Cena magii

Borowid znalazł sposób na oszukanie śmierci. Warzył eliksir ze srebrzystych płatków księżycowego kwiatu, a wioska piła go bez pytań, jak wodę ze studni. Nikt nie chorował, nie siwiał, nie umierał.

Dni zlewały się w jedno pasmo światła, aż ludzie przestali je liczyć.

Pewnego popołudnia dziewczynka bawiąca się przy studni zapytała, czemu od tak dawna nie czuje głodu. Czarodziej uśmiechnął się, lecz uśmiech zgasł mu na ustach w pół sekundy. Przypomniał sobie fragment zaklęcia, który sam kiedyś wymazał z pamięci.

Wywar nie dawał życia. Zatrzymywał moment tuż po nim, jak echo, które nie zdążyło ucichnąć.

Mag usiadł przy studni. Milczał długo.