Nieporozumienie

Je­ste­śmy w pu­stym po­ko­ju, na szczy­cie bloku. Ja­rze­niów­ka do­sko­na­le oświe­tla po­miesz­cze­nie. Sie­dzę tyłem do drzwi, tuż przed biur­kiem z róż­ny­mi pa­pie­ra­mi. Po mojej lewej znaj­du­ją się półki z książ­ka­mi i do­ku­men­ta­mi, po pra­wej zaś ca­ło­ścien­ne okno, z któ­re­go roz­ta­cza się widok na mia­sto tęt­nią­ce noc­nym ży­ciem. Alek­siej Kła­szow, trzy­ma­jąc mię­dzy pal­ca­mi dy­mią­ce­go pa­pie­ro­sa, zaj­mu­je fotel po dru­giej stro­nie biur­ka.

– Kto przy­jął zle­ce­nie i wa­run­ki? – pytam, nie­śpiesz­nie żując gumę.

Ma­fio­zo bez słowa rzuca tecz­kę na biur­ko. Pod­no­szę ją, wy­cią­gam z niej akta za­bój­ców i po­bież­nie je prze­glą­dam

Boris, ści­ga­ny za wie­lo­krot­ne na­pa­dy z nożem. I za­szlach­to­wa­nie ofi­ce­ra mi­li­cji? Na Placu Czer­wo­nym? No no… Ma­twiej. Za­opa­tru­je gang Usza­sta­jów w ma­te­ria­ły wy­bu­cho­we i pro­wa­dzi dla nich akcje sa­bo­ta­żo­we. Pew­nie dla­te­go za­wsze koń­czą się peł­nym suk­ce­sem… Ivana… wy­do­sta­ła się z Czar­ne­go Del­fi­na? Kła­dąc straż­ni­ków go­ły­mi rę­ka­mi? Nie­źle…

No i jesz­cze Jegor i Zahar. Snaj­per co ma na kon­cie kilku pier­do­ło­wa­tych wa­taż­ków i tru­ci­ciel. Na moje wła­sne zle­ce­nie wy­słał gu­ber­na­to­ra na­sze­go okrę­gu na tam­ten świat. W gar­ni­tu­rze obrzy­ga­nym jego wła­sną krwią. Skur­wiel nie chciał współ­pra­co­wać, to do­stał to na co za­słu­żył. Tak…

Na Za­ha­ra liczę naj­bar­dziej. A resz­ta? Zo­ba­czy­my, jak będą dzia­łać, w gru­pie to z pew­no­ścią pój­dzie jak z płat­ka. Ale to mało praw­do­po­dob­ne, pa­zer­ność za­wsze zwy­cię­ża w tym śro­do­wi­sku.

– Nikt nie robił pro­ble­mów? – uno­szę wzrok znad pa­pie­rów. Alek­siej bie­rze so­lid­ne­go bucha.

– Boris pró­bo­wał się do mnie do­brać. Skne­ra sobie wy­my­ślił, że na­le­ży mu się więk­sza staw­ka. Ale cóż… – roz­kła­da ręce. – Nie do­ce­nił two­ich chło­pa­ków. Udało mu się zra­nić trzech, po czym zo­stał oba­lo­ny i… „prze­ko­na­łem” go do przy­ję­cia two­jej ofer­ty… – myśli przez chwi­lę, po­wo­li wy­pusz­cza­jąc dym ze swych mię­si­stych noz­drzy. – W sumie, czemu nie wy­ślesz jed­ne­go nich, by zabił Kra­sow­skie­go?

– Jed­ne­go z chło­pa­ków? – nie wiem czy słowa ma­fio­zy są na serio czy nie. Ale i tak mnie roz­ba­wił. – Oni to spece w ochro­nie, a nie skrę­ca­niu kar­ków… – po chwi­li do­da­ję. – Nie uszko­dzi­łeś Bo­ri­sa, praw­da?

Bie­rze ko­lej­ne­go bucha, nawet na chwi­lę nie spusz­cza­jąc wzro­ku.

– Wy­rwa­ło mu się parę zębów… bez znie­czu­le­nia…

Wy­pusz­cza po­tęż­ny kłęb dymu.

– Ale ja bym nie li­czył to jako uszko­dze­nia…

Stuka pa­pie­ro­sem o kra­wędź po­piel­nicz­ki, strzą­sa­jąc z niego na­gro­ma­dzo­ny po­piół.

– Przy­naj­mniej nie takie, po któ­rym nie mógł­by wy­ko­nać swej ro­bo­ty.

– I bar­dzo, kurwa, do­brze – lekko się uśmie­cham. Ach ten Alek­siej… całe szczę­ście, że nie trak­tu­je tak każ­de­go kto mu się na­wi­nie. Wła­śnie, jesz­cze jedna kwe­stia.

