O drugiej dwadzieścia dwie

Jawa bru­tal­nie ko­pa­ła tyłek mej świa­do­mo­ści, ude­rza­jąc raz za razem, abym tylko prze­stał już śnić. Naj­pierw do­tarł do mnie dźwięk bu­tel­ki, którą trą­ci­łem bosą stopą i która teraz to­czy­ła się po pod­ło­dze. Zaraz potem po­czu­łem me­ta­licz­ny po­smak i po­twor­ną su­chość w ustach. Ból głowy pul­so­wał wście­kle w ryt­mie po­wia­do­mie­nia, które zda­wa­ło się za­pę­tlić w gło­śni­kach na amen.

– Pik. Pik. Pik.

Niech ktoś to wy­łą­czy – Za­łka­łem w duchu, ale szyb­ko przy­po­mnia­łem sobie, że od lat miesz­kam sam. Sam, bo nikt przy zdro­wych zmy­słach nie za­miesz­kał­by z taką mendą. I całe szczę­ście. Z in­ny­mi ludź­mi nigdy nie było mi po dro­dze.

Le­ża­łem pół­ przy­kry­ty szarą pościelą, któ­rej nie zmie­nia­łem od… dobra, po­miń­my ten temat. W miarę jak od­zy­ski­wa­łem przy­tom­ność, w noz­drza ude­rzył fetor kwa­śne­go potu i che­mii, którą or­ga­nizm de­spe­rac­ko pró­bo­wał wy­pluć. Bli­stry klo­na­ze­pa­mu ku­pio­ne­go na lewo le­ża­ły tuż obok głowy. Zresz­tą w to­wa­rzy­stwie pu­stych opa­ko­wań po Xa­na­xie tak pięk­nie roz­pie­prza­ją­cym moje wąt­pli­wej ja­ko­ści życie. Co praw­da zo­stał mi prze­pi­sa­ny przez le­ka­rza na ner­wi­cę lę­ko­wą, ale już dawno prze­sta­łem mieć nad tym kon­tro­lę. Wróć­my jed­nak do sedna, co was ob­cho­dzą moje pro­ble­my? Historia sama się nie opo­wie:

Mia­łem wra­że­nie, że spa­łem długo jak pie­przo­ny niedź­wiedź w okre­sie hi­ber­na­cji. A może to nie był praw­dzi­wy sen? Może tylko za­pa­dłem się w głąb sie­bie. Kom­plet­nie od­cię­ty. Z czar­ną, ni­czym moje serce, dziu­rą w pa­mię­ci.

– Pik. Pik. Pik.

Ten dźwięk był na­tręt­ny ni­czym świa­dek Je­ho­wy wę­dru­ją­cy po oko­li­cy i ofe­ru­ją­cy zba­wie­nie pro­sto ze swo­jej ko­lo­ro­wej ga­zet­ki. Im mniej snu od­czu­wa­łem na po­wie­kach, tym więk­sza pust­ka ist­nie­nia bu­dzi­ła się we mnie. Drgną­łem. Roz­po­zna­łem po­wia­do­mie­nie o nowym mailu… ale coś w nim nie grało. Było dziw­nie znie­kształ­co­ne, wwier­ca­ło mi się w skro­nie tępym, kłu­ją­cym dłu­tem. Brzmia­ło tak, jakby ktoś przy­sta­wił mi gło­śnik bez­po­śred­nio do ucha.

– Kurwa… – to je­dy­ne, co zdo­ła­łem wy­char­czeć z tru­dem uno­sząc głowę.

Dźwięk nie usta­wał. Za­wie­sił się w nie­skoń­czo­nej pętli.

– Pik. Pik. Pik.

Blada po­świa­ta mo­ni­to­ra są­czy­ła się w mrok za­pusz­czo­ne­go po­ko­ju rażąc nie­na­tu­ral­ną ja­sno­ścią. Było chyba jakoś chwi­lę przed szó­stą rano. Wsta­łem. Pod­ło­ga kle­iła się od rze­czy, o któ­rych wo­lał­bym teraz nie mówić.

Coś było nie tak z po­wie­trzem. I nie cho­dzi­ło o al­ko­ho­lo­wy sztynks ani woń nie­do­pa­lo­nych petów czy nawet pleśń wy­kwi­ta­ją­cą pod pa­ra­pe­tem na reszt­kach je­dze­nia na wynos. Do noz­drzy wdarł się za­pach zu­peł­nie z in­ne­go miej­sca. Cięż­ki, du­szą­cy i bo­le­śnie no­stal­gicz­ny.

Czy to woda ko­loń­ska wujka Dy­mi­tra?

Za­mar­łem w pół kroku. Ostat­ni raz czu­łem ten za­pach trzy, może czte­ry lata temu. Ko­ja­rzył się głów­nie z cza­sa­mi, gdy wuj od­wie­dzał mnie w bi­du­lu, w któ­rym miesz­ka­łem z sio­strą Julią i po­ka­zy­wał te swoje sztucz­ki ma­gicz­ki. Dy­mitr był za­wo­do­wym ilu­zjo­ni­stą i strasz­nym po­pa­prań­cem. Za­wsze pach­niał tak samo: la­wen­da zmie­sza­na z czymś draż­nią­cym, czego nigdy nie po­tra­fi­łem zi­den­ty­fi­ko­wać.

Za­pach uno­sił się w po­ko­ju tak wy­raź­nie, jakby Dy­mitr przed se­kun­dą prze­szedł tuż obok mnie.

– Wuju…? – wy­chry­pia­łem, sam nie wie­dząc, po co mówię do pu­ste­go po­ko­ju.

Od­po­wie­dzia­ła mi cisza. A, no i rzecz jasna ten cho­ler­ny, pę­tlą­cy się ko­mu­ni­kat z kom­pu­te­ra.

– Pik. Pik. Pik.

Wy­ją­łem nie­do­pa­lo­ne­go jo­in­ta z wy­pcha­nej po­piel­nicz­ki, która spo­koj­nie mo­gła­by ucho­dzić za jeża, gdy­bym był jesz­cze bar­dziej nie­trzeź­wy. Kątem oka do­strze­głem, że moje dło­nie są brud­ne od cze­goś ciem­ne­go i lep­kie­go, ale zwi­sa­ło mi to na chwi­lę obec­ną. Od­pa­li­łem zle­ża­łe­go skrę­ta i zde­cy­do­wa­łem się w końcu wy­łą­czyć to pisz­czą­ce cho­ler­stwo.

Mo­ni­tor pul­so­wał blado. Na ekra­nie mi­ga­ła po­je­dyn­cza li­nij­ka tek­stu:

1 nowa wia­do­mość.

Nadaw­ca: damian.dobrzyn­ski­_2000@…

– Wia­do­mość ode mnie?…

Sta­łem nie­ru­cho­mo ga­piąc się w ekran. Czu­łem, jak ob­le­pia mnie lo­do­wa­ty nie­po­kój. Za­wa­ha­łem się. Po­wia­do­mie­nie pisz­cza­ło bez prze­rwy, ale teraz o ton wyżej, jakby po­ga­nia­ło. W końcu opa­dłem na stare, wy­słu­żo­ne krze­sło ob­ro­to­we. Drżą­cą dło­nią po­ru­szy­łem mysz­ką. Zanim klik­ną­łem, moje zmy­sły po raz ko­lej­ny za­ata­ko­wa­ła woda ko­loń­ska wuja.

– Znowu mam od­klej­kę… To tylko zjazd. Wy­twór prze­ćpa­ne­go mózgu, nic wię­cej – prze­ko­ny­wa­łem sie­bie.

Osta­tecz­nie ze­bra­łem się w sobie i klik­ną­łem po­wia­do­mie­nie. Okno wia­do­mo­ści roz­wi­nę­ło się na ekra­nie.

 

Wia­do­mość bez ty­tu­łu.

Nadaw­ca: damian.dobrzyn­ski­_2000…

Data: 08.07.2026 02:22

 

Serce na­wa­la­ło o żebra – raz, drugi, coraz szyb­ciej, gu­biąc rytm.

– Prze­cież to wia­do­mość z tej nocy… Co ja znowu od­je­ba­łem…

Nie otwie­ra­łem jesz­cze sa­me­go maila. Przez dłuż­szą chwi­lę ga­pi­łem się na datę, jakby miała znik­nąć, gdy tylko mru­gnę. Wtedy wzrok padł na dół ekra­nu.

 

Za­łącz­nik: REC_KP_07.mov

 

Klik­ną­łem. Ekran w ułam­ku se­kun­dy zgasł i zro­bił się cał­ko­wi­cie czar­ny. Z gło­śni­ków do­biegł gęsty, chro­po­wa­ty szum – dźwięk przy­po­mi­na­ją­cy tar­cie pa­znok­ciem o ścia­nę. A może o wieko trum­ny? Przez pierw­szą se­kun­dę po­my­śla­łem, że stary rzęch znowu się zje­bał i ko­lej­ny raz będę mu­siał kom­bi­no­wać skądś siano na na­pra­wę. Albo że zła­pa­łem ja­kie­goś zło­śli­we­go wi­ru­sa.

Nic bar­dziej myl­ne­go.

W końcu na ekra­nie po­ja­wił się obraz. Bar­dzo sła­bej ja­ko­ści. Zu­peł­nie jakby był na­gry­wa­ny moim tele… fonem? Po­czu­łem jak włosy stają dęba. Pró­bo­wa­łem usta­lić na co wła­ści­wie pa­trzę…

To było nie­zna­ne miej­sce – jakaś stara, zruj­no­wa­na fa­bry­ka. Nic no­we­go. Zda­rza­ło mi się prze­sia­dy­wać, a nawet spać w ta­kich po­miesz­cze­niach. Ale do­pie­ro gdy obiek­tyw wy­ła­pał wła­śnie jego, po­czu­łem, jak krew ścina się w ży­łach.

To był wuj Dy­mitr.

Wbi­jał wzrok pro­sto w ka­me­rę. Mia­łem wra­że­nie, że te czar­ne śle­pia prze­wier­ca­ją mo­ni­tor i pe­ne­tru­ją każdą ko­mór­kę mo­je­go ciała. W ręku trzy­mał nóż. Ale nie był to zwy­kły nóż. Wy­glą­dał jak skrzy­żo­wa­nie ostrza z ja­kimś ki­czo­wa­tym amu­le­tem z Temu – ostry, kan­cia­sty krysz­tał, pul­su­ją­cy zgni­łym świa­tłem. Nagle się ode­zwał:

– Da­mia­nie…

Da­mia­nie? Kto do cho­le­ry to na­gry­wał? – po­my­śla­łem, a se­kun­dy póź­niej od­po­wiedź ude­rzy­ła mnie pro­sto w nie­ogo­lo­ny ryj. Z gło­śni­ków do­biegł głos ope­ra­to­ra ka­me­ry. Mój wła­sny głos.

– Tak, wuju?

– Wżdy nie ty, idio­to! Jeno ów, w któ­re­go z rana się prze­isto­czysz i który oto w tejże samej chwi­li zza szkla­nej tafli na nas baczy! Ty dla po­tom­no­ści na­gry­waj jeno.

I mówił dalej:

– Nie­cny mag śmier­ci o ro­ba­czy­wym sercu klą­twę swą rzu­cił na ro­dzi­nę naszą! Nawet ma­tu­la twoja, nad wyraz w cza­rach bie­gła i oj­ciec, co siłę dzie­się­ciu mężów dzier­żył, po­le­gli od złych mocy jego. Bacz pa­mię­tać, iż nigdy w swym sercu zo­sta­wić was nie pra­gnę­li. Jeno okrut­ny los wy­brał za nich. Wszak­że ro­dzi­ciel­ka wasza, mi­ło­ścią wiel­ką a czy­stą wie­dzio­na, w go­dzi­nie ko­na­nia swego pan­cerz mi­stycz­ny na was wy­ku­ła – tar­czę z afek­tu tak po­tęż­ną, iż srogi czar­no­księż­nik cie­le­sne­go uszczerb­ku wam zadać nie może. Ni tknąć was pal­cem bez­boż­nym, ni uśmier­cić ot tak, bez­po­śred­nim uro­kiem, al­bo­wiem krew jej ofiar­na w was pły­nie i od na­głej śmier­ci chro­ni! Prze­to psu­brat ów, żół­cią a za­wi­ścią pę­ka­jąc, ina­czej was nękać po­czął. Skoro ży­wo­ta wa­sze­go wła­sną dło­nią prze­ciąć nie zdoła, tedy całą rze­czy­wi­stość wokół was za­tru­wa, nie­szczę­ścia, fatum i sro­gie­go pecha na was spro­wa­dza­jąc. Stąd to, Da­mia­nie, ów głód po­twor­ny na prosz­ki i me­dy­ka­men­ty otu­ma­nia­ją­ce, co ci od lat umysł trawi, byś sam się za­tra­cił! Jakem wasz wuj, chro­nić po­tom­ków sio­stry po­przy­siągł i przed złym śle­piem maga śmier­ci strzec. Od da­wien dawna czu­wa­łem, ino sam w stra­chu będąc przed po­tę­gą z ciem­no­ści ły­pią­cą swym okiem. Lecz gdy do­ro­śli­ście i jar bez­piecz­ny opu­ścić wam przy­szło, wizję okrut­ną mój pa­tron mi ze­słał. Śmierć ry­chła was czeka w mę­kach okrop­nych! Lecz ja nie z tych, co z losem tar­go­wać się boją. Długi czas w trwo­dze o życia wasze, co noc mo­dli­twy swe do bóstw róż­nych sła­łem, w na­dziei, że któ­ryś ze snu się zbu­dzi i w końcu od­po­wie. I gdy już na­dzie­ję świę­tą tra­cić po­czą­łem, uzy­ska­łem od­po­wiedź da­le­ce ra­do­sną. Prze­po­wied­nię mi ze­słał byt po­tęż­ny i stary, i czcią wiel­ką oto­czo­ny prze­ze mnie zo­stał.

Rzekł mi:

Śmierć od ostrza z krysz­ta­łu przy­jąć ci trze­ba,

by ry­tu­ał po­tęż­ny od­pra­wić dla nieba.

Lecz z ręki bra­tan­ka krew polać się winna,

by z tchó­rza się zro­dził w końcu męż­czy­zna.

Za trzy dni na­stęp­ne – nie dwa ani czte­ry,

ry­tu­ał on do­peł­ni i zła­pie za stery.

Gdy świę­ta go­dzi­na w nocy wy­bi­je,

krew z palca bra­ta­ni­cy to ostrze ob­my­je.

Wy­krzy­czą za­klę­cie: He'eman­ta la-ze ti-pesz!

by mag śmier­ci uciekł gdzie ro­śnie pieprz!

Po­wró­cisz znów żywy i z mocą tak wiel­ką,

że wróg się posra pod sie­bie na mięk­ko!

 

Gdy już skoń­czył, od­wró­cił się na pię­cie i ru­szył w głąb zruj­no­wa­nej hali. Obiek­tyw po­dą­żył za nim.

– Wuju, czy już czas?

Dy­mitr od­po­wie­dział bez od­wra­ca­nia głowy:

– Tak, Da­mia­nie.

Wpa­try­wa­łem się w ekran z nie­do­wie­rza­niem. Nor­mal­nie, jak­bym zażył po­tęż­ną dawkę LSD czy in­ne­go ha­lu­cy­no­ge­nu. Każda zdro­wa szara ko­mór­ka w mózgu darła się, abym wy­łą­czył to gówno.

Pod skórą czu­łem już lo­do­wa­te macki nad­cho­dzą­ce­go ataku pa­ni­ki. Jed­nak ten jesz­cze nie nad­szedł. Czaił się ni­czym ko­mor­nik pod drzwia­mi, który wziął sobie za punkt ho­no­ru za­pu­kać w naj­mniej od­po­wied­nim mo­men­cie. Pa­ra­li­żu­ją­cy lęk nie po­tra­fił się prze­bić przez to, co dzia­ło się na mo­ni­to­rze.

Wuj ob­szedł parę razy dziw­ny krąg wy­ry­so­wa­ny na nisz­cze­ją­cej, po­rdze­wia­łej po­wierzch­ni. Tkwi­ła w nim ta­jem­ni­cza fi­gu­ra. Na po­cząt­ku my­śla­łem, że to zwy­kły pen­ta­gram, ale geo­me­tria była o wiele bar­dziej za­wi­ła. Kiedy za­koń­czył swój ob­chód, pod­szedł do mnie – do mnie z na­gra­nia – wciąż re­je­stru­ją­ce­go te­le­fo­nem ten cały mrocz­ny spek­takl. Wrę­czył mi krysz­ta­ło­wy nóż, rodem z ki­czo­wa­te­go fan­ta­sy, a ja z ja­kie­goś po­wo­du go przy­ją­łem.

– Wuju, tylko… czy dam radę to wszyst­ko zro­bić?

Mój głos w na­gra­niu był cichy, spo­koj­ny, wręcz bo­jaź­li­wy. Aż mi się go żal zro­bi­ło. To pew­nie przez ten klo­na­ze­pam… Dla­te­go nic nie pa­mię­ta­łem z tego kosz­ma­ru.

