riu­sze chwy­ci­li moc­niej K-821 za ra­mio­na i od­wró­ci­li się w kie­run­ku drzwi.

– W, pro­szę cię – szep­nął K-821, po­trzą­sa­jąc głową. – Nie rób tego.

W-1015 za­czął drżeć, a łzy prze­sło­ni­ły mu oczy. Chciał coś po­wie­dzieć, ale zanim się zo­rien­to­wał, trza­snę­ły drzwi. K nie żył. Można go już było uznać za mar­twe­go.

– Wy­rocz­nia żąda otrzy­ma­nia od­po­wie­dzi od W-1015. W prze­ciw­nym razie wybór zo­sta­nie pod­ję­ty za niego.

Funk­cjo­na­riu­sze po­cią­gnę­li go do góry.

– Ja, W-1015, chcę… – wy­ją­kał, a w uszach za­dud­ni­ły mu ostrze­że­nia przy­ja­cie­la. Po­trzą­snął głową i do­koń­czył: – zo­stać re­edu­ko­wa­ny.

– Wy­rocz­nia de­cy­du­je o re­edu­ka­cji W-1015 i po­now­nym przy­zna­niu mu oby­wa­tel­stwa po le­cze­niu. Wy­pro­wa­dzić.

Funk­cjo­na­riu­sze chwy­ci­li go moc­niej za ra­mio­na i po­cią­gnę­li za sobą. Stra­cił kon­takt z ota­cza­ją­cym go świa­tem. Przed ocza­mi raz za razem wi­dział tylko sto­ją­ce­go nad nim K, pa­trzą­ce­go smut­ny­mi ocza­mi i od­ra­dza­ją­ce­go re­edu­ka­cji. Nie zo­rien­to­wał się, gdy funk­cjo­na­riu­sze prze­cią­gnę­li go przez ko­ry­ta­rze, spo­tka­li ofi­ce­ra i razem z nim po­szli do he­li­kop­te­ra, któ­rym wzbi­li się w po­wie­trze. W tym mo­men­cie nie ist­niał dla niego świat oprócz K sto­ją­ce­go nad nim w sali są­do­wej. Jego ciało było ślepe i głu­che, od­twa­rza­jąc to samo wspo­mnie­nie.

– W-1015… W-1015!

Już nie był w sali są­do­wej. Przed nim stał K odzia­ny w le­kar­ski far­tuch. W-1015 zmarsz­czył brwi i sku­pił się na twa­rzy przed sobą. Była po­god­na i miała zdro­wą barwę.

To nie K – uświa­do­mił sobie W-1015.

Męż­czy­zna przed nim zda­wał się być już roz­draż­nio­ny, ale wkła­dał wiele wy­sił­ku, by to ukryć.

W-1015 ro­zej­rzał się. Był w po­miesz­cze­niu z białą pod­ło­gą, ścia­na­mi i su­fi­tem. Funk­cjo­na­riu­sze już go nie trzy­ma­li, sta­nę­li przy je­dy­nych drzwiach. Ofi­cer znów gdzieś znik­nął.

– Tak…? – wy­ją­kał do męż­czy­zny.

– W-1015 – ode­zwał się, wi­docz­nie za­do­wo­lo­ny – je­ste­ście cho­rzy. Zda­je­cie sobie z tego spra­wę, praw­da?

W-1015 opu­ścił głowę.

– Je­stem wa­dli­wy – mruk­nął.

Męż­czy­zna w kitlu po­ki­wał głową.

– Wła­śnie. Je­ste­ście wa­dli­wi. – Spoj­rzał na W-1015 wzro­kiem peł­nym tro­ski. – Ale ja was na­pra­wię. Znów bę­dzie­cie zdro­wi. Przy­wró­cę was do usta­wień fa­brycz­nych, ro­zu­mie­cie?

W-1015 pod­niósł głowę i pod wpły­wem im­pul­su spy­tał cicho:

– Co z K…?