– Czy Zahar za­żą­dał… – ury­wam. Coś dziw­ne­go za­czy­na się dziać w nie­oświe­tlo­nym rogu po­miesz­cze­nia. Kilka me­trów za Alek­sie­jem.

– Wię­cej kasy za zle­ce­nie? Oczy­wi­ście, czego się spo­dzie­wa­łeś po cho­ler­nym za­wo­dow­cu?

Ciem­ność naj­pierw gęst­nie­je, za­sła­nia­jąc kąt po­ko­ju. Jakby w tym miej­scu po­wsta­ła czar­na dziu­ra.

– Ej, Oleg. Co z tobą? – pyta Kła­szow.

Nic nie ro­zu­miem. Sły­szę wy­raź­nie słowa mo­je­go pod­ko­mend­ne­go, ale nie do­cie­ra do mnie ich sens.

W tym cza­sie mrok za­czy­na na­bie­rać formy. Dziw­nej… Moż­li­wej do opi­sa­nia tylko przez od­le­głe, bar­dzo na­cią­ga­ne ana­lo­gie… w tej chwi­li… nie do od­na­le­zie­nia…

– Ej! Oleg!!! – roz­le­ga się dźwięk. Coś ude­rza mnie w głowę. Moje oczy od­ru­cho­wo mru­ga­ją…

– Co?… – mam­ro­czę. Nagle zdaję sobie spra­wę z po­wa­gi sy­tu­acji. – Za tobą Aleks!!!

Kła­szow re­agu­je na­tych­miast. Gwał­tow­nie zrywa się z krze­sła z pi­sto­le­tem w ręku i strze­la. Pro­sto w wy­peł­nio­ną czer­nią, oto­czo­ną wy­pły­wa­ją­cym z tyłu mrocz­nym ca­łu­nem… głowę. Po­zba­wio­ną rysów, zło­żo­ną z po­chła­nia­ją­ce­go świa­tło kłę­bo­wi­ska ma­te­rii. Przy­naj­mniej tak to wy­glą­da. In­truz nic sobie nie robi z wy­strze­lo­nej kuli. Roz­le­ga się me­ta­licz­ny zgrzyt, przy­wo­dzą­cy na myśl nie­ludz­ki wrzask. Widzę jak czar­ny, seg­men­to­wa­ny splot bez trudu wy­ry­wa pi­sto­let z ręki Alek­sie­ja i wy­rzu­ca go przez okno, tłu­kąc szybę. Ma­fio­zo nawet nie mruga. Stoi jak za­mro­żo­ny… A ja nie cze­kam na dal­szy roz­wój wy­pad­ków.

Od­wra­cam się i rzu­cam do drzwi. Kiedy już mam chwy­cić klam­kę, coś mnie do nich przy­bi­ja, prze­szy­wa­jąc mi prawe ramię. Wrzesz­czę z bólu i pró­bu­ję się oswo­bo­dzić, ale bez skut­ku. Na szczę­ście, a może nie­szczę­ście, mogę kątem oka ob­ser­wo­wać, co się dzie­je za mną.

Le­wi­tu­ją­cy kształt sunie w stro­nę Alek­sie­ja i za­trzy­mu­je się tuż przed nim. Czerń, wręcz po­chła­nia­ją­ca świa­tło ja­rze­niów­ki, za­czy­na wi­ro­wać wokół ma­fio­za. Po chwi­li wciąż sto­ją­cy bez ruchu Kła­szow za­czy­na się… za­pa­dać. W sobie. Z chru­po­tem ła­ma­nych kości i mla­ska­niem miaż­dżo­nych tka­nek. Jakby nie­wi­dzial­ne ręce me­to­dycz­nie zgnia­ta­ły każdą cząst­kę jego ciała. Na raz. Gdyby się jesz­cze jakoś bro­nił. Ale nie. On nie robi nic, aby się temu prze­ciw­sta­wić. Nie po­tra­fię tego… Nie, nie mogę. Od­wra­cam wzrok. Przez dłuż­szy czas nie je­stem w sta­nie ze­brać myśli, sły­sząc, co się dzie­je z moim pod­ko­mend­nym. Robi mi się żal Alek­sie­ja. Był mo­men­ta­mi opry­skli­wy, fakt. Trzy­mał się ze mną tylko dla pie­nię­dzy, nie­wąt­pli­wie. Ale żaden czło­wiek nie za­słu­żył na… TAKĄ śmierć. Z „rąk” cze­goś TA­KIE­GO.

Jesz­cze raz pró­bu­ję do­się­gnąć cze­goś, co prze­bi­ło moje prawe ramię. Jest zimne jak lód. I zbyt mocno sie­dzi w drzwiach by dało się to wy­cią­gnąć z mo­je­go barku. 

