Brak kontroli

– Dzień dobry – usły­sza­łam. – Młod­szy aspi­rant Mi­chał Ko­wal­ski, po­wia­to­wa ko­men­da po­li­cji.

Przez uchy­lo­ne drzwi wdar­ło się do przed­po­ko­ju mroź­ne, ostre po­wie­trze.

– Dzień dobry – od­po­wie­dzia­łam, za­pi­na­jąc gu­zi­ki przy swe­trze.

To nazwisko. Znałam przynajmniej ze dwudziestu Kowalskich, ale żaden z nich nie pracował w policji. Ten, który przede mną stał, mógł mieć około trzydzieści kilka lat. Był blondynem średniego wzrostu o nerwowych ruchach. Na jego czerwonej od mrozu twarzy malowało się napięcie, które starał się zamaskować służbowym, nienaturalnie wysokim tonem głosu.

– Chłod­no dziś – po­wie­dział, po­ka­zu­jąc le­gi­ty­ma­cję służ­bo­wą. – Bę­dzie z minus dwa­dzie­ścia pięć.

– Ow­szem – przy­tak­nę­łam. – Czy pan w spra­wie po­go­dy wła­śnie? – za­żar­to­wa­łam.

Za­czął drep­tać w miej­scu jak chłop­czyk, który chce do ła­zien­ki za po­trze­bą.

– Wo­lał­bym po­roz­ma­wiać w środ­ku – wy­du­kał wresz­cie. – Ja w spra­wie pani są­sia­da, Ka­zi­mie­rza Wi­śniew­skie­go, za­mor­do­wa­ne­go dzi­siej­szej nocy.

Usie­dli­śmy w sa­lo­nie. Ja­skra­we stycz­nio­we słoń­ce za­glą­da­ło przez prze­szklo­ne drzwi ta­ra­so­we. Zro­bi­łam her­ba­tę. Aspi­rant Ko­wal­ski po­sło­dził trzy czu­ba­te ły­żecz­ki, li­czy­łam w my­ślach, jedna, druga, trze­cia. Potem za­czął mie­szać, z uwagą śle­dząc wi­ru­ją­cy po po­wierzch­ni płynu pla­ste­rek cy­try­ny. Był tak na nim skon­cen­tro­wa­ny, jakby ten pla­ste­rek awan­so­wał nagle do rangi naj­waż­niej­sze­go na świe­cie, jakby sta­no­wił pępek wszech­świa­ta. Mil­cze­li­śmy. Za­czy­na­ło to być iry­tu­ją­ce.

– A więc nie za­uwa­ży­ła pani nic po­dej­rza­ne­go? – za­py­tał w końcu. – Nic, co mo­gło­by pomóc nam w roz­wi­kła­niu tej spra­wy? Jest pani naj­bliż­szą są­siad­ką. Pro­szę po­my­śleć…

– Nie mam nad czym my­śleć – prze­rwa­łam mu w pół zda­nia. – Nie wi­dzia­łam nic po­dej­rza­ne­go, przy­naj­mniej wczo­raj…

– Przy­naj­mniej wczo­raj? – cze­pił się tych słów jak koła ra­tun­ko­we­go. – A więc jed­nak coś panią za­sta­no­wi­ło, za­nie­po­ko­iło, zwró­ci­ło pani uwagę… Wcze­śniej? To zna­czy zanim do­szło do mor­der­stwa?

To jego de­ner­wu­ją­ce "a więc".

– Po­dej­rza­ne było to, że Wi­śniew­ski przez tyle lat znę­cał się nad ro­dzi­ną, pił, ka­to­wał żonę i dziec­ko, ale mimo zgło­szeń są­sia­dów i samej krzyw­dzo­nej, żadna in­sty­tu­cja upraw­nio­na do ści­ga­nia ta­kich drani nie za­in­ter­we­nio­wa­ła sku­tecz­nie.

