Weryfikacja proceduralna

Pra­wie każdy od czasu do czasu, za­sta­na­wia się nad swoim ży­ciem. On też to robił. Za­wsze do­cho­dził do wnio­sku, że co jak co, ale z życia może być za­do­wo­lo­ny. Kwa­te­ra MCL1216, którą od­da­no mu do dys­po­zy­cji w zu­peł­no­ści mu wy­star­cza­ła. W pracy się nie prze­mę­czał. Co praw­da to co robił w żaden spo­sób go nie eks­cy­to­wa­ło. Przez dzie­sięć go­dzin skła­dał czte­ry ele­men­ty w jedną ca­łość. Nikt mu nie po­wie­dział po co to robił lub czemu miało słu­żyć to co wy­ko­nał, lecz on nie mu­siał tego wie­dzieć. Ważne, że wy­ko­ny­wał obo­wią­zu­ją­cą w danym dniu normę. Wię­cej od niego nie wy­ma­ga­no. A on za­wsze sta­rał się być w po­rząd­ku.

Nigdy nie od­czu­wał głodu. Po­sił­ki były zno­śne i wy­star­cza­ją­ce. Rano kubek bia­łej, glu­to­wa­tej, lekko słod­ka­wej brei. Co praw­da, gdy ją wcią­gał od­czu­wał coś w ro­dza­ju mdło­ści, lecz mimo to po­chła­niał całą za­war­tość na­czy­nia. Cza­sa­mi sły­szał pod­szep­ty in­nych, że kie­dyś smak tego po­sił­ku był orzeź­wia­ją­cy. Ale on nawet nie za­sta­na­wiał się nad tym, co to wła­ści­wie zna­czy­ło. W ciągu dnia, pod­czas prze­rwy w pracy, do­star­cza­li mu kubek z rzad­kim ki­sie­lem oraz drugi z żółtą, gę­sta­wą cie­czą. Smak pierw­sze­go płynu był sło­na­wy, a żółta breja miała po­smak go­ry­czy. Za to razem te smaki kom­po­no­wa­ły się wy­śmie­ni­cie. A wie­czo­rem w kwa­te­rze, za­wsze cze­kał na niego ten sam duży po­jem­nik nie­omal czar­ne­go płynu. Smak tej po­tra­wy był ostra­wy, lecz gdy przed snem wy­peł­nił nią swój żo­łą­dek, czuł się nie­omal błogo. Tak wła­ści­wie nie pa­mię­tał, czy kie­dy­kol­wiek jadał coś in­ne­go. Lecz nie miało to żad­ne­go zna­cze­nia.

Sy­piał wy­śmie­ni­cie. Za­pew­ne rów­nież dla­te­go, że nie przy­wią­zy­wał wagi do dro­bia­zgów. Za to za­wsze cie­szył się po­zy­tyw­ny­mi zmia­na­mi.  Gdy tak cza­sa­mi nad tym co go spo­ty­ka za­sta­na­wiał się, mógł­by przy­siąc, że kom­fort życia, nie­ustan­nie się po­pra­wiał. Dla­te­go też z na­dzie­ją pa­trzył w przy­szłość. Tylko cza­sa­mi na kilka se­kund przed prze­bu­dze­niem od­czu­wał dziw­ny, nie­zro­zu­mia­ły nie­po­kój. Gdy o tym roz­my­ślał, to winił za ten stan brak ja­kich­kol­wiek wspo­mnień. Nie pa­mię­tał skąd i dla­cze­go zna­lazł się w Wieży. Bar­dziej było to prze­czu­cie niż wie­dza, że ra­czej był tu od nie­daw­na. Lecz w sumie nie sta­no­wi­ło to więk­sze­go pro­ble­mu. Może rze­czy­wi­ście nie znał od­po­wie­dzi na tak po­sta­wio­ne py­ta­nie, lecz waż­niej­sze było to, że byli tacy, któ­rzy roz­wie­wa­li wszyst­kie jego wąt­pli­wo­ści. Dla­te­go za każ­dym razem, gdy po­czuł zbęd­ny nie­po­kój, przy­rze­kał sobie, że wię­cej nie bę­dzie po­dej­mo­wać ta­kich roz­wa­żań.

