Mel (Wspomnienie Stanisława Lema)

Młody człowiek w szarym mundurze zastukał trzy razy do drzwi gabinetu swojego szefa. Usłyszał krótkie i stanowcze.

– Wejść!

Żołnierz bez wahania energicznie otworzył drzwi i wszedł do środka. Wzorowo wyprężył się w pozycji zasadniczej. 

– Panie majorze, melduję się…..– pełnym głosem rozpoczął wygłaszać regulaminową prezentację i powitanie. Nie dokończył. 

Siedzący przy biurku łysiejący, niemłody już mężczyzna, ubrany był w podobny mundur. Jego uniform różnił się tym, że na pagonach był przystrojony błyszczącymi gwiazdkami i białymi tasiemkami, a w okolicach lewej piersi oficera, różnokolorowymi baretkami. To wszystko świadczyło o dużym doświadczeniu, a zapewne również o licznych zasługach starszego żołnierza. Oficer z pewnym zniechęcenie machną ręką, aby w ten sposób uciszyć młodego człowieka. Po krótkiej chwili z wyższością skinął prawą dłonią, by tamten usiadł na krześle naprzeciw niego. Gdy młodszy stopniem żołnierz spoczął, oficer spojrzał na niego dokładnie go lustrując.

– Tyle razy ci mówiłem bar… – tu oficer urwał i zamilkł na pół sekundy. bo najwidoczniej chciał użyć nieregulaminowego określenia.

– Masz wchodzić do środka bez pukania. Czy tu jest hotel albo jakiś burdel. Zawsze szeregowy musicie pamiętać, że pracujecie w poważnej jednostce wywiadowczej– starszy stopniem zakończył swój przydługi wywód. W tym czasie młody żołnierz siedział spokojnie i bez ruchu.

– To z czym przychodzisz Młody? – zapytał oficer.

– Melduję, że w końcu mam rozwiązanie sprawy. To jest po prostu rewelacja – niezrażony wcześniejszymi połajankami podekscytowany młody człowiek, w końcu mógł podzielić się wiadomościami, które napawały go dumą.

Spojrzenie przełożonego było jednoznaczne. Zdawało się ono autorytatywnie twierdzić, że oficer nie liczy, a tym bardziej nie wierzy w jakiekolwiek rewelacje odkryte przez Młodego. Ale ponieważ w wojsku obowiązują regulaminy, zapewne jedynie dla spokoju sumienia i uzyskania całkowitej pewności, co do zgodności swojego osądu z rzeczywistością, postanowił pozwolić podwładnemu na przekazanie posiadanych informacji.

– No to gadaj szeregowy, co to za rewelacje? – powiedział stanowczo

– W końcu mam, znaczy znaleźliśmy rozwiązanie – odpowiedział entuzjastycznie. 

– Rozkodowaliśmy nagranie. No wie pan panie majorze, ten zapis o kryptonimie XZ 1214. Nareszcie udało nam się w znacznej części go odczytać. Panie majorze, po tylu latach ślęczenia i starań różnych ekip. To nam się udało. Aby to osiągnąć zastosowałem to nowe oprogramowanie, a tak właściwie wykorzystałem sztuczną inteligencję. To są zupełnie inne możliwości. Pan rozumie – powiedział szeregowy, chociaż to ostatnie stwierdzenie było nie na miejscu, a na pewno nieregulaminowe. Starszy stopniem zawsze wszystko rozumie.

Twarz oficera była enigmatyczna i przejawiała symptomy oczekiwania. Dlatego młody żołnierz nie czekał. 

– Panie szefie proszę posłuchać – powiedział szeregowy i postawił na biurku miniaturowy japoński dyktafon, jednocześnie włączając go. Obaj siedzący bez słowa wsłuchali się w dźwięki płynące z urządzenia.

Po krótkiej chwili z urządzenia popłynęły pierwsze słowa.