– Mus ci to, Da­mia­nie. Mus nie­odwo­łal­ny! Jeśli nie ty dłoń swą przy­ło­żysz, któż inny czynu tego do­ko­na? Wszak wiesz w sercu swoim, jak wiel­kiej wagi to spra­wa…

Czego do­ko­na? – Za­sze­le­ści­ło w gło­wie dość sen­sow­ne py­ta­nie, na które mia­łem na­dzie­ję zna­leźć od­po­wiedź w tym po­sra­nym fil­mie.

– Po­mnij ze sta­ran­no­ścią po­chwy­cić okiem ka­me­ry krąg ów i znak w nim za­war­ty! Mu­sisz bo­wiem za­ry­sy jego w pa­mię­ci swej utrwa­lić, by ręka twoja nie chy­bi­ła, gdy po­wtór­nie bę­dziesz linie kre­ślił.

Oczy­wi­ście moja po­tul­na wer­sja z na­gra­nia po­słu­cha­ła wuja i dzię­ki temu zo­ba­czy­łem kształt w całej oka­za­ło­ści. Przy­po­mi­nał pi­ra­mi­dę wpi­sa­ną w okrąg, ze spi­ra­la­mi obok każ­de­go z jej kątów. Na­stęp­nie Dy­mitr po­ło­żył się we­wnątrz ma­lun­ku i za­czął szep­tać pod nosem ja­kieś nie­zro­zu­mia­łe słowa. Wy­glą­dał przy tym jak pie­przo­ny Se­ve­rus Snape z Harry'ego Pot­te­ra, tyle że po dzie­siąt­kach lat spę­dzo­nych w Az­ka­ba­nie. Ab­surd wid­nie­ją­cy przed ocza­mi wy­wo­łał na mojej twa­rzy ner­wo­wy uśmiech. Ale tylko do czasu, aż zo­ba­czy­łem, dokąd to zmie­rza. Tam­ten ja zza ka­me­ry te­le­fo­nu pod­szedł do niego z krysz­ta­ło­wym szty­le­tem i uklęk­nął tuż obok, na jed­nej z bocz­nych spi­ral pi­ra­mi­dy. Ostat­nie słowa wuja Dy­mi­tra brzmia­ły tak:

– Gdy trzy dni prze­mi­ną, sta­wić się tutaj we­spół z Julią mu­si­cie! Wszel­ka wie­dza nie­odzow­na zo­sta­ła ci już wy­ło­żo­na. Jeno wy dwoje osta­li­ście się przy mym boku z rodu na­sze­go… Mu­si­my zło to sro­gie po­wstrzy­mać!

– Co po­wstrzy­mać?! – myśl wy­rwa­ła mi się z gar­dła, ale szyb­ko tam wró­ci­ła, gdy zo­ba­czy­ła, co się dalej od­je­ba­ło.

Gość po­da­ją­cy się za mnie odło­żył te­le­fon, zmyśl­nie oparł go o cegłę, a na­stęp­nie chwy­cił krysz­ta­ło­we ostrze obu­rącz i dźgnął wuja pro­sto w serce. I znowu. I znowu. I jesz­cze raz. I po raz ko­lej­ny, a jucha try­ska­ła z rany jak w le­ci­wych hor­ro­rach, któ­rych re­ży­se­ro­wie się wsty­dzą po dziś dzień.

Mój mózg za­czął pro­te­sto­wać razem z żo­łąd­kiem, więc wy­bacz­cie, że nie podam do­kład­nej licz­by pchnięć. Było ich w każ­dym razie tyle, że gdy tam­ten ja wziął te­le­fon do ręki, za­uwa­ży­łem w klat­ce pier­sio­wej wuja dziu­rę wiel­ko­ści piłki do te­ni­sa.

Zanim zha­fto­wa­łem się na zie­mię żół­cią i zde­cy­do­wa­nie nie chcę wie­dzieć czym jesz­cze, zo­ba­czy­łem ostat­nie se­kun­dy filmu. Moje alter ego spoj­rza­ło pro­sto w obiek­tyw i wy­pa­li­ło coś ta­kie­go:

– Da­mian. Mu­si­my ura­to­wać wuja!

Co, kurwa?! Prze­cież go wła­śnie za­bi­li­śmy! Wszel­ka lo­gi­ka, któ­rej do tej pory się trzy­ma­łem, pod­ję­ła wła­śnie de­cy­zję o wy­pro­wadz­ce i z do­no­śnym trza­skiem za­mknę­ła za sobą drzwi.

– Wiem, że to wy­da­je się dziw­ne, ale mu­sisz mi za­ufać – to zna­czy sobie.

Je­stem ostat­nią osobą, któ­rej bym za­ufał. Zwłasz­cza teraz. – Jakoś tak mi się po­my­śla­ło, gdy osza­la­ły umysł pró­bo­wał ana­li­zo­wać całą tę baśń o złym magu śmier­ci, klą­twie i wa­lecz­nym Da­mia­nie – za­bój­cy wujka.

– Co­kol­wiek by się nie dzia­ło, mu­sisz tu wró­cić za trzy dni – je­de­na­ste­go lipca o go­dzi­nie dru­giej dwa­dzie­ścia dwie w nocy. Mu­si­my do­peł­nić ry­tu­ału wuja i go oży­wić.

2:22, a nie 3:33? Za­sta­na­wia­łem się w duchu reszt­ka­mi zdro­wych zmy­słów, czy oby ten drugi ja przy­pad­kiem cze­goś nie po­pier­do­lił.

– Ko­niecz­nie bądź z Julią! Spro­wadź ją nawet siłą jeśli bę­dzie trze­ba! Wiem, jaka ona jest… Ale tu cho­dzi rów­nież o jej życie! Za­pa­mię­taj do­brze ten wzór, tak na wszel­ki wy­pa­dek. Mag śmier­ci nie śpi i chuj wie, czy nie po­zba­wi nas tego na­gra­nia. Gdy wy­bi­je od­po­wied­nia go­dzi­na, na­tnij skórę Julii szty­le­tem z krysz­ta­łu. Po wszyst­kim wy­po­wiedz­cie rów­no­cze­śnie słowa – "He'eman­ta la-ze ti-pesz!"… Aaaa, był­bym za­po­mniał – ostrze scho­wam w pral­ce. Bę­dzie tam też ko­szu­la, w któ­rej teraz je­stem. Za­pi­szę ci na niej to za­klę­cie – na wy­pa­dek, gdyby mag śmier­ci do­rwał się do skrzyn­ki ma­ilo­wej – i adres tej fa­bry­ki. Nie włą­czaj pra­nia!

Mój wzrok mi­mo­wol­nie za­wę­dro­wał w kie­run­ku ła­zien­ki.

– Jesz­cze jedno, Da­mian – nie spier­dol cho­ciaż tego, bła­gam cię.

Ekran zgasł. Nagle po­wró­cił widok skrzyn­ki pocz­to­wej, a z nim moje funk­cje ży­cio­we.

Pa­mię­tam, że jak tylko zro­zu­mia­łem, iż brud na moich dło­niach to za­schnię­ta krew wujka, pu­ści­łem ko­lej­ne­go pawia na pod­ło­gę i na czwo­ra­ka, z pa­lą­cym prze­ły­kiem, do­czoł­ga­łem się jakoś do ła­zien­ki.

Nigdy, kurwa, prze­nig­dy, nawet w naj­gor­szym ćpuń­skim tran­sie, nie bałem się pral­ki tak jak wtedy.

***

– Tim ti­rim­tim tim ti­rim­tim tim tirim…

Dzwo­nił te­le­fon. Ten sam, któ­rym na­gry­wa­łem to chore gówno. A ja le­ża­łem za­rzy­ga­ny przy otwar­tej pral­ce, ści­ska­jąc w gar­ści szty­let ze sta­rych fil­mów o Co­na­nie Bar­ba­rzyń­cy. Zanim zde­cy­do­wa­łem się otwo­rzyć jej drzwicz­ki, mi­nę­ło prze­szło pół­to­rej go­dzi­ny. Przez na­stęp­ne dwie pró­bo­wa­łem się oswo­ić z tym co zo­ba­czy­łem – było to wy­star­cza­ją­co długo, aby wyryć sobie w pa­mię­ci pie­przo­ny adres sta­rej fa­bry­ki i za­klę­cie, które moje alter ego wy­pi­sa­ło krwią wuja na ko­szu­li. Krwią. Wła­sne­go wujka. Na ko­szu­li. Cza­icie ten ab­surd? Nie? No to dodam, że na bia­łej.

– Tim ti­rim­tim tim ti­rim­tim…

Po­pa­trzy­łem otu­ma­nio­ny na świe­cą­cy ekran ko­mór­ki. Julia. Zde­cy­do­wa­łem się ode­brać. A może to jakaś głę­bo­ko ukry­ta część mnie pod­ję­ła de­cy­zję? Cząst­ka, która de­spe­rac­ko po­trze­bo­wa­ła uzie­mie­nia, zła­pa­nia ja­kie­go­kol­wiek sta­bil­ne­go punk­tu za­cze­pie­nia w rze­czy­wi­sto­ści.

– Tak… – mój głos brzmiał jak pisk za­rzy­na­ne­go pro­się­cia.

Odkąd się obu­dzi­łem, w ustach mia­łem Sa­ha­rę, ale nie byłem w sta­nie nawet nalać sobie szklan­ki wody. We­pchną­łem łeb pod kran w umy­wal­ce, chci­wie ła­piąc lo­do­wa­te kro­ple.

– Da­mian? – głos w słu­chaw­ce brzmiał jak je­dy­na deska ra­tun­ku. – Co ty ro­bisz? My­jesz zęby?

– Je­stem… je­stem – wy­du­si­łem, wy­cie­ra­jąc usta wierz­chem dłoni.

– Jeśli sto­isz, to le­piej usiądź…

Le­piej nie – po­my­śla­łem, omia­ta­jąc wzro­kiem za­rzy­ga­ne ka­fel­ki. Ale szyb­ko zda­łem sobie spra­wę, że nie zrobi to już żad­nej róż­ni­cy. I tak pły­wa­łem – prze­pra­szam, to­pi­łem się – w jed­nej, wiel­kiej wy­mio­ci­nie nie­do­rzecz­no­ści. W pier­wot­nej zupie czy­ste­go sza­leń­stwa.

Julia nie zda­jąc sobie spra­wy z moich głę­bo­kich prze­my­śleń, po krót­kiej pau­zie wręcz wy­cią­gnę­ła kró­li­ka z ka­pe­lu­sza, do­kład­nie tak, jak nie­gdyś robił to nasz uko­cha­ny wu­ja­szek.

– Dy­mitr nie żyje! – Chyba pła­ka­ła, a przy­naj­mniej tak mi się wy­da­wa­ło. – Wujek… Wujek Dima zo­stał za­mor­do­wa­ny…

Żółć znowu po­de­szła mi do gar­dła. Słowo „za­mor­do­wa­ny” za­kłu­ło wy­jąt­ko­wo mocno, choć od dawna po­dej­rze­wa­łem się o cał­ko­wi­ty uwiąd emo­cjo­nal­ny.

– Ach… tak. – Tylko tyle po­tra­fi­łem wy­krztu­sić w tam­tym mo­men­cie.

– Ach, tak?! To wszyst­ko, co masz do po­wie­dze­nia?!

W za­sa­dzie miała rację. Ale skąd mogła wie­dzieć, jak bar­dzo cięż­ko mi teraz po­ro­zu­mie­wać się z kimś na po­zio­mie wyż­szym niż na­stro­szo­ny prze­ter­mi­no­wa­ny­mi jo­in­ta­mi i kie­pa­mi jeż z sa­lo­nu?

 

W sumie, to za­chcia­ło mi się palić, może pójdę z nim po­roz­ma­wiać i…

 

– Halo!? Sły­szysz mnie!? Co z tobą!? – prze­rwa­ła mi myśl, lecz nie mia­łem jej za złe. Nie szła w do­brym kie­run­ku…

– Julia… jak… Jak to się mogło stać? – wy­krztu­si­łem, siląc się na po­zo­ry nor­mal­no­ści i ja­kie­kol­wiek za­sko­cze­nie.

– Nie wiem… Nie mam po­ję­cia! Ponoć ktoś od­na­lazł jego ciało, cał­kiem nie­daw­no. Na miej­scu jest już po­li­cja i bada teren…

Jej głos lekko drżał, była szcze­rze prze­ra­żo­na i chyba za­ła­ma­na. W prze­ci­wień­stwie do mnie, na­praw­dę ko­cha­ła wuja Dy­mi­tra i jego przed­po­to­po­wy styl. Ja zaś mia­łem go w dupie. Od bar­dzo dawna. Choć wy­cho­dzi na to, że on mnie głę­biej. Tak tylko wnio­sku­ję po tej psy­cho­zie, w którą mnie wpę­dził. 

– Za chwi­lę tam jadę. Jak się cze­goś do­wiem, to za­dzwo­nię. Bądź pod te­le­fo­nem. I do cho­le­ry… Masz być trzeź­wy! Bę­dzie­my mu­sie­li jakoś za­ła­twić spra­wę po­grze­bu. By­li­śmy jego je­dy­ną ro­dzi­ną…

 

No po­patrz, cie­ka­we czemu?

 

Pra­wie mi się wy­msknę­ło wraz ze śliną, ciek­ną­cą na za­faj­da­ne ka­fel­ki.

– Jasne… Jasne, okej. Będę… Będę trzeź­wy, tak. Cze­kam na…na…na…na…

– Te­le­fon!? – ryk­nę­ła do słu­chaw­ki. – Idio­ta…

Nawet jeśli bym chciał sta­wić opór tej nie­spra­wie­dli­wej oce­nie mojej osoby, to i tak bym nie zdą­żył, bo w słu­chaw­ce za­le­gła gro­bo­wa cisza. 

 

Ha, gro­bo­wa! Po­grzeb wujka! To mi się udało! 

 

Choć po – nie­ste­ty zbyt dłu­gim, aby mieć choć cień sza­cun­ku do sie­bie – na­my­śle z przy­kro­ścią muszę stwier­dzić, że chyba jed­nak nie. Może fak­tycz­nie je­stem idio­tą. Trud­no.

Ob­my­łem twarz wodą i mi­mo­cho­dem spoj­rza­łem w lu­stro. Jasne ko­smy­ki tłu­stych wło­sów lśni­ły jak Je­dy­ny Pier­ścień. Na szyi mia­łem jesz­cze za­schnię­tą krew wuja. A w oczach… O oczach to le­piej nie mówić. Słowo „obłęd” by­ło­by tu wy­bit­nie nie­spra­wie­dli­wym nie­do­mó­wie­niem.

Na ka­fel­kach leżał krysz­ta­ło­wy szty­let. Po­mi­mo że upa­prał się w moich rzy­go­wi­nach, wcale nie stał się przez to bar­dziej obrzy­dli­wy w mojej oce­nie. Wręcz prze­ciw­nie – soki tra­wien­ne do­da­wa­ły mu przy­ziem­nej nor­mal­no­ści, któ­rej tak bar­dzo teraz pra­gną­łem.

Wzią­łem głę­bo­ki od­dech i po­sze­dłem po Xanax. Stwier­dzi­łem, że w ta­kiej sy­tu­acji po­ło­wa koń­skiej dawki musi wy­star­czyć, jeśli mam prze­żyć roz­mo­wę z sio­strą.

Jak nigdy dotąd za­pra­gną­łem wziąć prysz­nic, by zmyć z sie­bie choć tro­chę tego łajna, które moje dru­gia ja zrzu­ci­ło na mnie wraz z wujem. Tak też zro­bi­łem. Nawet się ogo­li­łem. W przy­pły­wie lek­kiej eu­fo­rii po ben­zo­dia­ze­pi­nie, zdo­ła­łem jesz­cze upo­rząd­ko­wać nieco miesz­ka­nie, by prze­sta­ło przy­po­mi­nać me­li­nę rodem z Dzie­ci z Dwor­ca Zoo.

W końcu usia­dłem na krze­śle. W dło­niach ob­ra­ca­łem krysz­ta­ło­we ostrze. Sie­dzia­łem tak sobie, tępo wpa­tru­jąc się w ten zgni­ło­zie­lo­ny nóż, gdy nagle do­tar­ły do mnie słowa mojej sio­stry. Nie, nie do­tar­ły, spa­dły mi na głowę, ni­czym pie­przo­ny for­te­pian z Toma i Jerry’ego!

„Na miej­scu jest już po­li­cja i bada teren…”

Pra­wie pod­sko­czy­łem pod sufit, o mało nie roz­wa­la­jąc o niego łba. Gdy­bym miał for­te­pian, sam bym spu­ścił go sobie na pustą łe­pe­ty­nę!

Nigdy w życiu tak szyb­ko nie po­my­łem pod­łóg. Ba, nawet nie pa­mię­ta­łem, kiedy w ogóle ostat­nio je myłem. 

 

Szko­da, że nie za­sta­no­wi­łem się, po co w ogóle za­czą­łem je myć? Jakby mogło mnie to od cze­go­kol­wiek uchro­nić. No nic, wi­docz­nie lubię mar­no­wać ener­gię na ruchy, które nie przy­no­szą po­żyt­ku. W końcu mam już wie­lo­let­nią prak­ty­kę!

 

Za­krwa­wio­ną ko­szu­lę pra­łem w ta­kiej de­spe­ra­cji, że za każ­dym razem, gdy wy­cią­ga­łem ją z tej kosz­mar­nej pral­ki i wi­dzia­łem mi­zer­ne efek­ty, wkła­da­łem ją z po­wro­tem i na­sta­wia­łem cykl od nowa.

