Miranda i dziewięć blizn

CZĘŚĆ I: OPOWIEŚĆ

 

 Najbrzydsza siostra

W rodzinie Urana większość dzieci była okrągła i gładka. Ariel miała buzię jasną i lśniącą jak porcelanowa lalka. Zawsze wiedziała, gdzie stanąć, żeby światło padało na nią najlepiej. Umbriel była czarna i tajemnicza jak bezgwiezdna noc. Mówiła mało, ale jak już otworzyła usta, wszyscy milkli. Titania i Oberon – duzi i dostojni – nosili swoje kratery z dumą, jakby to były ordery zdobyte w dawnych bitwach.

A w środku tego wszystkiego leżał tata Uran. Nie stał, nie siedział – leżał na boku, przekrzywiony. Kiedyś dostał tak mocno, że już nigdy nie wstał. Dawno, dawno temu coś go przewróciło. W rodzinie Urana o takich rzeczach się nie mówi. To nie wypada.

Dzieci też o tym nie rozmawiały. Ale wszystkie krążyły wokół taty w jego przechyleniu, jakby mówiły bez słów: „Jeśli ty leżysz, my leżymy z tobą.”

Uran nigdy im za to nie dziękował. Może nie umiał. Może bał się, że kiedy powie to na głos, w gardle zrobi mu się wielka, planetarna gula. A planety z gulą w gardle potrafią rozpętać burze, które trwają całe wieki.

I była jeszcze Miranda.

Miranda wyglądała tak, jakby ktoś ją zrzucił z bardzo wysokiej szafy, a potem próbował posklejać z tego, co zostało na podłodze – byle szybciej, byle się trzymało. Tu jedna kanciasta „korona”, wielka jak ugór pełen rowów. Tam druga, jeszcze bardziej niesforna. A na policzku – Verona Rupes: urwisko tak wysokie, że chmury Urana w dole wyglądały przy nim jak watka cukrowa.

Pewnego dnia Miranda podpłynęła do Ariel, która czesała swoje świeże pasma lodu.

– Ariel… mogę z tobą polatać? – zapytała cicho.

Ariel spojrzała na nią. Przez chwilę chciała powiedzieć „tak”. Ale potem jej wzrok spadł na kanciaste korony Mirandy, na pęknięcia, uskoki i rowy.

– Może innym razem – powiedziała. – Jak lecę obok ciebie, wszyscy patrzą na… no wiesz. Na te pęknięcia.

Nie powiedziała tego złośliwie, ale jakby mówiła: “jutro będzie mróz”. I dlatego bolało jeszcze bardziej.

Gdzieś w głębi Mirandy pęknął mały kawałek lodu. Cicho. Niezauważalnie dla nikogo poza nią.

Miranda stanęła przed swoim lodowym „lustrem” na dnie krateru i patrzyła na odbicie. Miała warkocze z lodowych kryształów – jedyną rzecz, której nigdy nie próbowała zmieniać. Resztę próbowała naprawiać. Kiedyś zasypywała pyłem rowy Arden, żeby wyglądały gładziej. Pył osiadł nierówno i wyszło jeszcze gorzej, jak ściana zamalowana farbą w złym kolorze.

– Ariel ma ładny lód – powiedziała Miranda do swojego odbicia. – Umbriel ma swoje eleganckie cienie. A ja? Ja mam blizny. Dziewięć. Wielkich, krzywych, upartych.

Odbicie nic nie odpowiedziało. Po prostu patrzyło tak samo smutno.

Miranda odwróciła się i pobiegła do swojej ulubionej kryjówki – głębokiego rowu w jednej z koron. Tam nikt jej nie widział. Tam mogła płakać lodowymi łzami, które zamarzały, zanim zdążyły spaść, i robiły nowe, malutkie kraterki.

– Nie chcę już być Mirandą – szepnęła w ciemność. – Chcę być zwykłym, nudnym, okrągłym księżycem. Bez szwów. Bez dziur. Bez tego głupiego urwiska.

Wtedy usłyszała cichutki głos.

– Miranda…

Podniosła głowę. Nad krawędzią rowu wisiał najmniejszy i najszybszy z rodzeństwa – Puck. Zawsze uśmiechnięty. Zawsze znał najlepszy żart w całym kosmosie, nawet jeśli dowcip wcale nie był na miejscu. Tym razem się nie uśmiechał.