Już dawno, cho­ciaż nie pa­mię­tał od kiedy, po­sta­no­wił my­śleć je­dy­nie po­zy­tyw­nie. Coś na kształt szczę­ścia da­wa­ło mu cie­sze­nie się każ­dym dro­bia­zgiem.  A po­wo­dy do opty­mi­zmu znaj­do­wał na każ­dym kroku. Cho­ciaż­by fakt, że obec­nie przy iden­ty­fi­ka­cji przez Prze­zro­czy­stych, znie­sio­no obo­wią­zek po­da­wa­nia ca­łe­go in­dy­wi­du­al­ne­go iden­ty­fi­ka­cyj­ne­go nu­me­ru. Wy­star­czy­ło znać je­dy­nie za­sad­ni­czą jego część, czyli w jego przy­pad­ku za­le­d­wie MCL­M236. Nie tak jak jesz­cze nie­daw­no, gdy było to sie­dem liter i dwa­na­ście cyfr. A na­le­ża­ło wy­re­cy­to­wać je bez za­jąk­nię­cia. Po­mył­ka, mogła się wią­zać z do­tkli­wy­mi sank­cja­mi. A wy­ku­pie­nie się od Prze­zro­czy­stych po­dob­no sporo kosz­to­wa­ło. Jego nigdy nie do­tknę­ła tak dra­stycz­na sank­cja. On za­wsze był w po­rząd­ku, to też nigdy nie miał po­trze­by, aby się wy­ku­pić. Cho­ciaż o Prze­zro­czy­stych mó­wi­li róż­nie, cza­sa­mi nawet źle, lecz na szczę­ście nad wszyst­kim czu­wa­li Zbaw­cy.

To oni w ostat­nim Na­ka­zie „Twoje prawa”, po­tocz­nie na­zy­wa­nym „ka­gań­cem”, wpro­wa­dzi­li te ko­rzyst­ne uprosz­cze­nia. Wszy­scy, a on w szcze­gól­no­ści był za to wdzięcz­ny Zbaw­com. Bo to Oni naj­le­piej wie­dzie­li, co po­trze­bu­ją miesz­kań­cy Wieży. Zbaw­cy po­wta­rza­li, że „Twoje prawa po­ma­ga­ją wszyst­kim”, a cho­ciaż nie­któ­rym obo­wią­zu­ją­ce lub no­wow­pro­wa­dza­ne re­gu­la­cje mogły wy­da­wać się trud­ne, do­pó­ki nie zo­sta­ły znie­sio­ne to obo­wią­zy­wa­ły. Zbaw­cy wszyst­ko wie­dzie­li naj­le­piej. Gdy było to za­sad­ne, nie­po­trzeb­ne prawo było przez nich zno­szo­ne lub zmie­nia­ne. Dla zwy­kłych Nu­me­rów ten pro­ces mógł wy­da­wać się nie­ja­sny i skom­pli­ko­wa­ny. Cho­ciaż­by dla­te­go, że na dobrą spra­wę nikt nie był pewny, który Nakaz obo­wią­zu­je, a którą Za­sa­dę w mię­dzy cza­sie znie­sio­no. Zbaw­cy w swej mą­dro­ści za­wsze tłu­ma­czy­li:

– nie rób innym kło­po­tu, sto­suj prawo. On to ro­zu­miał, a nawet dzi­wił się Nu­me­rom, które oka­zy­wa­ły ja­kieś szem­ra­ne nie­za­do­wo­le­nie. Zbaw­cy naj­le­piej wie­dzie­li, co i kiedy jest dla wszyst­kich naj­lep­sze. Zwy­kłe Nu­me­ry nie mu­sia­ły za­przą­tać sobie głowy trud­ny­mi spra­wa­mi. Za nich my­śle­li Zbaw­cy. A jemu to pa­so­wa­ło

A co do wa­run­ków życia, to miał je cał­kiem wy­god­ne. Kwa­drat, który zo­stał mu przy­dzie­lo­ny, był wy­po­sa­żo­ny w łóżko, sto­lik, krze­sło, wie­szak. W ścia­nie po lewej stro­nie znaj­do­wa­ły się dwa pół­okrą­głe otwo­ry. W pierw­szym, tym mniej­szym rano i wie­czo­rem po­ja­wia­ły się po­sił­ki. Drugi otwór słu­żył do od­bie­ra­nia czy­stych ubrań oraz od­da­wa­nia zu­ży­tych okryć do uty­li­za­cji. W cen­tral­nym miej­scu naj­więk­szej ścia­ny wbu­do­wa­ny był ekran. Na środ­ku po­miesz­cze­nia stała pod­sta­wa, na któ­rej spo­czy­wał oso­bi­sty kon­trak­tor ze Zbaw­ca­mi. Przy jego po­mo­cy mógł prze­ka­zać do Zbaw­ców swoje uwagi lub in­for­ma­cje. Dla spraw­no­ści dzia­ła­nia sys­te­mu, po­łą­cze­nie było jed­no­kie­run­ko­we. Czyli bez pro­ble­mów prze­ka­zy­wa­ne były in­for­ma­cje je­dy­nie do Zbaw­ców. Prze­bieg ta­kie­go kon­tak­tu pre­cy­zyj­nie opi­sy­wał sto­sow­ny Nakaz. Dla wy­go­dy kon­trak­tor słu­żył rów­nież do wy­bie­ra­nia po­żą­da­ne­go w danym mo­men­cie ka­na­łu w TV. Te­le­wi­zja była naj­lep­szą formą re­lak­su. Dla wy­go­dy, a za­ra­zem bez­pie­czeń­stwa miesz­kań­ców Wieży, pro­gra­my in­for­ma­cyj­ne ze zna­kiem Q, nada­wa­ne były rów­no­cze­śnie na wszyst­kich ka­na­łach. Mało tego, gdy nada­wa­no wia­do­mo­ści ze zna­kiem Q, ekran TV uak­tyw­niał się sa­mo­ist­nie. Tym spo­so­bem ważne in­for­ma­cje do­cie­ra­ły jed­no­cze­śnie do wszyst­kich.  