 

Na­praw­dę bar­dzo lu­bi­łem tę je­dy­ną w swoim ro­dza­ju ko­szu­lę z wy­so­kim koł­nie­rzy­kiem. Choć w całym tym obłę­dzie, za­czy­na­łem ro­zu­mieć, że chyba czas ze­rwać tę więź.

 

Zwięk­szy­łem tem­pe­ra­tu­rę do sześć­dzie­się­ciu stop­ni, do­sy­py­wa­łem wy­bie­la­cza ło­pa­ta­mi, jak­bym od­śnie­żał chod­nik. Re­ali­zo­wa­łem pod­ręcz­ni­ko­wą de­fi­ni­cję sza­leń­stwa – ro­bi­łem w kółko to samo, li­cząc na inne re­zul­ta­ty. Jed­nym sło­wem – cały ja.

 

No może bez "cały". Skoro tak od­waż­nie rzu­cam się aby spro­wa­dzać całe swe je­ste­stwo do jed­ne­go słowa, to cho­ciaż po­wi­nie­nem trzy­mać się zasad, nie? Samo "Ja" w zu­peł­no­ści wy­star­czy. Jak w Bi­blii: "Jam Jest"… Kurwa. Wróć­my.

 

Po ósmym razie za­przę­ga­nia pral­ki do rze­czy nie­moż­li­wych, od­pu­ści­łem. Ko­szu­la pra­wie roz­la­ty­wa­ła mi się w dło­niach, a na miej­scu krwi zo­stał rdza­wy zarys plamy, bo chlor od­bar­wił ma­te­riał do­kład­nie tam, gdzie wcze­śniej wsią­kła po­so­ka. Za­śmia­łem się sza­leń­czo, po­dar­łem szma­tę na mniej­sze ka­wał­ki, a potem spa­li­łem ją w po­piel­nicz­ce na bal­ko­nie. Moi są­sie­dzi byli wie­ko­wi, w do­dat­ku do­sko­na­le przy­zwy­cza­je­ni do dziw­nych smro­dów z mo­je­go miesz­ka­nia, więc nawet jeśli coś wy­czu­li, pu­ści­li to mimo nosa. 

 

Żal tylko, że mu­sia­łem zabić przy tym mo­je­go jeża, by upchnąć w nim skraw­ki uko­cha­nej ko­szu­li. Trud­no. Po­zwo­lę sobie na łzy, jak już się z tego wszyst­kie­go wy­ka­ra­skam. Wy­ho­du­ję no­we­go. Po pro­stu nazwę go tak samo i nawet nie za­uwa­ży, że umarł. Tak jak mój wuj Dy­mitr, który prze­cież wróci za trzy pie­przo­ne dni, o dru­giej dwa­dzie­ścia dwie… Bo cze­muż kurwa miał­by nie wró­cić?

 

Uzna­łem, że te myśli nie dzia­ła­ją na mnie ko­ją­co, a zwłasz­cza wzmian­ka o wujku i jego rze­ko­mym zmar­twych­wsta­niu nie na­pa­wa­ły zbyt­nią otu­chą. Nie dla­te­go, że jego po­wrót był mi nie w smak. Wręcz prze­ciw­nie – pra­gną­łem całym ser­cem, by po­wró­cił z mar­twych. Wtedy nikt by mnie nie ska­zał za mor­der­stwo.

Mor­der­stwo… 

Zaraz potem w moim łbie od­pa­lił się istny seans pa­ra­noi. Wy­obra­zi­łem sobie na­gra­nia z miej­skie­go mo­ni­to­rin­gu: śro­dek nocy, a po chod­ni­ku we­so­ło spa­ce­ru­je sobie jakiś gość w za­krwa­wio­nej, bia­łej ko­szu­li z wy­so­kim koł­nie­rzy­kiem. No, nor­mal­nie zwy­kły chło­pak, ot, po­bru­dził się tro­chę czy­jąś krwią. Oj tam, oj tam. Może ktoś go oblał so­kiem po­mi­do­ro­wym? Albo czer­wo­nym drin­kiem? Kij z tym, że szedł pro­sto od stro­ny tej samej fa­bry­ki, w któ­rej po­li­cja wła­śnie zna­la­zła zwło­ki. Na pewno miał dobry powód, by tam być. Prze­stań­my cze­piać się chło­pa­ka! Niech po­li­cja le­piej zaj­mie się czymś po­waż­nym, na przy­kład ma­giem śmier­ci…

Prze­rwa­łem te roz­my­śla­nia. W sumie to nie było mi do śmie­chu. Prę­dzej do cał­ko­wi­te­go za­pad­nię­cia się w sobie. Strach za­ata­ko­wał mnie z taką siłą, jak po paru nie­prze­spa­nych noc­kach z me­fe­dro­nem, gdy na­słu­chi­wa­łem pod drzwia­mi każ­de­go szme­ru. Tylko ten lęk nie był ir­ra­cjo­nal­ny jak tam­ten. Ot, taki szko­puł.

 

Od­dy­chaj, od­dy­chaj, od­dy­chaj.

 

Jak man­trę po­wta­rza­łem sam do sie­bie, li­cząc na to, że mój mózg coś wy­my­śli. Ale nie było czego wy­my­ślać. Za­ła­ma­łem się więc, zwi­sną­łem z krze­sła i prze­oble­kłem w kulkę tur­la­jąc się po pod­ło­dze ni­czym wa­riat w wieży sza­leń­ców, o któ­rej oglą­da­łem kie­dyś pro­gram do­ku­men­tal­ny na Di­sco­ve­ry. A może jak ta pi­łecz­ka żuka gno­ja­rza? Z czego ona była tak wła­ści­wie…?

Po ja­kimś cza­sie jed­nak wsta­łem. Nie pa­mię­tam jed­nak czemu…

 

Może już nie chcia­łem być kulką? Może po­trze­bo­wa­łem siku? Nie, chyba nie, a nawet jeśli, to i tak mar­ność i pogoń za wia­trem, bo niby jak mo­gło­by to mnie ura­to­wać? Od­da­wa­nie moczu jesz­cze nigdy nie zba­wi­ło świa­ta… Ani tym bar­dziej nie ura­to­wa­ło przed karą cięż­kie­go wię­zie­nia za mor­der­stwo.

 

A już pa­mię­tam. Po­sta­no­wi­łem – cał­kiem roz­trop­nie – że scho­wam ten pie­kiel­ny nóż zanim z ża­ło­by za moją utra­co­ną po­czy­tal­no­ścią zro­bię sobie krzyw­dę. Ski­tra­łem go do skryt­ki pod pa­ne­lem pod­ło­go­wym, gdzie zwy­kle trzy­ma­łem nie­do­zwo­lo­ne sub­stan­cje i spró­bo­wa­łem się uspo­ko­ić. Mój wzrok spo­czął na „ła­ko­ciach”. Nie wzią­łem wcze­śniej od­po­wied­niej ilo­ści benzo, więc jego dzia­ła­nie za­le­d­wie mnie ła­sko­ta­ło, za­miast le­czyć ob­ja­wy gi­gan­tycz­ne­go stre­su po­ura­zo­we­go, za­ser­wo­wa­ne­go mi przez je­dy­ne­go człon­ka ro­dzi­ny ja­kie­go mia­łem. No może poza nie­sta­bil­ną emo­cjo­nal­nie sio­strą. Ale jej nie liczę, bo jej prze­cież nie za­bi­łem.

Gdy tak wpa­try­wa­łem się w moją skrzyn­kę skar­bów, przy­szło mi do głowy, żeby do­rzu­cić jed­nak parę ta­ble­tek i skon­tro­wać to reszt­ką mor­fi­ny, która mi po­zo­sta­ła. Dawno nie łą­czy­łem tych dwóch świa­tów, bo na dnie czasz­ki tliły mi się ostat­nie reszt­ki in­stynk­tu sa­mo­za­cho­waw­cze­go, ale w tym przy­pad­ku… to albo ten miks, albo pie­przo­ny scy­zo­ryk wuja Dy­mi­tra. Lecz tym razem tkwią­cy w moim wła­snym sercu.

– Tim ti­rim­tim tim ti­rim­tim tim tirim…

 

Kurwa. To znowu ona, moja sio­stra. Aku­rat teraz…

 

– Tak?! – wark­ną­łem wy­jąt­ko­wo nie­mi­łym tonem, bo prze­czu­wa­łem, że z pla­nów cał­ko­wi­te­go od­cię­cia się od świa­ta zaraz będą nici.

Julia albo przy­wy­kła do moich hu­mo­rów, albo po pro­stu kom­plet­nie zi­gno­ro­wa­ła mój gniew.

– Je­steś w domu? – za­py­ta­ła, nie ba­wiąc się w kur­tu­azje.

 

Oho, wie­dzia­łem, za­czy­na się.

 

– Tak. Ni­g­dzie się nie wy­bie­ram, a co?

– Jadę do cie­bie. Mu­si­my po­mó­wić.

– A nie mo­że­my przez te­le­fon? Albo tro­chę póź…

– Nie – ucię­ła krót­ko. – Będę za pięć minut.

I osten­ta­cyj­nie zrzu­ci­ła po­łą­cze­nie, zanim mo­głem ją po­in­for­mo­wać, że w miesz­ka­niu tro­chę capi.

 

Tak to jest, jak pa­lisz na bal­ko­nie ra­dio­ak­tyw­ne od­pa­dy, przy otwar­tych na oścież wszyst­kich oknach, żeby chata się w tym cza­sie wie­trzy­ła z in­ne­go smro­du…

 

Ko­cha­na sio­strzycz­ka za chwi­lę bę­dzie. No cóż, przy­naj­mniej sprząt­ną­łem cały kwa­drat. Szko­da tylko, że oprócz za­pa­chu spa­lo­nej ko­szu­li z koł­nie­rzy­kiem, w każ­dym kącie wa­li­ło jesz­cze do tego chlo­rem, jak na ba­se­nie po tym nie­szczę­snym pra­niu…

***

– Co tu tak śmier­dzi chlo­rem?! I… jakąś sadzą? Kom­pot jakiś go­tu­jesz!? Już tak nisko upa­dłeś?

– Cześć, sio­stra… A, nic ta­kie­go. Za chwi­lę smród się w pełni ulot­ni. Zu­peł­nie jak moje życie.

 

Wy­msknę­ło mi się. A tak się sta­ra­łem, by jed­nak zo­sta­ło w gło­wie.

 

Spoj­rza­ła na mnie spod łba, jakby pró­bo­wa­ła mi dać do zro­zu­mie­nia, że żarty w ta­kich chwi­lach są skraj­nie nie na miej­scu. Gdyby tylko wie­dzia­ła, że ja wcale nie żar­tu­ję.

– Szu­ka­ją mor­der­cy wujka – rze­kła i usia­dła na moim krze­śle ob­ro­to­wym, to­tal­nie się krzy­wiąc, jakby sia­da­ła na słyn­nym se­de­sie z filmu Tra­in­spot­ting. – Roz­ma­wia­łam z pro­ku­ra­to­rem. Mają spraw­dzić cały mo­ni­to­ring w oko­li­cy tej fa­bry­ki.

Wyraz „mo­ni­to­ring” w ułam­ku se­kun­dy stał się w mojej gło­wie sy­no­ni­mem śmier­ci. Twarz zbla­dła mi tak bar­dzo, że przy­po­mi­na­łem mima.

– Masz ja­kieś pie­nią­dze? – cią­gnę­ła Julia. – Mu­si­my po­cho­wać wujka… a jak się oka­za­ło, nie był ubez­pie­czo­ny.

Na temat fi­nan­sów wo­la­łem się nie wy­po­wia­dać. Mi­nę­ły już dwa mie­sią­ce, odkąd wy­rzu­ci­li mnie z pracy, a moim je­dy­nym źró­dłem za­rob­ku były nar­ko­ty­ki i ha­zard. Te pierw­sze mia­łem głów­nie na wła­sny uży­tek. Oczy­wi­ście nie dla­te­go, że byłem aż tak mocno wpie­przo­ny w dragi – choć kogo ja wła­ści­wie chcę oszu­kać? Po pro­stu di­ler­ka wy­ma­ga­ła kon­tak­tów spo­łecz­nych, od któ­rych z każ­dym dniem coraz bar­dziej stro­ni­łem. Za to z ha­zar­dem na szczę­ście szło mi cał­kiem nie­źle. Nie byłem rzecz jasna ja­kimś Ja­me­sem Bon­dem, co to po ka­sy­nach lata i w po­ke­ra tnie la­mu­sów na grube mi­lio­ny. Moim ka­sy­nem były nie­wi­dzial­ne dla po­rząd­nych ludzi budki z jed­no­rę­kim ban­dy­tą. Mia­łem ja­kieś takie głu­pie szczę­ście, że za­wsze, gdy bra­ko­wa­ło mi na czynsz czy ra­chun­ki, to Pani For­tu­na uro­ni­ła mi ze swej pier­si parę kro­pel. Ale na pewno nie tyle, by za­do­wo­lić nimi sio­strę.

– Nie od­po­wie­dzia­łeś na py­ta­nie…

– Mam ja­kieś ty­siąc zło­tych na kon­cie… ale ro­zu­miem, że nie o ta­kich kwo­tach mó­wisz.

– Świet­nie, czyli znowu będę mu­sia­ła się za­po­ży­czyć. Tobie żaden bank nie da po­życz­ki… pew­nie nawet chwi­lów­ki by ci nie przy­zna­li.

Nie od­po­wie­dzia­łem, po­ki­wa­łem tylko tępo głową. Uczest­ni­cze­nie w tej roz­mo­wie kosz­to­wa­ło mnie zbyt wiele ener­gii. My­śla­mi byłem zu­peł­nie gdzie in­dziej. Mia­no­wi­cie w celi z pa­ro­ma pa­na­mi, któ­rym z ja­kie­goś po­wo­du bar­dzo się po­do­bam fi­zycz­nie…

Julia po­pa­trzy­ła na mnie wni­kli­wiej, jakby pró­bo­wa­ła wwier­cić się wzro­kiem pro­sto do łba, lecz po chwi­li jej spoj­rze­nie zmię­kło. Zo­ba­czy­łem w nim współ­czu­cie. Nie­na­wi­dzi­łem jak tak na mnie pa­trzy­ła.

– Na pewno wszyst­ko okej, Da­mian? Je­stem twoją sio­strą, znam cię od za­wsze. Prze­cież widzę, że coś jest nie tak. To śmierć wuja tak na cie­bie za­dzia­ła­ła, praw­da?

Nie wy­trzy­ma­łem. Ryk­ną­łem nie­kon­tro­lo­wa­nym, dzi­kim re­cho­tem. Przez dłuż­szą chwi­lę nie mo­głem się uspo­ko­ić, a Julia ga­pi­ła się na mnie jak na kom­plet­ne­go im­be­cy­la. Chyba na­praw­dę tra­ci­łem już reszt­ki zdro­we­go roz­sąd­ku.

– Do­brze się czu­jesz, zje­bie?!

– Nie. To zna­czy… tak – za­prze­czy­łem szyb­ko sam sobie, ła­piąc od­dech. – Po pro­stu mało spa­łem ostat­nio.

– Aha – kul­tu­ral­nie dała mi znać, co myśli o mojej wy­mów­ce. – Oprócz po­grze­bu przy­szłam ci po­wie­dzieć, że jutro rano muszę je­chać do pro­ku­ra­tu­ry. Śled­czy, który pro­wa­dzi spra­wę mor­der­stwa, chciał­by rów­nież z tobą po­roz­ma­wiać.

– O czym?! – nie­mal wrza­sną­łem, aż drgnę­ła.

– O wujku idio­to, a o czym?

– Ale ja jutro mam…

– Gówno mnie ob­cho­dzi, co jutro masz! – Moja sio­stra w końcu ob­na­ży­ła pa­zu­ry. – Choć raz za­cho­waj się tak, jak przy­sta­ło na twój wiek. Masz pra­wie dwa­dzie­ścia sześć lat, go­ściu! Noż kurwa…

– Julia… ja nie mogę… Ja nie mogę tam po­je­chać – bąk­ną­łem.

Czu­łem, że tracę siły. Dzień ledwo się za­czął, a ja już byłem do­szczęt­nie wy­cień­czo­ny ner­wo­wo. I wła­śnie wtedy, nagle, wpadł mi do głowy ten po­mysł. Tak ob­le­śny w swo­jej na­tu­rze, a za­ra­zem tak po­twor­nie głupi, że chyba tylko taki ży­cio­wy prze­gryw jak ja mógł na niego wpaść. No ale za­miast wy­ja­śniać, po pro­stu opo­wiem, co było dalej.

– A to niby dla­cze­go nie mo­żesz, co? Tylko nie mów, że idziesz do pracy. Do­brze wiem, że ni­g­dzie nie ro­bisz. Nawet nie za­py­tam, skąd masz kasę na życie… Choć bez trudu się do­my­ślam.

– Julia… – wy­po­wie­dzia­łem jej imię naj­ła­god­niej­szym tonem, na jaki po­tra­fi­łem się jesz­cze zdo­być. – A gdyby wujek wcale nie umarł? Gdyby mógł… do nas wró­cić? Chcia­ła­byś tego?

Spoj­rza­ła na mnie, jak­bym za­pro­po­no­wał jej ka­nap­kę z prze­ter­mi­no­wa­nym śle­dziem.