– Miranda, musisz przyjść. Szybko. Do taty.

Miranda otarła policzek wierzchem dłoni.

– Po co? Żeby znowu się patrzyli, jaka jestem krzywa?

Puck pokręcił głową tak mocno, że prawie odpadł mu kawałek lodu z czubka nosa.

– Nie. Tym razem chodzi o coś wielkiego. Coś leci prosto na nas. I tylko ty możesz to zatrzymać.

Miranda zamrugała.

– Ja? Ja, która nawet siebie nie potrafię poskładać?

Puck zjechał po zboczu i stanął tuż przed nią.

– Właśnie ty. Bo twoje blizny… to nie są tylko blizny. To są tory. I coś właśnie powinno po nich jechać.

Miranda spojrzała w górę. Przez błękitną mgłę Urana zobaczyła jasną kropkę. Kropka rosła. I po raz pierwszy w życiu Miranda poczuła, że jej blizny zaczynają pulsować. Może stare rany wyczuły zmianę pogody.

 

 Kropka, która miała znaczenie

W błękitnej sali tronowej, zbudowanej z chmur i lodowej mgły, zebrała się cała rodzina. Uran leżał na boku jak zawsze. Oczy miał szeroko otwarte – a to zdarzało się rzadko.

Puck postawił przed nimi idealnie gładką taflę lodu, która służyła za ekran. Na środku żarzyła się kropka. Już nie taka mała. Ciągnęła za sobą welon pyłu.

– To kometa – powiedział Puck cicho. – Duża. I szybka.

– Skąd leci? – wyszeptała Ariel.

– Z daleka. Z lodowych obrzeży. I jeśli nic nie zrobimy… w końcu tu będzie.

U Urana „w końcu” bywa bardzo długo – ale nawet bardzo długo kiedyś się kończy.

Rodzeństwo spojrzało po sobie.

– Jest za wielka – szepnęła Ariel. Jej porcelanowy spokój popękał. – Moja jasność nas nie obroni.

– I za szybka – dodała Umbriel, robiąc się jeszcze ciemniejsza. – Moja noc jej nie ukryje.

Titania zacisnęła usta.

– Rozbije nas jak szklane kulki.

Miranda stała z tyłu. Chciała się schować, ale w sali tronowej wszystko było gładkie. Nie było gdzie wcisnąć swojej krzywizny.

Uran powoli odwrócił głowę. Pierścienie zadzwoniły cicho. Spojrzał ponad głowami pięknych dzieci prosto na nią.

– Miranda – powiedział.

Miranda zamarła. Nie pamiętała, kiedy ostatnio tata powiedział jej imię. Naprawdę mówił do niej?

– Podejdź.

Zrobiła krok. I drugi. Nogi trzęsły jej się jak galareta z lodu.

– Puck mówi, że tylko ty możesz ją zatrzymać – powiedział Uran.

Miranda patrzyła na ekran.

– Ale jak? – zapytała cienkim głosem. – Jestem najmniejsza. Najbardziej posklejana z kawałków… Ja… ja nawet nie umiem być ładna.

Uran uśmiechnął się łagodnie.

– Właśnie dlatego – powiedział. – Twoje siostry są gładkie. Kometa by się po nich tylko prześlizgnęła. Oberon jest twardy – a wtedy byłoby jedno wielkie „trach” i po rodzinie.

Puck podleciał bliżej i narysował palcem linię na lodzie.

– Twoje blizny są tak głębokie, że mogą działać jak tory – powiedział. – Kometa wpadnie w rów, rozpędzi się w nim i wystrzeli w bok. Jak z procy.

Miranda spojrzała na własne korony, rowy, uskoki i urwisko. Na wszystkie miejsca, których się wstydziła.

– Czyli moje blizny… mają siłę?

Uran skinął.

– Dziewięć blizn. Dziewięć prób. Dziewięć szans. Musisz zatańczyć z kometą tak, żeby nie uderzyła w nas, tylko… przeszła obok.

Miranda przełknęła ślinę i spojrzała na tatę.

– Tato… tobie też kiedyś coś zrobiło krzywdę, prawda?