Poza wia­do­mo­ścia­mi naj­więk­szą po­pu­lar­ność miała piłka próż­nio­wa. Była to bar­dzo emo­cjo­nu­ją­ca i barw­na gra, któ­rej za­sa­dy wy­my­śli­li Zbaw­cy. Znali je wszy­scy. Ry­wa­li­za­cja od­by­wa­ła się w po­miesz­cze­niu, w któ­rym ob­ni­żo­na była gra­wi­ta­cja, a tam dwa pięt­na­sto­oso­bo­we ze­spo­ły, przy­naj­mniej w mo­men­cie roz­po­czę­cia meczu, ubra­ne w stro­je ochron­ne dą­ży­ły do umiesz­cze­nia sta­lo­wej kuli w otwo­rze w kształ­cie li­te­ry Q. Kula miała śred­ni­cę 25 cm, a tzw. Złota Dziu­ra Q, około 100 na 60 cm. Uczest­ni­cy, a tym bar­dziej kula, dzię­ki zre­du­ko­wa­nej gra­wi­ta­cji po­ru­sza­li się ze zwie­lo­krot­nio­ną pręd­ko­ścią. Za­wod­ni­cy roz­pę­dza­li sie­bie lub part­ne­ra, co przy za­sto­so­wa­niu róż­nych tech­nicz­nych ukła­dów umoż­li­wia­ło wy­strze­li­wa­nie kuli z dużą siłą i pręd­ko­ścią w kie­run­ku Zło­tej Dziu­ry. Zda­rza­ło się, że kula ce­lo­wo wy­strze­li­wa­na była w kie­run­ku za­wod­ni­ka dru­ży­ny prze­ciw­nej, co w efek­cie cza­sa­mi po­wo­do­wa­ło jego eli­mi­na­cję z gry. Wszyst­ko było bar­dzo wi­do­wi­sko­we i eks­cy­tu­ją­ce. Naj­cie­kaw­szy mo­ment był wtedy, gdy kula z brzę­kiem lą­do­wa­ła w Zło­tej Dziu­rze. Nie mniej emo­cjo­nu­ją­ce było upo­lo­wa­nie kulą gra­cza dru­ży­ny prze­ciw­nej. Nie było to łatwe, lecz zda­rza­ło się, że ten czy ów nie zdą­żył za­sto­so­wać od­po­wied­nie­go uniku albo nie za­krył się tar­czą ochron­ną. Gdy do­cho­dzi­ło do prze­ję­cia przez gra­cza znacz­nej ener­gii ude­rze­nia, zda­rza­ło się, że taki gracz tra­cił przy­tom­ność. Nie raz na kom­bi­ne­zo­nie po­ja­wia­ły się rów­nież czer­wo­ne plamy. Cza­sa­mi do­cho­dzi­ło do pęk­nię­cia maski lub hełmu, co mogło do­pro­wa­dzić do krwa­wych ura­zów twa­rzy lub głowy. Takie były twar­de re­gu­ły gry. Próż­nia­cy, bo tak wszy­scy na­zy­wa­li dziel­nych za­wod­ni­ków, byli po­wszech­nie uwiel­bia­ni. Miesz­ka­li na po­zio­mie Q3, w są­siedz­twie po­zio­mu Q. A wła­śnie tam żyli Zbaw­cy.  

