Lewiatan

Hej! Kupiłeś mnie tym zakończeniem w karczmie – sam chętnie postawiłbym bohaterowi kolejny kufel rumu za taką historię.

Świat, który tu zbudowałeś, jest mega intrygujący. Latające statki na Mag-Rudę to jedno, ale pomysł z Nawigatorem, który wpada w trans i śpiewa szanty, żeby omijać podniebne skały, to absolutny strzał w dziesiątkę! Bardzo podobał mi się też upadek na rozlanym rumie podczas abordażu – taki mały, życiowy detal, a świetnie przełamuje patos bitwy. No i ta przedziwna, przezroczysta macka na koniec… Niezły odlot.

Sam dopiero uczę się pisać, więc nie wchodzę w rolę redaktora i nie szukam u innych potknięć warsztatowych. Szukam za to dobrej wyobraźni i przygody, a tego u Ciebie zdecydowanie nie brakuje.

Witaj. :)

 

Na wstępie gratuluję tak szybkiej publikacji. :)

Zachęcam do zapoznania się z działem Publicystyka, gdzie są doskonałe Poradniki, np.: ortograficzny, dialogowy, myślowy, interpunkcyjny, językowy i – autorstwa Drakainy – dla Nowicjuszy. :)

 

Kwestie językowe i sugestie oraz wątpliwości (zawsze – tylko do przemyślenia):

Za to z całą pewnością mogę stwierdzić, że łajba to była zacna i niezawodna. Gotów jestem stwierdzić, że na całym Morzu Wiatrów nie znalazłoby się równie szybkiej. – powtórzenia?

 

Nazwa własna „N/nawigator” jest niestety pisana rozmaicie, co niepotrzebnie tworzy aż siedem błędów ortograficznych i zarazem rzeczowych, bo nikt nie wie, jak ostatecznie zamierzałeś napisać to słowo, np.:

W tym czasie Nawigator wyrysował okrąg.

Okrąg pokrył się bladym, ledwie widocznym światłem – trans Nawigatora rozpoczął się.

Twarz nawigatora przybrała ten sam kolor, co bielmo, którym zaszły jego oczy.

Raz wpuszczony w trans nawigator będzie w nim trwał dopóty nie zostanie wybudzony.

 

Zaciągnąłem zasuwę, zamykając komorę z runą w środku. – co to?

Okrążaliśmy ich wokół w rytmie szant. – logiczny?

Wszyscy, łącznie z operatorami, ustawili się tuż za nim. Trzymaliśmy pałki, szable i topory. Dosłownie wszystko to, co było pod ręką. – powtórzenie?

Znałem tych nieszczęśników, którzy spadli z desek. Wytrąceni spadali w dół jeden za drugim. – i tu?

Nawet nie przyglądałem się specjalnie, czy bije swoich, czy tamtych. – literówka?

Niestety tym razem, okazał się moją zgubą. – błędna interpunkcja?

Jak sam twierdził: była to niehigieniczna konieczność uprawianego zawodu. Nie znaczyło to, że jakoś specjalnie obchodził go los poległych. Wstałem z trudem, opierając się rękoma o pozostałości balustrady. Wiszące u boku skrzydła wciąż łopotały to w górę, to w dół. Statek kołysał się z lekka. Zakręciło mi się od tego w głowie. Nieuważnie wdepnąłem w tę samą plamę. I ponownie poślizgnąłem się i upadłem. Tym razem na plecy. Nie uszło to uwadze moich kamratów. – powtórzenia, tzw. zaimkoza?

– Dobrześ się tam, bratku, spisał z tym masztem – wyszczerzył się, odsłaniając wybrakowane uzębienie. – Ale w zwarciu to ty się musisz podszkolić psubracie. – powtórzenia?

Ale w zwarciu to ty się musisz podszkolić psubracie. – błędna interpunkcja?

Nawet, mimo upływu lat, wciąż uważam je za jedno z najwspanialszych, jakie człowiek może doświadczyć. – składniowy?

Z trudem wyciągnęli za sobą dwie, ciężkie skrzynie. – czy tu nie miało być: „ze”?

Cały statek zatrząsnął się w posadach, Rozpoczęliśmy tańce oraz wesołe podskoki w przypływie nagłej euforii. – brak części pierwszego zdania?

Łapczywie łapał powietrze. – stylistyczny?

Nie było ratunku. Nie było nadziei. Nasz los był przesądzony. Recytowałem wszystkie znane mi modlitwy. Nie pominąłem żadnego ze znanych bogów. Ze strachu gotów byłem oddać duszę każdemu, który zechce słuchać (przecinek?) zanim zderzę się z twardym gruntem Ziem Poniżej. – powtórzenia?