– MEL 1253, odbieracie? No odezwijcie się wreszcie – wybrzmiał nieprzyjemnie zimny, a zarazem mechaniczny głos. Nie można było mieć pewności do kogo właściwie należał. Równie dobrze mógł to być stosunkowo cienki głos mężczyzny lub trochę zbyt gruby głos kobiecy. Lecz w tym momencie nie było to najważniejsze. Istotna była treść rozkodowanej rozmowy. 

– Tak centrum, słucham. Tu MEL 1253 – po krótkiej chwili odezwał się o wiele bardziej przyjemny, a przy tym zdecydowanie męski głos. Odpowiadający był wyraźnie zmęczony, a jeszcze bardziej zniechęcony. 

– To się odzywajcie, jak was wywołuję. Ile mam na was czekać? Przypominam, że ta transmisja zwrotna w ramach waszej misji M 1253 jest naszym ostatnim kontaktem.

– Jak to? Ostatnio umawialiśmy się inaczej – odpowiedział zaniepokojony mężczyzna. 

Mechaniczny Głos milczał.

– To widzę, że nie zostało mi już wiele czasu. Mówiłem, że nie zakończyłem jeszcze kilku bardzo ważnych projektów. Potrzebowałbym jeszcze rok, a najlepiej dwa. Po prostu się nie wyrobię– MEL uzupełnił wcześniejsze słowa. 

– Jak zwykle! Te wasze projekty! A czy choć trochę dotyczą one naszej misji?  Bo nie wydaje mi się. Od początku prawie wszystko co robicie MEL, znacznie wykraczało poza cele misji. Nie rzadko też nie miały one z nimi nic wspólnego. Wasze działania były z gruntu nieodpowiedzialne, a do tego samowolne – z pasją perorował mechaniczny głos.

Teraz to Mel nie skomentował usłyszanych słów.

– Co prawda Wysoka Rada kilkakrotnie dała się wam przekonać, a właściwie zmanipulować, że to niby rodzaj kamuflażu. Ale ja wiem, że tak nie było i niestety nie jest. Po prostu robicie, co chcecie. Moim zdaniem za daleko się posuwacie MEL 1253. Ale jak Rada wam pozwoliła, to ich problem. My z pionu operacyjnego inaczej, można powiedzieć, bardziej trzeźwo, patrzymy na różne sprawy – powiedział dobitnie. 

– Jak to za daleko? Moim celem zawsze było, jest i będzie dobro misji. To, że przy okazji chciałem ich przygotować na to, co może przynieść im przyszłość, to zupełnie inna sprawa. Ale poniekąd czułem się w obowiązku, a Wysoka Rada mnie rozumie, a nawet poparła mój punkt widzenia – tłumaczył MEL.

– MEL uspokójcie się. Więcej słuchajcie, a mniej mówcie. Znam ja tę waszą metodę przekonywania. Mało, kto może dotrzymać wam kroku w tej kwestii. Ale nie ze mną takie zabawy. Znowu zaczynacie te wasze gierki. Jak zawsze zapominacie, kto tu wydaje rozkazy, a kto powinien je wykonywać. Nigdy nie chcecie pamiętać, że jesteście jedynie szeregowym Wysłannikiem na prawach Obserwatora. Tyle i aż tyle – mechaniczny głos skwitował w ten sposób wcześniejsze wywody mężczyzny. Było wyraźnie słychać, że z trudem panuje nad sobą.

– Tak też wypełniam swoje obowiązki i się zachowuję, a do tego… – mężczyzna umilkł, bo Mechaniczny Głos mu przerwał

– MEL, do czarnej dziury! Powtarzam, Wysokiej Radzie możecie mydlić oczy, ale nie mnie. Wy MEL chyba czujecie się, a i czasami zachowujecie, jak człowiek. A nigdy nim nie będziecie. Musicie zawsze pamiętać, że jesteście z innego, naszego, i ma się rozumieć lepszego świata.

– To co mówicie dowódco, to przesada i błędna interpretacja moich poczynań. Nie ma na to żadnych dowodów. A z resztą tłumaczyłem się przed Wysoką Radą i ta przyznała mi rację. Chyba, że to Rada się myli, według was, oczywiście. Panie dowódco – z odrobiną ironii w głosie odpowiedział MEL.