– A więc ofia­ra mogła mieć wro­gów ze wzglę­du na swoją sła­bość do al­ko­ho­lu i czę­ste, pi­jac­kie wy­bry­ki.

Za­pi­sał w wy­ję­tym z kie­sze­ni no­tat­ni­ku.

– Niech pan nie na­zy­wa go ofia­rą! – za­pro­te­sto­wa­łam. – Ofia­rą była jego ro­dzi­na, a on zwy­kłym łaj­da­kiem!

– A więc po­chwa­la pani to, co się stało? – do­cie­kał, nie pod­no­sząc oczu znad no­ta­tek. – Ktoś sam wy­mie­rzył spra­wie­dli­wość.

– Po­chwa­lam, lecz moje zda­nie jest tutaj mało ważne – po­wie­dzia­łam. – To wy pro­wa­dzi­cie śledz­two.

Aspi­rant przez cały czas robił no­tat­ki. Prze­kre­ślał coś i znów za­pi­sy­wał, jakby spo­rzą­dzał listę spra­wun­ków, które musi wy­ku­pić w skle­pie przed po­wro­tem do domu ze służ­by. Wy­obra­zi­łam go sobie, jak stoi w mar­ke­cie z pu­stym ko­szy­kiem, spo­glą­da na listę i marsz­czy czoło.

– Jesz­cze jedno… – dodał. – Wczo­raj wie­czo­rem by­li­ście pań­stwo w domu. Czy ktoś to może po­twier­dzić?

Byłam spo­koj­na, pra­wie za­do­wo­lo­na. Tym razem obe­szło się bez "a więc".

– Te­ścio­wa – od­par­łam. – Miesz­ka obok.

– Pytam o kogoś spoza ro­dzi­ny – do­cie­kał tam­ten.

– Spoza ro­dzi­ny? – Uda­wa­łam, że się za­sta­na­wiam. Zmru­ży­łam lekko oczy, jakby szu­ka­jąc cze­goś w pa­mię­ci. – Tak, jest ktoś taki…

– Na­zwi­sko, adres!

Wska­za­łam na lap­top. Aspi­rant uniósł brwi na znak, że nie ro­zu­mie.

– Na­zwi­ska ani ad­re­su nie podam – po­wie­dzia­łam z uśmie­chem. – To są bo­ha­te­ro­wie moich ksią­żek. Oni mogą je­dy­nie po­świad­czyć, że piąt­ko­wy wie­czór spę­dzi­łam w domu przy lap­to­pie, pi­sząc ko­lej­ny frag­ment książ­ki.

– A więc jest pani pi­sar­ką? – Za­śmiał się. – Pi­sar­ką dow­ci­pów?

– Nie, thril­le­rów, hor­ro­rów, kry­mi­na­łów.

– Łał! – okrzyk nie­mal­że za­chwy­tu. – Moja ulu­bio­na dział­ka! Mówi pani, że bo­ha­te­ro­wie mogą za­świad­czyć? He he…

– Ow­szem – przy­tak­nę­łam. – Nie­któ­rzy co praw­da są mało wia­ry­god­ni. No wie pan… psy­cho­pa­ci, mor­der­cy! Muszę się panu do cze­goś przy­znać… – ści­szy­łam nagle głos – … ci wła­śnie wy­ry­wa­ją mi się cza­sem spod kon­tro­li.

– I co wtedy? 

Aspi­rant był wy­raź­nie roz­ba­wio­ny. Za­mknął no­tat­nik. Roz­parł się na fo­te­lu. Wresz­cie się roz­luź­nił.

– To są praw­dzi­we be­stie, panie aspi­ran­cie. Be­stie po­lu­ją­ce na łaj­da­ków. Naj­pierw ob­ser­wa­cja, potem atak i mord. Usu­wa­ją ze świa­ta naj­gor­sze szu­mo­wi­ny.

Ko­wal­ski spoj­rzał na mnie jakoś dziw­nie. Nie uwie­rzył.