Szcze­gól­ne miej­sce wśród nada­wa­nych w TV pro­gra­mów zaj­mo­wa­ła Trans­mi­sja. Znacz­na część Nu­me­rów uwa­ża­ła, że wła­śnie Trans­mi­sja była naj­waż­niej­sza. Co praw­da sta­ty­sty­ki mó­wi­ły, co in­ne­go, bo jej oglą­dal­ność wy­no­si­ła za­le­d­wie 89%, pod­czas, gdy Próż­nia­ków oglą­da­ło aż 95% Nu­me­rów. To nie zmie­nia­ło faktu, że Trans­mi­sja była pro­gra­mem z głę­bo­kim prze­sła­niem. Pro­wa­dził ją jeden ze Zbaw­ców, któ­re­go ty­tu­ło­wa­no Ten Wy­zna­czo­ny. To wła­śnie On wy­gła­szał udu­cho­wio­nym gło­sem za­pew­nie­nia i de­kla­ra­cje o lo­jal­no­ści miesz­kań­ców Wieży dla Za­świa­tów. Naj­waż­niej­szym mo­men­tem Trans­mi­sji było te­le­pa­tycz­ne łą­cze­nie się Wy­zna­czo­ne­go z Za­świa­ta­mi. Tą drogą uzy­ski­wał on od­po­wie­dzi na drę­czą­ce miesz­kań­ców Wieży py­ta­nia. Każdy Numer mógł prze­słać do Wy­zna­czo­ne­go wła­sne py­ta­nie. Do tego mię­dzy in­ny­mi słu­żył in­dy­wi­du­al­ny kon­trak­tor. Trans­mi­sje od­by­wa­ły się każ­de­go wie­czo­ru. Dla­te­go wszy­scy mogli być spo­koj­ni, że kie­dyś do­cze­ka­ją się od­po­wie­dzi na prze­ka­za­ne przez nich py­ta­nie. Po­dob­no nie wszy­scy wie­rzy­li w Za­świa­ty, lecz oglą­da­nie Trans­mi­sji w za­sa­dzie było obo­wiąz­ko­we.

Nie mniej­szą po­pu­lar­no­ścią cie­szył się pro­gram o życiu Zbaw­ców. Ci nie­sa­mo­wi­cie mą­drzy, skrom­ni i przy­zwo­ici lu­dzie, czę­sto przez miesz­kań­ców Wieży po­strze­ga­ni, jako nad­lu­dzie, opo­wia­da­li o bie­żą­cych tru­dach i pro­ble­mach z życia wszyst­kich Nu­me­rów. Czę­sto też ob­ra­zo­wo snuli wizje do­ty­czą­ce przy­szło­ści. Wieża, a do­kład­niej pobyt w niej, to stan przej­ścio­wy. Cho­ciaż Nu­me­ry praw­do­po­dob­nie prze­by­wa­ły tu od za­wsze, wszy­scy wie­dzie­li, że kie­dyś ją opusz­czą. Jak miesz­kań­cy in­nych Wież, na tak zwa­nym całym świe­cie. Zbaw­cy twier­dzi­li, że na­tu­ral­nym sta­nem dla ludzi było życie na wol­nej prze­strze­ni, pod gołym nie­bem. Poza Zbaw­ca­mi, któ­rzy wie­dzie­li wszyst­ko, po­zo­sta­łe Nu­me­ry, w tym on, nie wie­dzie­li, co zna­czy­ło, żyć poza Wieżą. Tym bar­dziej pod gołym nie­bem. Nikt nigdy nie wi­dział tak zwa­ne­go nieba. Lecz z tym, co mó­wi­li Zbaw­cy nie dys­ku­to­wa­no. Je­że­li Zbaw­cy tak twierdzili, to za­pew­ne mieli rację. On był o tym prze­ko­na­ny.

Gdy któ­re­goś wie­czo­ru od­po­czy­wał po pracy i ocze­ki­wał na po­ja­wie­nie się na ekra­nie wia­do­mo­ści Q, nagle jakby za­padł się w czar­ną dziu­rę. Nie ro­zu­miał tego. Stra­cił orien­ta­cję, tak wła­ści­wie w tym mo­men­cie nie ist­niał. Je­dy­ne, co gdzieś w od­da­li ma­ja­czy­ło, to prze­ko­na­nie, że nie był to sen. Był prze­ko­na­ny, że gdy czło­wiek śni, to zdaje sobie z tego spra­wę.

W tym dziw­nym mo­men­cie było ina­czej. Z pew­nym żalem, a nawet trwo­gą po­my­ślał, że nie­ste­ty cza­sa­mi wąt­pił w ist­nie­nie Za­świa­tów. Wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że jed­nak się mylił.

