Serdecznie zapraszam do kolejki!

 Jako cho­ro­wi­te i nie­zau­wa­ża­ne przez ro­dzi­ców dziec­ko, wszyst­ko do­sta­wa­łem za­wsze jako ostat­ni, a teraz sta­łem w pa­ry­skim pa­sa­żu han­dlo­wym już od pół go­dzi­ny i mia­łem ser­decz­nie dość tej dłu­giej na sto me­trów ko­lej­ki. Wąż ludzi cią­gnął się od kasy Tu­Ku­pisz, wy­cho­dził na dwór, gdzie cze­ka­ło się naj­le­piej ze wzglę­du na pięk­ną po­go­dę i świe­że po­wie­trze prze­sy­co­ne za­pa­chem pulch­niut­kich cro­is­san­tów, koń­czył zaś w innym skle­pie, w któ­rym nikt nie chciał nic kupić, każdy chciał tylko stać w nim w ko­lej­ce do Tu­Ku­pisz, a wła­ści­ciel tego dru­gie­go, cały nie­po­ko­ją­co czer­wo­ny na twa­rzy, po nie­sku­tecz­nych pró­bach wy­pro­sze­nia nie­chcia­nych gości, zdjął i zmiął far­tuch z na­pi­sem „Ser­decz­nie Za­pra­szam!”, osten­ta­cyj­nie rzu­cił go za ladę i za­szył się na za­ple­czu, skąd co jakiś czas wy­chy­lał głowę w na­dziei, że ko­lej­na osoba prze­kra­cza­ją­ca jego progi przy­szła z za­mia­rem kupna lub choć­by ro­zej­rze­nia się po pę­ka­ją­cych w szwach pół­kach. Nie­ste­ty ko­lej­ne osoby usta­wia­ją­ce się z tyłu przy­szły tu ewi­dent­nie wie­dzio­ne ko­lej­ką, jak po nitce do kłęb­ka, choć, na­tu­ral­nie, żad­ne­go kłęb­ka w „Ser­decz­nie Za­pra­szam!” nie było, z wy­jąt­kiem kłęb­ka ner­wów sprze­daw­cy, ale już o nim za­po­mi­na­łem, bo sta­no­wił on naj­mniej­szą atrak­cję, naj­słab­szy dys­trak­tor w oso­bli­wej prze­strze­ni, w któ­rej mimo że zna­la­złem się z wła­snej woli, za­czy­na­łem ża­ło­wać pod­ję­tej de­cy­zji, jed­no­cze­śnie, co wy­ni­ka­ło z mo­je­go cha­rak­te­ru, nie po­tra­fił­bym przy­znać sam przed sobą, że pod­ją­łem błęd­ną de­cy­zję, ani zwy­czaj­nie stąd uciec. Dla­te­go tkwi­łem w ko­lej­ce, prze­su­wa­łem się co mi­nu­tę-dwie o pół metra, uwa­ża­jąc, aby w ro­sną­cym na­pię­ciu nie przy­spie­szyć i nie wpaść na pro­ste plecy sto­ją­ce­go przede mną ele­ganc­kie­go dziad­ka w ka­pe­lu­szu, sta­no­wią­ce­go uoso­bie­nie cnoty cier­pli­wo­ści, a także oba­wia­jąc się, by mod­nie ubra­na, sto­ją­ca za mną młoda, ślicz­na dziew­czy­na, pach­ną­ca łąką kwia­tów, na któ­rej to łące chciał­bym się zna­leźć, by nie mu­sieć tkwić w tym par­szy­wym miej­scu, zatem by ta ru­do­wło­sa dziew­czy­na nie wpa­dła na mnie, w związ­ku z czym po­sta­no­wi­łem po ry­cer­sku wziąć od­po­wie­dzial­ność za jej kom­fort i prze­strzeń, co prze­ja­wia­ło się w ten spo­sób, że krok przed sie­bie ro­bi­łem mak­sy­mal­nie długi, aby ru­do­wło­sej ulżyć w tym ści­sku. To po­dej­ście miało jed­nak­że wy­raź­ne wady. Pierw­szą był fakt, że star­szy ele­gant sto­ją­cy przede mną co jakiś czas po­cie­rał kark, za­pew­ne po­dej­rze­wa­jąc, że usiadł mu na nim komar, a w isto­cie czuł na szyi mój od­dech. Raz nawet od­wró­cił głowę pro­fi­lem i skrzy­wił się, a ja nie wie­dzia­łem, czy gar­dzi ko­lej­ką, czy moją osobą. Druga wada po­le­ga­ła na tym, że zmniej­sza­łem szan­se na to, że ru­do­wło­sa dziew­czy­na na mnie