Apartamentowiec

Tkwiłem przy domofonie, nie bardzo wiedząc, który przycisk wybrać. Przede mną wznosił się prosty gmach, sięgający chmur.

– Tak? – Usłyszałem męski głos chwilę po tym, gdy zdecydowałem się zadzwonić.

– Ja do pana Przeszłego.

Domofon zarzęził.

Przenikliwy dźwięk uzmysłowił mi, że po pchnięciu mosiężnych drzwi dostąpię zaszczytu poznania wnętrza najsłynniejszego budynku Wszechświata.

Rozglądałem się po nim w niemym zachwycie. Wszędzie pełno było luster, ściany obleczone w ozdobne dywany, podobnie jak podłogi i sufity. Przepych czuło się na każdym kroku.

Eleganckie schody wiodły na prawo w dół, a sąsiednie – w górę, na lewo – podobnie. Były też schody na wprost, wiodące na wyższe kondygnacje.

Stałem przez moment, rozglądając się niepewnie.

– Przeszły. – Niski, korpulentny jegomość wyrósł nagle przede mną i podał prawicę, którą z szacunkiem uścisnąłem, przedstawiając się:

– Ważny. Miło mi.

– Wzajemnie.

– Kto to wszystko finansuje? – Wykonałem dłonią owalny ruch.

– Ludzie.

– Doprawdy?

– Niepojęte, co? – roześmiał się, kiwając głową. – Zawsze narzekali, lecz nie potrafili się bez nas obejść. Wiecznie byliśmy im potrzebni.

Poszliśmy schodami na prawo w górę.

– Czy zastałem może pana braci?

– Niestety – zaprzeczył, otwierając gabinet i zapraszając do środka. – Musieli pilnie pojechać.

Wskazał fotel, zajmując sąsiedni.

– Wybaczy pan dociekliwość, ale z jakiej racji tak niewielu mieszkańców zajmuje tak olbrzymią posiadłość?

Przez twarz Przeszłego przebiegł delikatny uśmiech.

– To złudzenie, szanowny panie – odpowiedział uprzejmie. – Wszyscy mu ulegli.

– Mógłby pan to rozwinąć?

– Oczywiście, że mogłem. Lokatorzy tego apartamentowca zawsze byli w jego wnętrzu. I to się nigdy nie zmieniło.

Nie na darmo nosi takie nazwisko. Znakomicie opowiada o tym, co było kiedyś, przemknęło mi przez myśl, choć nie pojąłem, co konkretnie przekazał w tak zawiłych zdaniach.

– Mniemam, że bez udziału w rozmowie pana braci, niewiele wskóramy. A, czy można wiedzieć, gdzie się obecnie znajdują?

– Udali się windą na wyższe kondygnacje. – Wymownie wskazał sufit.

– Z panami nie mieszka na tym piętrze nikt inny?

– Jedynie Dobre i Złe. – Zrezygnowany wzruszył ramionami.

– A tuż nad pana mieszkaniem? – dociekałem.

– Pan Uporządkowany. Potem zaś, kolejno: pan Krótki, pan Długi, pan Zmarnowany, panowie: Rozwlekły, Odpowiednio Zdefiniowany, Uniwersalny i Precyzyjny.

– Aha – stwierdziłem, przeciągając ostatnią sylabę.

– Środkowoeuropejski to już piętro szóste, lecz wyjechał wczoraj na wczasy. Do Europy. Środkowej – dodał celem doprecyzowania.

– Jasne! Gdzieżby indziej! – roześmiałem się, lecz pytałem dalej, patrząc na pulpit telefonu, aby nie pomylić czasem interesujących mnie nazwisk: – a panowie: Międzynarodowy i Ziemski?

– Kondygnacje najwyższe. Podobnie – pan Urzędowy. Obok mieszkają jeszcze tyko panowie: Letni i Zimowy. Miałem nadzieję, że zrozumiał pan szanowny, z jakiego powodu nie podałem imion – uśmiechnął się znacząco.

– To zbędne, gdyż wszystkie brzmią identycznie.

Skinął głową.

Zanim zdążyłem zadać kolejne pytanie, gdzieś nad nami rozległ się potężny wybuch.

Spojrzałem zdezorientowany na rozmówcę.

– Bez obaw – uspokoił mnie, poklepując delikatnie po ramieniu – to tylko pan Doświadczalny przeprowadził kolejny eksperyment.