Po trud­nym do spre­cy­zo­wa­nia cza­sie, mógł wresz­cie otwo­rzyć oczy. Gdy to zro­bił ośle­pi­ło go nie­przy­jem­ne w swej ostro­ści świa­tło. Przez jego umysł prze­mknę­ła myśl, że taka ja­sność może ist­nieć je­dy­nie w Za­świa­tach. Gdy jego oczy w końcu zdo­ła­ły przy­sto­so­wać się do wszech­obec­nej świa­tło­ści po­wo­li za­czął do­strze­gać krzą­ta­ją­ce się wokół niego dziw­ne po­sta­cie. W pierw­szej chwi­li sko­ja­rzy­ły mu się one z ro­bo­ta­mi, a potem w więk­szym stop­niu z żoł­nie­rza­mi. Ich ruchy były krót­kie, pre­cy­zyj­ne, a do tego do prze­sa­dy oszczęd­ne. Gdy zdję­to mu z głowy ma­syw­ny hełm, zro­zu­miał, że żyje i za­pew­ne miej­sce, gdzie się zna­lazł, nie były Za­świa­ta­mi.

– Jak się pan na­zy­wa?  – usłyszał pytanie.

– No, wresz­cie. Wi­ta­my. Gdzie tak długo pan błą­dził. Pro­szę już wra­cać, za pół go­dzi­ny ma pan spo­tka­nie z panem Do­cen­tem. – ktoś mówił chyba do niego.

Nie ro­zu­miał, o co cho­dzi, gdzie się zna­lazł, a nawet kto i co do niego mówi. Go­rącz­ko­wo za­sta­na­wiał się kim wła­ści­wie jest, a może nawet czy w ogóle jest. Lecz jed­no­cze­śnie jedna po dru­giej, kieł­ko­wa­ły nie­upo­rząd­ko­wa­ne myśli. Na mo­ment prze­ra­ził się, że za­po­mniał swo­je­go nu­me­ru.  Lecz zaraz też uświa­do­mił sobie, że nie ma po­trze­by przy­wo­ły­wać w pa­mię­ci nu­me­ru. Prze­cież kie­dyś mia­łem imię i na­zwi­sko. Tak. Chyba na­zy­wam się Jan Po­pen­dow­ski?  Wła­śnie Jan Po­pen­dow­ski, a nie MCL…. Nie był pewny, czy prze­ko­na­nie co do swo­jej toż­sa­mo­ści ucie­szy­ło go. Lecz opa­no­wał się, a potem pew­nym, chra­pli­wym gło­sem, krót­ko od­po­wie­dział

py­ta­ją­cym:

– Jan Po­pen­dow­ski.

– Do­brze panie Janie – usły­szał po­twier­dze­nie.

Teraz już bez stre­su mógł ob­ser­wo­wać, co dzia­ło się wokół niego. Kilka osób w sza­rych uni­for­mach od­pi­na­ło za­trza­ski na jego tu­ło­wiu, rę­kach i no­gach. Był w po­zy­cji pół­sie­dzą­cej. Jesz­cze przez chwi­lę tkwił w twar­dej kap­su­le. Po wy­swo­bo­dze­niu z pan­ce­rza, per­so­nel od­pi­nał z jego ciała setki czuj­ni­ków. Po­czuł ból, gdy usu­wa­no z ra­mion i dłoni wkłu­cia do żył oraz za­pach potu, a także in­nych sub­stan­cji che­micz­nych. Przy po­mo­cy dwóch pod­pie­ra­ją­cych go osób tra­fił do ka­bi­ny, a tam z każ­dej stro­ny de­li­kat­ne stru­mie­nie cie­płej wody przy­wra­ca­ły go do pełni życia. Potem za­pro­wa­dzo­no go do ob­szer­ne­go i ele­ganc­kie­go ga­bi­ne­tu. Cią­gle jesz­cze oszo­ło­mio­ny zajął miej­sce na skó­rza­nym, bar­dzo wy­god­nym fo­te­lu. Jego zmy­sły od­no­to­wa­ły za­pach kon­ser­wo­wa­nej skóry, a zaraz potem przy­jem­ny aro­mat kawy. Wła­śnie w tym mo­men­cie zbli­ża­ła się do niego efek­tow­na blon­dyn­ka, która ciepło spo­glą­da­jąc na niego, Uśmie­cha­jąc się kobieta po­sta­wi­ła przed nim fi­li­żan­kę z czar­nym pły­nem. Pięk­na ko­bie­ta –po­my­ślał o niej.

– Jak pa­mię­tam, pije pan czar­ną. – powiedziała blondynka.

– Tak. Czar­na kawa to esen­cja życia – a on bez wa­ha­nia po­twier­dził.