Jed­nak za­uwa­żam coś in­ne­go. Co­kol­wiek mnie unie­ru­cho­mi­ło, przy­po­mi­na pręt zbro­je­nio­wy, rów­nie gruby na całej swej dłu­go­ści. A gdyby tak… Dreszcz mnie prze­cho­dzi na myśl, co mu­siał­bym zro­bić. 

Wtedy wszyst­ko cich­nie. Pa­trzę za sie­bie. Kła­szo­wa już nie ma. Upiór trzy­ma pa­pie­ry z biur­ka czar­ny­mi od­nó­ża­mi i unosi je do swej “głowy”. Wy­glą­da, jakby się im przy­pa­try­wał. Mniej­sza o to. Teraz albo nigdy!

Prze­ły­kam gumę i z całej siły na­pie­ram rę­ka­mi na drzwi. Ból w miej­scu prze­bi­cia staje się przy­tła­cza­ją­cy, nie je­stem w sta­nie po­wstrzy­mać jęku. Do tego prze­rwa­ne mię­śnie utrud­nia­ją mi pracę prawą ręką. Ale po­wo­li, cen­ty­metr po cen­ty­me­trze, moja klat­ka pier­sio­wa od­da­la się od la­kie­ro­wa­nych desek, z któ­rych są zbu­do­wa­ne drzwi. W pew­nej chwi­li mogę nawet swo­bod­nie ru­szać głową. Czuję, jak po­dłuż­ny kształt trze o moje kości. Z ulgą stwier­dzam, że płuca naj­wy­raź­niej nie zo­sta­ły uszko­dzo­ne. Ale mimo to ból jest tak po­tęż­ny, że nie mogę po­wstrzy­mać krzy­ku. Wresz­cie wy­su­wam do końca ten prze­klę­ty kołek ze swego ciała, uwal­nia­jąc je. Jest to tak nagłe, że upa­dam na plecy. I wtedy do­pie­ro czuję, jak ad­re­na­li­na ude­rza we mnie z pełną siłą. Nie zwra­cam już uwagi na me­ta­licz­ne zgrzy­ty za mną. Ani na po­so­kę, pły­ną­cą z dziu­ry w moim gar­ni­tu­rze. Naj­waż­niej­sza jest teraz uciecz­ka.

Bły­ska­wicz­nie otwie­ram drzwi i rzu­cam się ko­ry­ta­rzem pro­sto na klat­kę scho­do­wą. Prze­ska­ku­jąc po trzy stop­nie na raz, po­ko­nu­ję kilka pię­ter w dół. I wtedy, gdy już mam na­dzie­ję, że się uda, gdy zo­sta­ją mi ledwo dwa pię­tra do wyj­ścia… zni­kąd po­ja­wia się obłok czer­ni. Tuż przede mną.

Pró­bu­ję wy­ha­mo­wać. Nie udaje się. Wpa­dam pro­sto w mrocz­ny całun. Coś zim­ne­go mnie chwy­ta. Rzuca mnie. Lecę. Prze­bi­jam się przez coś. Sły­szę trzask drew­na i wła­snych kości. Lecę dalej. Ude­rzam o coś mięk­kie­go.

Po chwi­li odrę­twie­nia uno­szę głowę i roz­glą­dam się. Leżę na spo­rej ka­na­pie w po­ko­ju dzien­nym nie­wiel­kie­go miesz­ka­nia. Pew­nie to ona za­mor­ty­zo­wa­ła mój upa­dek. I tylko dzię­ki niej moje kości są całe. Wszyst­kie, poza tymi w pra­wej ręce, która od­zy­wa się tępym bólem od razu gdy staję na nogi. Mu­sia­ła się zła­mać o drzwi, przez które tutaj wpa­dłem. No nic, na razie nie bę­dzie z niej po­żyt­ku. Kie­ru­ję wzrok przez po­zba­wio­ne drzwi wej­ście do miesz­ka­nia, na część ko­ry­ta­rza i klat­kę scho­do­wą. 

Z któ­rej po­wo­li, sunąc nad zie­mią, zbli­ża się ciem­ność.

