W niedalekiej przyszłości: Szkolenie

– Jeszcze raz. To naprawdę proste – powiedział instruktor, stukając palcem w blat stanowiska. – Gdy zapala się czerwona lampka, naciska pan czerwony przycisk. Gdy zielona – zielony. Rozumiemy się?

Nowy pracownik zmarszczył czoło z takim wysiłkiem, jakby próbował w pamięci pomnożyć siedemnaście przez trzy.

– Musimy to robić?

– Tak. Od jutra obejmuje pan posadę. Szkolenie jest obowiązkowe.

– A kto ustala, która lampka co oznacza?

– System.

– Jaki system?

– Ten.

Wskazał panel w blacie.

– Jak świeci czerwone światło, naciska pan czerwony przycisk. Jak zielone – zielony.

– Aha… czyli naciskam przycisk i wtedy zapala się lampka?

Instruktor przymknął oczy i policzył w myślach do trzech.

– Nie. Najpierw lampka. Potem przycisk.

– To bez sensu.

– Dlaczego?

– No bo skąd mam wiedzieć, że zapali się prawidłowa lampka?

Instruktor popatrzył na kursanta, szukając w sobie resztek cierpliwości.

– Od tego jest system. Tym proszę się nie kłopotać. Lampka sama się zapali. Wyborem koloru zajmuje się ktoś inny. Pan tylko naciska przycisk. To naprawdę bardzo proste.

– Dla pana może tak. Pan pewnie po jakiejś politechnice.

– Lampka. Przycisk. Ten sam kolor do tego samego koloru. – Instruktor wyraźnie tracił spokój. – Ma pan jeszcze jakieś pytania?

– A jak ktoś mnie o coś zapyta?

– To wtedy użyje pan tego. – Wyciągnął niewielki komunikator z logo państwowego programu cyfryzacji i napisem „Bielik, wersja 21.37”. – Posiada najnowszy krajowy model językowy. Odpowie na każde pytanie, wszystko napisze, wyjaśni. W zasadzie wykona całą pracę za pana. Proszę do niego mówić własnymi słowami, co chce pan przekazać, a system przygotuje oficjalną odpowiedź w stosownym stylu.

– Czyli jak?

– Proszę spróbować.

Nowy pracownik nachylił się do urządzenia.

– Jesteś głupi jak but. Lechia Gdańsk jest najlepsza. Odszczekaj to, bo cię zgnoję i zniszczę!

Urządzenie natychmiast zamrugało błękitną diodą i wyemitowało idealnie zmodulowany, profesjonalny głos:

– Szanowny panie, pańska wypowiedź nosi znamiona daleko idącej nieroztropności i nieznajomości obecnej sytuacji. Uprzejmie proszę o wycofanie bezpodstawnych oskarżeń, w przeciwnym razie będę zmuszony skierować sprawę na drogę formalnoprawną.

Kursant pokiwał głową z uznaniem.

– Dobre to.

– Prawda? Szybko pan załapał.

– No okej, ale co z tymi… no… zamówieniami?

– Jakimi zamówieniami?

– No tymi, co mam mówić.

Instruktor westchnął, domyślając się, co tamten ma na myśli.

– Tym proszę się nie przejmować. Zdarzają się rzadko.

– Ale jednak będą? – W oczach mężczyzny błysnął autentyczny strach.

– Wtedy odczyta pan tekst z tabletu. Treść będzie napisana wcześniej. Na pewno da pan radę, nawet dziecko by dało.

– Hej! Tylko bez takich! Pamiętaj, że jestem twoim przełożonym.

– Tak. Oczywiście. Przepraszam. Choć formalnie to chyba ja jestem pana.

– Coś nie pasi? Chcesz w ryło?

– Czy ma pan jakieś obiekcje? Proszę nie mówić do mnie takim tonem – odezwał się automatyczny tłumacz z polskiego na nasze.

– O! To cały czas słucha? Co powiedziało? – zainteresował się nowy.

– Spytało w pana imieniu, czy mam obiekcje.

– Aha.

Przez chwilę milczał.

– Co to są obiekcje?

– Boże… – zirytował się instruktor. – Wszędzie na świecie podobne obowiązki przejęła sztuczna inteligencja. Jest mądrzejsza, tańsza, szybsza, sprawniejsza i bezstronna. Tylko u nas nadal z uporem trzymają się tradycji i zatrudniają ludzi. Co za średniowiecze.

– Jeszcze Polska nie zginęła – odśpiewał pompatycznie kursant, prostując się jak struna. – Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród, póki my żyjemy…

– Dobrze już, dobrze. Proszę nie śpiewać, mikrofony są aktywne.

– Nie mów mi, co mam robić! – krzyknął oburzony, po czym wrócił do patriotycznego zawodzenia: – Z ziemi polskiej do włoskiej…

Kiedyś, pomyślał instruktor, wdrażanie nowych posłów było jednak odrobinę łatwiejsze, a społeczeństwo jakby mądrzejsze. Ciekawe, gdzie popełniliśmy błąd.