Męż­czy­zna po­trzą­snął głową, uśmie­cha­jąc się.

– K-821 jest my­ślo­zbrod­nia­rzem. Wie­cie o tym, ale wasz wa­dli­wy umysł nie po­zwa­la tej in­for­ma­cji do was do­trzeć. Ja to na­pra­wię.

W-1015 po­ki­wał smęt­nie głową.

– Ale naj­pierw mu­si­cie usiąść tu. – Męż­czy­zna po­stą­pił krok w lewo, od­sła­nia­jąc biały fotel z ota­cza­ją­cą go apa­ra­tu­rą. – Zro­bię skan wa­szych myśli, ro­zu­mie­cie? Dzię­ki temu spo­rzą­dzi­my pro­gram, który wam po­mo­że.

W-1015 znów po­ki­wał głową. Czuł się jak dziec­ko, które wy­sła­no z bólem brzu­cha do przy­chod­ni przy ośrod­ku wy­cho­wa­nia. Nie­po­rad­ne, za­gu­bio­ne dziec­ko.

Nie­pew­nym kro­kiem pod­szedł do fo­te­la i usiadł na nim. Męż­czy­zna sta­nął przy pa­ne­lu za­mon­to­wa­nym z tyłu i kilka minut usta­wiał coś, po­wta­rza­jąc, że jest tu, by pomóc W-1015.

– Za mo­ment za­cznę – rzekł męż­czy­zna. – Mu­si­cie być spo­koj­ni, ro­zu­mie­cie? To nie różni się wiele od zwy­kłe­go my­ślo­od­bior­ni­ka, po pro­stu sięga głę­biej. Ro­zu­mie­cie?

– Tak jest – wy­mam­ro­tał W-1015.

Na wy­so­kość jego głowy zsu­nę­ła się ma­syw­na, me­ta­lo­wa ob­ręcz. 

– To po­trwa kilka minut – po­wie­dział męż­czy­zna w kitlu. – Nie my­śl­cie o ni­czym kon­kret­nym. Roz­siądź­cie się w fo­te­lu i cze­kaj­cie, aż skoń­czę.

W-1015, choć bar­dzo się sta­rał, nie mógł nie my­śleć o K. Czy już zo­stał wy­eli­mi­no­wa­ny? Czy do­pie­ro czeka? Może wła­śnie w tym mo­men­cie dusi się i puka do drzwi, przy­się­ga­jąc, że kocha Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę? Nie wie­dział tego. Ile­kroć któ­raś z tych myśli się po­ja­wi­ła, od­pę­dzał ją, ale za­wsze wra­ca­ła.

– Go­to­we. – To jedno słowo ucię­ło wpół ko­lej­ną wąt­pli­wość.

Apa­ra­tu­ra pod­nio­sła się z po­wro­tem. W-1015 ro­zej­rzał się do­oko­ła.

– Wszyst­ko go­to­we – po­wtó­rzył męż­czy­zna w kitlu. – Mo­że­cie wstać, W-1015.

Zro­bił, jak mu ka­za­no. Męż­czy­zna na­ci­snął jesz­cze kilka przy­ci­sków, po czym pod­szedł do le­czo­ne­go i po­kle­pał go po ra­mie­niu.

– Już nie­dłu­go bę­dzie­cie zdro­wi. Na­pra­wie­ni – rzekł, uśmie­cha­jąc się sze­ro­ko. – Jak się z tym czu­je­cie?

– Do­brze – mruk­nął W-1015, nie­śmia­ło od­wza­jem­nia­jąc uśmiech. – Bar­dzo do­brze. Świet­nie – po­pra­wił się po chwi­li.

– Wspa­nia­le! – rzekł męż­czy­zna i ro­ze­śmiał się ser­decz­nie. – W-1015, je­ste­ście na­szym pierw­szym pa­cjen­tem! Tak się cie­szę, że wnet zo­sta­nie­cie wy­le­cze­ni. A za wami rze­sze my­ślo­zbrod­nia­rzy, któ­rzy po­wró­cą do spo­łecz­ne­go obie­gu jako wzo­ro­wi oby­wa­te­le! Czy już teraz nie czu­je­cie się le­piej, W-1015?