Nie­wie­le my­śląc się­gam lewą, spraw­ną ręką, do we­wnętrz­nej kie­sze­ni gar­ni­tu­ru. Dwa czar­ne splo­ty wy­ry­wa­ją się z mroku. Jeden z me­ta­licz­nym od­gło­sem zdzie­la mnie po nad­garst­ku, pra­wie go ła­miąc. Drugi w tym cza­sie bły­ska­wicz­nie owija się wokół moich nóg. Wy­star­czy jedno szarp­nię­cie i już leżę na ziemi, wy­wle­ka­ny ze swo­je­go schro­nie­nia, brzu­chem do pod­ło­gi. Bez­wład­na prawa ręka cią­gnie się za mną, ni­czym kawał szma­ty. Ale w lewej wciąż trzy­mam kon­tro­ler, przy­po­mi­na­ją­cy krót­ko­fa­lów­kę. Sły­szę z tyłu me­ta­licz­ny, na­ra­sta­ją­cy wizg, ale nie zwra­cam nań uwagi. W mo­men­cie, gdy zjawa prze­cią­ga mnie przez próg miesz­ka­nia, za­my­kam oczy, cho­wam głowę pod ra­mie­niem, za­sła­nia­jąc przy oka­zji uszy i z wci­skam przy­cisk z cyfrą dwa.

I tak na chwi­lę ślep­nę, po­mi­mo za­ci­śnię­tych po­wiek, a moje uszy na długi czas wy­peł­nia pisk. Ale nie ma to zna­cze­nia. Ważne, że zimny ucisk na moich no­gach słab­nie. Wy­szar­pu­ję się ze splo­tów. Staję na równe nogi i rzu­cam się z po­wro­tem do lokum z wy­bi­ty­mi drzwia­mi.

Na chwi­lę spo­glą­dam za sie­bie. “Głowa” jest cał­ko­wi­cie scho­wa­na w ca­łu­nie. Samą ciem­ność ota­cza teraz kłę­bo­wi­sko czar­nych, po­dłuż­nych zwo­jów, tną­cych po­wie­trze wokół z me­ta­licz­nym świ­stem. Jakby to coś się bro­ni­ło… Albo nie wie­dzia­ło, skąd na­dej­dzie ko­lej­ny atak. Cóż, wy­glą­da na to, że gra­na­ty ośle­pia­ją­ce są cał­kiem sku­tecz­ne prze­ciw temu upio­ro­wi. Szko­da tylko, że od­pa­li­łem wszyst­kie ła­dun­ki na tym pię­trze. I że je­dy­ne wyj­ście z tego miesz­ka­nia wie­dzie pro­sto na ko­ry­tarz z tym su­kin­sy­nem. No i jesz­cze przez okno… Zaraz! Wpada mi do głowy pe­wien po­mysł. Dość kar­ko­łom­ny, zwłasz­cza z jedną zła­ma­ną, a drugą ledwo spraw­ną ręką. Ale chwi­lo­wo to moja je­dy­na szan­sa.

Spraw­dzam nad­wy­rę­żo­ny nad­gar­stek. Boli jak cho­le­ra, ale i tak nie mam wy­bo­ru. Cho­wam kon­tro­ler do kie­sze­ni, wspi­nam się na pa­ra­pet i wy­cho­dzę na drugą stro­nę. Na szczę­ście metr pod oknem znaj­du­je się spory wy­stęp, na któ­rym mogę swo­bod­nie sta­nąć. Co nie zmie­nia faktu, że mały pla­cyk otwar­ty je­dy­nie od stro­ny ulicy, oto­czo­ny sta­lo­wym ogro­dze­niem, znaj­du­je się ja­kieś sześć me­trów pode mną. Nie po­wiem, ko­la­na mi drżą na ten widok. Tym bar­dziej, że w tej chwi­li tylko jedna ręka może pew­nie trzy­mać się fra­mu­gi okna. Gdyby nie to, może uda­ło­by mi się bez­piecz­nie zejść na dół i uciec furt­ką. Teraz jed­nak je­dy­ne, co mogę zro­bić, to do­stać się do okna obok, parę me­trów dalej. A muszę się śpie­szyć. Ten po­miot pew­nie nie­dłu­go się otrzą­śnie.

Idzie wiel­ce opor­nie. A i tak dzi­wię się, jakim cudem nad­gar­stek, nie­mal zgru­cho­ta­ny wcze­śniej przez to coś, pew­nie chwy­ta każdy ko­lej­ny wy­stęp i pła­sko­rzeź­bę. Wpraw­dzie nie je­stem na co dzień es­te­tą i nor­mal­nie uznał­bym te ozdo­by za zby­tecz­ne upięk­sze­nie. Teraz jed­nak z ca­łe­go serca dzię­ku­ję w my­ślach ar­chi­tek­to­wi tego bloku za na­cią­gnię­cie spon­so­ra bu­do­wy na do­dat­ko­we wy­dat­ki. A może to nie był po­mysł ar­chi­tek­ta, a spon­so­ra? Nie wa…

Cichy, szkla­ny chrzęst. Spod mo­je­go pra­we­go buta. Na­tych­miast cofam nogę. W samą porę, aby unik­nąć dłu­gie­go, czar­ne­go splo­tu, z hu­kiem wy­bi­ja­ją­ce­go dziu­rę w ścia­nie. Na uła­mek se­kun­dy za­wi­sam na nad­wy­rę­żo­nej ręce. Ledwo po­wstrzy­mu­ję krzyk bólu. Od­wra­cam się w stro­nę okna, z któ­re­go wy­la­złem na fa­sa­dę. I wtedy tynk, tuż obok mojej dru­giej nogi, pęka, roz­dar­ty przez ko­lej­ny, smo­li­sty zwój, na tej samej wy­so­ko­ści co po­przed­ni. No i chuj z uciecz­ki.