Nie potrafię poprawnie opisać kształtu… tego czegoś. To coś, za każdym razem wyglądało inaczej. A przy tym było niemalże przezroczyste. – powtórzenia?

To coś, za każdym razem wyglądało inaczej. – zbędny przecinek?

 

Zakończenie dość szokujące (czemu brak podobnego wstępu?):

„No i czego się tak na mnie gapisz? Nie wierzysz mi? Ha! Może i słusznie. Mogę przecież zmyślać. Postaw mi lepiej kolejny kufel. Mam jeszcze jedną, czy dwie historie w zanadrzu. Może jeszcze cię przekonam, że mówię prawdę?

Oczywiście, gdy już wrócisz z napitkiem”.

 

Niezły pomysł z latającym statkiem i załogą, atakami, sposobem walki, tajemniczym stworem-ratownikiem, wreszcie – ocaleniem bohatera. :) Czy informacji o jego nowym życiu nie trzeba rozdzielić? Zakończenie nieco mnie zdziwiło. :)

Pozdrawiam serdecznie, powodzenia w dalszym pisaniu. :)

Pecunia non olet

Hej wszystkim! Bardzo dziękuję za miłe słowa i porady – postaram się w wolnym czasie je wdrożyć :) Grzech nie skorzystać z merytorycznych uwag.

I ja dziękuję, pozdrawiam, powodzenia. :) 

Pecunia non olet

Opowiadanie chybocze się jak pirat, nie dość że opity rumem, to jeszcze z drewnianą nogą. Często przekombinowujesz w doborze słów (”napór topora”, “dopilnowywanie sprawunków”, “okrążanie wokół” itp.). Nadwyrężasz wiarygodność historii efekciarstwem (marnowanie rumu, abordaż za pomocą skleconego z desek mostku, przewracanie ciężkiego kufra kopniakiem). Zamykasz fabułę nomen omen bogiem z maszyny.

Mimo wszystko opowiadanie ma pewien rubaszno-gawędziarski urok, który jako miłośnik rumu doceniam. Bardzo spodobał mi się motyw nawigatora, transu i szant. Myślę, że opowiadanie dałoby się podszlifować do solidnej awanturniczej fabułki.

@jerry_gainer Dzięki za uwagi. W pełni się zgadzam – mam tendencję do niepotrzebnego rozbudowywania zdań. Czy przesadziłem z efekciarstwem? Cóż, taki trochę był zamysł. Najwidoczniej niekoniecznie zawsze to “siada” :) Opowiadanie ma potencjał, ale przyznam się szczerze, że sam nie do końca sam do niego miłością. Trochę go wrzuciłem… na próbę? Dla feedbacku? Coś koło tego. Chyba nie do końca czuję się dobrze w motywach pirackich :p 

Efekciarstwo jest w porządku, ba, jestem jego miłośnikiem, ale trzeba uważać, żeby nie gryzło się ze światem przedstawionym. Otwieranie butli rumu toporem i chlapanie nim po pokładzie nie siada, bo marnowanie rumu to grzech. Prowizoryczne sklecanie mostków do abordażu nie siada, bo w przypadku jednostek latających skończyłoby się spadnięciem napastników (możnaby to zrobić jeszcze bardziej widowiskowo i nie tak bardzo niewiarygodnie, gdyby piraci bujali się na linach). Przewracanie kopniakiem kufra, z trudem przytarganego przez dwóch osiłków jest fizycznie wątpliwe.

Czepiam się oczywiście, ale takie drobne niekonsekwencje psują mi zabawę z lektury. Co rzecz jasna nie znaczy, że będą psuły zabawę innym.

Motywy pirackie wyszły ok. Rzeczywiście jest tu klimat “morskich opowieści” gdzieś w tawernie ;).

A w jakich motywach czujesz się dobrze? Może wrzuć tu coś takiego, z czego sam jesteś zadowolony? Pozdrawiam!

@Grzesiek_W Coś na pewno się w przyszłości pojawi :) Z czystej przyzwoitości wolę na ten moment nie wstawiać. Zwyczajnie wysłałem parę innych, w miarę mi się podobających tekstów gdzie indziej. Co do motywów to zdecydowanie bliżej mi serduchem do klasycznego średniowiecznego fantasy. Coś się na pewno w przyszłości urodzi :)

Ciekawe, klimatyczne opowiadanie. Strasznie głupi byli ci piraci, że zaniedbali środków ostrożności, ale nie popsuło mi to przyjemności z lektury. Interesujący koncept powietrznej istoty, szkoda tylko, że opis spotkania z nią jest tak lakoniczny. Nie wiemy nawet, dlaczego uratowała akurat naszego bohatera.