– Ja… od po­cząt­ku ża­ło­wa­łem. I chyba z każdą mi­nu­tą ro­zu­miem coraz le­piej, że źle zro­bi­łem – wy­ją­kał.

– To bar­dzo do­brze! Wpraw­dzie nie te­sto­wa­li­śmy jesz­cze tak cięż­kiej re­edu­ka­cji my­ślo­na­daj­ni­czej, ale sądzę, że choć­by szcząt­ko­wa świa­do­mość zna­cze­nia swo­ich czy­nów po­ma­ga przy te­ra­pii. Znacz­nie ła­twiej jest wy­grać z nie­przy­ja­cie­lem, gdy na jego te­ry­to­rium mamy już swój ba­stion, czyż nie?

– Zdaje się, że tak – przy­znał W-1015.

– Po­do­ba mi się wasze na­sta­wie­nie! – Męż­czy­zna znów się ro­ze­śmiał. – Ale my tu roz­ma­wia­my, a te­ra­pia czeka! Przy­go­tu­ję wam pro­gram, a pa­no­wie od­pro­wa­dzą was do po­cze­kal­ni. – Wska­zał funk­cjo­na­riu­szy cze­ka­ją­cych pod drzwia­mi.

Opu­ści­li po­miesz­cze­nie, a funk­cjo­na­riu­sze wraz z W-1015 we­szli do po­ko­ju obok, kiedy męż­czy­zna po­pę­dził dalej ko­ry­ta­rzem. Po chwi­li wstą­pił do środ­ka i na małym sto­licz­ku przed fo­te­lem, na któ­rym sie­dział W-1015, po­sta­wił ta­le­rzyk z ser­ni­kiem.

– Na dobrą waszą te­ra­pię! – rzekł i zaraz wy­szedł.

Nie­wiel­ka po­cze­kal­nia, rów­nież była cała po­ma­lo­wa­na na biało. Przy ni­skim sto­licz­ku stały dwa fo­te­le, a w rogu bi­blio­tecz­ka. W-1015 za­wie­sił na niej wzrok, a oczy mu zwil­got­nia­ły.

„Pod ko­pu­łą cyrku” to tam nie bę­dzie – po­my­ślał ze smut­kiem.

Ale jakby wbrew ca­łe­mu ciału pod­szedł tam i za­czął prze­glą­dać ty­tu­ły. Ze zdzi­wie­niem od­krył szyb­ko, że książ­ki to atra­py. Wró­cił na fotel i szyb­ko zjadł ser­nik, nę­ka­ny my­śla­mi o K-821. Był rów­nie mocno prze­ko­na­ny, że przy­ja­ciel jest nie­win­ny i że prawo Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy jest spra­wie­dli­we. Ten pa­ra­doks pro­wa­dził go na skraj sza­leń­stwa i cie­szył się, że już nie­dłu­go re­edu­ka­cja roz­wią­że ten pro­blem raz na za­wsze.

Po kwa­dran­sie, kiedy znu­dzo­ny W-1015 cho­dził po po­ko­ju, wró­cił męż­czy­zna w kitlu i ra­do­snym tonem ob­wie­ścił:

– Już wszyst­ko go­to­we. Chodź­cie, W-1015.

Więc po­szli dłu­gim ko­ry­ta­rzem i wstą­pi­li do jed­ne­go z po­miesz­czeń, zo­sta­wia­jąc funk­cjo­na­riu­szy przed drzwia­mi.