Wstrzy­mu­ję od­dech, mając na­dzie­ję, że to coś nie znaj­dzie mojej do­kład­nej po­zy­cji. Tym­cza­sem oba czar­ne od­nó­ża wy­su­wa­ją się z wy­ło­mów na pra­wie dwa metry. Pa­trzę jesz­cze na miej­sce, gdzie wcze­śniej była moja prawa noga. Nie mam po­ję­cia, jak to moż­li­we, ale znaj­du­ją się tam odłam­ki po­tłu­czo­ne­go szkła. Szlag by to! Pew­nie to ten syf chrup­nął pod moją stopą. Gdyby nie jakiś pijak, który po­sta­no­wił aku­rat tutaj ci­snąć bu­tel­kę po swoim bro­wa­rze… 

Rzu­cam okiem na pla­cyk. I do­strze­gam coś, co może stać się moim wy­ba­wie­niem.

Parę me­trów od ścia­ny, na któ­rej pra­wie że wiszę, leży hałda nie­bie­skich wor­ków, tro­chę gruzu i ja­kieś meble. Tak, ry­zy­kow­ne jak dia­bli. Ale czy zo­sta­ło mi inne wyj­ście? Widzę, jak splo­ty wy­sta­ją­ce po mojej lewej i pra­wej stro­nie wy­gi­na­ją się, jakby zaraz miały wbić mnie w bu­dy­nek. In­stynkt od­po­wie­dział za mnie. "Skacz!".

Od­bi­cie. Ko­śla­we salto. Świst. Huk za moimi ple­ca­mi. Ude­rze­nie. Ból w krzy­żu.

Chwi­lę mi zaj­mu­je, zanim udaje mi się prze­zwy­cię­żyć mro­wie­nie po­ni­żej pasa i dźwi­gnąć się na nogi. Zdaję sobie spra­wę, że pod jed­nym z wor­ków, na któ­rym wy­lą­do­wa­łem, jest spora szafa. To pew­nie przez nią tak mnie za­bo­la­ło, po­mi­mo in­nych śmie­ci. Cóż, nie był to stóg siana, a i tak star­czy­ło, by się nie zabić. A to już coś, nie? No i nie jest ze mną o wiele go­rzej, niż było na gzym­sie. Wła­śnie! Od­wra­cam głowę. Czar­ne zwoje znik­nę­ły. Je­dy­nie dwie dziu­ry i dziw­ne, dłu­gie wy­żło­bie­nie mię­dzy nimi świad­czą o byłej obec­no­ści dziw­ne­go po­mio­tu. 

Pró­bu­ję zejść ze ster­ty śmie­ci naj­ci­szej, jak po­tra­fię. Oczy­wi­ście, nie wy­cho­dzi to do końca tak, jak­bym chciał. Pew­nie nawet gdy­bym był wy­po­czę­ty, cały i bez żad­nych uszko­dzeń na ciele, miał­bym spore pro­ble­my, by nie na­ro­bić żad­ne­go ha­ła­su. Ale przy­naj­mniej jakoś udało mi się zejść. Wy­cią­gam z kie­sze­ni ban­daż i ob­wią­zu­ję nim dziu­rę w ra­mie­niu. Zła­ma­niem zajmę się póź­niej. Je­dy­ne o czym teraz myślę to do­trzeć do furt­ki i czmych­nąć do sa­mo­cho­du ze swoją ob­sta­wą. I wtedy się za­trzy­mu­ję. Chwi­la… Prze­cież kilku z nich, miało pil­no­wać mo­je­go spo­tka­nia z Kła­szo­wem. Dla­cze­go ich nie było, kiedy wy­pa­dłem z po­miesz­cze­nia, gdzie pro­wa­dzi­li­śmy roz­mo­wę? Się­gam po krót­ko­fa­lów­kę w dru­giej kie­sze­ni. Szlag! Pew­nie wy­pa­dła pod­czas uciecz­ki. Chwy­tam te­le­fon i dzwo­nię do szefa mojej ochro­ny.

– Pocz­ta gło­so­wa. Zo­staw wia­do­mość po sy­gna­le…

Anu­lu­ję i dzwo­nię jesz­cze raz.