wpad­nie lub przy­naj­mniej mu­śnie mnie po krzy­żu bladą dło­nią, bo w głębi duszy tego pra­gną­łem. Życie na­uczy­ło mnie, że wszyst­ko można jakoś skom­pen­so­wać, brak w jed­nym miej­scu uzu­peł­nić za­bra­niem ma­te­rii z dru­gie­go, zatem od­dy­cha­łem moż­li­wie płyt­ko, aby nie ła­sko­tać karku star­sze­go ele­gan­ta, ale też wy­gią­łem się lekko do tyłu, tak by moje ciało, wy­gię­te w łuk, mimo tro­ski o Ru­do­wło­są, za­ra­zem w zgo­dzie z ro­man­tycz­nym pra­gnie­niem, znaj­do­wa­ło się mimo wszyst­ko kilka cen­ty­me­trów bli­żej niej. Sta­ra­łem się przy tym robić kilka in­nych rze­czy – pa­mię­tać listę za­ku­pów, roz­my­ślać nad pi­sa­ną od roku po­wie­ścią, spraw­dza­jąc media spo­łecz­no­ścio­we, zwłasz­cza Mi­gaw­kę, jed­no­cze­śnie trzy­ma­jąc fason osoby do­sko­na­le nad sobą pa­nu­ją­cej, rów­nież wtedy, gdy mi­ja­jąc ladę „Ser­decz­nie Za­pra­szam!”, czu­jąc zew po­mo­cy bliź­nie­mu, po­sta­no­wi­łem kupić bu­tel­kę wody. Sprze­daw­ca miał łzy w oczach, kiedy po­dzię­ko­wa­łem i się z nim że­gna­łem, choć po­że­gna­nie to zbyt wiel­kie słowo, bio­rąc pod uwagę, że od­da­li­łem się za­le­d­wie o pół kroku, co cie­ka­we i nie­zro­zu­mia­łe, zde­pry­mo­wa­ny emo­cjo­nal­ną re­ak­cją sprze­daw­cy, od­krę­ci­łem bu­tel­kę wody i dusz­kiem wy­pi­łem po­ło­wę, czyli pół litra, i za­to­pi­łem się w roz­wa­ża­niach na temat drogi po­wrot­nej do miesz­ka­nia, która zaj­mie mi pół go­dzi­ny, zatem trzy­dzie­ści minut stra­cę na bez­u­ży­tecz­ny spa­cer, za­miast pisać dalej po­wieść. Do tej pory na­pi­sa­łem trzy stro­ny. My­śląc na tym wszyst­kim, pra­wie bym nie za­uwa­żył, że zna­la­złem się w drzwiach „Ser­decz­nie Za­pra­szam!”, w któ­rych go­rą­co w duchu po­dzię­ko­wa­łem za skąp­stwo sprze­daw­cy; oszczę­dził na drzwiach au­to­ma­tycz­nych i za­in­sta­lo­wał ma­nu­al­ne, sta­ro­świec­kie, z klam­ką, na widok któ­rej do­pa­dła mnie prze­moż­na ocho­ta się­gnię­cia po chu­s­tecz­kę, lecz lęk przed za­raz­ka­mi ulot­nił się na­tych­miast, gdyż zda­łem sobie spra­wę, że zna­la­złem się w wy­jąt­ko­wo kom­for­to­wej sy­tu­acji, otóż po­wo­lut­ku opusz­cza­jąc stre­fę drzwi, mo­głem wciąż je trzy­mać, wy­cią­gnię­tym do tyłu na całą dłu­gość ra­mie­niem, co sta­no­wi­ło ko­lej­ny prze­jaw ry­cer­sko­ści; trzy­ma­łem drzwi dla ru­do­wło­sej ni­czym Don Ki­chot z La Man­chy, choć przy­znam, że w prze­ci­wień­stwie do niego bra­ko­wa­ło mi od­wa­gi, nie śmia­łem choć­by zer­k­nąć na ra­to­wa­ną ko­bie­tę, ale w jej głęb­szym od­de­chu oraz na­pię­ciu ciała, które star­ło się z mym na­pię­ciem, wy­czu­wa­łem głę­bo­ką wdzięcz­ność za to, że ona, efe­me­rycz­na pięk­ność, nie musi prze­ry­wać pro­ce­su wa­chlo­wa­nia się; w nie­wy­raź­nym od­bi­ciu szyby wi­dzia­łem głę­bo­ki de­kolt, uno­szą­ce się i opa­da­ją­ce pier­si, a w nich wi­sio­rek z ame­ty­stem, i wi­dząc ten obraz, do­peł­nia­ny za­pa­chem ja­kichś per­fum i kre­mów wpi­ja­ją­cych się w owo sub­tel­ne ciało, za­krę­ci­ło mi się w gło­wie, po­nad­to