Pokój wy­glą­dał łu­dzą­co po­dob­nie do miej­sca, w któ­rym W-1015 od­czy­ty­wa­no pa­mięć. Róż­nił się tylko tym, że fotel usta­wio­ny był pro­sto­pa­dle do drzwi, przed nim stała ka­me­ra, a za­wie­szo­na obec­nie pod su­fi­tem apa­ra­tu­ra była po­ma­lo­wa­na na czer­wo­no. W-1015 spo­strzegł jesz­cze nie­wy­róż­nia­ją­ce się drzwicz­ki pro­wa­dzą­ce do ja­kie­goś in­ne­go po­ko­ju.

Nie mógł im się do­brze przyj­rzeć, bo męż­czy­zna w kitlu zaraz usa­do­wił go w fo­te­lu i za­czął wy­da­wać po­le­ce­nia.

– Pro­szę po­ło­żyć ręce na pod­ło­kiet­ni­ku, a stopy po­sta­wić na tych miej­scach. – Wska­zał po­ma­lo­wa­ne na czar­no blasz­ki przy­twier­dzo­ne do nóg fo­te­la.

W-1015 wy­ko­nał po­le­ce­nie, ale przy swo­ich nad­garst­kach zo­ba­czył przy­twier­dzo­ne do pod­ło­kiet­ni­ków opa­ski uci­sko­we. Po­bladł, pod­niósł wzrok na męż­czy­znę i prze­ra­żo­ny spy­tał:

– Po co to…?

Męż­czy­zna wes­tchnął po­ło­żył dło­nie na udach i współ­czu­ją­cym tonem rzekł:

– Moż­li­we że wasz umysł bę­dzie chciał prze­rwać te­ra­pię, skon­fron­to­wa­ny z praw­dą. To spo­dzie­wa­na re­ak­cja obron­na. Zu­peł­nie jak or­ga­nizm z aler­gią wal­czą­cy z le­kiem. Więc na czas le­cze­nia mu­si­my was unie­ru­cho­mić, ro­zu­mie­cie? – Smęt­nie po­krę­cił głową. – Nie będę was oszu­ki­wać, te­ra­pia nie bę­dzie przy­jem­na. Ale po niej znów bę­dzie­cie zdro­wi, ro­zu­mie­cie? To jak bar­dzo gorz­ka ta­blet­ka, która wnet zwal­czy cho­ro­bę. Jej prze­łknię­cie to nic przy­jem­ne­go, ale to dla więk­sze­go dobra, ro­zu­mie­cie?

W-1015 po­ki­wał głową.

– Bar­dzo mnie cie­szy wasza po­sta­wa. – I za­czął za­pi­nać opa­ski na nad­garst­kach i kost­kach.

– A po co ta ka­me­ra…? – spy­tał W-1015.

– Je­ste­ście pierw­szym przy­pad­kiem tak cięż­kiej re­edu­ka­cji z uży­ciem my­ślo­na­daj­ni­ków. Na­gra­nie z te­ra­pii po­słu­ży nam do jej udo­sko­na­la­nia oraz zo­sta­nie wy­emi­to­wa­ne w te­le­wi­zji, by po­ka­zać oby­wa­te­lom tę wspa­nia­łą me­to­dę, ro­zu­mie­cie?

– Tak jest – od­parł W-1015.

Męż­czy­zna pod­szedł do pa­ne­lu z tyłu fo­te­la i za­czął wpro­wa­dzać przy­go­to­wa­ny wcze­śniej pro­gram, a W-1015 z nie­po­ko­jem wpa­try­wał się w ka­me­rę na­prze­ciw. Było w niej coś nie­po­ko­ją­ce­go, ale nie mógł tego okre­ślić. Wnet jej widok prze­sło­nił mu opusz­czo­ny wła­śnie ma­syw­ny, okrą­gły my­ślo­na­daj­nik.

– Za­czy­na­my! Do zo­ba­cze­nia po te­ra­pii – po­wie­dział męż­czy­zna w kitlu i ulot­nił się przez drzwicz­ki spo­strze­żo­ne wcze­śniej przez W-1015.