– Pocz­ta gło­so­wa. Zo­staw wia­do­mość…

I jesz­cze raz.

– Pocz­ta gło­so­wa. Zos…

Nie…

– Pocz­ta głos…

Nie, nie nie!

Bez­rad­nie ci­skam te­le­fon przed sie­bie. Wprost pod uno­szą­cą się nad zie­mią, oto­czo­ną mrocz­nym ca­łu­nem zjawę.

Przez chwi­lę krew tę­że­je mi w ży­łach ze stra­chu. Nie je­stem w sta­nie nawet my­śleć. Mogę tylko bez­myśl­nie pa­trzeć na le­wi­tu­ją­cy kształt, od­gra­dza­ją­cy mnie od zba­wien­nej furt­ki. Od­po­wie­dzial­ny za śmierć Kła­szo­wa i naj­praw­do­po­dob­niej rów­nież moich ochro­nia­rzy. Po­tra­fią­cy się po­ja­wiać, gdzie chce, nisz­czyć ce­gla­ne ścia­ny i rzu­cać ludź­mi jak szma­cia­ny­mi lal­ka­mi. Zło­żo­ny z nie­wia­do­mo czego, ci­ska­ją­cy lo­do­wa­ty­mi kli­na­mi i miaż­dżą­cy, co tylko się na­wi­nie siłą swej woli. W do­dat­ku wy­czu­wa­ją­cy swe ofia­ry przez grube ścia­ny i dzie­siąt­ki me­trów dy­stan­su. Jak mam do kurwy nędzy przed czymś takim uciec?!

Spod mrocz­ne­go ca­łu­nu do­by­wa się me­ta­licz­ny, na­ra­sta­ją­cy wizg. Znowu in­stynkt od­po­wie­dział na moje nieme py­ta­nie. "Nie­waż­ne jak, ważne by uciec!"

Od­wra­cam się i rzu­cam w drugą stro­nę. Pro­sto na nie­wy­so­ki murek, za któ­rym, o ile do­brze pa­mię­tam, jest wąska ulicz­ka. Wy­bi­jam się i chwy­tam jego szczy­tu zdro­wą ręką. Nie­mi­ło­sier­nie po­wo­li pod­cią­gam się do kra­wę­dzi, prze­cho­dzę nad nią i ze­ska­ku­ję po dru­giej stro­nie. To, co widzę nie za­słu­gu­je nawet na miano alej­ki, a bar­dziej wą­skie­go na parę me­trów za­uł­ka. Po mojej lewej koń­czy się on ślepą ulicz­ką, na któ­rej schro­nie­nie urzą­dzi­ło sobie kilku chra­pią­cych żuli. Po pra­wej ścież­ka pro­wa­dzi kilka me­trów pro­sto, po czym skrę­ca w lewo.

Huk. Pa­trzę za sie­bie. W murze za mną po­ja­wia się dziu­ra, a w niej czar­ne od­nó­że. Nie cze­kam ani chwi­li dłu­żej. Zry­wam się do biegu i rzu­cam się w prawo. Sły­szę jesz­cze za sobą od­gło­sy kru­szo­nych ce­gieł i za­sko­czo­ne okrzy­ki bez­dom­nych. Świst. "W bok!" Jeden ze zwo­jów zo­sta­wia głę­bo­ką rysę na as­fal­cie w miej­scu, gdzie bie­głem se­kun­dę temu. Na szczę­ście już je­stem za ro­giem i pędzę dalej, nie pa­trząc co dzie­je się za mną. Wtem po­ty­kam się i upa­dam na twarz. Za­sko­czo­ny sia­dam i spo­glą­dam na swe nogi. Jedna ster­czy pod dziw­nym kątem. Su­kin­syn mnie jed­nak tra­fił i zła­mał nogę! A ad­re­na­li­na stłu­mi­ła ból. Wsta­ję nie­mra­wo i znów pró­bu­ję przy­spie­szyć. Mar­nie mi to wy­cho­dzi. Bez­wład w zra­nio­nej koń­czy­nie spra­wia, że mogę co naj­wy­żej truch­tać. I wtedy zdaję sobie spra­wę z bez­ce­lo­wo­ści swych sta­rań.

Nie tylko bio­rąc pod uwagę, przed czym ucie­kam. Ale też, a może i przede wszyst­kim, bio­rąc pod uwagę to, że za­ułek, w który przed chwi­lą skrę­ci­łem, koń­czy się ścia­ną ja­kie­goś bu­dyn­ku. Nie ma opcji, abym ze zła­ma­ną ręką, nad­wy­rę­żo­nym nad­garst­kiem i bez­wład­ną nogą zdo­łał się po niej wspiąć. A po bo­kach żad­nych drzwi, któ­ry­mi mógł­bym zwiać. No i uciecz­kę szlag tra­fił…

Taaa… I tak mnie nie do­sta­niesz, po­mio­cie. Nie zmiaż­dżysz mnie swo­imi od­nó­ża­mi! Ja już wtedy będę da­le­ko stąd.