Mimo to usłyszałem odgłos walących się pięter.

– Czy na pewno nic nam nie grozi? – Nieprzekonany wybiegłem na korytarz i nasłuchiwałem.

– Psychologiczny zajął się już wszystkim – odpowiedział z uśmiechem Przeszły, podążając za mną.

Zauważyłem, że wnętrze budynku nieco się zmieniło, przybyło złoceń, kwiatów i lamp.

Obok przeszedł nietypowo wyglądający osobnik, przypominający do złudzenia wielką monetę, tyle że ubraną w obcisły, czarny garnitur. Uchylił metalową dłonią w rękawiczce czarny kapelusz, kiwnął nam na powitanie, po czym zniknął za rogiem.

– Pieniądz – wyjaśnił Przeszły, widząc moje zdumione spojrzenie.

 

 

 

– Witam panów – wystękał do nas kolejny jegomość, unosząc swój melonik. Jego zniszczona, pokryta głębokimi zmarszczkami twarz wskazywała na podeszły wiek. – Znowu ten Doświadczalny robi wybuchy! – sapnął niezadowolony, machnął laską ku górze, po czym pokuśtykał, szepcząc przekleństwa i znikając za rogiem.

– Pan Staruszek – uprzedził moje zapytanie Przeszły.

Natychmiast obok wyrósł, niczym spod ziemi, inny mieszkaniec apartamentowca. Tym razem był to nadzwyczaj otyły mężczyzna z rozchełstaną koszulą, spod której wystawały (co stwierdziłem z niemałym zaskoczeniem) vouchery podróżnicze.

– To pan o nazwisku: Z Podróżami Weń.

Spoglądałem oniemiały.

– A to z kolei pan Się Wlekący. – Pokazał stąpającego wolno mężczyznę w ubogim ubraniu.

– Zawsze towarzyszyli mu panowie: Pędzący i Upływający. – Przeszły ukłonił się dwóm identycznie wyglądającym biegaczom w sportowych dresach, którzy, jak poprzednicy, niespodziewanie zjawili się niedaleko, po czym szybko zniknęli za rogiem.

– I pan Złodziej. – Niechętnym ruchem brody skierował mój wzrok na spuszczającego się po linie za niewielką szybką nad drzwiami, zamaskowanego osobnika.

Nieoczekiwanie wyjął z kieszeni spodni wibrujący telefon i spojrzał na ekranik.

– Nareszcie! Moi bracia: Przyszły i Teraźniejszy już wsiedli do windy i zaczęli zjeżdżać na dół! – oznajmił z radością.

– A zatem przyjadą tu niedługo?

Potwierdził, kiwając głową.

– Jest pan przekonany, że tam na górze nic złego się nie dzieje? – Wskazałem sufit. Wybuchy wprawdzie ustały, lecz gmach nie wydawał mi się stuprocentowo stabilny. – Słyszę podejrzane dźwięki.

– Pan Leczący Rany już pomógł poszkodowanym – uspokoił mnie.

– I rzeczywiście mogę się wprowadzić? – dopytywałem, kiedy otwarł drzwi pustego mieszkania na końcu korytarza, po czym uprzejmym gestem zaprosił do środka.

– Jakże nam miło! Dziękujemy za przyjęcie naszego zaproszenia, panie Ważny! – serdeczny głos z zatrzymującej się właśnie windy był skierowany do mnie. – Jestem Teraźniejszy – przedstawił się jego właściciel, brat Przeszłego i, przybyłego z nim, Przyszłego.

Uścisnęliśmy sobie dłonie.

– Proszę się rozgościć! – dodał, wchodząc do mieszkania. – Witamy w Domu Czasów!

– Całą przyjemność po mojej stronie. A kto tym wszystkim kieruje?

– Niedokonany, huncwot jeden! – wyparował nagle rozzłoszczony Staruszek, nad podziw dziarsko ścigający i okładający laską jakiegoś łobuza, uciekającego w podskokach tuż obok wejścia do mojego nowego mieszkania. – I, jeżeli nie przyciśniesz go skutecznie, jak trzeba, panie Ważny – spojrzał wymownie na moje umięśnione ciało, ledwo mieszczące się w garniturze, po czym kontynuował pościg, wołając na koniec: – to co dzień będą te same fanaberie! 

Uśmiechnąłem się i poprawiłem krawat. Już wiedziałem, z jakiego powodu mnie tu zaproszono.