Pa­cjent z po­cząt­ku nic nie za­uwa­żył i za­sta­na­wiał się, czy nie po­peł­nio­no ja­kie­goś błędu. Do­pie­ro po chwi­li za­czął zda­wać sobie spra­wę z tego, że nie­któ­re po­ja­wia­ją­ce się w jego gło­wie myśli po­cho­dzą z ze­wnątrz.

K-821 po­peł­nił strasz­li­wą zbrod­nię. Jest winny. To po­spo­li­ty wy­wro­to­wiec. Jak to do­brze, że go wy­eli­mi­no­wa­no. Nie­na­wi­dzę K. Świat byłby lep­szy, gdyby się nie uro­dził. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca jest uważ­ny. Ko­cham Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca kocha mnie.

Chwi­lę pły­nął wraz z prą­dem po­dob­nych myśli. Jed­nak szyb­ko po­ja­wi­ły się takie, które miały do­kład­nie od­wrot­ny wy­dźwięk, a cza­sem prze­czy­ły po­przed­nim.

K jest nie­win­ny. Ko­cham K. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca ode­brał mi przy­ja­cie­la. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca zabił mo­je­go przy­ja­cie­la. Nie­na­wi­dzę Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy!

– Halo…? – pi­snął W-1015. – Halo?! Coś się po­psu­ło!

Ale nikt nie przy­był. W-1015 zo­stał sam z po­to­kiem myśli. Na prze­mian sły­szał te, jak mu się zda­wa­ło, po­praw­ne i nie­po­praw­ne. Szyb­ko jed­nak prze­stał je roz­róż­niać.

Peł­nię bar­dzo ważną i od­po­wie­dzial­ną rolę w Pań­stwie. Jak to do­brze słu­żyć Pań­stwu i Wiel­kie­mu Do­bro­czyń­cy. Wiel­ki Do­bro­czyń­ca jest okrut­ny. Ko­cham Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę. Nic nie zna­czę. Moja służ­ba nie jest nic warta. Je­stem my­ślo­zbrod­nia­rzem. Nigdy nie po­peł­ni­łem my­ślo­zbrod­ni.

– Halo?! Coś na­praw­dę się ze­psu­ło! Halo!

Ale po­zo­stał sam. Pró­bo­wał się uwol­nić, ale opa­ski były bar­dzo wy­trzy­ma­łe. Więc wierz­gał, nie ro­zu­mie­jąc co się dzie­je.

– Po­mo­cy!

Wiel­ki Do­bro­czyń­ca nie ist­nie­je. Ko­cham Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cę. O ile lep­szy byłby świat, gdyby Wiel­ki Do­bro­czyń­ca nie ist­niał.

– Co się dzie­je?! Halo!

Za­czął się pocić. Od­dy­chał z tru­dem, a serce biło szyb­ciej. Do oczu na­pły­nę­ły łzy.

– Po­mo­cy! Bła­gam, przyjdź­cie tu! Coś się ze­psu­ło!

W po­ko­ju było cicho, ale w gło­wie nie­ustan­nie hu­cza­ły sprzecz­ne myśli. Wszyst­ko zda­wa­ło się prze­czyć sobie na­wza­jem.

Świat jest taki pięk­ny. Świat może byłby choć odro­bi­nę mniej okrop­ny, gdyby nie było my­ślo­zbrod­nia­rzy. Ja je­stem my­ślo­zbrod­nia­rzem. Gdy­bym nie żył, świat byłby gor­szym miej­scem.

Łzy ście­ka­ły po pod­bród­ku i spa­da­ły na spodnie. Cały się trząsł. Przez huk nada­wa­nych myśli przedar­ła się jedna jego wła­sna:

I gdzie on, do cho­le­ry, jest, gdy go po­trze­bu­ję?!

Ale zaraz ode­zwa­ła się ma­szy­na. W-1015 prze­szedł dreszcz, gdy we wła­snej gło­wie usły­szał:

Wiel­ki Do­bro­czyń­ca mnie kocha, bo mnie nie­na­wi­dzi.