Się­gam spraw­ną ręką do ukry­tej kie­szon­ki pod koł­nie­rzem gar­ni­tu­ru i wyj­mu­ję ta­blet­kę w ma­to­wo­czer­wo­nym ko­lo­rze. Che­mik gwa­ran­to­wał bez­bo­le­sne i pręd­kie dzia­ła­nie. Cóż, nad­szedł czas, by się prze­ko­nać.

Szyb­ko prze­ły­kam, aby nie dać sobie czasu na zmia­nę zda­nia. Przy­da­ła­by się szklan­ka wody, albo cze­goś moc­niej­sze­go… ale chuj z tym. Jakoś sobie po­ra­dzę. 

Od­wra­cam się spo­koj­nie, opie­ram o mur i wsłu­chu­ję się w od­le­głe dźwię­ki mia­sta. A mia­łem co do niego takie plany. Kwit­ną­cy han­del świe­żut­kim or­ga­na­mi, prze­myt broni na wschód, urząd mia­sta w gar­ści dzię­ki na­szym “usłu­gom fi­nan­so­wym”… Tylko ten pie­przo­ny Kra­sow­ski stał mi na dro­dze. Je­dy­ny, który nie chciał współ­pra­co­wać. Nawet nie chcę my­śleć o tym, co sta­nie się z So­ju­szem po moim odej­ściu. Z resz­tą, to już nie mój pro­blem.

Kilka me­trów przede mną ciem­ność gęst­nie­je, staje się wręcz na­ma­cal­na. Niech to szlag! Zo­sta­ły mi ja­kieś dwie mi­nu­ty. W tym cza­sie pew­nie już będę małym punk­ci­kiem skom­pre­so­wa­ne­go mięsa i kości. Muszę jakoś za­grać na zwło­kę. Ale jak? Chwi­la…

Spraw­dzam prawą kie­szeń. Od­dy­cham z ulgą. Wy­cią­gam z niej kon­tro­ler, któ­rym uru­cho­mi­łem gra­na­ty na pię­trze i wy­sta­wiam go do for­mu­ją­cej się przede mną zjawy. Zu­peł­nie jakby to był krzyż, a ja – jak­bym był eg­zor­cy­stą.

– Stój!!! – wrzesz­czę, dając krok do przo­du. Splo­ty, wy­peł­za­ją­ce z drga­ją­ce­go mroku nie­ru­cho­mie­ją. – Jeden fał­szy­wy ruch, a zro­bię ci takie świa­tło pana na­sze­go naj­wyż­sze­go jak na tam­tym pię­trze! Chyba nie chcesz mieć po­wtór­ki z roz­ryw­ki, co?

Naj­wy­raź­niej ta isto­ta ro­zu­mie ludz­ką mowę, bo nie kwapi się po­dej­mo­wać żad­nych, agre­syw­nych dzia­łań. Uśmie­cham się trium­fu­ją­co, dla spo­tę­go­wa­nia efek­tu.

– No pro­szę. A już my­śla­łem, że je­steś czymś w ro­dza­ju boga. Albo innym, wyż­szo­si­ło­wym ścier­wem. A tu nie dość, że masz sła­bo­ści, to jesz­cze naj­wy­raź­niej je­steś żywą isto­tą z in­stynk­tem sa­mo­za­cho­waw­czym. Nawet jeśli po­tra­fisz roz­ry­wać bu­dyn­ki, te­le­por­to­wać się i miaż­dżyć ma­te­rię. Czym ty w ogóle je­steś? Jakiś sza­lo­ny na­uko­wiec wy­cią­gnął cię z in­ne­go wy­mia­ru, czy co?… – mrużę oczy, przy­glą­da­jąc się czar­ne­mu kłę­bo­wi­sku, mrocz­ne­mu ca­łu­no­wi i he­ba­no­wym splo­tom. – Chwi­la. Wy­glą­dasz, jak­byś był nie­ślub­nym dziec­kiem dwóch ta­kich… Cho­le­ra, za­po­mnia­łem jak się na­zy­wa­ją. Znasz ich może? Ach! Prze­pra­szam naj­moc­niej. Prze­cież taka kupa gówna jak ty pew­nie wo­la­ła­by nie mówić, kim byli jego ro­dzi­ce. Chyba jed­nak ten po­mysł z sza­lo­nym na­ukow­cem nie był taki zły. Ej, a może cho­ciaż go znasz. Mu­sia­łeś po­znać typa pod­czas wy­peł­za­nia ze swego świa­ta. Jak on w ogóle wy­glą­da? Ten świat, w sen­sie. No, po­wiesz coś wresz­cie? – sam nie wiem jak udaje mi się za­cho­wać taki rezon w ob­li­czu nad­cho­dzą­cej śmier­ci. A może jest to spo­wo­do­wa­ne wła­śnie tym, że nie mam nic do stra­ce­nia?