Nigdy nie wie­rzą – po­my­śla­łam.

– Jest pani spe­cja­list­ką od czar­ne­go hu­mo­ru, he he… – stwier­dził, trzy­ma­jąc się ze śmie­chu za brzuch.

– Nie wie­rzy mi pan? A po­wi­nien. No cóż, po­wo­dze­nia w śledz­twie!

Aspi­rant wstał. Wciąż lekko roz­ba­wio­ny, scho­wał notes do kie­sze­ni kurt­ki.

– Dzię­ku­ję za her­ba­tę. Gdyby przy­po­mnia­ło się pani coś… re­al­ne­go, pro­szę dzwo­nić.

Od­pro­wa­dzi­łam go do wyj­ścia. Na progu owio­nął nas lo­do­wa­ty po­wiew. Ko­wal­ski na­cią­gnął czap­kę na uszy i rzu­ciw­szy krót­kie: do wi­dze­nia, ru­szył w stro­nę furt­ki. Za­mknę­łam drzwi na klucz i wró­ci­łam do sa­lo­nu. Spoj­rza­łam na pusty ekran lap­to­pa. Kur­sor mru­gał ryt­micz­nie, jakby od­li­czał czas.

– Mo­żesz już wyjść – szep­nę­łam.

Z ciem­ne­go kąta obok bi­blio­tecz­ki wy­su­nę­ła się wy­so­ka, prze­ra­ża­ją­co chuda syl­wet­ka o skó­rze barwy po­pio­łu i pal­cach za­koń­czo­nych dłu­gi­mi, ostry­mi jak skal­pel pa­zu­ra­mi. Był to Wik­tor, głów­ny bo­ha­ter mojej nie­ukoń­czo­nej jesz­cze po­wie­ści. Po­wo­li pod­szedł do stołu, na­chy­lił się nad szklan­ką, z któ­rej chwi­lę wcze­śniej pił aspi­rant i po­wą­chał jej brzeg.

– Ten glina za­da­je za dużo pytań – syk­nął dra­pież­nie. – Chcesz, żebym go uci­szył? Z Wi­śniew­skim po­szło mi gład­ko…

– Nie – ucię­łam ostro, choć żo­łą­dek pod­cho­dził mi do gar­dła. Usia­dłam przed lap­to­pem, sta­ra­jąc się, by mój głos brzmiał sta­now­czo. – Ko­wal­ski tylko wy­ko­nu­je swoją pracę. To dobry czło­wiek. Poza tym, naj­wyż­sza pora, żebyś wró­cił do pliku. Czeka nas dzi­siaj dużo pracy przy książ­ce…

Wik­tor przez chwi­lę stał nie­ru­cho­mo. W jego żół­tych śle­piach nie do­strze­głam po­ko­ry ani żalu, lecz czy­sty, pier­wot­ny bunt. Nie miał ocho­ty wra­cać. Rola in­kwi­zy­to­ra oczysz­cza­ją­ce­go świat z szu­mo­win bar­dzo mu się spodo­ba­ła. W końcu jed­nak drgnął i za­czął tra­cić swój trój­wy­mia­ro­wy kształt, za­pa­da­jąc się w sobie i przy­bie­ra­jąc stop­nio­wo formę kuli cie­nia. Nim kla­wia­tu­ra we­ssa­ła go na dobre, uświa­do­mi­łam sobie, że gra­ni­ca mię­dzy fik­cją li­te­rac­ką a rze­czy­wi­sto­ścią pękła nie­od­wra­cal­nie.

Wkrót­ce na ekra­nie za­czął po­ja­wiać się tekst. Do­pie­ro wtedy ode­tchnę­łam z ulgą i uśmiech­nę­łam się za­do­wo­lo­na. Wresz­cie po wielu dniach to­tal­nej po­su­chy po­ja­wi­ła się szan­sa na ukoń­cze­nie ko­lej­ne­go roz­dzia­łu książ­ki.