– Co ty w ogóle pierd…

– Po­słu­chaj mnie! Wujek nie umarł. Mogę to… udo­wod­nić. Jeśli chcesz.

– No kurwa, nie wie­rzę! – Jej pa­zu­ry sta­wa­ły się coraz bar­dziej za­bój­cze. – Mamy do za­ła­twie­nia tak ku­rew­sko ważną spra­wę, a ty, po­mi­mo że cię bła­ga­łam, na­ćpa­łeś się ja­kie­goś ścier­wa!

– Nic nie bra­łem! Zna­czy się… wzią­łem tylko kilka ta­ble­tek Xa­na­xu, ale to na uspo­ko­je­nie. Jak zo­ba­czysz to, co ja zro­zu­miesz. Po­ka­zać ci?

– Że co? – Wy­glą­da­ła na kom­plet­nie roz­bi­tą, a jej oczy za­szły łzami.

Mimo że nigdy w życiu by tego gło­śno nie przy­zna­ła, wie­dzia­łem, że kocha mnie nad życie. Widok sta­cza­ją­ce­go się brata w po­łą­cze­niu ze śmier­cią wuja mu­siał być dla niej pie­kłem. I do­kład­nie na to li­czy­łem.

– Po­słu­chaj mnie. Chwi­la cię nie zbawi – cią­gną­łem, zbie­ra­jąc w gło­wie roz­bie­ga­ne myśli i de­spe­rac­ko szu­ka­jąc spo­so­bu, by zmu­sić ją do po­słu­szeń­stwa. – Po­ka­żę ci coś o wujku, tylko…

Urwa­łem ce­lo­wo.

– Tylko co?

– Obie­caj, że mi za­ufasz. Obie­caj, że po­zwo­lisz mi mówić do końca i po pro­stu mnie wy­słu­chasz.

Jej wzrok, przed chwi­lą prze­peł­nio­ny wście­kło­ścią i głę­bo­kim smut­kiem, w ułam­ku se­kun­dy zmie­nił się w po­dejrz­li­wy strach.

– Co ty kom­bi­nu­jesz? – nie­mal szep­nę­ła.

– Naj­pierw obie­caj!

– Do­brze, już do­brze, kurwa! Mam już cię dość… – Z jej oczu spły­nę­ły stru­mie­nie łez.

– Trzy­mam cię za słowo, sio­stro.

Prych­nę­ła tylko, od­wra­ca­jąc wzrok, ale w jej oczach do­strze­głem coś jesz­cze. Iskier­ki cho­rej fa­scy­na­cji. To pew­nie z nad­mia­ru emo­cji, uzna­łem w duchu.

Wy­pro­sto­wa­łem się i prze­cią­gną­łem, jak­bym szy­ko­wał się do skoku na głę­bo­ką wodę. Pod­sze­dłem do biur­ka i od­pa­li­łem skrzyn­kę od­bior­czą. Przy­znam wam szcze­rze: mój we­wnętrz­ny głos stra­ceń­ca pod­po­wia­dał mi, że ta wia­do­mość znik­nę­ła. Że to wszyst­ko tylko sobie wy­śni­łem w nar­ko­tycz­nym wi­dzie. Albo że sam mag śmier­ci za­ju­mał na­gra­nie. Jed­nak uno­szą­cy się w po­ko­ju swąd chlo­ru i spa­lo­nej na bal­ko­nie ko­szu­li szyb­ko spro­wa­dził mnie na zie­mię.

Klik­ną­łem.

I tak oto za­czął się seans, któ­re­go mia­łem na­dzie­ję już nigdy wię­cej nie oglą­dać.

***

– Co to, kurwa, było…

Moja sio­stra tylko tyle po­tra­fi­ła z sie­bie wy­du­sić po tym uro­czym fil­mie, który na­gra­łem tak bar­dzo na­ćpa­ny klo­na­ze­pa­nem, że nawet tego nie pa­mię­tam. Nie od­po­wia­da­jąc na jej py­ta­nie, pod­sze­dłem do skryt­ki na dragi. Wy­ją­łem tego obrzy­dli­we­go, zgni­łe­go sku­bań­ca i pod­su­ną­łem jej go pod nos.

– Za­bierz to cho­ler­stwo! Za­bierz to!!! – wy­krzy­cza­ła w pa­ni­ce.

– Cii… Nie krzycz tak. Są­sie­dzi są sta­rzy, ale jed­nak mają uszy…

– Mor­der­co! Jak mo­głeś… Jak mo­głeś mu to zro­bić?!

– Ja nic nie pa­mię­tam, prze­cież mó­wi­łem ci… I bła­gam, ci­szej… I tak mam już do­szczęt­nie prze­rą­ba­ne…

– To na­praw­dę był wuj Dy­mitr… – po­wie­dzia­ła już ci­szej, bar­dziej do sie­bie niż do mnie.

– Tak – mruk­ną­łem. – Bez dwóch zdań. I sły­sza­łaś, co mówił?

Spoj­rza­ła na mnie całą pa­le­tą ne­ga­tyw­nych emo­cji, jakie Bóg kie­dy­kol­wiek stwo­rzył. No nic, prze­ży­ję.

– Mag śmier­ci chce na­szej zguby. Nie wiem jesz­cze dla­cze­go. Z filmu to nie wy­ni­ka­ło. Ale co jeśli… Jeśli to wszyst­ko praw­da?

Dalej się we mnie wpa­try­wa­ła, ale jej wzrok prze­cho­dził już ra­czej prze­ze mnie na wylot. Czu­łem, że osła­bła jak nigdy. To był mo­ment, żeby ude­rzyć z całą siłą.

– Nie mamy wyj­ścia, Julia. Mu­si­my przy­go­to­wać ten ry­tu­ał, jeśli chce­my, żeby wuj wró­cił. Wtedy oczysz­czą mnie z za­rzu­tów…

Za­trzy­ma­łem się na mo­ment, za­sta­na­wia­jąc się, jak pol­ski sąd pod­szedł­by do spra­wy mor­der­stwa, które osta­tecz­nie mor­der­stwem wcale się nie oka­za­ło, bo ofia­ra po pro­stu sobie zmar­twych­wsta­ła. Nie mia­łem jed­nak czasu na tak tęgie roz­k­mi­ny. Trze­ba było uwa­żać na lek­cjach re­li­gii.

– Julia, sły­szysz mnie?!

Pod­nio­sła po­wo­li głowę, ale w jej oczach do­strze­głem już tylko pust­kę.

Prze­rwa­łem na chwi­lę tę wy­mia­nę zdań i po­sze­dłem do kuch­ni. Na­la­łem do szklan­ki tro­chę roz­ga­zo­wa­nej coli, a na­stęp­nie wrzu­ci­łem i roz­pu­ści­łem w niej trzy spore ta­blet­ki Xa­na­xu. Sobie zro­bi­łem po­dob­ną, nieco moc­niej­szą mie­szan­kę.

– Trzy­maj, napij się cho­ciaż tego.

Przy­ję­ła szklan­kę zu­peł­nie bez­wied­nie, bez krzty­ny woli życia, i za­mo­czy­ła usta.

 

Sie­dzie­li­śmy w ciszy przez ja­kieś dwa­dzie­ścia, może trzy­dzie­ści minut. Ona są­czy­ła uspo­ka­ja­ją­cy, che­micz­ny napój, a ja go­rącz­ko­wo kom­bi­no­wa­łem, jak prze­cią­gnąć ją na swoją stro­nę. Trzy ta­blet­ki nic jej nie zro­bią. Uspo­ko­ją nerwy, lęki tro­chę od­pusz­czą, a ja… być może prze­ko­nam ją do planu, który wy­da­wał się moją je­dy­ną szan­są.

– Julia – ode­zwa­łem się w końcu. – Na­praw­dę mu­si­my od­pa­lić ten ry­tu­ał. On… On prze­cież o to pro­sił. Oddał życie za…

– Bo mu je ode­bra­łeś…

– Prze­cież wi­dzia­łaś film! Wy­glą­da­łem tam, jak­bym go, kurwa, za­ata­ko­wał?! – Trosz­kę po­nio­sły mnie nerwy, ale szyb­ko wrzu­ci­łem wstecz­ny bieg. – Sam prze­cież dał mi ten krysz­ta­ło­wy szty­let i kazał się zabi… Julia, przy­się­gam na wszyst­ko, ja na­praw­dę nic nie pa­mię­tam! Po­myśl… Po­myśl, choć przez chwi­lę, jak “ja” się z tym czuję, co?

Na ko­niec ro­ze­gra­łem wy­jąt­ko­wo pa­skud­ną, emo­cjo­nal­ną kartę, wiem.

– Jak to jest w ogóle moż­li­we… – wy­szep­ta­ła, jakby nagle stała się bar­dziej świa­do­ma oto­cze­nia.

To był dobry znak. Leki za­czy­na­ły wcho­dzić na peł­nej.

– Dobre py­ta­nie, sio­stro. Nie­ste­ty, dla mnie to jest tak samo po­sra­ne jak dla cie­bie.

– Ale jak chcesz w ogóle prze­pro­wa­dzić ten ry­tu­ał? Wuj mówił, że trze­ba go za­cząć je­de­na­ste­go lipca o… O któ­rej to było?

– O dru­giej dwa­dzie­ścia dwie – od­po­wie­dzia­łem bły­ska­wicz­nie, z jakąś chorą dumą w gło­sie. Obej­rze­nie tego kosz­ma­ru dwa razy spra­wi­ło, że za­pa­mię­tam każdy detal praw­do­po­dob­nie nawet po śmier­ci.

– A nie o trze­ciej trzy­dzie­ści trzy?

– Nie, o dru­giej dwa­dzie­ścia dwie… Do­kład­nie to pa­mię­tam. Zresz­tą mo­że­my jesz­cze raz obej…

– Nie! – krzyk­nę­ła tak pi­skli­wie, że za­czą­łem się mar­twić, czy Xanax na pewno dzia­ła tak, jak po­wi­nien. – Po pro­stu w hor­ro­rach za­wsze było, że…

– Wiem. Filmy kła­ma­ły, jak widać.

Julia do­pi­ła drin­ka już jakiś czas temu. Ner­wo­wo ob­ra­ca­ła pier­ścio­nek na palcu, aż nagle wsta­ła z krze­sła jak po­pa­rzo­na.

– Da­mian! – Znów pod­nio­sła głos. – Prze­cież oni cię zaraz znaj­dą! Mo­ni­to­ring!

No shit, Sher­lock! – Pomy­śla­łem bez­wstyd­ną an­gielsz­czy­zną, czu­jąc jed­nak lekką ulgę. Będąc w pełni z wami szcze­rym: wła­śnie na tę re­ak­cję cze­ka­łem.

– Wiem, Julia…

– Masz gdzie się ukryć? Co zro­bisz?

My­śla­łem, że to ty coś za­pro­po­nu­jesz… – Od­po­wie­dzia­łem w duchu. Jak widać, wstyd już dawno się mnie nie imał.

– Nie mam gdzie. Moi ko­le­sie od ćpa­nia wy­da­li­by mnie za ćwia­rę helu, nawet gdyby szu­kał mnie sam dia­beł. A inni, któ­rym bar­dziej za­sze­dłem za skórę, sprze­da­li­by mnie pew­nie za naj­tań­sze piwo z Bie­dron­ki. Może… Może ty masz jakiś po­mysł?

 

Myśl, sio­stra, myśl.

 

– Za­wsze to ja mu­sia­łam cię ra­to­wać… – szep­nę­ła, ale jakoś tak ser­decz­nie, nie­mal z no­stal­gią.

No, teraz byłem już pe­wien, że benzo wje­cha­ło na dobre.

– Mam pe­wien po­mysł. Za­miesz­kasz u chło­pa­ków na skło­cie. Jeśli to tylko nie­ca­łe trzy dni, to być może psy nie zdążą cię tam na­mie­rzyć?

– U two­ich kum­pli na skło­cie? Tych pun­ków sprzed lat, z któ­ry­mi się szla­ja­łaś? Z tego, co pa­mię­tam, to spoko go­ście, ale… skąd wiesz, że mnie nie wy­da­dzą, jak wpad­ną tam gliny?

– Bo to anar­chi­ści, głą­bie. Prę­dzej wy­da­dzą sa­mych sie­bie. Po dru­gie… są mi winni przy­słu­gę. I to so­lid­ną.

Moja siora za młodu – nie żeby teraz była stara, dzie­lą nas le­d­wie dwa lata – grała na basie w ka­pe­li hard­co­re-pun­ko­wej i darła ryja do mi­kro­fo­nu. Znała to to­wa­rzy­stwo od pod­szew­ki. Jej plan wydał mi się na chwi­lę obec­ną naj­lep­szym z moż­li­wych. W za­sa­dzie je­dy­nym, jaki mia­łem.

– Okej. To spiesz­my się. Mogli mnie już na­mie­rzyć.

– Chyba kpisz, miesz­kasz w Pol­sce! – za­re­cho­ta­ła nagle, cał­ko­wi­cie zmie­nia­jąc mi­mi­kę twa­rzy.

 

Moż­li­we, że jed­nak prze­sa­dzi­łem z tym benzo, które jej do­sy­pa­łem…

 

– Zanim oni wezmą się do ro­bo­ty, za­bez­pie­czą mo­ni­to­ring, prze­pchną to przez całą tę biu­ro­kra­tycz­ną pa­pie­ro­lo­gię, zanim…

– Dobra, ro­zu­miem. Je­steś autem?

– Tak.

– To je­dzie­my?

– Żar­tu­jesz sobie?

Zmie­rzy­ła mnie wzro­kiem, uśmiech­nię­ta od ucha do ucha, jakby zu­peł­nie za­po­mnia­ła o śmier­ci wuja i o tym, w jak ma­ka­brycz­nej sy­tu­acji się zna­la­złem. Aż za­czą­łem ża­ło­wać, że po­czę­sto­wa­łem ją Xa­na­xem.

– Mam cię wziąć ze sobą do sa­mo­cho­du i pier­dzieć w pa­sia­ki za współ­udział? Zgłu­pia­łeś?

– To jak mam niby do­trzeć na ten skłot?

– Na pie­chot­kę, bra­cisz­ku, na pie­chot­kę.

Wciąż się szcze­rzy­ła. Za­czy­na­ło mnie to już po­tęż­nie draż­nić.

– Prze­cież mó­wi­łaś o mo­ni­to­rin­gu…

– To się prze­bierz. Zrób jakiś ka­mu­flaż. Może za ko­bie­tę? Szczu­pły je­steś, z buźki nawet ładny. Na pewno sobie po­ra­dzisz. Tylko się po­śpiesz. Tik, tak, tik, tak, tik, tak, t…

– Mam się prze­brać za… ko­bie­tę!? – prze­rwa­łem jej cham­sko, bo czu­łem, że zaraz osi­wie­ję z ner­wów.

– A co, ty też z tych, co nie lubią ko­biet? Zrób to dla wuja, jeśli dla sie­bie nie po­tra­fisz.

Wuja, moja droga sio­stro, to ja naj­chęt­niej za­bił­bym jesz­cze raz. – Ja­do­wi­ta myśl zro­dzi­ła się w mojej gło­wie, ale bez­sil­ność i brak per­spek­tyw szyb­ko zna­la­zły na nią od­po­wied­nie serum.

– Dobra… gdzie do­kład­nie jest ten skłot?

– Na ulicy Dmow­skie­go. Nie­da­le­ko Cy­ta­de­li. Na pewno tra­fisz. Trud­no nie za­uwa­żyć wiel­kie­go gma­chu po sta­rej przy­chod­ni, ca­łe­go wy­sma­ro­wa­ne­go graf­fi­ti na­wo­łu­ją­cym do walki kla­so­wej.

 

Skłot na Dmow­skie­go? Cy­nicz­ne su­kin­sy­ny…

 

– Będą wie­dzie­li, kim je­stem?

– Uprze­dzę ich. Po­wo­łaj się na mnie, bra­cisz­ku. Na swoją star­szą sio­strzycz­kę. Tak jak za­wsze to ro­bi­łeś, wtedy w bi­du­lu, gdy cię bili i na­zy­wa­li la­lecz­ką. Pa­mię­tasz?

Wsta­ła. Lekko nią za­chwia­ło, co z ja­kie­goś po­wo­du bar­dzo ją roz­ba­wi­ło, bo po­sła­ła mi na po­że­gna­nie so­czy­ste­go bu­zia­ka. Roz­pię­ła i zdję­ła z sie­bie spód­nicz­kę do kolan – no­si­ła ją w jakiś dziw­ny spo­sób na dżin­sach – po czym rzu­ci­ła ją na ko­mo­dę w przed­po­ko­ju. Z to­reb­ki zaś wy­ję­ła pa­skud­ną fio­le­to­wą szmin­kę.

– Jak­byś nie miał weny, to zo­sta­wiam ci ten szczo­dry dar, tak na dobry po­czą­tek.

Trzy­ma­jąc już za klam­kę, za­nio­sła się jesz­cze gło­śnym, psu­ją­cym mi reszt­ki na­stro­ju śmie­chem, rzu­ci­ła ostat­nie roz­ba­wio­ne spoj­rze­nie i po pro­stu wy­szła. Jak gdyby nigdy nic.

Ja zaś zo­sta­łem sam – z ucie­ka­ją­cym cza­sem i kom­plet­nym bra­kiem po­my­słów, jak mam, kurwa, przejść przez dwie dziel­ni­ce, nie dając po sobie po­znać, że ja to ja.