tak za­schło w ustach i gar­dle, że dusz­kiem wy­pi­łem dru­gie pół litra wody. Nagle z trwo­gą uświa­do­mi­łem sobie, że sku­pio­ny na ko­lej­ce, jej ścież­ce, star­cu przede mną i damą za mną, na śmierć za­po­mnia­łem o celu mej wę­drów­ki, czyli skle­pie „Tu­Ku­pię” czy „Tam­Ku­pisz”, już nie wie­dzia­łem, jak się on do­kład­nie na­zy­wał, co mia­łem w nim kupić, ani gdzie do­kład­nie się znaj­du­je. Znaj­do­wa­li­śmy się już na ze­wnątrz i pró­bo­wa­łem go doj­rzeć, wy­chy­la­jąc się to na prawo, to na lewo z ko­lej­ki, ale ta nik­nę­ła za za­krę­tem, więc nie mo­głem nic do­strzec. Zwią­za­ny z tym stres i wy­pi­ta w po­śpie­chu – a może nawet po­pło­chu – woda, więc obie te rze­czy spra­wi­ły, że po­czu­łem w kro­czu ci­śnie­nie in­ne­go ro­dza­ju, mia­no­wi­cie w cho­ler­nym pę­che­rzu. Nie mogąc dłu­żej wy­trzy­mać, opu­ści­łem ko­lej­kę i sko­rzy­sta­łem z po­bli­skiej ubi­ka­cji, czego nie chcę szcze­gó­ło­wo opi­sy­wać, gdyż, po pierw­sze, praw­dzi­wy dżen­tel­men takie rze­czy za­cho­wu­je dla sie­bie, a po dru­gie waż­niej­sza jest kon­se­kwen­cja mojej nie­obec­no­ści, bo­le­sna i nie­zro­zu­mia­ła, bo kto zro­zu­miał­by, że po po­wro­cie ko­lej­ka w miej­scu, w któ­rym ją opu­ści­łem, zbiła się, zwar­ła, przez co nie mo­głem zająć na­leż­ne­go mi, opusz­czo­ne­go w wia­do­mym celu miej­sca. Co wię­cej, nie mo­głem zająć żad­ne­go in­ne­go, po­nie­waż każdy zda­wał się pil­no­wać swo­je­go ni­czym pies my­śliw­ski chaty pana. Nie po­zo­sta­ło mi nic in­ne­go, jak zająć miej­sce na sza­rym końcu, skąd, o czym prze­ko­na­łem się z ra­do­ścią, mia­łem do­sko­na­ły i bez­piecz­ny widok na ru­do­wło­są ko­bie­tę, raz wi­dzia­łem plecy, raz pro­fil, bez­u­stan­nie za­chwy­ca­ła fi­gu­rą, pozą, ru­chem, w tej ob­ci­słej sukni w kwia­ty, kibić sub­tel­nie fa­lo­wa­ła, gdy ru­do­wło­sa prze­cze­sy­wa­ła fry­zu­rę albo schy­la­ła się, by po­pra­wić szpil­ki, co mia­łem szczę­ście ob­ser­wo­wać, gdyż ko­lej­ka nie bie­gła pro­sto, lecz skrę­ca­ła, wiła się, fa­lo­wa­ła po­dob­nie do si­ne­go dymu, który za­tań­czył w po­wie­trzu, gdy ura­czy­łem się pa­pie­ro­sem, z za­zdro­ścią pa­trząc na czło­wie­ka pi­ją­ce­go z pier­siów­ki; chęt­nie bym się na­wa­lił, bo nie wiem, ile jesz­cze znio­sę tej nie­wy­go­dy i dez­orien­ta­cji – gdzie je­stem, która jest go­dzi­na, jaki dzień? – nic nie wie­dzia­łem, za­po­mnia­łem i za­po­mi­na­nie kon­ty­nu­owa­łem, skala nie­pa­mię­ci rosła, po­cząw­szy od nazwy skle­pu – Gdzie­Ku­pisz? – oraz gdzie ten sklep jest i co mam w nim kupić, po­przez inne fakty, na przy­kład jaki mamy dzień czy która jest go­dzi­na, skoń­czyw­szy na lek­kich dy­so­cja­cjach; kim wła­ści­wie je­stem? W isto­cie o czym piszę po­wieść i czy przy­pad­kiem nie je­stem jej bo­ha­te­rem? Pręd­ko za­po­mi­na­jąc o owych za­ćmie­niach umy­słu, do­zna­łem po­czu­cia, że ma toż­sa­mość ści­śle zwią­za­na jest z przed­mio­tem, który za­mie­rzam kupić, toteż spró­bo­wa­łem sku­pić na nim całą swoją uwagę, naj­wi­docz­niej