Pod­czas gdy ja się pro­du­ku­ję, po­twor­ność chowa w swym ob­ło­ku smo­li­ste zwoje. Ma­te­ria two­rzą­ca “głowę” prze­sta­je się kłę­bić. Za­miast tego… drga, jak wpra­wio­na w ruch stru­na. Rów­no­cze­śnie po­wie­trze za­czy­na wy­peł­niać me­ta­licz­ny, na­ra­sta­ją­cy wizg.

– Hej! Prze­stań, albo cię usma­żę!!! – po­miot nic sobie nie robi z mego ostrze­że­nia. No to pięk­nie. Fiut przej­rzał mój blef. Niech ta tru­ci­zna się po­spie­szy z łaski swo­jej!

Przez kilka chwil stoję z bez­u­ży­tecz­nym urzą­dze­niem w stę­ża­łej ze stra­chu i nie­po­ko­ju ręce, przy akom­pa­nia­men­cie świ­dru­ją­ce­go uszy, zy­sku­ją­ce­go na de­cy­be­lach dźwię­ku. Wtem, kiedy już za­mie­rzam za­tkać sobie uszy, wizg się urywa. Chwi­la ciszy.

A potem od stro­ny “głowy”… do­by­wa­ją po­je­dyn­cze gwiz­dy. Z po­cząt­ku nie mam po­ję­cia, o co cho­dzi. Do­pie­ro po wsłu­cha­niu się do­cie­ra do mnie, że to są słowa. Dziw­ne, nie­na­tu­ral­ne i wy­do­by­wa­ne z trud­no­ścią, ale jed­nak zro­zu­mia­łe.

– K… i… m… je… st… Kra… sow… ski.

Kim jest Kra­sow­ski…

– To… to jeden z głów­nych przed­sta­wi­cie­li tu­tej­sze­go pół­świat­ka! – I tak je­stem mar­twy, już czuję jak bez­wład ogar­nia moje mię­śnie. Czemu by nie wy­ko­rzy­stać tego py­ta­nia, by jesz­cze tro­chę zy­skać na cza­sie? – Ma mo­no­pol na prze­myt broni. Do tego or­ga­ni­zu­je nie­le­gal­ne wy­ści­gi, dwa­dzie­ścia ki­lo­me­trów na pół­noc od mia­sta. Tam jest jedna z jego baz wy­pa­do­wych i praw­do­po­dob­nie głów­na sta­cja prze­my­tu. Pró­bo­wa­łem go wcią­gnąć do So­ju­szu, ale typ jest strasz­nie upar­ty i nie chce się z nikim dzie­lić swym in­te­re­sem. W tym celu za­pła­ci­łem kilku zbi­rom, aby go…

– Dzię… kuję… prze­pra… szam za… moją… bru­tal­ność… czas mnie… gonił…

– …Co?

Kłę­bo­wi­sko ma­te­rii ota­cza się ciem­no­ścią. Pa­trzę tępo, jak wi­ru­ją­cy całun prze­sła­nia kształt we­wnątrz, ni­czym bu­rzo­wa chmu­ra. Obłok za­czy­na się po­wo­li kur­czyć. Naj­pierw do roz­mia­rów czło­wie­ka, na­stęp­nie du­że­go psa, szkol­ne­go ple­ca­ka, lamp­ki noc­nej, smart­fo­na, piłki gol­fo­wej, aż wresz­cie… znika.

Aż sia­dam z wra­że­nia i opie­ram się o mur. Dłuż­szą chwi­lę zaj­mu­je mi, zanim udaje mi się pojąć, co się wła­śnie stało. Nie mam już siły wal­czyć z bez­wła­dem, ogar­nia­ją­cym ko­lej­ne czę­ści mo­je­go ciała. 

Przez całą wiecz­ność, trwa­ją­cą pięt­na­ście se­kund, pół leżąc, pół sie­dząc, w ła­god­nym świe­tle księ­ży­ca oświe­tla­ją­cym wąski za­ułek, w oto­cze­niu przy­tłu­mio­nych dźwię­ków mia­sta i zbli­ża­ją­cych się syren po­li­cyj­nych, z ban­da­żem na pra­wej ło­pat­ce, w za­py­lo­nym gar­ni­tu­rze, char­cząc, po­wta­rzam ni­czym man­trę jedno, je­dy­ne słowo:

– Kurwa… kurwa… kurwa…