 

W obecnej formie rzecz jest dobrze napisana i zasługuje na klik. Poniżej kilka sugestii dodatkowych poprawek:

 

Z ochotą chwyciłem za podany mi kufel

“Za” jest niepotrzebne.

 

Spod otwartego wieka wylał się potok srebrnych, okraszonych symbolem Białego Kruka monet.

“Wylewanie” kojarzy mi się wyłącznie z substancjami płynnymi, a do tego składnia trochę mi nie leży. Co powiesz na: “Spod otwartego wieka wysypały się srebrne monety, okraszone symbolem Białego Kruka”?

 

Rozpoczęliśmy tańce oraz wesołe podskoki w przypływie nagłej euforii.

Trochę nietypowa składnia. Może: “W przypływie nagłej euforii rozpoczęliśmy tańce oraz wesołe podskoki”?

 

Chwytałem za garść rozrzuconych po upadku kwadratowych monet i uciekałem.

Jeśli monety były rozrzucone, a nie leżały w jednym miejscu, to on je raczej pozbierał. A zatem: “Zebrałem garść rozrzuconych po upadku kwadratowych monet i uciekłem”?

Rozdzióbią nas kruki, wrony i ptaki ciernistych krzewów.

Nie gustuję w opisach walk wszelkich, a Twoje opowiadanie głównie o walce traktuje. Poza tym mnóstwo tu chaosu i trudne do wytłumaczenia sytuacje. Innymi słowy – przeczytałam, niestety, bez satysfakcji.

Wykonanie pozostawia wiele do życzenia.

 

Górny po­kład stał się mokry od spły­wa­ją­ce­go rumu. → Czyste marnotrawstwo, wprost nie do uwierzenia.

 

Z ocho­tą chwy­ci­łem za po­da­ny mi kufel i rum spły­nął do żo­łąd­ka z przy­jem­nym żarem. → Obawiam się, że żar nie był tam obecny.

Proponuję: Z ocho­tą chwy­ci­łem po­da­ny mi kufel i rum spły­nął do żo­łąd­ka przy­jem­nym ciepłem.

 

Za­re­ago­wa­łem w porę i chwy­ci­łem się ba­lu­stra­dy. Dzię­ki czemu nie pa­dłem na po­kład. Tak, jak co mniej ostroż­ni. → Za­re­ago­wa­łem w porę i chwy­ci­łem się ba­lu­stra­dy, dzię­ki czemu nie pa­dłem na po­kład, tak jak ci mniej ostroż­ni.

 

Bie­ga­li z miej­sca na miej­sce, do­pil­no­wu­jąc spra­wun­ków. → Czy to na pewno były sprawunki.

 

Po­dłuż­ny, opły­wo­wy kształt po­zwa­lał po­ko­ny­wać nawet naj­sil­niej­sze wi­chry. → Czy dookreślenie jest konieczne? Kształt opływowy jest podłużny z definicji.

 

Po­sia­da­ła aż trzy, za­miast stan­dar­do­wych, dwóch par skrzy­deł… → Obawiam się, że rzeczona łajba nie mogła niczego posiadać.

 

…na­pę­dza­na przez cią­gle roz­pa­lo­ne piece, gdzie spa­la­no… → Nie brzmi to najlepiej.

 

Za­cią­gną­łem na głowę chu­s­tę i kil­ku­krot­nie spraw­dzi­łem jej wią­za­nie.. → Jeśli zdanie miała kończyć kropka, jest o jedną kropkę za dużo, a jeśli wielokropek, brakuje jednej kropki.

 

Po­kry­te biel­mem oczy otwo­rzy­ły się gwał­tow­nym ru­chem. → A może wystarczy: Po­kry­te biel­mem oczy otwo­rzy­ły się gwał­tow­nie.

 

Z bo­cia­nie­go gniaz­da wska­zy­wał na obiekt w od­da­li. → Z bo­cia­nie­go gniaz­da wska­zy­wał obiekt w od­da­li.

Wskazujemy coś, nie na coś.

 

…wsz­cze­pio­ne­go w miej­sce le­we­go oka Po­więk­sza­cza. → Dlaczego wielka litera?

 

– Ognia! – ko­men­da padła, gdy zna­leź­li­śmy się w za­się­gu. → – Ognia! – padła komenda, gdy zna­leź­li­śmy się w za­się­gu.

Tu znajdziesz wskazówki jak zapisywać dialogi.

 

Iden­tycz­ny do tego, któ­rym ka­pi­tan Ken­way za­sła­niał ły­si­nę. → Iden­tycz­ny z tym, któ­rym ka­pi­tan Ken­way za­sła­niał ły­si­nę.