Spoj­rza­łem ża­ło­śnie na spód­ni­cę. Nie żeby to była naj­gor­sza czy naj­bar­dziej że­nu­ją­ca rzecz, jaką zro­bi­łem w życiu, ale uzna­łem, że to zde­cy­do­wa­nie za mało, by kto­kol­wiek wziął mnie za dziew­czy­nę.

I nagle – eu­re­ka! Moja stara są­siad­ka! Babka czę­sto cho­dzi w pe­ru­kach, żeby ukryć si­wi­znę, bo córka nie ma dla niej czasu i nie ma kto jej po­far­bo­wać wło­sów. Te swoje sztucz­ne, obrzy­dli­we kłaki re­gu­lar­nie suszy na sznur­kach na bal­ko­nie.

 

Oby… Oby coś tam wi­sia­ło…

 

Nie­mal­że mo­dli­łem się do dia­bli wie­dzą kogo. Nie pa­mię­tam, kiedy na czymś tak mi za­le­ża­ło, jak na tej pie­przo­nej pe­ru­ce sta­rej są­siad­ki.

Wy­bie­głem na bal­kon zer­k­nąć na jej stro­nę.

Jest!

Coś wisi!

Mina mi jed­nak zrze­dła, gdy pod­sze­dłem bli­żej i przyj­rza­łem się temu z bli­ska.

Pstro­ka­to-ru­da z dwoma gru­by­mi, dłu­gi­mi war­ko­cza­mi. Na pewno nie będę miał czasu ani ner­wów, żeby to roz­cze­sy­wać.

No nic. Pippi musi ucie­kać.

I to, kurwa, jak naj­prę­dzej.

***

Za po­mo­cą dwóch po­wią­za­nych mocno try­tyt­ka­mi kijów – od szczot­ki i mopa – ja­kimś cudem udało mi się do­paść tę pie­przo­ną pe­ru­kę. Pra­wie spa­dłem przy tym z bal­ko­nu razem z moim pstro­ka­to-ru­dym „Świę­tym Gra­alem”.

Dodam tylko, że miesz­kam na ósmym pię­trze… Teraz, gdy o tym myślę, ten upa­dek wcale nie wy­da­je się taką złą per­spek­ty­wą. Jed­nak wtedy mia­łem w gło­wie tylko jeden cel – uciec i nie dać się zła­pać.

Scho­wa­łem do ple­ca­ka krysz­ta­ło­we ostrze, te­le­fon z ła­do­war­ką, port­fel, reszt­kę dra­gów, które mi jesz­cze zo­sta­ły, pół pacz­ki fajek i bu­tel­kę roz­ga­zo­wa­nej coli.

Byłem pra­wie go­to­wy. Zo­sta­ło prze­bra­nie.

Ubra­ny w naj­cia­śniej­sze spodnie, jakie mia­łem, z na­rzu­co­ną na nie spód­nicz­ką Julii i jakąś ró­żo­wa­wą, ob­skur­ną bluz­ką, którą zo­sta­wi­ła kie­dyś u mnie pewna ćpun­ka, gna­łem uli­ca­mi mia­sta ni­czym sza­lo­na na­sto­lat­ka. Za­po­mnia­łem o ma­ki­ja­żu – po­mi­ja­jąc tę ob­le­śną fio­le­to­wą szmin­kę, któ­rej nie po­tra­fi­łem po­praw­nie użyć – zresz­tą skąd teraz sko­ło­wać choć­by kred­kę do oczu? Nie mia­łem czasu latać po są­siad­kach. Zresz­tą i tak słabo mnie znały i nie po­ży­czy­ły­by mi nawet szklan­ki za­schnię­tej na ka­mień soli. Mu­sia­ła wy­star­czyć moja „ładna buźka”, jak to okre­śli­ła moja wred­na, na­ćpa­na Xa­na­xem sio­stra.

Wsia­dłem do au­to­bu­su za­stęp­czej linii 222, który pod­je­chał prak­tycz­nie od razu, i szyb­ko za­ją­łem pierw­sze wolne sie­dze­nie. Po­wi­nie­nem nim do­je­chać do­słow­nie pod samą Cy­ta­de­lę. Au­to­bus ide­al­ny. Nawet jego numer spra­wił, że kącik moich ro­ze­dr­ga­nych ust lekko się uniósł. Może fak­tycz­nie duch wuja Dy­mi­tra nade mną czu­wał?

– Ufff… – wes­tchną­łem, już sam nie wie­dząc, czy z ulgi, czy z tej sza­lo­nej na­dziei, którą się kar­mi­łem.

Je­cha­łem dłuż­szy czas spo­koj­nie z lekko spusz­czo­ną głową – by­naj­mniej nie ze wsty­du, prze­cież go nie mia­łem – po pro­stu nie chcia­łem, żeby do­strzegł mnie jakiś zna­jo­my ćpun. Nie teraz. Choć, jak się za chwi­lę oka­za­ło, to wcale nie by­ło­by naj­gor­sze.

Nagle po­czu­łem, jak ktoś kle­pie mnie po ra­mie­niu. Od­wró­ci­łem się in­stynk­tow­nie, w peł­nej pa­ni­ce, jakby stał za mną sam Ro­bo­Cop. W sumie nie­wie­le się po­my­li­łem.

– Ej, młoda, może byś ustą­pi­ła tej pani, co? Sie­dzisz na miej­scu dla eme­ry­tów.

Nie mo­głem, kurwa, uwie­rzyć. Na sie­dze­niu chcia­ła usiąść star­sza babka – ro­do­wi­ta wła­ści­ciel­ka moich no­wych, ru­dych wło­sów. Zda­wa­ła się zu­peł­nie mnie nie roz­po­zna­wać, ale to nie ona była naj­więk­szym zmar­twie­niem.

– Co do chuja?! – Wiel­ki, łysy skin­he­ad wpa­try­wał się we mnie z mie­sza­ni­ną szoku i po­wo­li bu­dzą­cej się w nim czy­stej nie­na­wi­ści. Aż spu­ści­łam… wróć… aż spu­ści­łem wzrok, ni­czym onie­śmie­lo­na dziew­czyn­ka. Na jego woj­sko­wym fleku wid­nia­ły na­szyw­ki bo­jo­we, w tym jedna z prze­kre­ślo­ną tę­czo­wą flagą i dum­nym do­pi­skiem: „Zło Trze­ba Tępić”.

No go­rzej, kurwa, tra­fić nie mo­głem. Szyb­ko wsta­łem, omi­ja­jąc wzro­kiem są­siad­kę, i ustą­pi­łem jej miej­sca. Mia­łem na­dzie­ję, że to jakoś uła­go­dzi dry­bla­sa, ale ten pa­trzył na mnie z peł­nią swo­jej wro­go­ści, mając już kom­plet­nie w dupie star­szą panią, o którą tak bar­dzo się wcze­śniej mar­twił. A ta, wy­obraź­cie sobie, nagle się ode­zwa­ła, wle­pia­jąc swoje śle­pia ob­le­czo­ne gru­by­mi szkła­mi w moją… to zna­czy w swoją wła­sną pe­ru­kę.

– Ładne masz włosy, dziew­czyn­ko. Zu­peł­nie jak moja pe­ru­ka… Ale wy­cho­wa­nia to za grosz. Po­win­naś się wsty­dzić! Le­piej idź do ko­ścio­ła, po­módl się i weź ko­mu­nię, póki czas.

Nawet roz­ba­wi­ły mnie te słowa, ale szyb­ko do­strze­głem w nich po­nu­rą prze­po­wied­nię – jeśli cze­goś na­tych­miast nie wy­my­ślę, to za chwi­lę na­praw­dę wy­lą­du­ję w ko­ście­le. Na mszy po­grze­bo­wej za świę­tej pa­mię­ci Da­mia­na.

– Nie dość, że pedał, to jesz­cze trans! – W końcu kark nie wy­trzy­mał tej ciszy.

Urze­kła mnie jego lo­gi­ka. Urze­kła na tyle, że ledwo wy­ce­dzi­łem przez zęby:

– To… to tylko taka za­ba­wa. Za­ło­ży­łem się z kum­pla­mi.

– Z kum­pla­mi, ta? – od­parł, siląc się na żar­to­bli­wy ton.

Gdy już my­śla­łem, że od­pu­ści, wy­strze­lił nie­na­wist­nym po­ci­skiem tak szyb­ko, że aż opluł spory ka­wa­łek mojej twa­rzy. Oczy­wi­ście wo­la­łem wtedy wie­rzyć, że zro­bił to przez przy­pa­dek. 

– Taka za­ba­wa w ciotę ci się po­do­ba?! A ten zna­czek to, kurwa, co?!

Jaki, kurwa, znowu zna­czek?! – prze­klą­łem w my­ślach, sta­ra­jąc się na­pręd­ce wy­my­ślić co­kol­wiek, dzię­ki czemu ten ogrom­ny ry­cerz zwal­cza­ją­cy zbyt ko­bie­cych chło­pa­ków nie po­ła­mie mi kości. Po­dą­ży­łem za jego wzro­kiem i… kurwa, fak­tycz­nie. W tym całym po­śpie­chu nie za­uwa­ży­łem, że z tyłu tej pa­skud­nej, ró­żo­wej bluz­ki była wy­szy­ta tę­czo­wa flaga spo­łecz­no­ści LGBT. Zanim zdą­ży­łem po­my­śleć kilka bar­dzo nie­mi­łych rze­czy o byłej ko­le­żan­ce ćpun­ce, na moje zęby zwa­lił się cios jego nie­ludz­ko wiel­kiej, twar­dej jak cegła pię­ści. Nie pa­mię­tam, żebym kie­dy­kol­wiek w życiu jakoś mocno się bił, ale po po­twor­nym bólu, który eks­plo­do­wał w mojej szczę­ce, już do­sko­na­le wiem, dla­cze­go uni­ka­łem tego typu roz­ry­wek.

Wpa­dłem na ja­kie­goś pa­sa­że­ra, a ten z obrzy­dze­niem ode­pchnął z po­wro­tem w kie­run­ku Ro­bo­Co­pa. Zdą­ży­łem jesz­cze usły­szeć ja­kieś za­ma­za­ne obe­lgi, ale nie­wie­le wię­cej do­cie­ra­ło do głowy – w uszach bo­wiem dzwo­ni­ło mi tak po­twor­nie, jak po pa­ro­dnio­wym fe­sti­wa­lu mu­zy­ki elek­tro­nicz­nej rave.

Zbli­ża­łem się bez­wied­nie do sta­lo­wej pię­ści – choć może to ona się zbli­ża­ła, nie­waż­ne, nie ma co się li­cy­to­wać – aż po ko­lej­nym cio­sie pa­dłem jak długi na pod­ło­gę au­to­bu­su i wy­plu­łem dwa zęby. Wciąż mia­łem w ple­ca­ku ski­tra­ny krysz­ta­ło­wy szty­let wuja, ale zanim w ogóle zdo­łał­bym go wyjąć, mi­nę­ła­by wiecz­ność. Zresz­tą, co ja bym nim zro­bił? Ma­chał jak przy­krót­kim cepem?

Po­pa­trzy­łem z na­dzie­ją na ludzi, ale gdzie tam – każdy tylko lam­pił się w ekran swo­je­go smart­fo­na albo na­gry­wał całą sy­tu­ację z uśmie­chem wyż­szo­ści na gębie…

Nie! Tylko nie na­gry­waj­cie… Ża­ło­śnie jęk­ną­łem w upodlo­nym do gra­nic moż­li­wo­ści duchu.

Gdy zda­łem sobie spra­wę, jak po­twor­nie nie­bez­piecz­nym wy­na­laz­kiem są ka­me­ry w rę­kach in­nych ludzi, nagle wstą­pi­ły we mnie nowe siły. Bałem się tych obiek­ty­wów sto razy bar­dziej niż tego nad­gor­li­we­go skina. Pa­trząc na tę pa­to­wą roz­gryw­kę, uzna­łem, że było tylko jedno wyj­ście – wiać.

I wtedy, jak manna z nieba, otwo­rzy­ły się drzwi au­to­bu­su, który za­miast być moim szczę­śli­wym tra­fem, o mało nie stał się moją trum­ną.

Wy­sko­czy­łem na chod­nik ze zręcz­no­ścią, o którą nigdy bym się nie po­dej­rze­wał. Moja pe­ru­ka prze­krzy­wi­ła się nie­dba­le – nie wiem, czy od biegu, czy od cio­sów tego go­ry­la. Nie mia­łem jed­nak czasu się nad tym za­sta­na­wiać, bo za ple­ca­mi wciąż sły­sza­łem ryk:

– Zła­pię cię, cioto! Ty ped… jeb…!

Nie­wie­le już sły­sza­łem, bo dzwo­nie­nie w uszach po­tę­go­wa­ło dy­stans, jaki nas dzie­lił. Ale gdy tylko się od­wró­ci­łem, z dużym nie­za­do­wo­le­niem zo­rien­to­wa­łem się, że ten jest coraz bli­żej mnie. Dalej nie ro­zu­mia­łem jego słów, lecz bez mru­gnię­cia okiem mo­głem się za­ło­żyć, że by­naj­mniej nie chciał mnie ura­czyć jakąś głęb­szą po­ezją. No chyba że lu­bo­wał się w pie­śniach po­grze­bo­wych. Mimo wszyst­ko wo­la­łem nie spraw­dzać.

Bie­głem, ile sił w no­gach mia­łem – a sił, szcze­rze mó­wiąc, mia­łem ra­czej nie­wie­le.

Czu­łem zimny od­dech śmier­ci na karku, a jeśli nie samej śmier­ci, to wizji mojej „pro­fe­sjo­nal­nie” ukry­tej twa­rzy, którą zaraz zi­den­ty­fi­ku­je po­li­cja.

Wtedy my­śla­łem tylko: bie­gnij, ale teraz, gdy o tym opo­wia­dam, za­sta­na­wiam się, jak ża­ło­śnie wy­glą­da­ły­by na­głów­ki gazet i plot­kar­skich por­ta­li. Co by na­pi­sa­li? „Ucie­ka­ją­ca przed skraj­nym na­ro­dow­cem dziew­czy­na, która oka­za­ła się fa­ce­tem w pe­ru­ce skra­dzio­nej sta­rusz­ce, zo­sta­ła za­trzy­ma­na przez po­li­cję. Po­sta­wio­no jej za­rzu­ty za­szty­le­to­wa­nia wła­sne­go wuja w opusz­czo­nej fa­bry­ce, gdzieś na wy­piz­do­wiu mia­sta”. Brzmi śmiesz­nie? Nie dla mnie. Nie w tym kraju. Cie­kaw­sze hi­sto­rie się tu od­wa­la­ją na co dzień. No, ale wra­caj­my do rze­czy.

Bie­gnąc ten nie­sa­mo­wi­cie długi od­ci­nek nie­speł­na czte­ry­stu me­trów, po­my­śla­łem, że już do­sko­na­le wiem, jak mu­siał się czuć Gimli we Wład­cy Pier­ście­ni, gdy ledwo do­trzy­my­wał kroku dłu­go­no­gie­mu el­fo­wi i wy­spor­to­wa­ne­mu Obie­ży­świa­to­wi. I gdy pra­wie wy­plu­łem moje prze­żar­te faj­ka­mi płuca, w końcu ją zo­ba­czy­łem – Cy­ta­de­lę.

Wy­da­wa­ła mi się ma­je­sta­tycz­na jak Wieża z Kości Sło­nio­wej Dzie­cię­cej Ce­sa­rzo­wej. Nie­ste­ty, nie mia­łem pod ręką ani śli­ma­ka wy­ści­go­we­go, ani wiecz­nie za­spa­ne­go nie­to­pe­rza, ani nawet dzie­cię­ce­go ro­wer­ka wy­rzeź­bio­ne­go w ka­mie­niu. Mia­łem tylko wła­sne nogi, które z każ­dym ko­lej­nym ru­chem prze­sta­wa­ły się do mnie przy­zna­wać.

Bie­gnij, Gimli, bie­gnij, trze­ba ura­to­wać hob­bi­ty! Mo­ty­wo­wa­łem się chyba w naj­głup­szy moż­li­wy spo­sób. Zwłasz­cza że da­le­ko mi było do wa­lecz­ne­go kra­sno­lu­da. Jeśli był tu w ogóle jakiś hob­bit, to byłem nim ja. A za mną gnało stado Uruk-hai! Dobra, prze­sa­dzam, był tylko jeden, ale za to wy­jąt­ko­wo za­ja­dły.

Gdy tak gdy­ba­łem nad na­tu­rą Śród­zie­mia, a ko­ją­ca za­sło­na Fan­ta­zja­ny przy­kry­ła moje umę­czo­ne zmy­sły, nagle gdzieś w od­da­li do­strze­głem przed sobą kilku dziw­nych ko­le­si. Jeden miał po­ma­rań­czo­wo-czer­wo­ne­go iro­ke­za, który w nocy mu­siał świe­cić jak ża­ró­wa. Drugi nosił dłu­gie, zie­lo­ne kolce na­stro­szo­ne we wszyst­kich moż­li­wych kie­run­kach – wy­glą­dał, jakby miał wbitą w czasz­kę serię ostrych szpi­kul­ców. Trze­ci zaś… był cał­ko­wi­cie łysy, ale na całym ryju miał tyle że­la­stwa, że gdyby kie­dyś wio­dło mu się go­rzej, mógł­by iść z tym wszyst­kim na złom i za­ro­bić kro­cie. Może nawet stać by go było na jakąś małą wio­skę ry­bac­ką nie­da­le­ko Hob­bi­to­nu? Jed­nak wszy­scy oni, po­mi­mo dość eks­cen­trycz­ne­go stylu zdo­bią­ce­go ich „hełmy”, byli roz­cza­ro­wu­ją­co nudni i po­wta­rzal­ni w do­bo­rze resz­ty pan­ce­rza.