Gdy de­lek­to­wał się po­da­nym mu na­po­jem, za­sta­na­wiał się jak też wy­szło to całe ba­da­nie. W tej chwi­li wszyst­ko co wią­za­ło się z sy­tu­acją, w któ­rej Jan się zna­lazł, przy­po­mnia­ło mu się. Dwa ty­go­dnie wcze­śniej sta­wił się w In­sty­tu­cie ba­da­ją­cym przy­dat­ność kan­dy­da­tów do ob­ję­cia wy­so­kich sta­no­wisk w ad­mi­ni­stra­cji pań­stwo­wej. Ba­da­nie było do­bro­wol­ne, lecz brak po­zy­tyw­ne­go cer­ty­fi­ka­tu do­ku­men­tu­ją­ce­go przej­ście badań, prak­tycz­nie eli­mi­no­wało z pro­ce­su re­kru­ta­cji. Po chwi­li do ga­bi­ne­tu ener­gicz­nie wszedł ele­ganc­ko ubra­ny, a przy tym uśmiech­nię­ty męż­czy­zna. Jego spo­sób po­ru­sza­nia się, a tym bar­dziej apa­ry­cja wzbu­dza­ła za­ufa­nie.

– Jak pan się czuje? – spy­tał, jed­no­cze­śnie po­trzą­sa­jąc jego dło­nią. Jan syk­nął z bólu, po­nie­waż uścisk Do­cen­ta ura­ził jego rany.

Mimo tego bez zwło­ki od­po­wie­dział rów­nie dziar­sko – bar­dzo do­brze.

– O prze­pra­szam – Do­cent zre­flek­to­wał się i dodał – je­stem bar­dzo za­do­wo­lo­ny z pana wy­ni­ków. Za­adop­to­wał się pan do zu­peł­nie skraj­nych wa­run­ków i to z pełną we­wnętrz­ną ak­cep­ta­cją. Może pan li­czyć na wy­so­ką notę. Ta­kich ludzi w pań­stwo­wej ad­mi­ni­stra­cji po­trze­bu­ją.  

Na pewno zrobi pan nie­złą ka­rie­rę.

– Dzię­ku­ję panie Do­cen­cie – po­wie­dział z prze­ko­na­niem, a potem za­py­tał – ale wła­ści­wie, to gdzie ja byłem?

– Już wszyst­ko panu opo­wiem – od­po­wie­dział Do­cent.

– Nasi VR-owcy wy­ge­ne­ro­wa­li taką zło­żo­ną i nie­kon­wen­cjo­nal­ną rze­czy­wi­stość. Gdyby pan przy­kła­do­wo, był kan­dy­da­tem na do­wód­cę misji ko­smicz­nej, to zna­la­zł­by się pan w Polis na Mar­sie, po to­tal­nej ka­ta­stro­fie na Ziemi. Ale w tym przy­pad­ku naj­waż­niej­sze było spraw­dze­nie pana lo­jal­no­ści i ak­cep­ta­cji wszel­kich, nawet nie­zbyt ko­rzyst­nych uwa­run­ko­wań. To, dla­te­go tra­fił pan do Wieży. Wy­kre­owa­li­śmy kil­ka­na­ście pod­sta­wo­wych i kil­ka­set po­chod­nych VR-rze­czy­wi­sto­ści. W ten spo­sób otrzy­ma­li­śmy super twar­dą pro­ce­du­rę HR. – męż­czy­zna, który był sze­fem In­sty­tu­tu We­ry­fi­ka­cji Pro­ce­du­ral­nej opo­wia­dał z za­do­wo­le­niem.

– Nie­zmier­nie cie­ka­we. – od­po­wie­dział Jan.

– Gdy wy­ra­zi­łem zgodę na pod­da­nie się tej pro­ce­du­rze po­wie­dzia­no mi, że na chwi­lę znaj­dę się w innym świe­cie. Jed­nak nie przy­pusz­cza­łem, że tak wła­ści­wie, poza tym innym świa­tem ni­cze­go in­ne­go nie bę­dzie – dodał re­flek­syj­nie.

– No i wła­śnie, o to nam cho­dzi­ło– ucie­szył się Do­cent.

– Zbu­do­wa­li­śmy róż­no­rod­ne wir­tu­al­ne świa­ty, żeby obiekt pod­da­ny ba­da­niu był cał­ko­wi­cie prze­ko­na­ny o re­al­no­ści tego, co od­bie­ra­ją jego zmy­sły– tłu­ma­czył na­uko­wiec.

– To na­praw­dę fa­scy­nu­ją­ce – Jan za­chwy­cał się. 

– Nie ru­sza­jąc się z miej­sca czło­wiek, a wła­ści­wie jego świa­do­mość zo­sta­je prze­nie­sio­na, do zu­peł­nie in­ne­go świa­ta. To pra­wie jak magia – słowa wy­po­wia­da­ne przez Jana wy­raź­nie ucie­szy­ły na­ukow­ca. 