Coś może być identyczne z czymś, nie do czegoś.

 

Wy­strze­lo­ne z ich wła­snych mio­ta­czy głazy po­wę­dro­wa­ły ku górze. → Zbędny przymiotnik. Czy strzelaliby z cudzych miotaczy?

 

Słoń­ce wzno­si­ło się ku górze… → Masło maślane. Czy coś może wznosić się ku dołowi?

 

I w jed­nym mo­men­cie, na jedno ski­nie­nie dło­nią… → Nie brzmi to najlepiej.

 

Obroń­cy byli zwy­kły­mi kup­ca­mi, ja­kich pełno. Dla­te­go też za­sko­czy­li nas za­cie­kło­ścią, z jaką od­par­li pierw­sze na­tar­cie. ->Obroń­cy byli zwy­kły­mi kup­ca­mi, ja­kich pełno, dla­te­go też za­sko­czy­li nas za­cie­kło­ścią, z jaką od­par­li pierw­sze na­tar­cie.

 

Nawet nie przy­glą­da­łem się spe­cjal­nie, czy biję swo­ich, czy tam­tych. W fer­wo­rze walki trud­no było od­róż­nić jed­ne­go od dru­gie­go. → W fer­wo­rze walki trud­no było od­róż­nić jed­nych od dru­gich.

 

…po­śród wszech­obec­nych opa­rów kurzu i dymu. → Obawiam się, że kurz i dym nie są oparami.

Proponuję: …po­śród wszech­obec­nych tumanów/ kłębów kurzu i dymu.

 

…nie­zmien­ne jest umi­ło­wa­nie że­gla­rzy do rumu. → …nie­zmien­ne jest umi­ło­wa­nie rumu przez że­gla­rzy.

 

Z roz­ma­za­nym wzro­kiem ro­zej­rza­łem się. → Czy dobrze rozumiem, że wzrok, choć rozmazany rozglądał się razem z bohaterem?

A może miało być: Ro­zej­rza­łem się rozmazanym wzrokiem.

 

Nie­uważ­nie wdep­ną­łem w tę samą plamę. I po­now­nie po­śli­zgną­łem się i upa­dłem. → Nie­uważ­nie wdep­ną­łem w tę samą plamę, po­now­nie po­śli­zgną­łem się i upa­dłem.

 

Po­now­nie przy­odział swój czer­wo­ny płaszcz. → W co przyodział płaszcz??? Zbędny zaimek – czy przywdziewałby cudzy płaszcz?

Płaszcz, jak każdą odzież można włożyć, przywdziać, ubrać się w nią, przyodziać się w nią, ale płaszcza nie można przyodziać!

Proponuję: Po­now­nie przy­wdział czer­wo­ny płaszcz.

 

…i do­łą­czył w swym śmie­chu do po­zo­sta­łych. → A może: …a jego śmiech dołączył do pozostałych.

 

Pod­bie­głem do niego. Ener­gicz­nie nim po­trzą­sną­łem. W cha­osie abor­da­żu za­po­mnie­li­śmy o nim. Raz wpusz­czo­ny w trans Na­wi­ga­tor bę­dzie w nim trwał do­pó­ty nie zo­sta­nie wy­bu­dzo­ny. Na szczę­ście jego wzrok… → Nadmiar zaimków.

 

Chwy­ta­łem za garść roz­rzu­co­nych po upad­ku kwa­dra­to­wych monet i ucie­ka­łem. → Monet nie można chwytać za garść, bo monety nie mają garści.

Proponuję: Chwy­ciłem garść roz­rzu­co­nych po upad­ku kwa­dra­to­wych monet i ucie­ka­łem.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

@Bolly Dzięki za miłe słowa i porady. Faktycznie, składnia wyszła trochę, jakby to była wypowiedź mistrza Yody. Nie pierwszy raz ktoś mi na to zwraca uwagę, ale nie mam najmniejszego pojęcia skąd się to u mnie wzięło 

@regulatorzy Dziękuje za poświęcony czas i uwagi. Postarałem się je wdrożyć. Niby wydaje mi się to oczywiste, gdy widzę teraz widzę elementy pokroju tych “sprawunków” czy “żaru”, ale jakoś to umyka. I to mimo przeczytania tego samego kilka/kilkanaście razy :).

 

 

Bardzo proszę, Herszku. Miło mi, że uznałeś uwagi za przydatne i dodam, że najtrudniej dostrzec usterki we wasnym tekście, ale mam nadzieję, że z czasem tę trudność pokonasz. :)

Mam wrażenie, że może zainteresować Cię ten wątek: http://www.fantastyka.pl/loza/17

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.