Gdy w końcu zro­zu­mia­łem, kim są, byłem bli­ski pła­czu ze szczę­ścia.

To byli Jeźdź­cy Ro­ha­nu! Wie­dzia­łem to za­rów­no z fil­mów, jak i z ksią­żek – oni na pewno zajmą się go­nią­cym mnie, dzi­kim Uruk-hai!

Pod­nie­śli swoje błysz­czą­ce przy­łbi­ce – oprócz tego trze­cie­go, bo ten błysz­czał tylko od kol­czy­ków, choć na pewno były to kol­czy­ki ma­gicz­ne – i skie­ro­wa­li wzrok w moją stro­nę. Po­cząt­ko­wo wy­da­wa­li się roz­ba­wie­ni, ale po chwi­li byli już go­to­wi do bitwy.

Gdy ten z pło­ną­cym pió­ro­pu­szem wy­cią­gnął ze spodni gruby, cięż­ki łań­cuch, po­czu­łem, że być może jed­nak prze­ży­ję ten dzień. Ale gdy ten z zie­lo­ny­mi kol­ca­mi wyjął skła­da­ną pałkę, a trze­ci – praw­do­po­dob­nie mag – wy­cią­gnął mały fla­ko­nik z do­zow­ni­kiem, byłem tego nie­mal pe­wien. Bar­dzo chcia­łem obej­rzeć tę krwa­wą, epic­ką bitwę. W końcu tyle zła spo­tka­ło mnie ze szpo­nów mo­je­go prze­śla­dow­cy. Ale gdy tylko się obej­rza­łem, Uruk-hai na­tych­miast wy­co­fał się i zwiał w zu­peł­nie inną stro­nę. Jeźdź­cy Ro­ha­nu rów­nież nie byli za­in­te­re­so­wa­ni po­ści­giem. Uśmiech­nę­li się tylko z prze­ką­sem i wró­ci­li do są­cze­nia swo­je­go słod­kie­go, pysz­ne­go ale. Wi­dzia­łem, jak palą coś w fajce – za­pew­ne hob­bic­kie ziele z Po­łu­dnio­wej Ćwiart­ki – i za­ja­da­ją ja­kieś za­pa­sy z sakwy. Może to była so­lo­na wie­przo­win­ka? Nie­waż­ne. Dużo złego można o mnie po­wie­dzieć, ale na pewno nie to, że je­stem nie­wdzięcz­ny, gdy ktoś ra­tu­je mi życie. Za­mie­rza­łem im po­dzię­ko­wać za ra­tu­nek naj­le­piej jak tylko mo­głem.

Pod­bie­głem do nich, kom­plet­nie zzia­ja­ny. Moje pięk­ne, rude loki tak mocno się prze­krę­ci­ły, że wy­glą­da­ło to, jak­bym spiął sobie dwa ku­cy­ki – jeden ide­al­nie z przo­du, drugi z tyłu gęby. Mu­sia­łem przy­znać w duchu, że w jakiś chory spo­sób pa­so­wa­ło to do nowej apa­ry­cji, którą przy­bra­łem. Spo­glą­da­li na mnie z mie­sza­ni­ną roz­ba­wie­nia i ja­kiejś nie­trzeź­wej ser­decz­no­ści.

– Dzię­ku­ję wam, Jeźdź­cy, za ra­tu­nek przed tym Uruk-hai. Po­szu­ki­wa­łem was!

– Ta? Spoko – od­parł iście nie­ry­cer­skim tonem naj­wyż­szy z nich, ten z czer­wo­nym pło­mie­niem na gło­wie. – Aaa… po chuj?

– Nooo… Je­stem po­słań­cem. Przy­sy­ła mnie…

– Julka? – prze­rwał mi nagle mag z kol­czy­ka­mi na twa­rzy. – Kurwa, to ty, Da­mian?! Co ci, czło­wie­ku, od­je­ba­ło?… A to nas lu­dzie co­dzien­nie wy­ty­ka­ją pal­ca­mi.

Płach­ta sza­leń­stwa spa­dła ze mnie w ułam­ku se­kun­dy. Czar prysł. Mag mnie oca­lił. Tylko… dla­cze­go po­czu­łem się jesz­cze go­rzej niż wcze­śniej? Obie­ca­łem sobie w duchu, że już nigdy, prze­nig­dy nie obej­rzę Wład­cy Pier­ście­ni ani żad­nych in­nych po­sra­nych bajek dla do­ro­słych dzie­ci.

– Chodź na skłot. Szyb­ko, zanim CBŚ się zo­rien­tu­je, że nie je­steś dziew­czy­ną, tylko bra­tem Agraf­ki! – rzu­cił łysy z kol­czy­ka­mi na ryju, po czym za­re­cho­tał tak po­tęż­nym śmie­chem, że aż za­ra­ził nim swo­ich kum­pli pun­ków, a nawet po­stron­nych prze­chod­niów.

Gdy tak pa­trzy­łem, jak ze mnie drwi, wnet przy­po­mnia­łem sobie go z prze­szło­ści – Sid, chyba tak na niego mó­wi­li. Kie­dyś za­miast tej łysej pały miał bujne, na­stro­szo­ne, czar­ne włosy, które ukła­dał na mydło. A może cu­kier? Nie pa­mię­tam, zresz­tą i tak już wy­ły­siał. Choć może, gdyby ko­rzy­stał z po­rząd­ne­go la­kie­ru Lo­re­ral – czy jakoś tak – to by­ło­by ina­czej? No nic, i tak nie mo­głem go o to teraz za­py­tać, bo rzę­cho­czał jak stary Fiat.

 

Haha za­baw­ne, może po­śmie­je­my się razem?

 

Tylko, że mi, kurwa, wcale nie było do śmie­chu. Stra­ci­łem dwa zęby, mia­łem po­twor­nie obitą twarz, praw­do­po­dob­nie wła­śnie ro­bi­łem fu­ro­rę we wszyst­kich lo­kal­nych me­diach spo­łecz­no­ścio­wych, a w do­dat­ku – co było z tego wszyst­kie­go naj­gor­sze – przez tę jedną kró­ciut­ką chwi­lę na­praw­dę uwie­rzy­łem, że je­stem hob­bi­tem.

***

Muszę przy­znać, te dwa i pół dnia na skło­cie mi­nę­ło mi za­ska­ku­ją­co przy­jem­nie. Po­mi­ja­jąc kom­plet­ny brak do­stę­pu do wy­god­ne­go łóżka, fo­te­la ob­ro­to­we­go, cie­płej wody czy prądu na za­wo­ła­nie, a tym samym do kom­pu­te­ra, pie­kar­ni­ka, mi­kro­fa­li czy ja­kiej­kol­wiek czy­stej wanny bądź prysz­ni­ca (ten w sumie był, nawet dwa, lecz wy­glą­da­ły go­rzej niż mój prysz­nic bę­dzie wy­glą­dał nawet sto lat po woj­nie ato­mo­wej) – to ba­wi­łem się tam cał­kiem, cał­kiem. Nawet faj­ka­mi mnie czę­sto­wa­li i je­dy­ne, czego chcie­li w za­mian, to abym za­ło­żył choć raz pe­ru­kę Pippi i za­krę­cił we­so­ło war­ko­cza­mi.

Wy­da­wa­ło mi się, że zna­la­złem się w bez­piecz­nej twier­dzy wznie­sio­nej z wie­ko­we­go, choć po­twor­nie brud­ne­go ka­mie­nia i po­tęż­nej cegły. Dla wła­sne­go spo­ko­ju ducha wo­la­łem nie pytać, czym ten ka­mień był ufaj­da­ny. W każ­dym razie spa­łem tam jak za­bi­ty. Mógł­bym nawet na­zwać to miej­sce moim wła­snym Hel­mo­wym Jarem…

 

Kurwa! Mia­łem już dać spo­kój z tą całą Fan­ta­zja­ną! Walić Dzie­cię­cą Ce­sa­rzo­wą, niech sobie zdy­cha. Muszę w końcu doj­rzeć. Prze­cież obie­ca­łem to sobie i wam…

 

Nie­ste­ty, z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną i mi­nu­tą mój mózg coraz na­tar­czy­wiej przy­po­mi­nał mi, że gram ra­czej pierw­sze skrzyp­ce w tanim hor­ro­rze. Ewen­tu­al­nie w wy­jąt­ko­wo mrocz­nej gro­te­sce. Ale kogo to wła­ści­wie ob­cho­dzi?

No, w sumie mnie. I to aż nadto.

Moje nędz­ne życie ja­kimś cudem oca­la­ło przed wę­szą­cym, pro­fe­sjo­nal­nym nosem Cen­tral­ne­go Biura Śled­cze­go. Wciąż wy­da­wa­ło mi się to ab­so­lut­nie nie­wia­ry­god­ne. Prze­cież miej­ski mo­ni­to­ring z pew­no­ścią mu­siał na­grać wy­jąt­ko­wo nie­zgrab­ną dziew­czy­nę ucie­ka­ją­cą przed wiel­kim dra­bem, z męską, pod­bi­tą gębą i prze­krzy­wio­ną, rudą pe­ru­ką Pippi Poń­czo­szan­ki. A jed­nak wciąż mnie nie zna­leź­li.

To praw­do­po­dob­nie za­słu­ga moich pun­ko­wych wy­baw­ców. Już pierw­sze­go dnia – tuż po tym, jak po­rzu­ci­łem na za­wsze Fan­ta­zja­nę i prze­sta­łem być hob­bi­tem – ka­za­li mi roz­wa­lić te­le­fon w drob­ny mak. Co praw­da po­czu­łem wtedy lekki żal, ale gdy tylko przy­po­mnia­łem sobie te wszyst­kie twa­rze wto­pio­ne w ekra­ny smart­fo­nów w au­to­bu­sie – do­kład­nie wtedy, gdy naj­bar­dziej po­trze­bo­wa­łem ich czło­wie­czeń­stwa – za­czą­łem szcze­rze nie­na­wi­dzić tech­no­lo­gii. Nie żebym sam grze­szył ja­ki­miś wy­bit­nie ludz­ki­mi od­ru­cha­mi. Wia­do­mo, za­wsze bar­dziej boli, gdy to nam ktoś robi krzyw­dę, a nie kiedy my krzyw­dzi­my in­nych. Może to nie­zbyt głę­bo­ka myśl, ale muszę przed wami i przed sobą uczci­wie przy­znać, że bez ćpa­nia, di­ler­ki i ha­zar­du za­czą­łem roz­k­mi­niać takie błahe rze­czy coraz czę­ściej.

Duża w tym za­słu­ga faktu, że pod­czas ma­ra­to­nu ze ski­nem zgu­bi­łem gdzieś po dro­dze całą moją che­micz­ną spi­żar­nię. No, pra­wie całą. Ja­kimś ab­so­lut­nym cudem oca­la­ło mi kil­ka­na­ście ta­ble­tek benzo, scho­wa­nych nie­dba­le w bocz­nej kie­szon­ce, o któ­rych za­po­mnia­łem. W duchu jed­nak cie­szy­łem się jak dziec­ko, bo skręt po ben­zo­dia­ze­pi­nach jest tak po­twor­ny, że wo­lał­bym już chyba od razu oddać się w ręce po­li­cji. Przez chwi­lę prze­mknę­ło mi nawet przez myśl, żeby po­dzię­ko­wać za ten cud du­cho­wi wuja Dy­mi­tra, ale po ostat­nich do­świad­cze­niach z au­to­bu­sem linii 222 szyb­ko wy­bi­łem sobie ten idio­tyzm z głowy.

Wpraw­dzie wcale nie po­dej­rze­wa­łem moich no­wych to­wa­rzy­szy, urwa­nych rodem z lat osiem­dzie­sią­tych ubie­głe­go wieku, o pod­kra­da­nie mi dra­gów. Jed­nak tuż po tym, jak od­kry­łem stra­tę resz­ty za­pa­sów – po­mi­ja­jąc ten obrzy­dli­wy szty­let wuja, bo trzy­ma­łem go przy sobie za­wsze i wszę­dzie – po­sta­no­wi­łem ob­se­syj­nie pil­no­wać swo­ich rze­czy. Trwa­ło to do mo­men­tu, aż do­tar­ło do mnie, że prze­cież nie po­sia­dam już ab­so­lut­nie ni­cze­go. No, może oprócz port­fe­la z pie­przo­nym ty­sią­cem zło­tych na kon­cie, któ­rych i tak nie mia­łem jak wy­pła­cić. Jeśli moi nowi przy­ja­cie­le byli zło­dzie­ja­mi, to przy­naj­mniej tymi ho­no­ro­wy­mi, co to nie kroją wła­snych gości czy kum­pli. Praw­da?

Przez pierw­szy dzień, noc i ka­wa­łek dru­gie­go dnia na Dmow­skie­go byłem wręcz nie­ofi­cjal­ną gwiaz­dą ich sa­lo­nów. A ra­czej na­dwor­nym bła­znem. Po­ka­zy­wa­li mi na swo­ich – coraz bar­dziej nie­na­wi­dzo­nych prze­ze mnie – smart­fo­nach na­gra­nia z au­to­bu­su ze mną w roli głów­nej. Chwa­li­li mnie z uzna­niem, że fil­mik wy­krę­cił już tyle wy­świe­tleń, że gdy­bym to ja zgar­niał z tego kasę, nie mu­siał­bym się u nich ukry­wać.

 

Super! Całą śmie­tan­kę spije jakiś przy­pad­ko­wy świa­dek, który nawet nie kiw­nął pal­cem, żeby mi pomóc albo cho­ciaż za­dzwo­nić po po­li­cję, jak przyst…

 

A wie­cie, co? W sumie, jak tak teraz o tym myślę, może po pro­stu za­koń­czę już ten żal i wrócę do me­ri­tum. Zbli­ża­my się po­wo­li do końca tej opo­wie­ści. A tym, któ­rzy wo­le­li na­gry­wać moje ru­sza­ją­ce się zęby za­miast mi pomóc, życzę mimo wszyst­ko jak naj­le­piej. Niech im się darzy. By­wa­ją w końcu takie sy­tu­acje, w któ­rych chęć nie­sie­nia po­mo­cy mo­gła­by przy­nieść zgoła nie­for­tun­ny zbieg wy­da­rzeń dla kogoś… wy­jąt­ko­wo po­trze­bu­ją­ce­go.

***

Na­stał w końcu wie­czór dnia, w któ­rym wszyst­ko miało się skoń­czyć. Szcze­rze? Nie wiem, na co li­czy­łem. Po tym cza­sie, który spę­dzi­łem na skło­cie udało mi się nieco uzie­mić we względ­nej nor­mal­no­ści i na­dzie­ja opar­ta na zmar­twych­wsta­niu wuja wy­da­wa­ła mi się po pro­stu nie­do­rzecz­na. Nic in­ne­go mi jed­nak nie po­zo­sta­ło. O ileż bar­dziej Julia mu­sia­ła od­czu­wać zwąt­pie­nie. Dzia­ła­nie ben­zo­dia­ze­pin już dawno wy­pa­ro­wa­ło, a ona wciąż stała za mną murem. Po­dzi­wiam sio­strę, że jed­nak nie sprze­da­ła mnie po­li­cji i zde­cy­do­wa­ła się wziąć udział w tym po­pie­przo­nym ry­tu­ale. Chyba jed­nak ją ko­cham. Nigdy wcze­śniej nie my­śla­łem o niej w tak uro­czy spo­sób.

Skon­tak­to­wa­ła się ze mną po­przez Sida. Po­li­cja ponoć nie da­wa­ła jej spo­ko­ju. Szu­ka­li mnie, a ona, kła­miąc w żywe oczy, żeby mnie chro­nić, ry­zy­ko­wa­ła za­rzut za współ­udział w mor­der­stwie.

Przez Sida prze­ka­za­ła też plan: o dru­giej w nocy w fa­bry­ce.

Ten sam Sid zor­ga­ni­zo­wał trans­port. Ofi­cjal­nie w ra­mach długu wdzięcz­no­ści wobec mojej sio­stry, a nie­ofi­cjal­nie chyba po to, żeby w końcu po­zbyć się ze skło­tu ko­le­sia w dam­skiej bluz­ce, który przy każ­dym sło­wie gwiz­dał przez szpa­rę po dwóch wy­bi­tych zę­bach i sępił od wszyst­kich fajki.