– Rze­czy­wi­ście, kie­dyś może ktoś użył­by ta­kie­go okre­śle­nia – zgo­dził się Do­cent.

– A to je­dy­nie naj­zwy­klej­sza to­tal­na bio­sty­mu­la­cja. Po pro­stu w heł­mie i na całym ciele Sty­mu­lan­ta znaj­du­ją się li­czo­ne w dzie­siąt­ki ty­się­cy mikro elek­tro­dy i prze­kaź­ni­ki, ale nie będę wcho­dził w tech­nicz­ne szcze­gó­ły pro­ce­su. Tym nie mniej, to one po­zwa­la­ją na for­ma­to­wa­nie i pro­gra­mo­wa­nie pracy ca­łe­go ukła­du ner­wo­we­go Sty­mu­lan­ta. W trak­cie tego pro­ce­su prze­ży­cia, ale też wszel­kie doznania wy­da­ją się Sty­mu­lan­to­wi cał­ko­wi­cie re­al­ne, au­ten­tycz­ne i praw­dzi­we– po­wie­dział za­du­fa­ny w sobie Do­cent.

– To nie­sa­mo­wi­te – pełen emo­cji po­twier­dził Jan.

– Aż strach po­my­śleć, jak można by to wy­ko­rzy­stać, gdyby pro­ces mógł być za­im­ple­men­to­wa­ny do kon­kret­nej osoby albo i wielu osób jed­no­cze­śnie w spo­sób zdal­ny, bez kap­su­ły, hełmu i tych wszyst­kich elek­trod.

– Pro­szę pana, czy ma mnie pan za kogoś bez wy­obraź­ni – z dumą od­po­wie­dział na­uko­wiec. 

– Od dłuż­sze­go czasu już nad tym pra­cu­je­my. Może nie­zbyt pręd­ko się to nie wy­da­rzy, ale tak czy ina­czej, to je­dy­nie kwe­stia czasu – z nie­skry­wa­ną wyż­szo­ścią roz­wo­dził się na­uko­wiec.

– Wie pan, tak się za­sta­na­wiam, a może chciał­by pan wejść w nasz pro­jekt. Po­trze­bu­ję ludzi o pana pre­dys­po­zy­cjach. Nie­zbęd­ną wie­dzę szyb­ko pan na­bę­dzie, dam panu wszyst­ko, co bę­dzie do tego po­trzeb­ne. Ana­li­zu­jąc pana oso­bo­wość, nie­za­leż­nie do­ko­na­li­śmy też oceny po­ten­cja­łu w ob­sza­rze chłon­no­ści umy­słu i go­to­wo­ści na zmia­ny. Nie bez zna­cze­nia jest rów­nież pań­ska nie­skrę­po­wa­na wy­obraź­nia. Bo żadne do­tych­cza­so­we stan­dar­dy nie przy­sta­ją do na­sze­go wy­bit­ne­go pro­jek­tu – ostat­nią kwe­stię do­cent wy­gło­sił z pewną re­zer­wą w gło­sie. 

– Panie Do­cen­cie, to mnie pan za­sko­czył. Ja na­iw­ny my­śla­łem, że są ja­kieś gra­ni­ce magii – po­wie­dział Jan, cią­gle jesz­cze oszo­ło­mio­ny, lecz rów­nież prze­ra­żo­ny za­pre­zen­to­wa­ną mu wizją przy­szło­ści.

– Cie­ka­wy jest pana spo­sób my­śle­nia. Widzę, że nie my­li­łem się, co do pana – Do­cent po­now­nie uśmiech­nął się.

– Po­rów­ny­wa­nie na­szych dzia­łań do magii, to taki za­baw­ny, nie­skrę­po­wa­ny ana­chro­nizm. Jak pan za­uwa­żył kre­owa­na nie­gdyś nad­przy­ro­dzo­na rze­czy­wi­stość miała pewne, z góry usta­lo­ne gra­ni­ce. Na­to­miast dla nas tak na­praw­dę ogra­ni­cze­nia mogą wy­ni­kać je­dy­nie ze zło­żo­no­ści zle­ce­nia. Lecz nasza kre­atyw­ność nie ma żadnych gra­nic – po wy­po­wie­dze­niu tych słów Do­cent jakby przez chwi­le się za­sta­na­wiał.

– Cho­ciaż może rów­nież ta nie­gdy­siej­sza magia ogra­ni­czo­na była je­dy­nie przez wy­obraź­nię jej ani­ma­to­rów lub, co bar­dziej praw­do­po­dob­ne spon­so­rów. Bo jakby nie pa­trzeć, wszyst­ko spro­wa­dza się do wła­dzy i pie­nię­dzy– słowa na­ukow­ca były co naj­mniej nie­jed­no­znacz­ne.