 

* * *

– No, tak im­po­nu­ją­ce jak eli­mi­na­cja to to nie jest – na­po­mknął do­wód­ca szes­na­stej grupy ope­ra­cyj­nej Urzę­du Ochro­ny Dobra Pu­blicz­ne­go, pa­trząc na ekran.

– Ale mu­si­cie przy­znać, że pre­zen­tu­je to sobą wy­so­kie wa­lo­ry wy­cho­waw­cze dla spo­łe­czeń­stwa – za­uwa­żył le­karz w bia­łym kitlu, który jesz­cze pół go­dzi­ny wcze­śniej uspo­ka­jał W-1015.

Zza drzwi do­bie­gał gło­śny szloch. Przed dzie­się­cio­ma mi­nu­ta­mi był gło­śniej­szy, ale naj­wi­docz­niej W-1015 opadł z sił.

– Wła­śnie nie­spe­cjal­nie je do­strze­gam. Co to zmie­ni, że taki su­kin­syn bę­dzie zdy­chał, dajmy na to, czter­dzie­ści minut, a nie pięć?

Le­karz za­chi­cho­tał i po­trzą­snął głową.

– Nie ro­zu­mie­cie, że nie cho­dzi tu o samą eli­mi­na­cję. Teraz Pań­stwo daje ta­kie­mu szan­sę na od­ku­pie­nie, a ten i tak zdy­cha. To wiele mówi o my­ślo­zbrod­nia­rzach, czyż nie? Jako prze­wod­ni­czą­cy Grupy Ba­daw­czej do spraw Eli­mi­na­cji My­ślo­wej – mówił, po raz ko­lej­ny w roz­mo­wie pysz­niąc się swoją funk­cją – otrzy­ma­łem do oceny zarys ar­ty­ku­łu o tej re­edu­ka­cji, który zo­sta­nie jutro wy­dru­ko­wa­ny w Słoń­cu Pań­stwa. Miał bar­dzo ładny, tra­fia­ją­cy w sedno na­głó­wek. Tylko gdzie ja to scho­wa­łem?

Za­czął po kolei otwie­rać ko­lej­ne szu­fla­dy w biur­ku, które było je­dy­nym me­blem sto­ją­cym w cia­snym po­miesz­cze­niu. Do­wód­ca z kolei przyj­rzał się W-1015 na ekra­nie. Cały drżał, a z za­sło­nię­tych my­ślo­na­daj­ni­kiem ust wy­pły­wał stru­mień śliny zmie­rza­ją­cy po ko­szu­li na kro­cze. Po­ki­wał głową z uzna­niem dla sto­ją­ce­go obok au­to­ra ma­szy­ne­rii, która była w sta­nie do­pro­wa­dzić czło­wie­ka do ta­kie­go stanu.

– O! – krzyk­nął le­karz, wyj­mu­jąc z jed­nej z szu­flad po­mię­tą kart­kę. – Jak mó­wi­łem, autor ar­ty­ku­łu wy­my­ślił bar­dzo ładny na­głó­wek. – Od­chrząk­nął i prze­czy­tał: – „My­ślo­zbrod­niarz woli umrzeć, niż zro­zu­mieć swój błąd – czy dla nie­któ­rych nie ma ra­tun­ku?”. Dobre, co?

Ofi­cer po­ki­wał głową, ale jego myśli były gdzie in­dziej. Wska­zał pa­pie­ro­sem ekran i spy­tał:

– Jak wy to ro­bi­cie, że po trzy­dzie­stu mi­nu­tach nada­wa­nia do­pro­wa­dzi­li­ście tego su­kin­sy­na do ta­kie­go stanu? Na­praw­dę nie może znieść myśli o wspa­nia­ło­ści Wiel­kie­go Do­bro­czyń­cy?