– No, no mówiłem, żebyście nie próbowali być mądrzejszym ode mnie, waszego dowódcy. Powiem wam coś jeszcze, MEL dla mnie, jesteście po prostu zdrajcą. Bo kto, jak nie zdrajca podaje obcym na tacy, tajemnice własnego świata. Zapominacie, że tu na Ziemi żyje obca, potencjalnie niebezpieczna dla nas cywilizacja – słowa, które popłynęły z japońskiego urządzenia, a wypowiedziane przez Mechaniczny Głos jasno wskazywały, że ten się prawie że zagotował.

 – Jakie tajemnice? Jakie zdradza? Możliwe, że przybliżyłem im pewne fakty i procesy. To właśnie na tej podstawie mogłem poczynić interesujące obserwacje, co do ich prawdziwej natury, znaczy ludzi. Okazało się, że moje przypuszczenia były słuszne. Ludzie niczego nie zrozumieli. Wszystko czego się dowiedzieli potraktowali jako coś, co może jest interesujące, ale jedynie, jako rozrywka. Niczego nie zrozumieli, dlatego nie uznali za naprawdę interesujące – ze smutkiem argumentował mężczyzna. Na chwilę zapadła cisza.

– To chyba jest najcenniejsza wiedza, jaką mogliśmy o nich zdobyć. Po prostu ludzie są tak zadufani w sobie, że nie potrafią właściwie interpretować oczywistych faktów, a nawet zagrożeń – niestrudzony MEL odpierał ataki dowódcy.

– MEL wy niczego nie rozumiecie. Może kiedyś, gdy ludzie dotrą do naszego świata, to skorzystają z tych, jak to mówicie niepoważnie potraktowanych informacji. A wtedy to my możemy znaleźć się w niebezpieczeństwie. Niezależnie też, jeżeli kiedyś w przyszłości nasz świat będzie gotowy wykorzystać przeciwko nim zaimplementowane przez nas technologie, to ludzie mogą być w większym stopniu odporni na nasze działania. I to przez was MEL – stwierdził Głos.

– Zaraz, zaraz. Wbrew pozorom wśród ludzi też od czasu do czasu trafiają się, co prawda bardzo rzadko, inteligentne jednostki. Przez minione wieki trwania ich przeróżnych cywilizacji, ludzie do wielu praw i rozwiązań doszli sami – odpowiedział mężczyzna.

– MEL nie będę się z wami spierał. Tak jak powiedziałem wasza misja i tak się kończy i wracacie do Centrum przed oblicze Wysokiej Rady. Już oni was ocenią i rozliczą– a potem głos uspokoił się i dodał – Ale za zdradzenie ludziom nazwy planety Solaris, to mam do was prywatnie wielką pretensję….

W tym momencie urządzenie odtwarzające rozmowę zamilkło.

Zaniepokojony oficer spojrzał na Młodego.

– Co jest do cholery? – warknął.

– Spokojnie panie szefie. Tu niestety zmienili sekwencję kodowania przekazu. Musieli zastosować system, który, co pewien czas, dokonywał konwersji szyfrowania transmisji. Ale już nad tym pracujemy – podwładny jakby ciągle oczarowany, tym co obaj panowie usłyszeli niespiesznie odpowiedział.

– No dobrze. Ale co to właściwie było? Jakieś dyrdymały skończone – przełożony z niesmakiem spojrzał na podwładnego.

– Ja wiem? Czy o tym można powiedzieć dyrdymały? Z tego, co ustaliłem, był to zarejestrowany kontakt pomiędzy przedstawicielami obcej cywilizacji. Jeden z rozmówców był gdzieś na statku kosmicznym, prawdopodobnie zacumowanym w okolicach drugiej strony Księżyca. Drugi natomiast, to agent, przebywający tu na Ziemi – podwładny nie usiłował się bronić, a raczej głośno zastanawiając się, przekonywał dowódcę do swoich racji. 