Do Jana do­tar­ło, że Do­cent był czło­wie­kiem nie­tu­zin­ko­wym, a tak wła­ści­wie nie do końca nor­mal­nym. Ta myśl prze­ra­zi­ła go. Jesz­cze bar­dziej prze­stra­szy­ły słowa jakby od nie­chce­nia, po chwi­li wy­po­wie­dzia­ne przez Do­cen­ta.

– Wie pan to wszyst­ko jest względ­ne – stwier­dził Do­cent. 

Jan spojrzał na naukowca z niezrozumieniem.

– No to, kto jest nor­mal­ny. Bo waż­niej­sze są inne spra­wy, a przede wszyst­kim nie­skrę­po­wa­na kre­atyw­ność – wi­dząc nie­pew­ność na twa­rzy Jana, na­uko­wiec do­koń­czył roz­po­czę­tą myśl, re­la­ty­wi­zu­ją­cą rze­czy­wi­stość. 

– Ale ja o sobie wolę my­śleć tak stan­dar­do­wo – Jan od­po­wie­dział, a tak wła­ści­wie jakby się bro­nił. 

– Panie Janie, to niech­że pan tak o sobie myśli, któż tego panu broni – jakoś ner­wo­wo od­po­wie­dział na­uko­wiec. 

– Wszy­scy będą tak o sobie my­śleć. Ale tylko wtedy, gdy ja tak ze­chcę i na to po­zwo­lę. Już nie­dłu­go będę mógł za­pa­no­wać nad wa­szy­mi my­śla­mi – dziw­nie zmie­nio­nym gło­sem po­wie­dział szef In­sty­tu­tu.

Wy­glą­da­ło jakby na mo­ment Do­cent stra­cił nad sobą kon­tro­lę. Jego ciało za­czę­ło dy­go­tać, twarz wy­krzy­wiał dziw­ny gry­mas, a z ust po­pły­nę­ło lek­kie rzę­że­nie. Wszyst­ko trwa­ło krót­ką chwi­lę. Męż­czy­zna opa­no­wał się, a Jan zu­peł­nie nie wie­dział, jak in­ter­pre­to­wać to, co w tej krót­kiej chwi­li dzia­ło się z Do­cen­tem. Dla­te­go ponownie za­nie­mó­wił. Do­pie­ro po chwi­li Jan znowu usły­szał.

 – Nic się nie stało. To tylko te stre­sy i nie­ustan­ne na­pię­cie. Dzię­ku­ję panu, panie Janie. – Do­cent już opa­no­wa­ny wstał i podał Ja­no­wi rękę.

W tej chwi­li cał­ko­wi­cie przy­po­mi­nał czło­wie­ka, któ­re­go Jan po­znał wcze­śniej. Opa­no­wa­ne­go i wy­nio­słe­go na­ukow­ca.

– Jesz­cze raz gra­tu­lu­ję. Wy­ni­ki pana „We­ry­fi­ka­cji pro­ce­du­ral­nej” prze­śle­my bez­po­śred­nio do pra­co­daw­cy – Do­cent uśmiech­ną się do Jana, któ­re­go jed­no­cze­śnie po­że­gnał. 

Jan Po­pen­dow­ski, do­brze za­po­wia­da­ją­cy się młody czło­wiek, wstał od­czu­wa­jąc wy­raź­ną ulgę, że ta dziw­na roz­mo­wa do­bie­gła końca. Gdy wy­szedł z bu­dyn­ku, po­sta­no­wił wię­cej nie my­śleć o tym, co tam wi­dział i sły­szał. Zde­cy­do­wał rów­nież, że ni­ko­mu o tym nie opo­wie. Osta­tecz­nie miał za­miar zro­bić ka­rie­rę, a gdy za­cznie roz­wo­dzić się nad tym wszyst­kim, to może być uzna­ny za mi­to­ma­na lub wa­ria­ta. Nie­spo­dzie­wa­nie przez jego świa­do­mość prze­mknę­ła nie­oczy­wi­sta myśl, że w Wieży wszyst­ko było prost­sze i po­ukła­da­ne. Po­my­ślał też, że Do­cent za­pew­ne zrobi więk­szą ka­rie­rę od niego. Tak się dziw­nie skła­da, że na świe­cie 99% ludzi jest nor­mal­nych, a nie­ste­ty rzą­dzą­cych nami ludzi, naj­czę­ściej po­win­no się za­li­czyć do wariatów.