roz­trza­ska­ną jak szyba mło­tem, nie mo­głem jej utrzy­mać na ni­czym szcze­gól­nym, gdyż nagle wy­da­rzy­ło się coś nie­spo­dzie­wa­ne­go – lu­dzie za­czę­li się nie­cier­pli­wić i opusz­czać ko­lej­kę, na­rze­ka­jąc, klnąc pod nosem, śmie­jąc się hi­ste­rycz­nie; roz­sy­pa­li się niby li­ście na wie­trze, a ja za­mar­łem, aż w końcu zdo­ła­łem zo­gni­sko­wać per­cep­cję na star­szym ele­gan­cie i rudej dziew­czy­nie. Zo­sta­li, na szczę­ście, ina­czej zu­peł­nie bym się roz­padł, pod­bie­głem do nich, agre­syw­nie spy­cha­jąc z mej drogi zdez­o­rien­to­wa­ne osoby, i, uff, za­ją­łem miej­sce za ru­do­wło­są dziew­czy­ną, wkra­cza­jąc w szpa­ler jej cud­ne­go za­pa­chu. Ko­lej­ka szła szyb­ciej, za­wie­si­łem spoj­rze­nie na ru­dych wło­sach, dłu­gich, fa­li­stych, do­zna­łem wra­że­nia, że dziew­czy­na ema­nu­je boską wi­tal­no­ścią, na­peł­nia wdzię­kiem, po­ły­skiem i speł­nie­niem wszyst­ko do­oko­ła – bru­ko­wą kost­kę, oszklo­ne wy­sta­wy skle­pów, wi­tra­że naj­szy­kow­niej­szych bu­ti­ków – a teraz usia­dła na ze­wnątrz ka­fej­ki, z ga­lan­te­rią i gra­cją za­ło­ży­ła nogę na nogę, a ja, nie­mo­gą­cy utrzy­mać sku­pie­nia na jed­nym wątku wła­snych myśli ani nawet na pię­cio­se­kun­do­wej re­kla­mie wy­świe­tla­nej co rusz gdzieś w prze­strze­ni pu­blicz­nej, przy­lgną­łem spoj­rze­niem do ko­bie­ty niby do ma­gne­su. Kiedy się przed­sta­wi­łem, po­wie­dzia­ła: „Uwaga”, czego nie zro­zu­mia­łem, choć naj­bli­żej było mi do in­ter­pre­ta­cji, że w jakiś nie­zwy­kle wy­ra­fi­no­wa­ny spo­sób szy­dzi z mego imie­nia. Chwi­lę póź­niej rzu­ci­ła „Chciał­byś mnie mieć”, na co od­par­łem, że mimo iż się nie znamy, do­ce­niam jej to­wa­rzy­stwo, i pa­trząc dziew­czy­nie głę­bo­ko w oczy, pra­gnąc jakoś dodać wia­ry­god­no­ści mym sło­wom, uzu­peł­ni­łem, że czu­łem się wy­śmie­ni­cie, przez trzy go­dzi­ny sto­jąc z nią w ko­lej­ce, na co za­re­ago­wa­ła śmie­chem, zatem za­śmia­ła się me­lan­cho­lij­nie, czym zbiła mnie z tropu – ha, ha, zdez­o­rien­to­wa­ny, zmie­sza­ny, non stop zbity z pan­ta­ły­ku to prze­cież cały nie­po­skła­da­ny ja! – po czym wy­ję­ła pa­pie­ro­sa, wsu­nę­ła go do ust i uj­rza­łem w jej sza­rych oczach nie­spo­dzie­wa­ny żar; jakby ktoś dmuch­nął w do­ga­sa­ją­ce ogni­sko. Owio­nął mnie dym, nie tylko fi­zycz­nie, bo spo­wił także umysł, ale po chwi­li się roz­wiał i znów sta­łem za ladą eks­klu­zyw­ne­go skle­pu „Coś­Tam­Ku­pisz”, pod­eks­cy­to­wa­ny, spraw­dza­jąc asor­ty­ment – ta­blet­ki na roz­sze­rzo­ną uwagę, stresz­cze­nia fil­mów, przy­po­mi­naj­ki (w trzy se­kun­dy przy­po­mni­my ci, kim je­steś) – a wła­ści­wie tylko nań zer­ka­jąc, bo, nie mogąc do­cze­kać się pierw­sze­go klien­ta, już pa­trzy­łem na plac, gdzie ludz­ka masa, cha­otycz­na niby pa­cjen­ci szpi­ta­la psy­chia­trycz­ne­go na od­dzia­le za­bu­rzeń psy­cho­tycz­nych, nie­pew­na ni­czym per­cep­cja wy­my­ka­ją­ca się pod­mio­to­wi, nie­udol­nie pró­bo­wa­ła się w coś, być może w senną ko­lej­kę, ukła­dać.