Około wpół do dru­giej za­pa­ko­wa­li­śmy się do jego roz­kle­ko­ta­ne­go Volks­wa­ge­na Golfa, który pa­mię­tał jesz­cze upa­dek muru ber­liń­skie­go. Auto rzę­zi­ło, śmier­dzia­ło w środ­ku roz­la­nym tanim piwem i wil­go­cią, a z gło­śni­ków ry­czał jakiś ar­cha­icz­ny, nie­słu­chal­ny punk rock. Sid pro­wa­dził z po­nu­rą miną, omi­ja­jąc głów­ne ar­te­rie mia­sta. Ja sie­dzia­łem z tyłu, kur­czo­wo ści­ska­jąc w kie­sze­ni krysz­ta­ło­wy szty­let wuja. Z każ­dym ki­lo­me­trem czu­łem, jak żo­łą­dek za­wią­zu­je mi się w supeł. Droga po­wrot­na do miej­sca zbrod­ni miała w sobie coś z naj­gor­sze­go kosz­ma­ru.

– Je­ste­śmy – mruk­nął Sid, ga­sząc re­flek­to­ry kil­ka­set me­trów przed zruj­no­wa­nym kom­plek­sem fa­brycz­nym. – Dalej idziesz sam, stary. Agraf­ka na cie­bie czeka. I weź… ogar­nij się jakoś.

Ski­ną­łem głową, wy­sia­dłem i cicho za­trza­sną­łem drzwi. Golf na­tych­miast od­je­chał, zo­sta­wia­jąc mnie sam na sam z nocną ciszą i po­tęż­nym, czar­nym szkie­le­tem fa­bry­ki, który od­ci­nał się na tle gwieź­dzi­ste­go nieba.

Prze­mkną­łem przez dziu­rę w pło­cie, po­ty­ka­jąc się o gruz. Wokół pa­no­wa­ła gro­bo­wa at­mos­fe­ra, po­tę­go­wa­na przez smród stę­chli­zny i sta­re­go że­la­za. Blask księ­ży­ca wpa­dał przez roz­bi­te szyby w dachu, zaś na pod­ło­dze wiły się dłu­gie, ostre cie­nie. Gdy wsze­dłem do głów­nej hali – tej samej, w któ­rej zgi­nął Dy­mitr – serce wa­li­ło mi jak sza­lo­ne. W dłoni trzy­ma­łem la­tar­kę, którą po­ży­czy­łem od Sida, i oświe­tla­łem każdy skra­wek fa­bry­ki w po­szu­ki­wa­niu sio­stry.

– Da­mian? – z mroku do­biegł szept.

To była Julia. Sie­dzia­ła na ja­kiejś prze­wró­co­nej skrzy­ni, tuląc ra­mio­na do klat­ki pier­sio­wej. Wy­glą­da­ła po­twor­nie. Miała pod­krą­żo­ne oczy, a na mój widok aż pod­sko­czy­ła. Gdy pod­sze­dłem bli­żej, zo­ba­czy­łem, że cała się trzę­sie.

– Je­steś wresz­cie… Jezus, Da­mian, co my w ogóle ro­bi­my? Prze­cież to jest jakiś obłęd. Jeśli po­li­cja nas tu zgar­nie, za­mkną nas oboje. Cią­gle mnie nę­ka­ją z two­je­go po­wo­du… A jeśli mnie śle­dzi­li?

– Spo­koj­nie, siora. Zo­sta­ło dwa­dzie­ścia minut – po­wie­dzia­łem, zer­ka­jąc na tar­czę ze­gar­ka. Była do­kład­nie druga zero dwie. – Albo wujek zaraz tu sta­nie i wszyst­ko od­krę­ci, albo… cóż, przy­naj­mniej spró­bo­wa­li­śmy. Po­szu­kaj­my le­piej tego kręgu.

I tak też uczy­ni­li­śmy. Ner­wo­wo szu­ka­li­śmy ja­kich­kol­wiek wzo­rów na roz­kle­ko­ta­nej po­wierzch­ni. Wy­da­wa­ło nam się, że sto­imy wła­śnie w miej­scu, w któ­rym trzy dni temu stał wujek Dy­mitr, ale za cho­le­rę nie mo­gli­śmy zna­leźć tej pie­przo­nej pi­ra­mi­dy ze spi­ra­la­mi po bo­kach.

– Kurwa, nie ma go, nie ma go! – za­czą­łem pa­ni­ko­wać, a sio­strze coraz bar­dziej udzie­la­ła się moja ner­wi­ca.

Prze­szu­ki­wa­łem całą fa­bry­kę, krę­ci­łem się w kółko, w pa­ra­no­i zer­ka­jąc co chwi­la na ze­ga­rek.

Nic jed­nak nie zna­la­złem.

– Chuj! Ry­su­je­my nowy! – krzyk­ną­łem, czu­jąc coraz więk­szy nie­po­kój – dawaj te­le­fon, Julia! Spraw­dzi­my na­gra­nie i przy­po­mnę sobie, jak wy­glą­dał.

Po­da­ła mi do ręki tak bar­dzo znie­na­wi­dzo­ne prze­ze mnie urzą­dze­nie i wie­cie co? Na­gra­nie znik­nę­ło. Nie było go już w skrzyn­ce ma­ilo­wej. Byłem pe­wien, że albo kom­plet­nie mi od­je­ba­ło, albo to sam mag śmier­ci ma­czał w tym palce, sa­bo­tu­jąc dzia­ła­nia.

Julia stała jak wryta, prze­ra­żo­na i cał­ko­wi­cie nie­zdol­na do dzia­ła­nia. Chyba za­czę­ła wąt­pić we wła­sną po­czy­tal­ność i za­tra­cać się w sza­leń­stwie. No cóż. Ja mia­łem to już dawno za sobą i jako we­te­ran, po­sta­no­wi­łem w pełni prze­jąć stery!

Po­nie­kąd pa­mię­ta­łem wzór, który trze­ba było wy­ry­so­wać w okrę­gu. Mi­mo­wol­nie spoj­rza­łem na ze­ga­rek, wzią­łem głę­bo­ki od­dech i wy­cią­gną­łem spray, który za­ju­ma­łem ze skło­tu.

 

Wiem, wiem, kra­dzież jest zła. Ale na swoją obro­nę mam to, że on rów­nież był kra­dzio­ny.

 

Za­czą­łem ry­so­wać okrąg na naj­mniej po­pę­ka­nym frag­men­cie po­wierzch­ni, a na­stęp­nie pi­ra­mi­dę. I nagle… skoń­czył się spray! Nie­wia­ry­god­ne.

Grze­cho­ta­łem tą pie­przo­ną pusz­ką jak opę­ta­ny, ale ze środ­ka do­bie­ga­ło już tylko ża­ło­sne, suche syk­nię­cie. Ostat­nia linia pi­ra­mi­dy urwa­ła się w po­ło­wie, zo­sta­wia­jąc ko­śla­wy, nie­do­koń­czo­ny kształt na brud­nym be­to­nie.

– No nie… Da­mian, po­wiedz, że żar­tu­jesz – jęk­nę­ła Julia, chwy­ta­jąc się za głowę. – La­tar­ka słab­nie, spray ci się skoń­czył… Zaraz bę­dzie ta cho­ler­na druga dwa­dzie­ścia dwa!

Zer­k­ną­łem na ze­ga­rek. Druga dzie­więt­na­ście. Trzy mi­nu­ty. Trzy pie­przo­ne mi­nu­ty!

Mój mózg, pra­cu­ją­cy dotąd na skraj­nych ob­ro­tach pa­ra­noi, wszedł w tryb to­tal­nej pa­ni­ki. Za­czą­łem go­rącz­ko­wo prze­trzą­sać ple­cak, wy­rzu­ca­jąc na zie­mię ła­do­war­kę, port­fel i bu­tel­kę roz­ga­zo­wa­nej coli, któ­rej w końcu nie do­pi­łem.

I wtedy moje palce na­tra­fi­ły na mały, pla­sti­ko­wy walec.

Pa­skud­na, fio­le­to­wa szmin­ka Julii. Jej „Szczo­dry dar”, który ofia­ro­wa­ła mi na­ćpa­na benzo, gdy mu­sia­łem ucie­kać z domu.

– Co ty ro­bisz!? – wrza­snę­ła Julia, gdy przy bla­sku do­ga­sa­ją­cej la­tar­ki zo­ba­czy­ła, co trzy­mam w ręku.

– Za­mknij się i świeć! – wark­ną­łem, zry­wa­jąc skuw­kę.

Uklęk­ną­łem w tym całym fa­brycz­nym bru­dzie i za­czą­łem z im­pe­tem mazać po be­to­nie. Ja­skra­wo­fio­le­to­wa, tłu­sta ma­ziu­ga ide­al­nie kryła szary pył. Do­koń­czy­łem bra­ku­ją­cą linię pi­ra­mi­dy, a potem, klnąc pod nosem, prze­sze­dłem do do­ry­so­wy­wa­nia spi­ral na jej bo­kach. Wy­glą­da­ło to ab­so­lut­nie gro­te­sko­wo. Do­ro­sły facet, bez dwóch zębów, w ob­ci­słych, za ma­łych spodniach, klę­czy w opusz­czo­nej fa­bry­ce i ry­su­je okul­ty­stycz­ne sym­bo­le dam­skim ko­sme­ty­kiem. Przy­naj­mniej nie mia­łem już na sobie pe­ru­ki Pippi. Ale­ister Crow­ley miał­by nie­zły ubaw, pa­trząc na to wszyst­ko.

Pierw­sza spi­ra­la – po­szła gład­ko. Druga – też. Przy trze­ciej szmin­ka za­czę­ła nie­przy­jem­nie szu­rać pla­sti­ko­wą ob­wód­ką o beton. Wy­krę­ci­łem ją do sa­me­go końca, aż fio­le­to­wy wkład wy­su­nął się i z gło­śnym mla­skiem zła­mał, od­pa­da­jąc na zie­mię. Zo­sta­ła mi w ręku nędz­na reszt­ka. Ostat­nia, trze­cia spi­ra­la. Za­czą­łem nią mazać, ale po wy­ko­na­niu za­le­d­wie jed­ne­go łuku szmin­ka skoń­czy­ła się de­fi­ni­tyw­nie. Pla­stik dra­pał pod­ło­gę, zo­sta­wia­jąc tylko bez­u­ży­tecz­ne rysy.

– Druga dwa­dzie­ścia jeden! Da­mian, mi­nu­ta! – wrza­snę­ła Julia, a la­tar­ka w jej dłoni za­mru­ga­ła i zga­sła, zo­sta­wia­jąc nas w bla­dej po­świa­cie księ­ży­ca.

– Chuj z tym! – rzu­ci­łem w ciem­ność.

Nie było czasu do stra­ce­nia. Upu­ści­łem pla­sti­ko­wą tubkę, do­rwa­łem krysz­ta­ło­wy szty­let wuja i bez mru­gnię­cia okiem prze­je­cha­łem jego lo­do­wa­tym, ostrym jak brzy­twa ostrzem po we­wnętrz­nej stro­nie dłoni. Ból był pa­lą­cy, ale ad­re­na­li­na zro­bi­ła swoje. Z roz­cię­tej skóry na­tych­miast ude­rzy­ła ciem­na, gęsta krew. Do­ci­sną­łem za­krwa­wio­ną dłoń do be­to­nu i szyb­kim, ko­li­stym ru­chem do­koń­czy­łem ostat­nią spi­ra­lę. Moja wła­sna po­so­ka po­łą­czy­ła się z fio­le­to­wym wo­skiem i reszt­ka­mi czar­ne­go la­kie­ru.

Wy­pro­sto­wa­łem się, cięż­ko dy­sząc i trzy­ma­jąc się za roz­cię­tą rękę. Wska­zów­ka ze­gar­ka prze­sko­czy­ła na drugą dwa­dzie­ścia dwie.

Przez kilka se­kund nie dzia­ło się nic, a ja po­czu­łem, jak ucho­dzi ze mnie całe po­wie­trze. Za­czą­łem się po­waż­nie za­sta­na­wiać, czy fak­tycz­nie nie po­pier­do­li­łem go­dzin, a ry­tu­ał po­wi­nien się odbyć o trze­ciej trzy­dzie­ści trzy. Chcia­łem już rzu­cić siar­czy­ste prze­kleń­stwo i uznać się za to­tal­ne­go idio­tę, gdy nagle fio­le­to­wo-krwa­wy wzór na pod­ło­dze za­czął de­li­kat­nie fos­fo­ry­zo­wać…

Kurwa, nie mo­głem uwie­rzyć w to, co widzę! Szyb­ko zła­pa­łem rękę Julii i prze­je­cha­łem ostrzem po jej dłoni, aż pi­snę­ła z bólu i za­sko­cze­nia. Krąg jakby od­po­wie­dział jesz­cze sil­niej­szym świa­tłem.

– Pa­mię­tasz słowa za­klę­cia?! He'eman­ta la-ze ti-pesz! Mów razem ze mną! He'eman­ta la-ze ti-pesz! He'eman­ta la-ze ti-pesz!

– He'eman­ta la-ze ti-pesz! He'eman­ta la-ze ti-pesz! – po­wta­rza­ła za mną jak obłą­ka­na, ale za chuja nie po­tra­fi­li­śmy się zgrać. Zo­sta­ły ostat­nie se­kun­dy.

Nagle usły­sza­łem dziw­ny, me­cha­nicz­ny dźwięk. Od­wró­ci­łem się i zo­ba­czy­łem po­li­cjan­tów w mun­du­rach bo­jo­wych, ce­lu­ją­cych do nas z ka­ra­bi­nów. Za­kra­dli się jak jacyś cho­ler­ni ninja. Nad nimi zaś uno­sił się czło­wiek w ciem­nej sza­cie i kap­tu­rze na­cią­gnię­tym na twarz. Nor­mal­nie, kurwa, le­wi­to­wał, a po­li­cja zda­wa­ła się go w ogóle nie do­strze­gać. Krzy­wił się cy­nicz­nie spod kap­tu­ra.

– Stój, gdzie sto­isz! – wy­krzyk­nę­li, a lufy ich broni ce­lo­wa­ły pro­sto w naszą stro­nę.

A jebać was! po­my­śla­łem i wrza­sną­łem do sio­stry, która wy­da­wa­ła się wła­śnie po­pa­dać w to­tal­ną ot­chłań:

– Siora, otrzą­śnij się! Na raz, dwa, trzy!

– He'eman­ta la-ze ti-pesz!!! – na­resz­cie wy­krzy­cze­li­śmy to syn­chro­nicz­nie i wtedy…

Wtedy czas jakby na uła­mek se­kun­dy sta­nął w miej­scu.

Huk wy­strza­łu z po­li­cyj­ne­go ka­ra­bi­nu – bo któ­ryś z tych za­ma­sko­wa­nych pa­ja­ców ewi­dent­nie nie wy­trzy­mał ci­śnie­nia – zlał się w jedno z po­tęż­nym, głu­chym tąp­nię­ciem, które wstrzą­snę­ło fun­da­men­ta­mi całej fa­bry­ki. Po­cisk, za­miast roz­szar­pać mi klat­kę pier­sio­wą, za­trzy­mał się w po­wie­trzu dwa­dzie­ścia cen­ty­me­trów od mo­je­go torsu, spłasz­cza­jąc się na nie­wi­dzial­nej, pul­su­ją­cej ba­rie­rze.

Fio­le­to­wo-krwa­wy krąg na ziemi do­słow­nie eks­plo­do­wał ośle­pia­ją­cym, czar­nym pło­mie­niem.

Po­li­cjan­ci wrza­snę­li, gdy fala ude­rze­nio­wa ci­snę­ła nimi o be­to­no­we fi­la­ry ni­czym szma­cia­ny­mi lal­ka­mi. Ich la­tar­ki po­kła­do­we i ce­low­ni­ki la­se­ro­we za­czę­ły wście­kle mi­go­tać, po czym zga­sły, trzesz­cząc od na­głe­go im­pul­su elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go. Je­dy­nym źró­dłem świa­tła była teraz ta chora, ne­kro­manc­ka ilu­mi­na­cja na pod­ło­dze.

Spoj­rza­łem w górę. Le­wi­tu­ją­cy mag śmier­ci prze­stał się uśmie­chać. Jego kap­tur opadł, od­sła­nia­jąc twarz, która za­czę­ła gwał­tow­nie pękać i łusz­czyć się, jak wy­su­szo­na glina.

Śro­dek na­szej ko­śla­wej, fio­le­to­wej pi­ra­mi­dy za­czął za­pa­dać się w głąb ziemi, two­rząc wi­ru­ją­cą, smo­li­stą próż­nię. Po­wie­trze stało się lo­do­wa­te i nagle z tej czar­nej dziu­ry wy­ło­ni­ła się dłoń.

Wiel­ka i blada. Pa­znok­cie były zdar­te do ży­we­go mięsa, jakby ten ktoś mu­siał do­słow­nie prze­ko­pać się przez wiecz­ność, żeby tu do­trzeć.

– Da­mian… – Julia pi­snę­ła tak cicho, że ledwo ją usły­sza­łem przez szum sza­le­ją­cej wokół ener­gii. Pa­trzy­ła na tę dłoń z to­tal­nym prze­ra­że­niem, co­fa­jąc się na czwo­ra­kach.

Z gar­dzie­li pod­ło­gi do­biegł po­twor­ny, chra­pli­wy dźwięk – coś po­mię­dzy ła­pa­niem po­wie­trza przez to­piel­ca a rzę­że­niem ko­na­ją­ce­go. Chwi­lę póź­niej z gę­ste­go mroku wy­ło­ni­ła się po­stać wuja Dy­mi­tra. Tyle że to nie był już ten sam zgar­bio­ny facet. Jego syl­wet­ka wy­da­wa­ła się więk­sza, a z gar­dła wy­do­by­wał się po­tęż­ny, wie­lo­gło­so­wy re­zo­nans, od któ­re­go drża­ły mi kości w klat­ce pier­sio­wej. Czar­ne jak noc śle­pia uto­nę­ły w bla­sku do­ga­sa­ją­ce­go kręgu. Spoj­rzał na swoje za­krwa­wio­ne, sine dło­nie, a potem pod­niósł wzrok na nas.