Le­karz się za­śmiał, a po chwi­li rzekł:

– Oczy­wi­ście, że nie. Gdy­by­śmy chcie­li, zro­bi­li­by­śmy z niego naj­przy­kład­niej­sze­go oby­wa­te­la ze wszyst­kich. Albo naj­gor­sze­go bluź­nier­cę. Albo ko­go­kol­wiek in­ne­go. Mamy lep­szy trik, by do­pro­wa­dzić go do ta­kie­go stanu. – Wska­zał ekran.

Ofi­cer po­ki­wał głową z za­in­te­re­so­wa­niem.

– Naj­pierw ska­nu­je­my de­li­kwen­to­wi umysł. Wszyst­kie myśli, prze­ko­na­nia i ak­sjo­ma­ty za­pi­su­je­my w pro­gra­mie. Potem przy­go­to­wu­je­my pro­gram do­kład­nie od­wrot­ny do ory­gi­nal­ne­go i na­da­je­my oba na prze­mian. To tyle! Mózg do­sta­je sprzecz­ność na sprzecz­no­ści i pa­ra­doks na pa­ra­dok­sie, które musi ze sobą po­go­dzić. A mózg prze­cież nie­na­wi­dzi pa­ra­dok­sów. Bo co to niby zna­czy, że Wiel­ki Do­bro­czyń­ca mnie jed­no­cze­śnie kocha i nie­na­wi­dzi? Więc pró­bu­je wy­de­du­ko­wać, która z tych dwóch in­for­ma­cji jest praw­dzi­wa. Musi roz­wa­żyć nie jedną czy kilka sprzecz­no­ści, ale całe ty­sią­ce! I wła­śnie na­tłok pa­ra­dok­sów, które trze­ba roz­wa­żyć, do­pro­wa­dza my­ślo­zbrod­nia­rza do ta­kie­go stanu.

– Mądre. – Ofi­cer z jesz­cze więk­szym uzna­niem po­ki­wał głową. – Ale kiedy on zdech­nie?

Le­karz wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Nie­dłu­go, to pewne. Kiedy już uzbie­ra się wy­star­cza­ją­co wiele pa­ra­dok­sów, mózg od­de­le­go­wu­je do ich roz­wią­za­nia ko­lej­ne swoje ob­sza­ry, w tym te od­po­wie­dzial­ne za try­wia­li­zmy takie jak od­dy­cha­nie. – Uśmiech­nął się. – Więc naj­pierw jest śli­no­tok, potem utra­ta zdol­no­ści mowy, pod ko­niec… hmm… ze­zwie­rzę­ce­nie? I w końcu de­li­kwent dusi się, albo serce prze­sta­je mu bić, bo mózg w ca­ło­ści jest po­świę­co­ny roz­wa­ża­niu, czy Wiel­ki Do­bro­czyń­ca go kocha, czy nie­na­wi­dzi.

– Czyli ten tam już długo nie po­cią­gnie?

– Może kilka minut. I tak my­śla­łem, że pój­dzie szyb­ciej.

– No, to może… – za­czął ofi­cer, ale uciął w pół zda­nia, gdy le­karz pod­niósł palec wska­zu­ją­cy i zmarsz­czył brwi.

Nie było już sły­chać pła­czu.

Le­karz spoj­rzał na ekran. W-1015 wciąż żył. Widać było, jak jego klat­ka pier­sio­wa raz za razem pod­no­si się i opada. Cięż­ko dy­szał, ale potok śliny prze­stał pły­nąć. Nie drgał już. Koń­czy­ny były sztyw­ne, a pię­ści za­ci­śnię­te.

Obaj ob­ser­wo­wa­li z pod­nie­sio­ny­mi brwia­mi to, co dzia­ło się na ekra­nie. Wszyst­kie mię­śnie W-1015 zda­wa­ły się być na­pię­te. Le­karz po­my­ślał, że lada chwi­la ska­za­niec wy­zio­nie ducha.

A wtedy zza drzwi do­biegł prze­ra­ża­ją­cy, zwie­rzę­cy wrzask.