Uran milczał długo. Skinął głową.

– Wiesz, dlaczego krążycie tak dziwnie? – zapytał w końcu. – W moim przechyleniu?

Miranda patrzyła z zaciekawieniem.

– Bo kiedy upadłem… zostałyście przy mnie. Wszystkie. Mogłyście odejść. A wy zostałyście.

Miranda poczuła gulę w gardle.

– Nigdy wam tego nie powiedziałem – wyszeptał Uran. – Ale widzę. Codziennie was widzę.

Cisza w sali była tak głęboka, że słychać było, jak pył osiada na pierścieniach Urana.

Miranda uniosła brodę. 

– A jeśli nie trafię?

Uran spojrzał jej prosto w oczy.

– Wtedy zostaniemy tylko pyłem i wspomnieniem.

Miranda spojrzała na Ariel. Na Umbriel. Na Titanię i Oberona, którzy pierwszy raz w życiu wyglądali na bezradnych.

Potem wyprostowała plecy.

– To co? – powiedziała głośno. – Zaczynamy trening.

I stało się coś dziwnego. Umbriel przestała się cofać w cień. Oberon zmrużył oczy inaczej niż zwykle – z czymś, co wyglądało na szacunek. Titania skinęła głową, jakby mówiła: „No, nareszcie”.

A Uran powiedział tylko jedno słowo:

– Dobrze.

Puck, który zawsze miał żart na wszystko, tym razem tylko skinął głową, jakby wiedział, że to wystarczy.

 

Trening na dziewięć blizn

Trening trwał długo. Puck rozstawił w przestrzeni dziewięć lodowych piłeczek.

– To próbne kometki – zawołał. – Ale traktuj je poważnie. Obrót i chwyt. Gotowa?

Miranda wzięła głęboki oddech.

– Gotowa.

Blizna 1: Inverness

Pierwsza piłeczka leciała prosto. Miranda ustawiła się bokiem, jakby podsłuchiwała wiatr. Piłeczka wpadła w rów, zakręciła i wystrzeliła w bok.

– Działa! – krzyknął Puck, robiąc fikołka.

Miranda poczuła mruczenie pod stopami. Jej własna powierzchnia powiedziała: „No. Wreszcie.”

Blizna 2: Arden

Druga piłeczka była złośliwa: zygzakowała. Miranda spóźniła się o ułamek. Piłeczka zahaczyła o krawędź blizny i prawie uciekła.

– Jeszcze raz! – krzyknęła Miranda.

Za drugim razem weszła idealnie. Arden zaszemrała cicho: „Łzy też potrafią rzeźbić drogę.”

Blizna 3: Elsinore

Trzecia piłeczka trzy razy minęła cel. Miranda usiadła i schowała twarz w dłoniach.

– Jestem za wolna – wyszeptała.

Puck usiadł obok.

– Wiesz, jak nazywa się kometa, która się spóźnia? – spytał.

– Jak?

– Nie wiem. Jeszcze żadna nie dotarła, żeby się przedstawić.

To był najgłupszy żart w całym Układzie Słonecznym. Miranda parsknęła śmiechem. I wtedy piłeczka trafiła.

Elsinore przemówiła twardo: „Upór jest głębszy niż strach.”

Blizny 4–8: pięć krótkich lekcji

Piłeczki leciały coraz szybciej. Miranda upadała, wstawała, próbowała znów. A blizny mówiły krótko – jak instrukcje do odwagi:

Siła.

Cierpliwość.*

Wściekłość. (tylko trzymana za kołnierz)

Cisza.

Nadzieja.

Blizna 9: Verona Rupes

– Ostatnia! – krzyknął Puck.

Miranda stanęła na krawędzi urwiska. Piłeczka leciała jak strzała.

– Skacz – powiedziała Miranda cicho. – Ufam ci.

Piłeczka spadła wzdłuż ściany klifu. Grawitacja Mirandy chwyciła ją, rozpędziła i wyrzuciła w kosmos jak z procy.

Miranda otworzyła oczy. Jej blizny jarzyły się delikatnym błękitem, jakby mówiły jednym głosem: „Jesteśmy gotowe”.

Puck objął ją ramieniem.

– Miranda… jesteś najgroźniejszą procą w całym Układzie Słonecznym.