– Za­praw­dę, rzek­nę wam, iże krew żywa otwar­ła wrze­cią­dza ot­chła­ni!

Wuj Dy­mitr prze­mó­wił gło­sem tak ar­cha­icz­nym i cięż­kim, jakby wy­cio­sa­no go z na­grob­ne­go ka­mie­nia – cały wujek. Na­stęp­nie rzu­cił wzro­kiem w kie­run­ku maga śmier­ci. 

– Aza­liż mnie­ma­łeś, iż za­nie­cham swej po­msty? Śmier­ci magu chę­do­żo­ny?

Zanim zdą­ży­łem choć­by po­my­śleć o tym, jak bar­dzo nie­do­rzecz­nie brzmi sta­ro­polsz­czy­zna wujka Dy­mi­tra, cały od­dział po­li­cji za­czął pruć do nas z ka­ra­bi­nów. Kule jed­nak roz­bi­ja­ły się o nie­wi­dzial­ną, ma­gicz­ną ba­rie­rę, sy­piąc iskra­mi i z gło­śnym brzę­kiem opa­da­jąc na beton.

Po kilku se­kun­dach tego ogłu­sza­ją­ce­go ha­ła­su na­sta­ła nagła, nie­mal bo­le­sna cisza. Po­li­cjan­ci wciąż pró­bo­wa­li się jakoś od­na­leźć w tej dość nie­co­dzien­nej dla nich sy­tu­acji. Opu­ści­li broń. Nie wiem do­kład­nie, z ja­kie­go po­wo­du – może skoń­czy­ły im się ma­ga­zyn­ki, a może ich mózgi po pro­stu do­sta­ły kry­tycz­ne­go błędu sys­te­mu i cał­ko­wi­cie od­mó­wi­ły po­słu­szeń­stwa. Pa­trzy­li się tylko tępo w na­szym kie­run­ku z lekko opusz­czo­ny­mi lu­fa­mi, jakby cze­ka­li, aż ktoś im wy­ja­śni, co tu się wła­ści­wie od­pier­da­la. Wi­dzia­łem ich oczy przez wi­zje­ry masek; byli to­tal­nie spa­ra­li­żo­wa­ni. Pew­nie na szko­le­niach nikt im nie po­wie­dział, jakie pro­ce­du­ry za­sto­so­wać, gdy ści­ga­ny po­dej­rza­ny za­sła­nia się tar­czą z fio­le­to­wej szmin­ki i ne­kro­manc­kiej krwi.

Wuj uniósł głowę wyżej i spoj­rzał pro­sto na le­wi­tu­ją­ce­go pod su­fi­tem maga śmier­ci. Kim­kol­wiek był ten le­wi­tu­ją­cy skur­wiel, nagle stra­cił całą swoją pew­ność sie­bie. Za­czął pa­nicz­nie ma­chać rę­ka­mi, pró­bu­jąc rzu­cić jakiś kontr­urok? Sam nie wiem, co on pró­bo­wał, ale wuj Dy­mitr tylko wy­cią­gnął w jego stro­nę dłoń z roz­po­star­ty­mi pal­ca­mi.

– Kto mie­czem wo­ju­je, od mie­cza ginie, psu­bra­cie – wy­char­czał Dy­mitr. – Jeno proch po tobie osta­nie.

W tym samym ułam­ku se­kun­dy po­wie­trze wokół maga skur­czy­ło się z gło­śnym, im­plo­zyj­nym trza­skiem. Gość nie zdą­żył nawet krzyk­nąć. Jego ciało do­słow­nie za­pa­dło się w sobie, zmiaż­dżo­ne nie­wi­dzial­ną, po­twor­ną siłą, a z ciem­nej szaty po­sy­pał się szary, suchy po­piół, który opadł bez­gło­śnie na zdez­o­rien­to­wa­nych, le­żą­cych na ziemi an­ty­ter­ro­ry­stów.

– Czas jest jeno gliną w moich dło­niach – oznaj­mił wuj, a jego czar­ne oczy roz­bły­sły po­tęż­nym, sre­brzy­stym świa­tłem.

I wtedy świat do­oko­ła za­czął się zmie­niać.

Wszyst­ko ude­rzy­ło we mnie z siłą młota pneu­ma­tycz­ne­go i ru­ną­łem na ko­la­na, ła­piąc łap­czy­wie po­wie­trze. Po­czu­łem po­twor­ne szarp­nię­cie w żo­łąd­ku, jak­bym wsiadł na rol­ler­co­aster pę­dzą­cy do tyłu. Dźwię­ki wokół nas za­czę­ły się prze­wi­jać – huki wy­strza­łów zmie­ni­ły się w głu­che za­sy­sa­nie po­wie­trza, roz­bi­ty pył z pod­ło­gi uniósł się i wró­cił na ścia­ny, a po­piół po magu śmier­ci wzbił się z po­wro­tem w po­wie­trze i znik­nął. Ciem­ność nocy za­czę­ła pul­so­wać, co­fa­jąc się se­kun­da po se­kun­dzie, mi­nu­ta po mi­nu­cie, aż pro­mie­nie słoń­ca prze­bi­ły się przez dziu­ry w bu­dyn­ku. Ból w mojej szczę­ce nagle znikł. Do­tkną­łem ję­zy­kiem dzią­seł – dwa przed­nie zęby były z po­wro­tem na swoim miej­scu. Moje ob­ci­słe spodnie i ró­żo­wa bluz­ka ćpun­ki z tę­czo­wą flagą do­słow­nie roz­pły­nę­ły się w po­wie­trzu, za­stą­pio­ne nor­mal­ny­mi dżin­sa­mi i moją starą, uko­cha­ną ko­szu­lą z wy­so­kim koł­nie­rzy­kiem – tą samą, którą prze­cież spa­li­łem nie­daw­no w po­piel­nicz­ce na bal­ko­nie.

Otu­la­ła nas cisza.

Nie było żad­nej po­li­cji. Nie było an­ty­ter­ro­ry­stów, la­se­rów ani za­pa­chu pro­chu. Fa­bry­ka wciąż była zruj­no­wa­na, ale przez okna wpa­da­ło zu­peł­nie inne, po­po­łu­dnio­we świa­tło.

Spoj­rza­łem na swoje dło­nie – były czy­ste, bez śladu krwi i roz­cię­cia. W pra­wej ręce spo­czy­wał krysz­ta­ło­wy nóż, który jed­nak utra­cił swój wcze­śniej­szy blask.

Obok stała Julia, zszo­ko­wa­na tak samo jak ja, ale dalej trzy­ma­ją­ca mnie mocno za ramię. A przed nami, na za­rdze­wia­łej ma­szy­nie, sie­dział wujek Dy­mitr. Żywy. Już bez czar­nych oczu. Wy­glą­dał do­kład­nie tak, jak w mo­men­cie, gdy krę­ci­łem ten pie­przo­ny fil­mik in­struk­ta­rzo­wy, zanim to całe pie­kło się za­czę­ło.

By­li­śmy tylko we trój­kę.

Wujek Dy­mitr po­wo­li opu­ścił wzrok na moją trzę­są­cą się dłoń, w któ­rej wciąż ści­ska­łem krysz­ta­ło­wy szty­let. Na jego twa­rzy nie było już widać tam­tej pra­daw­nej, de­mo­nicz­nej grozy. Za­miast tego spoj­rzał z czymś, czego nigdy wcze­śniej nie do­świad­czy­łem – z au­ten­tycz­nym, głę­bo­kim uzna­niem. Jakby za­miast na ćpuna i ży­cio­we­go prze­gry­wa, pa­trzył na pie­przo­ne­go bo­ha­te­ra na­ro­do­we­go.

– Oto­ście do­ko­na­li tego, Da­mia­nie, miły bra­ta­nie mój, tu­dzież i ty, Julio! – ob­wie­ścił gło­sem tak do­no­śnym, że aż echo po­nio­sło się po ru­inach. – Wsza­koż przyj­ście wasze w te zręby sro­gie nie było śle­pym tra­fun­kiem, a zgon mój z ręki two­jej wy­ro­kiem nie­bios stać się mu­siał. Byt ów po­tęż­ny, co mi klu­cze ot­chła­ni da­ro­wał, ob­ja­wił mi w wi­dze­niu słowa pro­roc­twa. Prze­to wie­dzia­łem, jako was, dziat­ki moje, przed owym la­ta­ją­cym czar­no­księż­ni­kiem sro­mot­nym oca­lić. I jako sa­me­mu z mar­twych po­wstać! Bacz­cież prze­to i słu­chaj­cie pil­nie, al­bo­wiem rymy te, acz dziw­ne dla ucha, żywot nasz od sro­giej zguby od­gro­dzi­ły:

„Śmierć od ostrza z krysz­ta­łu przy­jąć ci trze­ba,

by ry­tu­ał po­tęż­ny od­pra­wić dla nieba.

Lecz z ręki bra­tan­ka krew polać się winna,

by z tchó­rza się zro­dził w końcu męż­czy­zna.

Za trzy dni na­stęp­ne – nie dwa ani czte­ry,

ry­tu­ał on do­peł­ni i zła­pie za stery.

Gdy świę­ta go­dzi­na w nocy wy­bi­je,

krew z palca bra­ta­ni­cy to ostrze ob­my­je.

Wy­krzy­czą za­klę­cie: He'eman­ta la-ze ti-pesz!

by mag śmier­ci uciekł gdzie ro­śnie pieprz!

Po­wró­cisz znów żywy i z mocą tak wiel­ką,

że wróg się posra pod sie­bie na mięk­ko!”

 

Spoj­rza­łem na wuja Dy­mi­tra, na któ­re­go twa­rzy za­go­ścił dumny, wręcz pa­te­tycz­ny uśmiech. A więc ofi­cjal­nie: z tchó­rza zro­dził się męż­czy­zna, a ja wła­śnie zła­pa­łem za stery. Co do maga śmier­ci – no cóż, koleś do­słow­nie ob­ró­cił się w pył. Mimo, że jego zgon nie był spo­wo­do­wa­ny za­bój­czą bie­gun­ką, prze­po­wied­nia w sumie się nie po­my­li­ła. Choć muszę przy­znać, że rymy były po­twor­nie czę­sto­chow­skie. Ze­sta­wie­nie „ti-pesz” z „pieprz” brzmia­ło tak, jakby ten cały po­tęż­ny byt z za­świa­tów pisał tekst na ko­la­nie, i to po paru głęb­szych. Sam zde­cy­do­wa­nie po­pra­co­wał­bym nad sty­li­sty­ką tego pro­roc­twa. Ale dobra, nie będę wy­brzy­dzał – bez wzglę­du na po­ziom gra­fo­ma­nii, ta głu­pia ry­mo­wan­ka ura­to­wa­ła mi życie.

Wujek Dy­mitr po­dra­pał się po bro­dzie, a czar­ne od dymu i magii palce zo­sta­wi­ły smugę na po­licz­ku. Ze­sko­czył z za­rdze­wia­łej ma­szy­ny z gło­śnym stęk­nię­ciem i pod­szedł do mnie, kła­dąc na ra­mie­niu cięż­ką, ko­ści­stą dłoń.

– Zali wi­dzisz, bra­ta­nie mój, iż po­tę­ga wiel­ka i nie­złom­na w krew­nej lę­dź­wi­cy two­jej drze­mie? – rzekł, a w gło­sie znów za­tęt­nił ten dziw­ny, ba­so­wy po­głos. – Azali chcesz u boku mego kunsz­t ów ta­jem­niczy kształ­to­wać, uczniem mym zo­stać i we­spół ze mną mroki owe dep­tać? Czar­no­księ­stwo to rze­mio­sło sro­gie, lecz chwa­ły i zysku nie­ma­ło przy­no­si. Co rze­czesz?

Julia za­mru­ga­ła gwał­tow­nie, a w jej wiel­kich ze zdu­mie­nia oczach nagle za­szkli­ły się łzy. Ko­cha­ła wuja Dy­mi­tra całym ser­cem i choć przez ostat­nie dni zgry­wa­ła twar­dą, ra­cjo­nal­ną siorę, teraz po pro­stu pu­ści­ły jej wszel­kie ha­mul­ce. Z gło­śnym szlo­chem, bę­dą­cym mik­sem to­tal­ne­go szoku i gi­gan­tycz­nej ulgi, rzu­ci­ła mu się na szyję. Ści­ska­ła go z ca­łych sił, jakby spraw­dza­ła, czy jest z krwi i kości, i czy zaraz znowu nie roz­pły­nie się w po­wie­trzu. Pła­ka­ła i śmia­ła się jed­no­cze­śnie. Ponad ra­mie­niem wuja rzu­ci­ła mi jed­nak spoj­rze­nie, w któ­rym ab­so­lut­ny za­chwyt mie­szał się z pa­ra­no­ją. To wzrok mó­wią­cy: „Da­mian, on żyje! Ale to, co się tu wła­śnie od­je­ba­ło, to jest jakiś to­tal­ny ko­smos”.

Ja zaś sta­łem nie­ru­cho­mo, ga­piąc się na krysz­ta­ło­wy szty­let. Serce wciąż wa­li­ło jak osza­la­łe, a w ży­łach krą­ży­ła czy­sta, nie­ska­żo­na żadną che­mią ad­re­na­li­na. Po­my­śla­łem o do­tych­cza­so­wym życiu. O ćpa­niu, di­ler­ce, o ha­zar­dzie, o ucie­ka­niu przed dłu­ga­mi, przed samym sobą, o nud­nych dniach spę­dzo­nych na ob­ro­to­wym fo­te­lu i o moim jeżu, który pew­nie zmar­twych­wstał tak samo jak wuj… 

Po­my­śla­łem też o tym, jak przed chwi­lą ro­ze­rwa­ło le­wi­tu­ją­ce­go maga śmier­ci na strzę­py, i w ogóle o tym, co się od­wa­li­ło w ostat­nich mi­nu­tach.

To było kom­plet­ne sza­leń­stwo. I wie­cie co? Po­czu­łem, że znowu je­stem na gło­dzie…

Tyle że tym razem Xanax nie miał z tym nic wspól­ne­go. Uza­leż­ni­łem się od cze­goś znacz­nie moc­niej­sze­go.

– A wiesz, wujku… – ode­zwa­łem się, uśmiech­nię­ty tak szcze­rze jak nigdy dotąd. – W sumie i tak nie mam nic lep­sze­go do ro­bo­ty. Pracy brak, zresz­tą do le­gal­ne­go za­rob­ku mam dwie lewe ręce, a po­li­cja prę­dzej czy póź­niej znowu za­czę­ła­by wokół mnie wę­szyć. I tak w końcu po­sa­dzi­li­by mnie za han­del albo po­sia­da­nie nie­le­gal­nych sub­stan­cji… A, pie­przyć to! Idę z tobą. Po­ka­zuj te swoje cza­ry-ma­ry.

Dy­mitr wy­szcze­rzył się w od­po­wie­dzi, kle­piąc wi­szą­cą na jego szyi Julię po ple­cach.

– Tedy nie­chaj się dzie­je wola nie­bios! – ry­czał ura­do­wa­ny, chwy­ta­jąc mnie pod boki. – Ru­szaj­my w tany, bra­ta­nie!

Julia tylko po­krę­ci­ła głową, ocie­ra­jąc łzy rę­ka­wem, wciąż oszo­ło­mio­na tym, że jej zmar­ły wujek wła­śnie cy­tu­je Sien­kie­wi­cza w ru­inach fa­bry­ki. A ja, po­pra­wia­jąc koł­nie­rzyk mojej cu­dow­nie oca­la­łej ko­szu­li, ru­szy­łem za Dy­mi­trem w stro­nę wyj­ścia.

Moje do­tych­cza­so­we życie wła­śnie do­bie­gło końca. Za­czy­na­ły się nowe, zde­cy­do­wa­nie bar­dziej po­pie­przo­ne dni. Ale o tym opo­wiem wam na­stęp­nym razem.

Póki co… czas za­koń­czyć tę opo­wieść.

I wie­cie co?

Za­wsze warto wal­czyć o lep­sze jutro! Nawet gdy świat roz­pa­da ci się na mi­lio­ny ka­wał­ków, nawet gdy ściga cię skin­he­ad z pie­kła rodem, a mag śmier­ci pod­kła­da ci kłody pod nogi…

A tak na­wia­sem mó­wiąc, chyba po raz pierw­szy od lat nie po­trze­bu­ję żad­nych ta­ble­tek, żeby nie bać się jutra. Kto by po­my­ślał, że naj­lep­szym od­wy­kiem od sza­rej prozy tego nędz­ne­go świa­ta okaże się re­gu­lar­ne igra­nie z de­mo­nicz­ną ot­chła­nią…

Skoro i tak mam w życiu prze­rą­ba­ne, to przy­naj­mniej spło­nę na wła­snych wa­run­kach. W ja­skra­wo­fio­le­to­wym, ne­kro­manc­kim pło­mie­niu szmin­ki mojej uko­cha­nej sio­stry.