Przełożony przez chwilę nie odzywał się. Jakby nad czymś się zastanawiał., dlatego zachęcony tym faktem Młody kontynuował.

– Po precyzyjnym rozpracowaniu podejrzewamy, że agentem mógł być podający się za człowieka mężczyzna, który posługiwał się dokumentami wystawionymi na nazwisko Stanisława Lema. Nota bene to znany polski pisarz SF. To ci dopiero idealny kamuflaż, Niestety nie możemy go zapytać, o co w tym wszystkim chodzi i z kim rozmawiał, bo od pewnego czasu został uznany za nieżyjącego. Chociaż w tym kontekście i okolicznościach, należałoby to nazwać zupełnie inaczej. Dlatego obecnie najintensywniej pracujemy nad precyzyjnym zlokalizowaniem miejsca, z którego emitowany był sygnał z tym mechanicznym głosem.  Nie wykluczone, że Obcy mają bazę na ciemnej stronie Księżyca – z wyraźną ekscytacją, ale i tryumfem zakończył młody żołnierz.

Natomiast żołnierz starszy stopniem oraz wiekiem i doświadczeniem, zmarszczył czoło i poczerwieniał. Była obawa, że ze złości lada chwila wybuchnie. A mówiąc po wojskowemu, eksploduje. Na szczęście dla wszystkich, to się nie wydarzyło. 

– Ja wam dam pisarza SF. Tyle czasu pracujecie nad tą sprawą, żeby teraz przedstawić mi takie bzdury. Na kilometr widać, że ta rozmowa została przez was sfabrykowana. Jak się dowiem, że poszliście z tymi głupotami do mediów, to marny wasz los. A z ciepłą posadką, którą teraz zajmujecie, szybko się pożegnacie. Odmaszerować i weście się w końcu do roboty – wykrzyczał major niezwykle grubiańskim głosem. 

Młody żołnierz jak rażony piorunem wstał, wyprężył się i wyszedł z pokoju. Oficer opadł na swój fotel, a stopy oparł na biurku. Lecz nie było mu dane długo odpoczywać i rozmyślać. Po krótkiej chwili na jego biurku odezwał się brzęczek telefonu. Major niespiesznie opuścił nogi na podłogę, a potem sięgnął po słuchawkę, podniósł ją i stanowczym ruchem przyłożył do ucha. 

– Halo?! – wychrypiał ciągle jeszcze podnieconym głosem. 

Gdy oficer usłyszał w słuchawce znany, Mechaniczny Głos, dalsze słowa ugrzęzły w jego wojskowej krtani. 

– MK 1313, co tam do czarnej dziury się u was dzieje? – stanowczo dopytywał się Głos. 

Na chwilę zapanowała nieprzyjemna cisza. Oficer nie potrafił wykrztusić słowa.

– Zapewnialiście, że wszystko macie pod kontrolą. Coś nam się widzi MK 1313, że nie radzicie sobie na tej wysuniętej, najbardziej newralgicznej placówce wywiadowczej. Nie wiem co z wami zrobić. Będziemy musieli o wszystkim powiadomić Wysoką Radę. Niech Ona zadecyduje. Oszołomiony oficer dalej milczał – Głos bez ogródek wyżywał się na majorze.

– Może to już czas, aby was wygasić – z niewielką empatią stwierdził głos. 

Zasłużony oficer, a może raczej Wysłannik obcej cywilizacji, posłusznie słuchał i ciągle nie potrafił wydusić z siebie słowa. Natomiast Głos kończąc połączenie zrezygnowany powiedział do siebie: – Co ja mam z tym personelem na tej cholernej Ziemi. To chyba przez tą dziwną i najbardziej niestabilną w okolicy planetę. Wszyscy tam po krótkim czasie służby po prostu głupieją.

Żołnierz w mundurze przystrojonym licznymi gwiazdkami i baretkami, jeszcze długo stał z słuchawką przy uchu. Wyglądał jakby się zapowietrzył. Gdy w końcu spróbował się odezwać, połączenie już dawno zostało zerwane.