Miranda spojrzała na urwisko.

– Kiedy przyjdzie prawdziwa kometa… będę musiała skoczyć razem z nią, prawda?

Puck nie odpowiedział. Nie musiał.

Miranda podeszła do lodowego lustra i spojrzała na siebie. Na pęknięcia. Na szwy. Na urwisko. I pierwszy raz uśmiechnęła się do własnego odbicia.

Może nie była połamana. Może była dokładnie taka, jaka musiała być.

 

Skok z Verona Rupes

Dzień nadszedł szybciej, niż komukolwiek się wydawało. Kometa wypełniła już pół nieba. Jej warkocz mienił się srebrem, błękitem i groźną zielenią – ale był taki piękny.

Rodzina stała w rzędzie. Ariel płakała, a łzy zamarzały w locie. Umbriel trzymała ją za rękę, pożyczając jej trochę cienia. Titania i Oberon zacisnęli szczęki. Uran leżał cicho. Pierścienie nie dzwoniły.

Miranda stała sama na krawędzi Verona Rupes.

– Teraz – szepnął Puck. Jego głos drżał, choć on sam był daleko.

Miranda spojrzała na tatę.

– Nie pozwolę – wyszeptała. – Nie pozwolę, żeby znowu ktoś zrobił ci krzywdę. 

Rozłożyła ręce.

– Chodź do mnie – powiedziała do komety. – Zaczniemy ten taniec.

Kometa weszła w pierwszy rów. Szarpnięcie było potężne. Miranda zachwiała się. Przez chwilę myślała, że znów pęknie.

I wtedy poczuła coś jeszcze: jak Titania i Oberon napinają swoje pola grawitacyjne, jak Ariel i Umbriel dokładają siły. Nie dotykali komety – to było zadanie Mirandy. Ale trzymali Mirandę. Niewidzialna sieć grawitacji mówiła: „Nie rozpadniesz się. Jesteśmy.”

Kometa przeszła przez kolejne blizny. Zwolniła. Zamiast uderzyć, zaczęła skręcać w wielki łuk.

I w ostatniej chwili przelatywała nad krawędzią urwiska.

– Teraz! – krzyknęła Miranda.

I skoczyła. W dół. Prowadząc kometę obok siebie – jak surfer, który łapie falę.

Spadała długo. Długo, inaczej niż na Ziemi. W tej ciszy wiatr nie wył – on śpiewał pieśń triumfu. Kryształki lodu błyszczały jak konfetti na balu.

Miranda zaśmiała się na głos, bo czuła, że jej strach wreszcie ma sens: nie był po to, żeby ją zatrzymać. Był po to, żeby dodać sił. 

Na samym dole kometa – prowadzona jej grawitacją – wystrzeliła w bok jak z gigantycznej procy. Poleciała daleko. Bezpiecznie.

Miranda wylądowała miękko w zaspie lodowego pyłu i spojrzała w górę. Kometa była już tylko kropką.

A potem usłyszała krzyk radości całej rodziny. Taki, że aż próżnia prawie uwierzyła, że umie nieść dźwięk.

Uran poruszył się. Z wysiłkiem, o włos, o jeden mały stopień… próbował wstać.

– Powinienem był patrzeć na ciebie częściej – wyszeptał. – Nie tylko wtedy, gdy cię potrzebowałem.

Miranda poczuła ciepło w kamiennym sercu.

– Teraz patrzysz – odpowiedziała. – To wystarczy.

Ariel dopadła do niej pierwsza.

– Miranda! – śmiała się i płakała jednocześnie. – Przepraszam… przepraszam za to, co powiedziałam o twoich pęknięciach. Byłam głupia.

I przytuliła ją mocno.

Miranda otrzepała kolana. Jej blizny wciąż jarzyły się błękitem, ale już nie wyglądały jak rany. Każda przypominała jej o drodze, którą musiała przebyć, by odnaleźć siebie.

– Nie jestem połamana – powiedziała cicho. – Jestem dokładnie taka, jaka miałam być. Teraz to rozumiem.

I wtedy wszystkie księżyce Urana objęły ją w jeden wielki, kosmiczny uścisk.

A Verona Rupes przestała rosnąć. Bo nie musiało już niczego udowadniać.