Życie po...

Przedstawicielka fundacji „Życie po życiu” przywołała na twarz wyćwiczony, smutny półuśmiech, którego używała w rozmowach z rodziną zmarłego.

– Proszę się nie martwić. Możecie państwo być spokojni. Z pewnością będzie zadowolony. – Mówiąc to, myślała równocześnie: I tak się nie dowiemy prawdy, chyba po śmierci.

– Czy możemy coś jeszcze zrobić, żeby był szczęśliwy, żyjąc drugim życiem? – spytała brunetka, zapewne córka.

– My się wszystkim zajmiemy. Czcigodny zmarły wykupił balsamowanie i sporządzenie z niego mumii na początku istnienia naszej firmy, regularnie opłacał składki. – Fundacja zarobiła na nim trzykrotnie więcej, niż wyniesie teraz koszt usługi. – pomyślała i dodała:

 – Ukochany pies będzie razem z nim. Już jest zabalsamowany. Takie było życzenie jego pana. Nic państwo nie dopłacają, to w ramach zamówionej usługi. Proszę tylko podpisać ten formularz, którego autorem był zresztą zmarły.

Mary podpisała, nie czytając. Ojciec był skrupulatny do przesady, zawierając różne umowy i znał wszelkie kruczki prawne.

– Kiedy mamy się zgłosić po mumie?

–Dostarczymy naszym transportem, po uprzedzeniu państwa, może już jutro.

Po wyjściu z gmachu fundacji i znalezieniu się w firmowej limuzynie Mary przestała udawać przygnębioną. Spojrzała tylko, czy matowa szyba oddzielająca ich od kierowcy jest dokładnie podniesiona i powiedziała do Matta:

– Nie wierzę w te ich zapewnienia, że ojciec będzie nas odwiedzał, jako duch. Byłby wściekły, że pomogliśmy mu zejść z tego świata trochę wcześniej, niż się spodziewał, żebyś mógł zostać prezesem firmy. Nie ma przecież żadnych duchów. Mam rację?

Matt nie odpowiedział, siedział naprzeciwko Mary, zmartwiały, tylko mu zęby szczękały, a z tyłu za nią rozległ się szept:

– Nie ujdzie wam to płazem. Zobaczycie do czego będę zdolny jako duch. Z pewnością nie przeczytałaś tego, co było drobnym druczkiem w formularzu.

 Jedno szczeknięcie dodało tym słowom absurdalnego potwierdzenia.